<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های محمد کاظم هدایت خواه</title><link>https://virgool.ir/feed/@m_21255518</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-11 23:10:44</pubDate><image><url>https://virgool.ir/images/default-avatar.jpg</url><title>محمد کاظم هدایت خواه</title><link>https://virgool.ir/@m_21255518</link></image><item><title>رضایت و قناعت:</title><link>https://virgool.ir/@m_21255518/رضایت-و-قناعت-bo5cmrnqdhld</link><description>در هر شرایطی از زندگی که باشیم میتوانیم از زندگی راضی باشیم. در صورتی که امید داشته باشیم و تلاش کنیم برای بهتر شدن.مهمترین مسئله‌ای که وجود دارد این است که ما خودمان رو نسبت به آینده امیدوار نگه داریم و با تلاشها و گامهای ریز به آنچه که دلمان میخواهد برسیم.و خودمان را همانطور که هستیم ببینیم و بپذیریم.شاید مشکل اساسی این باشد که حاضر نباشیم خودمان را آنطور که هستیم بپذیریم. و مهمترین آسیبی که وجود دارد اینکه درهرلحظه به جای فکر کردن به خود و اعمال خود و کنترل در جهتی واقع بینانه و تلاش مسرانه، داریم به زندگی دیگران فکرمیکنیم و خودمان را مقایسه میکنیم.این مقایسه کردن هم اینقدر درونی است که هرکسی نمیتواند متوجه آن شود و نیاز به توجه و دقت فراوان دارد. مطمئناً کسی که شاخص ها و ملاکهایی برای ارزیابی خود ندارد مدام درگیر مقایسه زندگی خود با دیگران است و مدام با شاخص‌های غلط خود را میسنجد و نمیتواند حقیقت زندگی خود را آنطور که هست ببیند و قدم‌ها و اهداف واقع بینانه داشته باشد. زمانی که اهداف غیرواقع بینانه و بدون توجه به داشته ها و ظرفیت های واقعی باشد احتمالاً بعد از اینکه نتواند به اهداف خود برسد، سخت سرافکنده و شرمسار و بی انگیزه میشود.یکی دیگر از تله‌ها و آسیبها؛ ازدیار اهداف است.اگر تعداد اهداف هم زیاد باشد ممکن است نتوانیم به هیچ کدام برسیم و باعث بی انگیزگی ما شود.اگر که بتوانیم در مرحله اول واقعیت خود و همه توانایی هایمان را ببینیم و در مرحله بعد میتوانیم انتظارات واقع بینانه تر و معقول تری از خود داشته باشیم و هدفهایی متناسب که احتمال رسیدن به آنها تقریباً صدردصدی باشد را برداریم.و بحث دیگری که پر اهمیت هستش بحث ادراک هست. اینکه ادراک ما از یک مسئله‌ای چیست! آیا نگاه خوب و مثبت و سازنده داریم. یا نگاه مخرب و غیرسازنده داریم.و واقعاً اگر بحث مقایسه و شاید هم از منظر روانشناسی (خطای لنگر انداختن ذهنی) باشد. اینکه ما عادت داریم تا یک چیز را میبینم چه کالا، چه سبک زندگی، چه خیابانی را میبینیم سریع ذهنمان لنگر میندازد و خیابانهای دیگر ر ا نسبت به خیابان اولی و کالاها را نسبت به همه کالاهایی که دیده‌ایم و زندگیمان را نسبت به زندگی دیگری مقایسه میکنیم.شاید ساده‌ترین مثال این باشد که بگوییم چطور دو نفر با شرایط یکسان؛هر کدام به راه و مسیر متفاوتی میروند. اینکه همه چیز تحت تاثیر نگاه های متفاوت هستش و اینکه همه چیز به ادراک ما برمیگرده.