https://virgool.ir/feed/@m_22210454fa2026-11-11 16:38:27https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_22210454https://virgool.ir/@m_22210454/منِ-هیچِ-به-سوی-هیچ-u6eb18ylntssدر آستانه‌یِ هیچ«خلق را در بندِ تکرار می‌بینم؛ بی‌خبر از آنکه ما همه، قطره‌ای بودیم که به شوقِ دریا راه افتادیم و پیش از آنکه به مقصد برسیم، تبخیر شدیم. زندگی، برایِ من، بازیِ نابرابری بود که در آن، ذوق‌هایِ شکوفان، پیش از آنکه نَفَس بکشند، در نطفه کور شدند.چه شب‌ها که در اوجِ جوانی، زیرِ بارِ این بی‌چارگیِ جان‌فرسا، فرو ریختم. هر لبخندی که به لبانم نیامد، هر آرزویی که بر دلم سنگینی کرد، و هر تپشی که در قفسه‌یِ سینه، طعمِ درد و عذاب داشت، همه و همه، بندهایی بودند بر پایِ روحِ بیقرارم. من تنها شدم، نه از سرِ اختیار، که از سرِ اجبارِ هستی؛ در اتاقی که دیوارهایش، شاهدِ خاموشِ اشک‌هایِ بی‌صدایم بودند.عارفان گفته‌اند که این جهان، سرابی در آینه‌یِ خیال است. آری، اما برایِ من، این سراب، سوزنده بود. تنِ من، قفسی از استخوان‌هایِ رنجور بود که هیچ‌گاه در این جغرافیا آرام نگرفت. من از آنِ این دنیا نبودم؛ وصله‌ای ناجور بودم بر جامه‌ای که چاک‌چاک شد. من در میانِ گورِ آرزوهایِ دفن‌نشده‌ام، به دنبالِ جوابی بودم که نیامد، و اینک، در آستانه‌یِ نهایی‌ترین سکوت، تنها تماشاگرِ غروبِ خویشم.من آن مرغم که در کنجِ قفس مُردتمامِ هستی‌ام را باد با بُردنه از رفتن گلایه‌ دارم ای دوستکه این تقدیر را بر لوحِ جان خوردمرا در پیِ هیچ نگردید؛ که من، هم‌اکنون همان “هیچم” که همه از آن می‌ترسند و عارفان در آرزویش می‌سوزند. قصه‌یِ من، نه در میانِ زنده‌ها، که در میانِ بادها جاودانه است.»m_22210454m_22210454Thu, 08 Oct 2026 19:22:57 +0330