<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های نقل یک دانشجو</title><link>https://virgool.ir/feed/@m_21606567</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-10 18:43:12</pubDate><image><url>https://virgool.ir/images/default-avatar.jpg</url><title>نقل یک دانشجو</title><link>https://virgool.ir/@m_21606567</link></image><item><title>حشرات را نکشیم</title><link>https://virgool.ir/@m_21606567/حشرات-را-نکشیم-t8atajg7alss</link><description>در گذشته حشرات را می کشتم ( بچه بودم بالاخره 🥲 ) و خب حالا که فکر می کنم درک می کنم که چاره ی بهتری به عنوان یک بچه ی کوچک نداشتم .ولی خداروشکر الان که بزرگ شدم دیدگاه اینه همه ی جهان از کوچک ترین عضو به همدیگه مرتبط هستیم . و آزار و ظلم به همدیگه هر چند کوچک تأثیر منفی ( حتی در حد کم شدن غذای یک روز یک پرنده ) و هر خوبی و محبت عاقلانه و از راه درست هر چند کوچک تأثیر مثبتی بر جهان دارد و شاید روزی این تأثیرات به نوعی (شاید اثر پروانه ای) دوباره به من برسند. ( شاید هم نرسند )حالا خلاصه که در حال حاضر تلاش می کنم در حد توانم به جای کشتن حشرات آن ها را آزادشان کنم . مورچه های خانه را با جارو جمع می کنم و در حیاط می برم . مگس ها را در ظرف پلاستیکی می گیرم و رها می کنم . به همین نحو برای عنکبوت ها .خواستم این نوشته تلنگری باشد بر این که تا جایی که از دستمان بر می آید (قطعا نه همیشه، ولی بیشتر از چیزی که فعلا هستیم) ، به جای گرفتن جان یک موجود هر چند کوچک ، ناجی باشیم برای جان او؛ به قول سعدی : میازار موری که دانه کش است که جان دارد و جان شیرین خوش است</description><category>نقل یک دانشجو</category><author>نقل یک دانشجو</author><pubDate>Sat, 23 May 2026 18:10:44 +0330</pubDate></item></channel></rss>