https://virgool.ir/feed/@m_21874668fa2026-11-12 16:34:02https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_21874668https://virgool.ir/@m_21874668/غزال-رعنا-uyvim3dro8fpدر جستجوی واژه‌ها؛ مجموعه‌ی اشعار و دل‌نوشته‌های «رعنا»سلام به همه‌ی همراهان و دوست‌داران هنر و کلام…کلمات، تنها راه من برای بیان آنچه در درونمان می‌گذرد هستند؛ سکوت‌هایی که باید به صدا تبدیل شوند تا معنا پیدا کنند. من رعنا رضایی هستم و امروز، با قلبی پر از هیجان، اولین اثر مکتوب خود را با شما به اشتراک می‌گذارم.این کتاب، تنها مجموعه‌ای از نوشته‌ها نیست؛ بلکه قطعه‌های کوچکی از روح من است. در صفحات این اثر، میان اشعار احساسی، دل‌نوشته‌های ملی و آموزه‌های اخلاقی، گشتی می‌زنیم تا شاید در میان کلمات من، ردی از تجربه‌های خودمان را پیدا کنیم.هر شعر و هر واژه، تلاش من برای ثبتِ لحظاتی است که گذشتنی بودند، اما با نوشتن، ماندگار است ( غزال رعنا )                  نویسنده : رعنا رضایی«من از میانِ خاکسترِ غم، شکوه ساختم. («شکوه از دل غم»):این کلماتی که می‌خوانید، تنها نجوایِ ساده‌یِ یک نویسنده نیستند؛ این‌ها بقایایِ فریادهایی هستند که در میانه‌یِ طوفان‌های زندگی، از میانِ رنج‌ها برآمده‌اند. من آموختم که چگونه از تاریک‌ترین لحظات، نوری برای دیدنِ حقیقت بسازم و از بی‌عدالتی‌ها، شعرهایی از جنسِ ایستادن خلق کنم.و اکنون، از زبانِ خود به شما می‌گویم: هرگاه زندگی شما را به زمین زد، هرگاه سنگینیِ دنیا بر شانه‌هایتان نشست و هرگاه راه برایتان تاریک شد، گریه کنید… تمامِ وجودتان را به گریه وادارید. اما به یاد داشته باشید: گریه کنید، اما پس از آن، برخیزید. اشک‌ها را پاک کنید و با همان چشمانی که از گریه نمناک شده‌اند، دوباره به جهان خیره شوید؛ اما این بار، با نگاهی که از سختی‌ها قدرت گرفته است. چون شکوهِ واقعی، در گریه کردن نیست، بلکه در برخاستنِ دوباره، پس از هر بار زمین خوردن است"ما انسان‌ها، عجیب‌ترین گونه‌هایِ تاریخ هستیم؛برخلافِ گیاهان که با هر زمستان، ریشه‌ای عمیق‌تر و شاخه‌ای استوارتر می‌یابند،ما با هر سال که می‌گذرد، کمی بیشتر می‌شکنیم…در این کتاب، نبضِ انسانیت را در میانه‌یِ لرزشِ دست‌هایِ پدر، در نگاهِ پرمعنایِ مادر و در میانه‌یِ پیوندهایِ ناگسستنی و گاه گسستنیِ خانواده جستجو می‌کنیم.آیا ما در حالِ رشدیم، یا تنها در حالِ فرسودن شدن؟و در این تکاپویِ بی‌پایان، آیا هنوز تپشی هست که بگوییم: ‘من هنوز انسانی هستم’؟به نام انکه مهر ایزد در جانم گرد افریدبه نام نامی یزدانانکه چرخ فلک را افریدمهر پدر را افریددل مادر را افریدودر پایان خورشید و مه را افریددر این حیوان گر عقل باشد نامش حیوان نبوددر این انسان گر عقل باشد نامش نادان نبودانسان را گر انسانیت نبود حیوان بودادمک از نادانی چه خبر ؟از عمق بیشعوری چه خبر ؟از دوران خردسالی چه خبر ؟از موی سیه و سبکی چه خبر ؟