https://virgool.ir/feed/@m_20891532fa2026-11-12 08:57:53https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_20891532https://virgool.ir/@m_20891532/چه-کسی-آنجاست-gdxgaht4gwh8چه کسی انجاستدر می‌زنند.کیست؟در را باز می‌کنم؛ آینه‌ای جلوی در است، اما انعکاسی درون آن نمی‌بینم؛ حتی خودم را.در را می‌بندم و بازمی‌گردم به تمام خاطراتی که مرا رها کردند.البته خاطرات مرا رها نمی‌کنند؛ آن‌ها آدم‌های خاطراتم‌اند.آدمانی در صفحه‌ی زندگی‌ام نمانده‌اند که دلم بخواهد دوباره بخوانمشان.همیشه می‌روم سراغ داستان‌های قدیمیِ ناتمام.نمی‌دانم چرا کسی که برای داستان نقطه می‌گذارد، من نیستم.می‌دانم که من داستان به این زیبایی را تمام نمی‌کنم؛من نقشی در تمام کردن قطعه‌های مورد علاقه‌ام ندارم.مطمئنم.دوباره در می‌زنند.کیست؟در را باز می‌کنم؛ به‌جای آینه، دیوار آجری جلوی در است.لمسش می‌کنم.انگار تنها نقطه‌ی گرم میان من و دیوار، دستانم است.سردیِ دیوار را فقط او می‌فهمد؛قلبم متوجه نمی‌شود.چرا؟پشت دیوار کسی است؟چرا صدایم نمی‌کند؟دیوار برای او هم سرد است؟دستم را می‌کشم.قلبم درد می‌کند؛با تمام این سردی، می‌سوزد.صدا می‌زند:«کسی آنجاست؟»سکوت.فکر می‌کند سکوت تنها جوابی‌ست که می‌تواند بدهد، اما من مطمئنم کسی آنجاست؛ کسی که خیلی دلتنگ است.وگرنه چگونه به قلبی سرد، سوزشِ دلتنگی را یاد داده است؟دیوار را لمس می‌کند؛ اما این بار دیوار سرد نیست.دارد ویران می‌شود.می‌خواهد بازگردد، اما خود را گم کرده است.هیچ چیز را نمی‌بیند.همه‌چیز و همه‌جا بوی هیچ و تاریکی می‌دهند.دیوار تکان می‌خورد.تکان می‌خورد.می‌خواهد فروبریزد؟چشمانم را می‌بندم و باز می‌کنم.دیوار فروریخته است؛ اما بی‌صدا، با همان سکوتی که همیشه داشت.کسی را می‌بینم.این بار با ترس به جلو می‌روم؛ ترسی که نمی‌دانم از کجاست، اما آشناست.مردی در انعکاس آینه افتاده است.برایم غریبه است، اما سال‌هاست می‌شناسمش.چشمانش آشناست.بوی خانه را می‌دهد.دستانم را دراز می‌کنم.گرم است.قلبم هم همین‌طور.می‌پرسم:«کیستی؟»لبخند می‌زند.حالا می‌فهمم…چقدر دلتنگش بودم.GloryGloryTue, 11 Aug 2026 13:09:33 +0330