https://virgool.ir/feed/@m_20809765فعال فرهنگی https://golnaztaghvaee.blogfa.com/ وبلاگfa2026-11-10 20:52:33https://files.virgool.ir/upload/users/4465768/avatar/wtRcde.jpghttps://virgool.ir/@m_20809765https://virgool.ir/@m_20809765/داستان-طعم-تلخ-جای-qoeuwkv7bur6☕ طعم تلخ چای☕️💎گلناز تقوائی 💎اول صبح و آفتاب تازه طلوع کرده بود؛ کارمندان اداره یکی‌یکی وارد می‌شدند. آبدارچیِ خوش‌مشرب اداره، اولین نفر آمده بود. چای را دم کرده بود و با صدای بلند گفت:– «هر کی امروز می‌خواد کارش راه بیفته، اول از چای من شروع کنه، بعد برو سراغ رئیس!»خانم منشی که همیشه جدی بود، با اخم گفت:– «چای تو تلخه، مردم با همین تلخی حالشون بیشتر خراب می‌شه.»آبدارچی خندید:– «خانم جان! چای تلخ برای اداره مثل امضا برای نامه‌ست، بدونش کار پیش نمی‌ره!»رئیس اداره مردی میانسال بود، خوش‌پوش ولی همیشه درگیر کاغذهایی که هیچ‌وقت ته نداشتند. وقتی وارد شد، کارمندان زیر لب گفتند:– «باز جلسه، باز حرفای قشنگ، بعد هم فراموشی!»رئیس روی صندلی نشست، عینکش را جا به‌جا کرد و گفت:– «همکاران! مهم‌ترین وظیفه‌ی ما خدمت به مردمه.»کارمند ردیف آخر زیر لب به همکارش گفت:– «یعنی ما تا حالا داشتیم به کی خدمت می‌کردیم؟ به دستگاه فتوکپی؟»مراجعین یکی پس از دیگری آمدند. اولین نفر مردی ساده‌دل از روستا بود. برگه‌ای دستش بود که نصفش خیس شده بود. با خجالت گفت:– «آقا جان، این برگه رو آوردما، ولی گاو من نصفش رو لیس زده!»کارمند با خونسردی جواب داد:– «عیبی نداره، فقط باید یه امضا از همون گاوتون هم بیارید!»مرد جدی پرسید:– «یعنی واقعاً لازمه؟»صف اداره از خنده ترکید.خانم دیگری آمد که هزار بار پرونده‌اش برگ خورده بود. با عصبانیت گفت:– «آقا جان! من سه ساله دنبال همین یک امضا می‌دوم!»کارمند جواب داد:– «خانم، شما اشتباه می‌کنید. این اداره برای ورزش ساخته شده؛ مردم می‌دوند، ما نگاه می‌کنیم.»یکی از کارمندان تازه‌کار که می‌خواست جدی به نظر برسد، هر چند دقیقه می‌گفت:– «خانم‌ها و آقایان، لطفاً نظم رو رعایت کنید.»مراجعی با شیطنت جواب داد:– «داداش! اینجا اداره‌ست یا کنکور سراسری؟»ظهر که شد، همه خسته بودند. رئیس با لبخند مصنوعی گفت:– «خب، امروز هم با موفقیت کارها پیش رفت.»کارمندان با نگاه‌هایشان می‌گفتند:– «کاش یکی پیدا بشه به خود رئیس گزارش بده که هیچ کاری پیش نرفته!»وقتی همه در حال جمع کردن وسایل‌شان بودند، آبدارچی دوباره گفت:– «دیدید گفتم؟ فقط چای تلخ من کار می‌کنه. امروز همه خوردید، همه‌تون زنده موندید!»در دل همین شلوغی‌ها و کاغذبازی‌ها، مردم با شوخی و خنده نفس می‌کشند. اداره‌ای که کارش گره می‌خورد، دست‌کم با خنده باز می‌شود؛ چون طنز همان چیزی‌ست که تلخی روزمرگی را شیرین می‌کند.