از فک گل الود و حدقه ی خواری چه خبر ؟ادمک از حالک دل نادانی چه خبر ؟ چرخ فلک گردون استادمک انداختن افزون استبر بلندی باختن افزون استاز دل درد گفتن پر خون استاز مرگ سخن کفتن نالون استافزون و افزون و افزون استچرخ فلک گردون است از دل صبر میگویم : از حالش/ از دردش / از ناله هایش / از بیتابی اشچه بگویم نگفته هم پیداستحالی که میگویی در دلم پیداستصبوری گاهی اوقات تلخ استانسان صبور روزی حذف استانسان صبور تنها دردش صبر استصبورم چه کنم خوب شوی؟از این مخمصه بیرون شوی ادم با جون شوی گر نامهربان بودیم و رفتیمگر مروارید خزان بودیم رفتیمدر این دنیای کم عمرگر باد فغان بودیم و رفتیمگر مهری در این جای نداشتیمگر دفترمان تای بدی خوردگر دنیای فانی غرق نیرنگ کرد و بنده را بردگر مرز جهانی ارزویی بر باد بردببخش جانم دنیا مرا با خود برد نبض ما با نبض این سرزمین میزند ایرانایران کوروش" ایران داریوش "همان درفش کاویانی قدیماه ایران منوطن جاویدان من  چرا طلاق زیاده !چرا دوره دوره ی خودخواهیه !چرا انسانیت جاهیه !فقط برای یک کار نیمه کاره  دانشم نداره  که اونمتمنا میکنم بخوانید . بدانید . بفهمید . دانش را  گر دنیا را باد فغان برد اندیشه کندر این دشت بلا گر جایی  به جز اغوش امن خود نبود اندیشه کنگر درخواست اسیب کرد زتو اندیشه کنگر دنیای فانی روزگار دشوار کرد اندیشه کن( گر اندیشه کنی ز غوره حلوا سازی )( گویا اندیشه ی مفید ) پزشک شدن / ارامشی باور نکردنی / خوشحالی بی انتهاانگیزه ای باور نکردنی میخواهدانسان سخت کوش عاقلی میخواهدهوش مجزای برتری میخواهدانسان عیوب روحی میخواهدبا قلب جامعی میخواهد( در نهایت انسان کاملی میخواهد )  زندگی عمر گرانیست گران میگذردهرچه با هرکه کنی بر تو همان می گذردبرای کوته فکری چو تو روزگار روان میگذردوای بر حال ان دانشمند که روزگارش شاق میگذردبیشعورم دوره ی طولانی تو ناچیز می گذرد عضوی از این جهانم دل پر از فغانمعمری در این دنیا کم و بیش میگذرانمقلبم میگوید گاهیای جانم برقص با ساز دگرانممیکشم درد را با جانمحتی اگرنتوانم گویند بکش جانماخر تو چه میدانی از حالماز دل پر فغانمگویا امدی مایه مرگم شوی جانمگر بودیم زاین دنیانبودیمگر خوشی کردیم ز این دنیانکردیمگر گویند شاد بودیمنبودیم     ما در این هیچ پی هیچ دویدیمجز هیچ در این هیچ ندیدیماهسته براندیم و دگر هیچ هیچ ندیدیمهیچ دراین فلک ندیدیم و ندیدیم  دل خوشیم از آن حجغافلیم از ان کجحجی جز دلی پاکبا مکر و فریب بی اندازحاجی میشینه با پاکی باطنبااسکناس ظاهراری اهای حاجیبازی رو باختی با باجی  وضوی بی صداقتاب بازیستچادر بار غیبتبتخانه سازیستنماز بی عدالتخاله بازیست  گاهی انسان را حیوان باید شناختبدتر از حیوان باید شناختگر صبر کنی کارما ایدبر رخت ورق دیروز و فردا آیدتلافی کن به وقت کارما به وقت همان فردای اشناگر تلافی نکنی مثال ان شویمثال ان خر بی بار شوی  بساز با شیوه