<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های m_21096810</title><link>https://virgool.ir/feed/@m_21096810</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-12 06:29:57</pubDate><image><url>https://virgool.ir/images/default-avatar.jpg</url><title>m_21096810</title><link>https://virgool.ir/@m_21096810</link></image><item><title>پرواز</title><link>https://virgool.ir/@m_21096810/پرواز-dtzhjhmb9ubu</link><description>درود بر شمابه یک نقطه رسیدم که دوستدارم از این یکنواختی و تکرار نجات پیدا کنم در مورد خودم زندگیم چیزائی که بهشون فکر کردم و عمل کردم ولی نتونستن اون نتیجه ایده ال رو فراهم کنن.دنبال یک راه تازه ایده تازه با تحقیق و برسی هستم از این کورکورانه حرکت کردن خسته شدم .منظورم عنوان کردن نظریهایه الهام شده ایه که به سمتم حرکت کردن وبا در میون گذاشتنشون با مردم عادی تمامشون با یه نتیجه گیریه مخدوش و بیخود از بین رفتن.ایندفه میخام ایدهامو با چشم باز وبا هدفردنبال کنم وصد البته با کمک گرفتن از منابع موفق بجایه ذهن عام.ودوست دارم حرکتمو جائی متمرکز کنم که با تمام وجودم دوسش دارم واصلا به فکر ریسک نیستم.چون مطمئننا انسانهایه موفق با چشم باز وعشق وقطعیت بخشیدن به ایدشون موفق شدن نه همینجوری.هیچ چیز شانسی وجود نداره وهیچ چیز اتفاقی رشد نمیکنه.باید هدف رو با شناخت به محیط ومحاسبه قدرت وتوان ذهنی مجهز کرد تا به مرور قدرتمند بشه.البته در ابتدا از صفر باید از خودت شروع کنی تا بتونی در راه موفقیت به نفر دوم متصل بشی.تا بشه مسئولیتها رو با چشم باز توفیض کرد.چون اگر قدرت محول کردن برایه یک فرد نوک قله به عنوان پایه گذار وجود نداشته باشه رشد هدف در یک نقطه متوقف میشه.چون دامنه حاشیها مثل تار عنکبوت در بر میگیره تو وهدف و همه چیزو و همه رو یکجا خفه میکنه و داستان تلخ سقوط.ودر کل نظر من در رابطه با تجاربی که داشتم با توجه به دست به عصا حرکت کردنم و حس کردن اینکه دیگران هرگز قدر استعدادهاتو نمیدونن ودر کل کار کردن برایه دیگران نوعی فرو رفتن در باتلاق ارزوهاست .منو کند کرده.چون حس واقعیم اینه ارزش من برایه خودم با توجه به استعدادهام خیلی بیشتر از اینه که خودمو محکوم به یک سیل تکرار شونده کنم.که هیچ پیشرفتی که ندارم هیچ مجبورم با ادمهائی محصور باشم که جز نق زدن و از زیر کار دررفتن هیچ چیزی ندارن که منو از بودن باهاشون خوشحال کنه ومن فقط مجبورم برایه بقا بایستم و زجر بکشم.به همین خاطر واقعا خسته شدم.ودوست دارم در زمینه رشد و توسعه خودم قدم به راهی بگذارم که اولا جدید باشه فضایه جدید و همچنین با کسائی که کانکت شدن باهاشون به من لذت نوردیدن راهی رو بده که میدونم اگر چه بالا پائینی داره ولی قطعا اون توقعات من رو از خودم براورده کنه چون به این ایمان دارم قصه زندگی واین سفر بالاخره یک جا پایان میپذیره ومصمم هستم از ابتدا تا انتهایه این راه هر جاش تمام بشه برا من موفقیته چون این ور خط همچنانی که تا الان مثل مرداب موندم جز تجربیاتی چیزی برام نداشته ودوست ندارم حرکت نکنم.واقعا از ته دلم میخام بکنم از جائی که در اون جز پنجرهایه بسته و یک منظره پنارومیک خیالی دورو برم رو احاطه کرده وجائی قرار بگیرم که اگر دورو برم هم یک دیوار بلند باشه ولی یک پنجره باز توش داشته باشم که دستمو به بیرون دراز کنم و هوایه واقعی رو لمس کنم و بتونم پرواز واقعی رو تجربه کنم قبل از پایان.</description><category>m_21096810</category><author>m_21096810</author><pubDate>Sat, 18 Jun 2022 06:00:10 +0430</pubDate></item></channel></rss>