چطور میشود که یک چیز در نگاه یک نفر جذاب میشود و در نگاه دیگری زشت میشود؟چطور یک حرف باعث حساسیت و آزار دیگری میشود و روی دیگری هیچ تاثیری نمیگذارد؟بستگی به ارزشها و باورها و نگرشها و تجربه و ذهنیات فرد دارد. و معمولاً اعتقادات فرد اینجور شکل میگیرد که مثلاً شما اعتقاد دارید که روزهای بارونی روز خوبی نیست و تمام مثالهای نقض را ول میکنی و میری به همون مثالی که با باورت همخوانی دارد میچسبی و سعی میکنی که به اعتقاداتت معتقدتر شوی،که در روانشناسی به آن خطای تعمیم دادن هم میگویند.شاید مقام رضا و تسلیم هم که میگویند همین درک این نکته است که بایستی ادراک خود را نسبت به مسائل دنیا تغییر بدهیم و راحت و آسوده باشیم و تلاش کنیم برای بهتر شدن وضعی که داریم. نه اینکه این آسودگی باعث بشه که تلاشی نکنیم، ولی مقام رضا یعنی در هر جای دنیا با هر مقدراتی هم که هستی باز از زندگی خشنود و راضی باشی.ادامه دارد.....</description><category>محمد کاظم هدایت خواه</category><author>محمد کاظم هدایت خواه</author><pubDate>Sat, 06 Dec 2025 04:38:23 +0330</pubDate></item><item><title>دیدن واقعیت هم سخت‌ است هم تلخ</title><link>https://virgool.ir/@m_21255518/دیدن-واقعیت-هم-سخت-است-هم-تلخ-kcr9xrvxvy9m</link><description>چه سخت است انسان خود را عریان ببیند و آنچنان که هست خود راببیند، نه آنچنان که وانمود می‌کند و نه آنچنان که دوست دارد و آرزو دارد.و زندگی انسان از آنجا که وانمود نمی‌کند تلخ‌تر و سخت‌تر می‌شود در جامعه‌ای که همه عادت به وانمود کردن دارند...مثل این است که آدمی عریان در بین مردمی که لباس به تن دارد راه برود و مردم او را به یکدیگر نشان دهند و تمسخر کنند که او عریان است. انگار که هیچ یک از آنها خود را عریان نیافته‌اند..!</description><category>محمد کاظم هدایت خواه</category><author>محمد کاظم هدایت خواه</author><pubDate>Sat, 29 Jan 2022 06:01:23 +0330</pubDate></item><item><title>انگیزه واقعی و پایدار:</title><link>https://virgool.ir/@m_21255518/انگیزه-واقعی-و-پایدار-jphpgmgmh5kw</link><description>چه چیزهایی به ما انگیزه میده؟قطعاً جواب این سوال برا افراد مختلف متفاوت هستش مثلاً ممکن است یک نفر با اسب سواری انرژی و انگیزه بگیرد و یک نفر با نواختن سازی یک نفر با کارش و.....و همه ما راهکارهای بسیاری را برای افزایش انگیزه و تمرکز ذهنی شنیده‌ایم و شاید بیشتر اوقات نتوانسته باشیم به نتیجه موردانتظار خود برسیم. اگر این رو قبول کنیم که انگیزه و انرژی پایدار در درون شکل میگیرد. و ارزشهای واقعی در درون شکل میگیرند و هر آنچه که برایمان ارزشمند باشد میتواند مدام در ذهنمان جاری باشد.هر چند انگیزه های بیرونی هم همیشه وجود دارندمثل تنبیه و تشویق کارمندان یا قهرمانی در مسابقات ورزشی ، علمی ‌‌‌...    خلاصه هر چیزی که در بیرون اندازه‌گیری شود.