ی مهربان با دنیابا همه با فرداارزشی نیست به این دو روز دنیادل به دریا بزنمهربانی کن ارزوی خیر خواهی کنباش ادمی دیگردور از ان روز کیفرانگونه بهترین خود باشی بهتر از هم او هم ان باشی ساز خود را بهتر از زندگی کوک کنبهتر از ان بیشتر از اومهربان تر از ان قوی تر از اوعاشق تر از ان باهوش تر از اوو در اتمام پرخروشپر خروش تر از فلکان فلک گردونانکه همه میترسند از او زندگی بذر محبت کاشتن استنه به ناداری و نه به داشتن استحاصل عمر گرانمایه ما نامی نیک به جا گذاشتن استدو روز دنیا که منم نداردخوردن حرص بیش و کم نداردانان که یاری دگران کردندبهتر از ان نصیبشان کردند     گیاه را فرق است با انسانانسان پیر شکسته تر میشودگیاه پیر مقاوم تر میشود    بدتر از فرار مغز ها به قدرت رسیدن بی مغز هاستگویی خنده دار استمغز هایی بی مغزاما تلخ تر از ان نیست است    زنده نمی مانم بدون انوطنم / تنم / ایرانانکه دنیا را نمی خواهم بدون انپدرم / میهنم / ایران هرگاه عاشق به عشق معشوقش شک کردانگاه باید به عشق من به ایران شک کرد  گویند که هر ان کس انسان دو مادر دارد1- کشور  2- مادران دو را فرق نیستهر دو عشقنانان که بدون انهانفس ندارد هواعشق ندارد صفاجهان ندارد خداطفل ندارد خیر خواهمیگن روی پیشونی فرشته ها نوشتهاونکه فقط با داد صدات میکنهجاش تو بهشته یک عاشق بیبهونهیک مادر نمونه یک فرشته ی بی بالیک معلم بی حقوق تو خونهاگه نداریش این  روزا تنگه دلت واسه اون صدا  نگران نباش ولی هیچکی نمیتونه جاشو بگیرهحتی خدااگه داریشم مواظبش باش تو این روزا هر زمین خوردن پشتگاه کوه میخواهدپشتگاه من تویی قهرمانم پدرمانکه میدهم نفسمو با جانمدوریش میکنه بازی با روح و روانمغمش میکنه دنیامو میکنه غمخانمپدرم / جانم / جهانمجانم فدای جانت  گر خواهی نشوی انسان مفتگوش جان نسپر به سخن های مفت کلفتنگاه دار ارزشت را هم چون ان مروارید درشتکه دگر هر انسان مفتجسارت نکند برتو ای مروارید درشت     گر خواهی برقصانی جهانت را بهتر از دیروزبرقص جانم بهتر از دیروزگر تلاش کردی بهتر از دیروزانگاه سازت هم میشود بهتر از دیروز( دو روز دنیا را حرص مخور )( امروز و فردا را حرص مخور )    تا میتوانی ارزو کنپولی نیستاما خاطره استچه خودشچه یادشچه عشقش پیری دنیا ی خود را دارداندکی ترس داردهر کدام از ما به ان خواهیم رسیدبه ان تجربه ی باور نشدگان خواهیم رسیداما وای از ان روز که رسیم    جوانی دوران خوشیست میگذردزودتر از هر روز خوش امروز و فردا میگذرددر جوانی بی عقل تر از هر دورانیحیران تر از هر حیوانیخوشحال تر از هر دورانیو حتی بهتر از بهترانی( البته در ان دوران )   از دور این دنیا زیباستاریمثل رخ گل بر روی دریاستاریزشت تر از جهنم این دنیاستاری    زندگی اب روانیست که در دم دم رودایستاده و ما مانده ایم در مصب رودمانده ایم از غصه ی تنهایی ها از اندوهاز بار سختی که دگر سهم ما نبود    مهربانی گاهی اوقات