گلناز تقوائیگلناز تقوائیMon, 24 Aug 2026 11:23:09 +0330https://virgool.ir/@m_20809765/داستان-باغ-کشاورز-fela7mrdqgx7🎋☘🎋☘🎋☘🎋☘🎋☘ 🎋☘🎋🎋☘ باغ کشاورزگلناز تقوائی مردی کشاورز، در حياط خانه‌اش انواع مختلف درختان، گياهان و گل‌ها را کاشته و باغ بسيار زيبايي را به وجود آورده بود. هر روز بزرگ‌ترين سرگرمي و تفريح او گردش در باغ و لذت بردن از گل و گياهان آن بو؛ تا اين‌که روزی به سفر رفت و بعداز مدتی به خانه‌اش بازگشت، او در اولين فرصت به ديدن باغش رفت؛ اما با ديدن آنجا سر جايش خشکش زد.تمام درختان و گياهان درحال خشک شدن بودند، به درخت صنوبر که پيش‌ازين بسيار سرسبز بود، نگاه کرد و از او پرسيد که چه اتفاقي افتاده است؟‌درخت به او پاسخ داد: من به درخت سيب نگاه مي‌کردم و با خودم گفتم که من هرگز نمي‌توانم مثل او چنين ميوه‌هايي زيبايي به بار آورم و با اين فکر چنان احساس ناراحتي کردم که کم‌کم به فکر خشک شدن افتادم. کشاورز  نزديک درخت سيب رفت اما او نيز خشک‌ شده بود. از او هم علت را پرسيد و درخت سيب پاسخ داد: با نگاه به گل سرخ و احساس بوي خوش آن، به خودم گفتم که من هرگز چنين بوي خوشي از خود متصاعد نخواهم کرد و با اين فکر شروع به خشک شدن کردم. از آنجايي‌که بوته‌ يک گل سرخ نيز خشک‌ شده بود علت آن را پرسيد، او چنين پاسخ داد: من حسرت درخت افرا را خوردم، چراکه من در پاييز نمي‌توانم گل بدهم. پس از خودم نااميد شدم و آهي بلند کشيدم. همينکه اين فکر به ذهنم خطور کرد، شروع به خشک شدن کردم.کشاورز در ادامه‌ي گردش خود در باغ متوجه گل بسيار زيبايي شد که در گوشه‌اي از باغ روييده بود. علت شادابي‌اش را جويا شد.گل چنين پاسخ داد: ابتدا من هم شروع به خشک شدن کردم، چراکه هرگز عظمت درخت صنوبر را که در تمام طول سال سر سبزي خود را حفظ مي‌کرد نداشتم و از لطافت و خوش بويي گل سرخ نيز برخوردار نبودم، با خودم گفتم: اگر کشاورز که اين‌قدر ثروتمند، قدرتمند و عاقل است و اين باغ به اين زيبايي را پرورش داده، می‌خواست چيز ديگري جاي من پرورش دهد، حتماً اين کار را مي‌کرد؛ بنابراين اگر او مرا پرورش داده است، حتماً مي‌خواسته که من وجود داشته باشم. پس‌ازآن لحظه به بعد تصميم گرفتم تا آنجا که مي‌توانم زيباترين موجود این باغ باشم.🎋☘🎋☘🎋☘🎋گلناز تقوائیگلناز تقوائیFri, 24 Jul 2026 10:04:33 +0330https://virgool.ir/@m_20809765/داستان-پرداخت-شد-tc2x0mvz30gd⭐️ٖٖ·ٖٖٜ.,ٖٖٖٜ¸ٖٖٖٖٜ¸ٖٖٖٜ,.ٖٖٜ·ٖٜٖٜ⭐️·ٖٖٜ.,ٖٖٖٜ¸ٖٖٖٖٜ¸ٖٖٖٜ,.ٖٖٜ·ٖٜٖٜ⭐️·ٖٖٜ.,ٖٖٖٜ¸ٖٖٖٖٜ¸ٖٖٖٜ,.ٖٖٜ·ٖٜ⭐️❣پرداخت شد!❣گلناز تقوائی در عصر روز گرم تابستان، مغازه با تعدادی مشتری، گردوغبارِ کار و صدای صندوق، همه‌ چیز را در هیاهوی روزمره گم کرده بود. میان مرتب‌ کردن قفسه‌ها و پاسخگویی به ارباب‌ رجوع، ناگهان خانواده‌ای جلوی مغازه توقف کردند؛ پدری با چهره‌ای نورانی، همسری با آرامشی بی‌پیرایه و فرزندانی که از پشت شیشه به اجناس خیره شده بودند. خریدشان مختصر بود اما وقتی همسر و بچه‌ها بیرون رفتند، او ماند و با نگاهی که از جنسِ مهربانی گفت: « دفترِ بدهی‌های همسایه‌ها را بیاور !» لحظه‌ای درنگ کردم اما در چشمانش چنان اطمینانی موج می‌زد که بی‌آنکه پرسشی کنم، دفترِ کهنه‌ی خط‌ خوردۀ روی میز را گشودم. آری، گاهی همان اطمینانِ بی‌ریا، کلیدِ دلهایی است که درگیرِ روزمرگی‌اند.