https://virgool.ir/feed/@m_21927556fa2026-11-12 07:47:48https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_21927556https://virgool.ir/@m_21927556/لجبازی-ستون-پارکینگ-yafyrqm6syjxاولین باری که تصمیم گرفتم ماشین بخرم، دقیقاً همان روزی بود که فهمیدم آدم وقتی از سن خاصی رد می‌شود، دیگر خرید ماشین یک انتخاب نیست؛ یک جور امتحان بلوغ است. همه اطرافیانم طوری نگاه می‌کردند که انگار اگر ماشین نداشته باشم، نمی‌توانم حتی نان بخرم. برای همین با اعتمادبه‌نفس کاذبی که معمولاً قبل از تصمیمات اشتباه سراغم می‌آید، گفتم: «وقتشه. باید ماشین بگیرم.»پس‌اندازم آن‌قدر نبود که سراغ ماشین شیکی بروم. اما بالاخره یک پراید سفید پیدا کردم که صاحبش قسم می‌خورد «مثل ساعت کار می‌کنه». بعد هم آن‌قدر روی کاپوت زد که ترسیدم ساعتش از کار بیفتد. با این حال آن‌قدر خوشحال بودم که اگر همان‌جا می‌گفت موتور هم ندارد، احتمالاً می‌گفتم «عیب نداره، هلش می‌دم.»ماشین را خریدم و روز اول نشست پشت فرمان. احساس می‌کردم دنیا مال من است. انگار یک مرسدس صفر کیلومتر سوار شده بودم، نه پراید مدل پایین با ضبطی که فقط نوار می‌خورد. حتی برای اینکه حس مالکیت کامل ایجاد کنم، روی داشبورد یک عطر ماشین گذاشتم که بوی لیموی مصنوعی می‌داد و تا سه روز هر کسی سوار می‌شد فکر می‌کرد با مایع ظرفشویی داخل ماشین را شست‌وشو داده‌ام.اما بخش اصلی خاطره مربوط به روزی است که برای اولین بار خواستم دنده‌عقب بروم. قرار بود فقط ماشین را از پارکینگ بیرون بیاورم. کاری ساده. کاری که حتی آدم‌های بی‌حوصله در خواب هم انجام می‌دهند.دنده‌عقب را جا زدم. آینه را نگاه کردم. همه‌چیز عالی بود. حتی یک لحظه حس کردم چقدر حرفه‌ای به نظر می‌آیم. پایم را روی گاز گذاشتم و آرام عقب رفتم. بعد یکهو صدایی شنیدم شبیه این‌که دو قوطی رب به هم برخورد کنند، اما با حجم بسیار بیشتر. ماشین تکان خورد. من هم تکان خوردم. حتی روح من هم تکان خورد.گفتم: «نه… نه… نه…» اما دیر شده بود.پیاده شدم. تصویر مقابل من دقیقاً همان صحنه‌ای بود که هر راننده تازه‌کار از آن می‌ترسد: درِ عقب ماشینم با مهربانی تمام فرو رفته بود داخل ستون پارکینگ. ستون حتی زحمت این را نکشیده بود که کمی خم شود یا حداقل خط بردارد. انگار ایستاده بود که فقط غرور من را له کند.همسایه‌ها که همیشه در لحظه‌های حساس ظاهر می‌شوند، یکی‌یکی سرشان را از در بیرون آوردند. یکی گفت: «عه! تازه خریدیش نه؟» و دیگری با نگاهی دلسوزانه اما عمیقاً تحقیرآمیز گفت: «اشکال نداره. برای همه‌مون پیش اومده.» بعد هم زیر لب اضافه کرد: «البته نه این شکلی.»مادر که صدای ضربه را شنیده بود، آمد پایین. صحنه را که دید، دستش را روی قلبش گذاشت و گفت: «این اولین ماشینه! تازه خریدیش!» انگار من بچه‌اش را زده باشم نه پراید خودم را.