https://virgool.ir/feed/@m_22527666fa2026-11-11 16:41:30https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_22527666https://virgool.ir/@m_22527666/خیابان-مرده-ها-hxrm9jlfyqffهیچ‌کس به اندازه‌ی پدرم منتظر رسیدن پاهای من به پدال نبود‌. چون می‌خواست به عموهایم که همگی پسر داشتند و او را شماتت می‌کردند‌، ثابت کند دخترش کم از پسر‌ها ندارد‌، وقتی راهی ندید که پاهای من را کش بیاورد‌، پشت کمر و نشیمن‌گاهم را بالشت گذاشت و به زور پاهایم را به پدال رساند‌. بیچاره پیکان مدل پنجاه‌و‌نه‌ کرمی‌رنگ‌، که قرار بود به دخترکی بازیگوش رانندگی یاد دهد‌. وای‌، همین‌که خورشید دست آسمان را رها می‌کرد و به پشت کوه‌ها می‌رفت‌، کابوس من آغاز می‌شد‌. باید شال و کلاه می‌کردم و منتظر می‌ایستادم تا با پدرم به خیابان منتهی به قبرستان برویم و آموزش رانندگی ببینم‌. خیابانی طول‌‌ و دراز‌، بدون یک رهگذر‌‌، و مرده‌هایی که درد فراموش‌شدنشان کم بود‌، حالا باید هر شب با فریاد‌های پدر من بدخواب هم می‌شدند‌. فریاد‌‌‌های‌‌‌، کلاچ را محکم بگیر‌ نون نخوردی‌، دنده بده‌، گاز بده، فرمان را محکم بگیر‌‌، صاف بشین‌‌، به دنده نگاه نکن‌. هر بار سقلمه‌ای می‌خوردم تا دنده عوض کنم با نگاه به خیابان تاریک و وهم‌آلود‌، خداراشکر می‌کردم این خیابان جز من و پدرم زنده‌ی دیگری ندارد‌.بالاخره با هر مشقتی بود یاد‌گرفتم‌ تا ته خیابان بروم و میدان را دور بزنم و باز‌گردم‌. همه‌چیز خوب بود‌، تا آن شب هول انگیز‌‌‌‌، پدرم از ماشین پیاده شد و از من خواست چون هر شب‌، پشت فرمان بنشینم‌، اما هرچه منتظر شدم خودش سوار نشد‌. قلبم در سینه می‌کوبید‌‌. از شیشه‌ی سمت شاگرد‌ نگاهی به من کرد‌، سیگارش را گوشه‌ی لبش گذاشت‌‌، کبریتی زد و گفت‌: برو دور بزن بیا من این‌جا ایستادم‌. با اضطراب پرسیدم‌، تنهایی‌؟ با ابروهایی درهم کشیده پُکی به سیگار زد و گفت‌: بله‌، خودت تنهایی‌. خیابان با سایه‌های تموج کاج بر دلم سنگینی کرد و چهره‌ام زعفرانی‌ شد‌‌. اما حرف پدرم یک کلام بود‌. با خودم گفتم‌: حالا وقت آن رسیده که ثابت کنی دختر و پسر ندارد‌، هر دو میوه‌ی یک درختند‌، دخترها هم می‌توانند‌. پس تمام اعتماد‌‌ به نفسم را جمع کردم و راه افتادم‌. با دقت به جاده چشم دوختم‌. دنده‌ی یک‌، دو‌، سه‌، به میدان خروجی قبرستان مخوف رسیدم‌، سایه‌‌هایی را دیدم که از خیابان فرعی غسالخانه به سمت من کِش می‌آمد‌ند. پاهایم سست شد‌.عوعوی ‌سگان و هو‌هوی باد در شاخ‌و‌برگ درختان‌، ترس را چون ماری دور تنم پیچاند. گریزگاه بدنم فعال شد‌. باید از این قبرستان فرار می‌کردم‌. ناگهان سایه‌ها به واقعیت بدل شدند و دو موتورسوار با لبخند‌هایی چندشناک به طرف ماشین آمدند‌. قصد آزارم را داشتند‌، متعجب بودند‌، دختری راننده در تاریکی قبرستان‌. می‌خواستم جیغ بزنم‌، اما چه کسی صدایم را می‌شنید‌‌ تا فریادرسم باشد‌‌، جز پدال گاز زیرپایم‌. پس با تمام قدرت پدال را فشار دادم تا پیچ میدان را بپیچم‌. موتورسوارها‌ با دلقک‌بازی به جلوی ماشین آمدند و نزدیک بود زیرشان بگیرم‌، حرف پدرم چون پتکی به سرم کوبید‌، حواست را جمع کن تصدیق نداری به هرکس بزنی مقصری‌. چه باید می‌کردم‌، پدری که برای یک دنده‌ی بی‌جا‌، خِرت کردن گیربکس‌، رگباری از حرف‌های درشت و سقلمه را حواله‌ام می‌کرد‌، برای تصادف وله ‌شدن ماشین حتما پوستم را می‌کَند‌‌. اما با همان عقل دوازده‌سالگی‌، غرزدن‌های پدرم را به‌جان خریدم و فرمان را به سمتی که موتوری‌ها نبودند پیچاندم‌، صدای هولناکی فضا را پر کرد‌. ماشین روی تقاطع رفت و ایستاد‌. موتورسوارها با صدای مردی که با بیل به دنبال‌شان می‌دوید‌، گریختند. دقایقی بعد پدرم را دیدم که پیاده نزدیک می‌شد‌‌. بیچاره با شنیدن صدا‌، شصتش خبر‌دار شده و تمام مسیرخیابان را دویده بود‌‌. صدای قلبم را می‌شنیدم‌، لبهایم خشک و زبانم در دهانم چوب شده بود‌. می‌خواستم به مرده‌شور بگویم قبر خالی ندارید من را زنده‌ دفن کنید‌‌، قبل از این‌که پدرم ماشین را ببیند‌. وقتی رسید‌، نگاهی به ماشین کرد و روبه من گفت‌: چرا ترسیدی‌‌‌‌‌؟چرا دستاتو چنگ کردی‌؟ بغض کردم و اشک در چشمانم حلقه زد‌، خواستم توضیح دهم چه اتفاقی افتاد‌ه‌است‌‌، که خندید و گفت‌: نترس بابا‌، این هم جزیی از رانندگیه‌، محکم باش‌‌، گریه نکن که هیچ خوشم نمیاد. با صدایی لرزان گفتم‌: بابا ماشین را ببین‌، یعنی دعوا نمی‌کنی‌؟ لبخندی به پهنای صورتش زد و گفت‌: نه‌‌، همه‌ی دعوا‌ها برای این بود که این اتفاق نیفته‌، حالا که افتاد دیگه دعوا نداره‌. خودت سالمی‌، فدای سرت درستش می‌کنیم‌. پیکانه‌، شورولت کاپریس که نیست‌‌، هر چند اونم بود بازم فدای سرت‌‌. از آن‌شب به بعد بدون ترس از پدرم پشت فرمان نشستم و رانندگی جز علایقم شد‌. در خیابان‌های شهر دورمی‌زدم‌. پدرم با غرور کنارم می‌نشست‌. همه با انگشت تحیّر نشانم می‌دادند‌‌. با آموزش‌های پدرم‌، شدم اولین دختر راننده‌ی شهر کوچک‌مان‌.شهر کوچک‌مان‌‌.شهرزاد موذنیشهرزاد موذنیSun, 23 Nov 2025 17:22:15 +0330