با حیرت گفتم:« این کار به شما ارتباطی دارد؟» پاسخ داد:« ربطی نیست، می‌خواهم بدهی‌های همسایه‌ها را پرداخت کنم!» تعارف‌ کردم اما با لحنی قاطع و همچنان مهربان گفت:«مسافرم و وقت ندارم  لطفاً حساب کن.» ماشین حساب را برداشتم و شروع به جمع زدن بدهی‌های چند همسایه کردم؛ مبلغ به پنج میلیون رسید که آن زمان خودش عددِ قابل‌ توجهی بود. اما او به دفتر نگاه کرد و با خونسردیِ تحسین‌ برانگیزی گفت:« مغازه‌ای با این وسعت و دفتری با این ستون‌ها، بی‌شک باید بیشتر باشد » آن اصرار - نه از سرِ شک - که از سرِ شناختی عمیق از جنسِ بخشش بود. تمامِ بدهی‌های ثبت‌ شده از مدت‌ها پیش را شمردم؛ عدد از ده میلیون گذشت، مبلغی که شاید برای بسیاری، تمامِ پس‌اندازِ یک سال باشد اما برای او فقط بهانه‌ای بود برای سبک‌ کردنِ دلِ مردمی که هرگز ندیده بود.بدون کوچکترین تردیدی کارت کشید و با قلم خودش روی تمامِ صورت‌ حساب‌ها خط کشید. با چشمانی که از شعف خیس شده بود گفتم:« آقا این چه کاری بود؟ ما با همسایه‌ها تعامل داریم، مهلت داریم، عجله‌ای نبود !» اما او با لبخندی که از وجودش می‌جوشید، گفت:«این تنها کاری است که برای خلق خدا از دستِ من برمی‌آید؛ شاید فردا خودم باشم که به دستِ غریبه‌ای نیاز داشته باشم!» در آن لحظه هوایِ مغازه عطرِ معنایی تازه گرفت؛ مردی که نه همسایه بود و نه آشنا،  نه حتی اهلِ این شهر، بارِ دغدغه‌های ده‌ها خانواده را از دوششان برداشت. التماس کردم شماره‌ای بدهد یا نامش را بگوید و یا دست‌کم نشانی از خود به جا بگذارد اما پاسخ شنیدم:« نیازی نیست؛ کسی‌که باید مرا بشناسد، خوب می‌شناسد.» و سوار  ماشین شد و رفت اما یادگارش نه در دفتر، بلکه در جانِ من و گره‌گشایی‌اش در دلِ همسایه‌ها جاودانه شد.گلناز تقوائیگلناز تقوائیTue, 14 Jul 2026 10:23:22 +0330https://virgool.ir/@m_20809765/داستان-یک-جفت-چشم-زیبا-zfrfoga3nxbi" یک جفت چشم زیبا "💎 گلناز تقوائی اولین بار در یک صبح تابستانی بود که آن یک جفت چشم زیبا را دید.وقتی در خیابان راه می‌رفت تا به سرکار برود، کبوتری از روی زمین برخاست و به سمت پنجره‌‌ای در طبقه‌ی دوم ساختمانی پرواز کرد و همانجا روی لبه‌ی باریک آهنی نشست.بُرنا همانطور که مسیر پرنده را دنبال می‌کرد ناگهان پشت پنجره چشمهایش با چشمهای بسیار زیبا و گیرای دختری جوان تلاقی کرد.برای لحظاتی انگار پاهایش سست شدن و قدم از قدم نمی‌توانست بردارد.به هر زحمتی بود نگاهش را از آن صورت دلربا دزدید و به راهش ادامه داد.