دردیست که زخمش می ماندزخم با پشیمانی دردناکش می ماندبا دل پر اهش می ماندبا دردش می ماند     ارامشی که در ان دوران استنوای خوشیست بهتر از پایان استان زندگی بی غیبتان حال خوش بی رغبتکودکی همان دوران استبازی بهترین عشق ان دوران است  گر خواهی بهتر از دیروز باشیفاقد ان است ماهر تر از ان دیروز باشیخیالی زیاد است که برای بهتر و ماهر تر بودنسرسخت زحمت بکشیفقط باید اندکی باهوش تر باشی( هوش مجزای برتری حلال ماجراست )   بعضی چیز ها بها میخواهداندکی سر و صدا می خواهدبهای شنا اندکی غرق شدن می خواهدبهای عاقل شدنم کمی جفا می خواهد     ادمک اخر دنیاست بخندادمک خر نشوی گریه کنیادمک تلخ نکنی روزگاربخندی با غم 70 سالادمک انکه تو را غمناک کردروزی به وقت کارمادر  همان دام بلا گیر خواهد کرد  می چرخد ان گردونه ی شانسگاهی شانس گاهی بد شانسمی چرخد نترس ان ورق یک رو نمی ماند ای بد شانسخواهد رسید ان روز انتقامروز سخت تو و کیف بد شانسنترس / نترس / نترس  ای بد شانس   همچون ان ماهی که در اقیانوس و تنگ چاره ای جز اب نداردبیچاره چاره ای جز خندیدن بر ان فلک غمناک نداردبیچاره راه فرار را یاد دارداما راهی برای فرار نداردبیچاره در بند اسیری خواهد بود تا پیری    ما میرویم چون زمان چرخ بی رحمی ستگر توانی پیشی گیر از آن مخوف زمانکه چون ان شیطان بر پیشانیستنترسی " بردی از ان چرخ بی رحمیوای از ان روز گیرنده ی پیشی از ان چرخ بی رحمی    همانطور که در لبه ی هر برگ سبزدنیایی هستدر لایه ی پوست سنگ نقشه ای استدر هر مورچه قلبی استدر نوک مداد هم زخمی درد و خطاست  انسانیت انچه در کتاب گفتند نیستانچه بر زبان اوردند نیستانچه تعریف کردند نیستدر ان قلب تپنده ی مادر پیدا کردم ان رادر ان عشق پدر ودختر دیدم ان را    انسانیت یعنی اشک ناشناس معنا داشته باشددرد ناشناس بلوا داشته باشدیعنی درک بهتری از دنیا داشته باشدیعنی وقتی همه گرمند تو سرد باشی گرمیعنی وقتی همه شادن تو شاد باشی و غمانسانیت یعنی تفاوت تو با همه ی دنیا    هرگز مخند برغم هستیهرگز مگو ناصح هستیهرگز مشو ناصح هستیهرگز مکن ناصح هستی     خنده مکن بر غم ان رفیقسخت است روزگار ان رفیقروزی همان شویخنده کند بر تو ان رفیقسخت است روزگار تو رفیق   تا زمانی که متولد نشدمدنیایم عطر دیگری داشتخنده هایم طور دیگری بوددلم جور دیگری بودمتولد شدن تغییرم دادچونان عکس شد کهانگاری می فهمیدم  تازمانی که متولد نشدمحیات برایم معنا نداشتعشق برایم صفا نداشت حتی مهر برایم وفا نداشتمتولد شدن تغییرم داداز صفر تا صدشدم برعکسچون جهان را عکس میکردمجهان در مسیر قهقرا را عکس میکردم نه ان دوست جای مادر را میگیردنه ان مادر جای دوستتمام جهان را بگرددر این جهان وسوسه انگیزنه ان مادر پیدا می شود نه ان دوستجای من و تو هرکس دیگر را هیچ کسنمی تواند بگیرد  خنده بر لبدل پر از بغض ناگفته ها شادی بر چهرهبدن پر از اسیب دنیابازی روزگار استکاش در این روزگارهمه چی بازی بوداما ..........  