فردای آن روز مجبور شدم ماشین را ببرم صافکاری. صافکار ماشین را نگاه کرد، بعد من را نگاه کرد، بعد دوباره ماشین را نگاه کرد و گفت: «چیکار کردی باهاش؟ با سنگ جنگیدی؟» توضیح دادم که ستون پارکینگ بدون هیچ دلیل منطقی وسط پارکینگ ایستاده بود. صافکار لبخند زد، از همان لبخندهایی که یعنی «حرف نزن، فقط پولتو بده.»وقتی هزینه تعمیر را گفت، فهمیدم زندگی گاهی خیلی صریح و بی‌رحم با آدم صحبت می‌کند. مبلغی بود که با آن می‌شد یک پراید دیگر خرید؛ از همان‌هایی که صاحبشان می‌گویند «فقط برای خرید نان استفاده شده.»همان‌جا فهمیدم که این ماشین برای من شگون ندارد. انگار بین ما یک کینه قدیمی وجود دارد. شاید در زندگی قبلی‌ام به آن بدی کرده بودم. برای همین تصمیم گرفتم بفروشمش. آگهی گذاشتم. خریدار آمد. ماشین را دور زد و گفت: «این در عقب چرا یه‌کم جمع شده؟»گفتم: «نسیم بهاری بوده.»گفت: «نسیم؟»گفتم: «خیلی شدید بوده.»در نهایت، با قیمتی فروختم که اگر بیشتر صبر می‌کردم احتمالاً باید برایش پول هم می‌دادم.آن روز که ماشین رفت، احساس کردم نه یک وسیله نقلیه، بلکه مجموعه‌ای از ضربه‌های روحی ـ روانی را از زندگی‌ام کنار گذاشته‌ام. هنوز هم وقتی کسی می‌گوید «می‌خوام ماشین بخرم» ناخودآگاه می‌پرسم: «پارکینگت ستون داره؟» اگر بگوید بله، فقط می‌گویم: «پس فعلاً نخر. باور کن تجربه دارم.»گندم مهدی تبارگندم مهدی تبارMon, 10 Nov 2025 19:29:59 +0330https://virgool.ir/@m_21927556/دنده-عقب-ممنوع-l3c5yfcqnxfzماشین از همان روزی که وارد زندگی‌ام شد، فقط یک وسیله نبود. یک پژو ۴۰۵ قدیمی بود با رنگ نقره‌ای کدر، چراغ‌هایی که انگار پلک می‌زدند و موتوری که صدایش شبیه نفس کشیدن موجودی خسته اما زنده بود. هنوز هم نمی‌دانم چرا آن‌قدر سریع به آن وابسته شدم؛ شاید چون از همان ابتدا حس کردم چیزی فراتر از یک ماشین است.ماشین را از پیرمردی خریدم که موقع تحویل با لحنی عجیب گفت: «این ماشین با هرکسی راه نمیاد. باهاش حرف بزن. اگر خوشت اومد، نگهش دار.» آن لحظه فکر کردم شوخی می‌کند. اما مدت زیادی نگذشت که فهمیدم اشتباه کرده بودم.اولین بار شبی اتفاق افتاد که باران چنان می‌بارید که خیابان‌ها تبدیل به رودخانه شده بودند. بعد از یک روز کاری فرساینده، خسته و کلافه پشت فرمان نشستم. برف‌پاک‌کن‌ها بی‌امان تق‌تق می‌کردند و چراغ‌های زرد بزرگراه مثل ستاره‌هایی خسته چشمک می‌زدند. در میانه همان تاریکی، ناگهان ماشین لرزید؛ لرزشی عمیق و ناگهانی.بی‌اختیار گفتم: «الان نه… خراب نشو، خواهش می‌کنم.»در همان لحظه لرزش قطع شد. موتور نرم شد، انگار کسی از درون آن گفته باشد: «آروم باش، هستم.» هیچ چراغ هشداری روشن نبود.زیر لب گفتم: «تو… شنیدی؟» و همان لحظه یک بوق کوتاه و آرام شنیدم. نه آن‌قدر بلند که تصادفی باشد، نه آن‌قدر آرام که عادی به‌نظر برسد. همان‌جا بود که شک در ذهنم جوانه زد.از آن شب، رابطه عجیبی میان من و ماشین شکل گرفت؛ رابطه‌ای بدون کلمه، اما پر از معنایی پنهان. وقتی ناراحت بودم، مسیرهایی خلوت‌تر انتخاب می‌کرد. وقتی خسته بودم، موتور بی‌صدا و روان حرکت می‌کرد. حتی یک‌بار که از شلوغی و تنش‌های محل کار برایش حرف می‌زدم، رادیو ناگهان روی آهنگی قدیمی قرار گرفت؛ آهنگی که سال‌ها پیش دوست داشتم. دستم به هیچ دکمه‌ای نخورده بود.آن روزها تازه از یک رابطه طولانی بیرون آمده بودم. ته دل خالی و خانه سردتر از همیشه بود. یک شب بعد از دعوای آخر، به‌جای برگشتن به خانه، بی‌هدف رانندگی کردم. شهر از پشت شیشه‌های خیس تیره‌تر از همیشه دیده می‌شد. ناگهان ماشین بی‌آنکه فرمان را بچرخانم، کمی کج شد و وارد یک جاده فرعی و خاکی شد. انگار خودش تصمیم گرفته باشد.چند دقیقه بعد، به نقطه‌ای مرتفع رسیدیم؛ جایی که شهر از دور شبیه لکه‌ای از نور بود. آن‌جا توقف کرد. من هم چیزی نگفتم. فقط ساعت‌ها در سکوت نشستم و به نورهای لرزان پایین نگاه کردم. باد سردی در کابین پیچیده بود. در نهایت زیر لب گفتم: «اگه تو نبودی، نمی‌دونستم این شب‌ها رو چطور سپری کنم.» چراغ‌ها برای یک لحظه کم‌نور شدند؛ مثل پلک زدن.اما کم‌کم نشانه‌های خستگی ظاهر شد. گاهی روشن نمی‌شد. گاهی میان خیابان خاموش می‌کرد و دوباره بی‌دلیل روشن می‌شد. مسیرهای عجیب انتخاب می‌کرد. آن را به مکانیک بردم. یک ساعت زیر کاپوت سرش را تکان داد و گفت: «چیزیش نیست. مدل قدیمیه ولی سالمه. شاید دیگه وقتشه عوضش کنی.»در مسیر برگشت گفتم: «داری پیر می‌شی؟» هیچ پاسخی نبود. نه چراغی، نه بوقی، نه آن واکنش‌های ریز همیشگی.شب آخر تصمیم گرفتم برای یک بار دیگر او را به همان جاده کوهستانی ببرم؛ جایی که همیشه آرامم می‌کرد. مه سنگینی همه‌جا را پوشانده بود. پیچ‌ها پیدا نبودند. با صدایی آرام گفتم: «اگه هنوز می‌تونی… فقط همین یه بار کمکم کن.»موتور غرشی عمیق کرد؛ مثل نفس کشیدن حیوانی پیر اما باهوش. سپس پیچ‌ها را یکی‌یکی پشت سر گذاشت، بدون لرزش و بدون تردید. انگار جاده را از حفظ بود. وقتی به بالاترین نقطه رسیدیم، آرام ایستاد. سپس چراغ‌ها خاموش شد. موتور هم.استارت زدم. هیچ. دوباره. باز هم هیچ.دست گذاشتم روی داشبورد و زمزمه کردم: «مرسی. تا این‌جا آوردی.»چراغ داخل کابین یک‌بار کم‌نور روشن شد و خاموش شد. درست شبیه یک خداحافظی.ماشین دیگر روشن نشد.چند روز بعد تصمیم گرفتم آن را بفروشم. هر کسی پشت فرمان می‌نشست، استارت نمی‌خورد. تا اینکه یک نوجوان کم‌حرف همراه پدرش آمد. بدون هیچ پرسشی روی صندلی نشست، با کنجکاوی فرمان را لمس کرد.ماشین روشن شد.پدرش با تعجب گفت: «عجب!»اما من فهمیدم موضوع شانس نیست. ماشین صاحبش را انتخاب کرد.وقتی در خیابان دور شد و چراغ‌های عقبش در ازدحام محو شدند، چیزی درونم خالی شد. اما مطمئن بودم جایی در این شهر، ماشینی که گوش می‌دهد، دوباره برای کسی همراهی تازه آغاز کرده است.گندم مهدی تبارگندم مهدی تبارMon, 10 Nov 2025 19:00:01 +0330