از آن روز به بعد بُرنا فقط به شوق دیدن دوباره‌ی آن چشم‌ها از خواب برمی‌خاست و انگار بخت یار او بود و هر روز آن دختر زیبا را که در پشت پنجره نشسته بود می‌‌دید.گاهی هم آن دختر به او لبخند می‌زد و این ضربان قلب بُرنا را تا بی‌نهایت هیجان عاشقی بالا می‌برد.تا این که بلاخره یک روز بُرنا دلش را به دریا زد و نامه‌ی کوتاهی به این مضمون نوشت:سلام به چشمهایی که نمیدونم زندگی رو ازم گرفتن یا بهم زندگی دادن! اما هر چی هست فقط میدونم دیگه بدون دیدن این صورت زیبا و این چشمها نمی‌تونم زندگی کنم.شاید توقع زیادی باشه ولی این برام رویایی میشه اگه شما رو از نزدیک ببینمشمایی که هنوز اسمت رو هم نمیدونم...جمعه ساعت ۶ عصر جلوی در اصلی پارک ساعی.ارادتمند شما بُرناصبح روز بعد بُرنا نامه رو چند تا زد و در جیبش گذاشت و به سمت خیابان آرزوهایش رفت.عجیب به دلش افتاده بود که امروز دختر آرزوهایش در پشت پنجره نیست و نامه در جیبش باقی خواهد ماند. اما وقتی آن چشم‌ها را در پُشت پنجره دید، خداروشکر کرد که حسش اشتباه بوده. پاهایش قوت گرفت و با عزمی جزم به سمت پنجره که مثل همیشه باز بود رفت و از قامت بلند و کشیده‌ی خود سود جُست و با یک پرتاب دقیق نامه رو به داخل پنجره انداخت و بدون نگاه کردن به پشت سرش، دوان دوان به راهش ادامه داد.از همان لحظه‌ی پرتاب کاغد تا ساعت قرار، دلِ بُرنای جوان‌! یک لحظه آرام و قرار نداشت. بلاخره زمان موعد از راه رسید و بُرنا حداقل یکساعت زودتر با شاخه گلُ رز سرخ زیبایی، سر قرار عاشقی حاضر شد.بُرنا بارها به ساعتش نگاه کرد و چه فکرها که از سرش نگذشت و شاید صدها بار آن مسیر را قدم زد تا ناگهان یکبار که برگشت، آنچه را در مقابلش می‌دید اصلا و ابدا باور نمی‌کرد.تا آن لحظه که از خدا عمر گرفته بود هیچوقت این طور شوکه نشده بود. بطور جدی احساس خفگی می‌کرد و انگار هوا راه ورود و خروج به دهانش را گُم کرده بود.صورتش از حیث نرسیدن اکسیژن به رنگ قرمز و کبود می‌زد.به هیچ عنوان باورش نمی‌شد صاحب آن چشم‌های رویایی، روی ویلچر نشسته باشد. ولی واقعیت این بار با طعمی تلخ‌تر از زهر، سیلی محکمی به صورت بُرنا زده بود و دختر آرزوهایش درست روبه‌رویش روی ویلچر نشسته بود و خانمی پشت ویلچر ایستاده و او را جا‌به‌جا می‌کرد.بُرنا واقعا مستأصل شده و فکرش کار نمی‌کرد، بی اراده یک قدم به جلو و به سمت دختر برداشت، اما ناگهان به عقب برگشت تا آنجا را ترک کند، هنوز چند قدمی نرفته بود که صدایی او را به خودش آورد.- آقا بُرنا، حداقل اون گُل رو بده و بعد برو...بُرنا با خجالت تمام به سمت صدا برگشت و در حالی که پاهایش از روی زمین بلند نمی‌شد با همان حالتی که کفش هایش روی زمین کشیده می‌شد به سمت دختر رفت و گُل را به سمت او گرفت اما ناگهان دختر با یک حرکت سریع و برق آسا از جای برخاست و روی پاهایش کاملا صاف و استوار در مقابل بُرنا ایستاد.