اندکی فهم بر ما نهان استاندکی زندگی خوب بر ما فغان استاندکی سالم بودن قسمت مان استاین حرف حق درد  دلمان است      روزگار میرودزودتر از هر روز خوش من و توخداحافظی کن از انروز یادگارروز + یادگار = روزگار تو  اواز خواندن بر غمرسم روزگار استخندیدن بر دردرسم زندگانیتحمل هر چه هستایین ما زندگان استدل به دریا زدنبخشیدنکارما انسان هاخنده بر چه میکنیز روزگار تلخ یا بر زخم دوران هابر کار ما انسان ها بر تیره بختی مادر هابه کم فکری ادم هابر دوری پدر هابر عشق پدر و مادر هانکن شادی ز غم مردمچه کند روزگار جز بد بختی مردم   گریه و زاری بر غم مردم شده کار هر روزماندرد امروز شده فردای افسوسماندل ها و چشم ها از زور غم اب شدنپس شد حال خوش امروزمان   پول خود را زدن بر خون ملتکار توعه با شعور نیستخندیدن بر غم ملتکار تو عه با شعور نیستمشکل از ملت که نیست این را بدانخود را بساز بیشعور   غم هستی چنان در اغوشم گرفتمایرانم ز یاد برده امجهانم ز یاد برده امخود کفای مهربانم ز یاد برده امیاران خوب دورانم زیاد برده امحتی من خود خودم را ز یاد برده ام  ز مردن غم خوردی نمردن را زیاد بردیمردم را اسیر خود کردی و بردیدلشان را با تیغ زبانت خوردیانها را بر خانه ها اسیر و بیچاره و ویرانه کردی ا سیر نون خانه کردینه به جان نه به مال نه به بچه هایشان رحم کردیروزگار بند اسیری را حاضر کرده برایتدگر به زور نمیتوانند بگیرند هوایتنه به زور نه به پول عزایت ( خداحافظ مرد پولدار مغرور )  مکن قضاوت ان رخ بی گناه راظاهر شر و شور است تو از باطن چه می دانیبرای خدا فرقی ندارهجابه جایی تو و اوغرورت روزی شرمسارت خواهد کرد     نه ان است که ادم انسان بزایدنه ان است که انسان سگ بزایدمهم ان است که سگ انسان بزاید    اصیل بودن ملاک نیستریشه داشتن مهم نیستتنها این اصل ماستزین بی ریشه ریشه دار زاید  هر ان کس ریشه ی خود باشدنشود مقیاس با ریشه خاندانهیچکس شباهت با هیچ کس ندارد   چه کنیم از درد تنهایی ها از همین بازی هااز برنامه ی دنیا برای ما هااز دل مردم ز غم دنیااز سختی دنیا برای یک روز خوش دنیا   از چه میرنجی که خویش را مانند قبل نگاه داریچیزی که نباید تغییر کردانکه باید تغییر کردانکه نباید تغییر کردتو خود را باش که ز تغییر تغییر نکنی    گر روزی دیار غربت کوچ کردیحال دل به خیال خود عوض کردیمکن ان را فراموش بردل و بر هوشغربتی نیست دیار امروزهیچ دیاری نیست ایران پیروزگردل تنگ داشتیبخوان ان را برگوش بادعیب و نقص بر کشورم حاکم مباد حسودی کن تا مرز خودخواهیبه جان به مال همه خودخواهینگاه مدار ان روی خوب بلکه خود خواهیبزن تیغ زبانت بر دل مردم چون خودخواهیبزن اجر بر خانه ی هر مرد ز خود خواهینکن یادی از ان نامرد ای خودخواهی   یاد زما کردی ای رفیق بی وفادور باد زتو هر دل بی وفاقلب تنگ بود و جای تو خالیدر همهمه ی فلک روزگار بد بود یا بدون هیچ حالیچه میکردم یادت زنده شود بر دل ماجز یاد روزگار خوش ماچه میکردم ان دل ناقلا شکسته نشودچه میکردم ای یار وفا جز وفاداری ندیدم زتو ای دوستتاکه بود ساختن ان واژه را زتو ای دوستوفاداری وفاداری میخواهد و من اندکم درقبال اوجز بیش بودن در عشق من ندیدم زتو ای دوستجز گریه بر غم من ندیدم زتو ای دوستجز خندیدن بر لبخندم ندیدم زتو ای دوستجز اواز خواندن بر ای دل غمناک من ندیدم زتو ای دوستجز وفاداری ندیدم و بس کاش میدیدم و شرمنده نمیشدم ز تو ای دوست  شرمنده یار وفادار خداروزگار رفت و نکردی تو یاد ماحال چو تنهایی به یاد ما بودیبه هوای غم فردایت به یاد ما بودییا خیالت نیست رسوایی مارایا دچار غم عمیقی و بسچاره نیست برایت و بس  روزگار زیباست به زیبایی طاووس استروز خوشش هر روز استغم ما حداقلش یک روز استشب ما بهروز استولیکن فردای ما خنده برغم دیروز استچه غمی ؟مگه هر روز است ؟   خداحافظ که مردن سهم ماستان رویای رو به واقعیت سهم ماستان بهشت ابدی قسمت ماستان دیار عاقبتی یار ماستدلدار ماستروز خوش ماست   چنان بازی می کند نقش روزگارمیبری ز یاد که دوست کدام استو دشمن کدامیار کدام است و یاور کدامبد کدام است و بد نام کدام     یار وفادار خواستی یاد برادر کنارامش دوران خواستی یاد برادر کنخسته شدی ز هر درد و بلا یاد برادر کندرمانده شدی ز اوای خوش ما یاد برادر کن   از چه می رنجی که مردم را زخود راضی نگاه داریتا زخود یاری نگاه داری ؟یا حیات سختی داری ؟یا بهترین ها را نداری ؟این مردم ز خدا هم ناراضی انچه برسه به انها که گناه داری    خسته نشوی بنده خدا ز روزگار سختدرمانده نشو ای دوست که تو تنها نیستی ز روزگار تلخوای مشو ز روزگار تلختلخ مشو ز روزگار تلخ      گویند ز بسته شد ان دردروازه باز خواهد شدچه گویم در این دوران ناکسدر کجا و دروازه کجا ؟    میکنی چرب زبانیتا بخندانی مردم را زمانی میگذاری نامش زیبا گوییتوچه میدانی  که خود دانی و ما گاویم الانیکه ما ختم روزگاریم همانیتو فقط میدانی که جاپلوسی و ما فلانی    جنگ مکن با خودکه خود را ز خود راضی نگاه داریمن خودم هستم و تو خودت هستی نقاب را چکار است    در جهانم خدا دوتاستکه دومی خداستمادرم ان خدای اول استان یارو یاور استزیر پای ان است بهشت  در گرانیست ندارد هر کسادب را گویمجهانی به او وابسته استادب را گویمگر در تو اندکی یافت شد جهان خواهد خواست تورااما وای به حالی که نباشد در تو چه میگرددبی ادبان خوب شدند گر با ادب بینندعارفان مطلوب شدند گر با ادب بینندعاشقان معشوق شدند گر با ادب بینند   خداوندا کن نصیب ما غذای بهتریزندگی سالم تریادم کامل و ناصح تری     جهل نادان را چه دانشمند چه فیلسوفنتفان کرد خوبجهل مادر زاد با علم افلاطون نشد خوب     نه به مال و نه به فقرنتفان شد دانا اولاد تونتفان شد سالم زات اونتفان شد تغییر خون تونتفان شد عوض مود تو    رعنا رضاییرعنا رضاییThu, 27 Aug 2026 21:54:16 +0330