ولی انگیزه‌های درونی و شخصی، انگیزه‌هایی که قرار نیست بقیه اونها رو ببینند یا تایید و تکذیب دیگران را مهم نمیدانیم یا قرار نیست در ازای اون چیزی به دست بیاوریم یا از رنجی و تنبیه‌ای فرار کنیم، و حاضریم برای اونها هر رنج و مشقت و برچسبی را هم تحمل کنیم، مداومت و پایداری بیشتری دارند.حال که قبول کردیم که انگیزه های درونی پایدارتر است!، بیایید یک تجربه ذهنی داشته باشیم: فکر کنید در یک بیابان هستید و هر سوسوی امیدی میتواند به تو انگیزه بدهد یا اگر جرعه آبی داشته باشی چقدر توجه و تمرکز به این جرعه آب داری و چقدر حواست بهش هست.این رو گفتم که نباید حتماً به بیابانی رفت و تجربه عمیق توجه و تمرکز و لذت را داشته باشیم. اگر هر انسانی یکسری ضرورتها را در زندگی خود داشته باشد و هر لحظه را درگیر اونها باشد و تعیین کننده‌ی مسیر زندگیش باشد میتواند انرژی و انگیزه بالایی بگیرد با هر دفعه رسیدن به اهداف شخصی خود. مثل اینکه در بیابان باشی و به دنبال آب باشی و توجه و تمرکزت را فقط به آنچه که میخواهی معطوف کنی.هر چند در واقعیت و هیاهوی روزمره و صداهایی که هر کدام تو رو به سمتی میخواند سخت است که صدای درون خودت را بشنوی‌ و به راهت ادامه بدهی.....!!!!</description><category>محمد کاظم هدایت خواه</category><author>محمد کاظم هدایت خواه</author><pubDate>Fri, 29 Oct 2021 09:21:54 +0330</pubDate></item><item><title>در تجلیل از اسنپ</title><link>https://virgool.ir/@m_21255518/در-تجلیل-از-اسنپ-jsofhh6bjczn</link><description>وقتی که داخل ماشین های اسنپ میشینی و اکثر رانندگان اسنپ با روی خوش سلام میکنند ورفتار میکنند.و رانندگی مناسبتری دارند و دقت به رفتار محترمانه و رعایت حقوق مسافر رو دارند.و از اون طرف بقیه تاکسیرانان عزیز(به جزء مجموعه اسنپ) سوار که میشی و تا پیاده شدن اکثراً رفتار مناسبی ندارند و یا خیلی توجهی به این مسائل نمیکنند. به این خاطر تصمیم گرفتم در تجلیل از اسنپ چند کلمه ای را بنویسم.آیا اسنپ رو در پیشبرد اهدافش موفق میدانم؟هر چند جواب این سوال رو باید مسئولین اسنپ بدهند. ولی فکر کنم اگه از نگاه مسافرا به موفقیت اسنپ نگاه کنیم. به نظر میاد به خوبی تونسته بر روی رانندگان کنترل داشته باشه.و سیستم و ساختار ارزیابی مناسبی رو انتخاب کرده برا بررسی عملکرد رانندگان. و تشویق و تنبیه های مناسبی قرارداده که به خاطر گیر بودن پای رانندگان و دیدن تاثیرات اون در شغلشان، باعث شده که توجه بیشتری داشته باشند و مسئولیت پذیرتر باشند نسبت به کارشان.و حتی خود من چند تن از اطرفیانم را میشناسم که از زمانی که در اسنپ مشغول شده اند از لحاظ رفتاری تغییرات جدی در زندگیشان داشته اند.تغییراتی که خیلی از خانواده ها و مجموعه های تربیتی و فرهنگی از اون عاجز بوده اند!!!در مورد الگوبرداری از اسنپ و سیستم های با کارایی موثر که بر اساس شایستگی و توانمندی کار میکنند در ادامه خواهم نوشت......</description><category>محمد کاظم هدایت خواه</category><author>محمد کاظم هدایت خواه</author><pubDate>Sat, 18 Sep 2021 09:58:02 +0430</pubDate></item></channel></rss>