این بار دیگر کم مانده بود تا چشم‌های بُرنا از شدت تعجب از حدقه خارج شود، ناخودآگاه چند قدم به عقب رفت و دید که دختر راه می‌رود و می‌چرخد و کاملا سالم به نظر می‌رسد. دختر اما مستقیم در چشمان بُرنا خیره و با صدای آرام اما محکمی گفت:- بله آقا برنا همونطوری که ملاحظه می‌کنی من کاملا سالم هستم و هیچ عیب و ایرادی ندارم. این ویلچر هم برای خواهر بزرگترم هست که الان توی خونه‌اس. خواهری که روزگاری مثل من، مثل شما کاملا سالم بود ولی در اثر یک تصادف برای همیشه به این ویلچر زنجیر شد. خواهری که در زمان سلامتیش با مردی مثل شما ازدواج کرد و روزگارشون تا قبل از تصادف خواهرم خوب بود، اما بعد از فلج و قطع نخاع شدن خواهرم، همسرش اونو خیلی راحت ول کرد و رفت و با یکی دیگه ازدواج کرد. به همین راحتی و حالا من اگه مردی سر راهم قرار بگیره، همونطور که دیدی با همین ویلچر امتحانش میکنم و میخوام بدونم اگه یه روزی منم مثل خواهرم ویلچر نشین شدم یا هر بلای دیگه‌ای سرم اومد، اون مرد در کنار من میمونه یا مثل شوهر خواهرم خیلی آسون و بدون هیچ عذاب وجدانی میذاره میره و پشت...بُرنا اما دیگر چیزی نمی‌شنید، او در تمام عمرش این چنین خجالت زده و شرمگین نشده بود.او برای آخرین بار به آن چشم‌ها نگریست و برای همیشه رفت.گلناز تقوائیگلناز تقوائیSun, 05 Jul 2026 10:26:18 +0330https://virgool.ir/@m_20809765/دلنوشته-آهواره-v5x9r3kkdajrدلنوشته: آهوارهگلناز تقوائی اشتباه کردم..... درست متوجه شدی! اشتباه کردم.....اشتباه شاید کلمه کوچکی باشد؛ بهتر است بگویم " حماقت " کردم، آن هم حماقتی بزرگ....آیا تقاصش را دارم پس می‌دهم؟ نمی‌دانم! شاید همینطور است دارم تقاص حماقتم را پس می‌دهم..... گناهم این بود که رفتم! آری رفتم بدون آنکه از عواقبش بترسم....شاید نفرینم کرده باشد؛ قلبش چون آینه زلال بود. می‌دانم نفرینم کرده وگرنه.... وگرنه چرا باید تقاص پس دهم....کاش می‌توانستم دفتر روزگار را ورق بزنم و به گذشته برمی‌گشتم و نمی‌رفتم. اما آیا چنین چیزی شدنی است؟ خیر نمی‌شود... نمی‌شود بازگشت...من مانده‌ام با دنیایی پشیمانی! من مانده‌ام با عذاب وجدان! من مانده‌ام که به خاطر رفتنم آه او دامنگیرم شد....کاش می‌توانستم فراموشش کنم مثل چیزهای دیگر زندگیم.... نه‌تنها نمی‌توانم فراموشش کنم، بلکه یادش بیشتر وجودم را احاطه می‌کند....کاش می‌توانستم برگردم و از او حلالیت بطلبم، به ظلمی که در حقش کردم اما هیچ راهی ندارم جز ادامه دادنم و عذاب کشیدنم.....دنیایم را می‌سوزاند آخرت که دیگر جای خود دارد.... چرا اینگونه شد؟ چرا به اینجا رسیدم؟ حتی کلمات هم از نوشتن بیزارند....می‌دانم انگشت پشیمانی بر لب گزیدن فایده ندارد.... زندگی ادامه دارد اما من! من چه کنم!؟ آیا راه پس و پیشی برایم مانده؟ چرا چنین کردم... می‌دانم حماقت کردم اما دیگر هیچ چیز درست نمی‌شود....کاش می‌توانستم به او بگویم حلالم کن! اما آیا او مرا حلال می‌کرد؟ نمی‌دانم! اگر از من می‌گذشت، پس چرا نفرینش گریبانم را گرفت.... انتقام گرفت آن هم انتقامی که تا آخرین نفس‌هایم باید تاوانش را پس دهم....این‌ها خواب نیست، رویا هم نیست؛ بلکه حماقت من است که از آه درونم به کلمات تبدیل شده‌اند و روی کاغذ می‌آیند... من باعثش هستم من کردم....کاش این من، درهم می‌شکست و خرد می‌شد؛ کاش نیم من می‌شد و من من نمی‌کرد..... دیگر دیر شده خیلی دیر..... دیگر برای ابراز پشیمانی دیر است....او رفت و من مانده‌ام با یک دنیا پشیمانی...... آهش دانم را گرفت و قلبش شکست.......آه......واره......در زندگی هر کس، یک نفر وجود دارد که شبیه هیچ‌کس نیست. کسی که وقتی هست، انگار تمام حفره‌های خالی روح آدم پر می‌شود. و وقتی می‌رود، چنان جای خالی‌اش بزرگ می‌شود که با تمامِ آدم‌های دنیا هم پر نخواهد شد. مراقب "یک نفر"های زندگی‌تان باشید؛ این‌ها نسخه کپی ندارند…گلناز تقوائیگلناز تقوائیMon, 22 Jun 2026 10:34:06 +0330https://virgool.ir/@m_20809765/داستان-انگشتر-عقیق-y2v6sombal1fانگشتر عقیق گلناز تقوائی دو دوست در روستایی زندگی می‌کردند و تصمیم گرفتند باهم به ده پایین رفته و مقداری میوه بخرند. الک و کلک پیاده راهی ده پایین شدند که پس از مدتی با سرگین خر روبه‌رو شدند. الک با زیرکی به کلک گفت:" اگه از سرگین خر بخوری، انگشتر عقیقم رو بهت میدم!" کلک بدون اینکه عاقبت کار را بسنجد، مقداری از آن سرگین خر خورد و الک هم بلافاصله انگشترش را به او داد. آن دو به خرید میوه رفتند و آنچه لازم داشتند خریدند. در راه برگشت، همینکه دوباره با سرگین خر برخورد کردند؛ الک نگون‌بخت که چوب حرص و طمع خود را خورده بود، باخود اندیشید که اگر به روستا برگردیم و کلک به همه بگوید که انگشترش را در قبال خوردن سرگین من از دست داده، من چه پاسخی بدهم؟ از آن طرف کلک هم که به سادگی انگشترش را بیشتر از جانش عزیز می‌داشت، از دست داده بود، به شدت ناراحت بود و ناخن جوی می‌کرد. الک به صورت کلک نگریست و متوجه ماجرا شد؛ پس به او گفت:" هی کلک اگه تو هم از این سرگین بخوری، انگشتر محبوبت رو بهت پس می‌دم!" کلک بخت برگشته بدون فوت وقت و با خوشحالی این کار را کرد و انگشترش را پس گرفت و هردو با خنده و شادی به ده بازگشتند و فکر کردند که هیچ اتفاقی نیفتاده و خوردن سرگین خر را به خوردن شکر تشبیه کردند.امان از حماقت و طمع......گلناز تقوائیگلناز تقوائیTue, 16 Jun 2026 15:37:01 +0330https://virgool.ir/@m_20809765/داستان-یک-تار-مو-ddhs3jfiqpx2یک تار مو گلناز تقوائی سارا با لحن آرامی به پدرش که به شدت عصبانی بود و درحالیکه با دو دستش سرش را گرفته و به محوطه بیرون از پنجره خیره شده بود، گفت:" باباجون انقدر ناراحت نباش! درسته که مامان به خاطر اون تار موی قهوه‌ای زنونه که روی کت شما پیدا کرده، به شدت عصبانیه و رفته توی اتاقش و مدام داره باصدای بلند فریاد میزنه و طلاق می‌خواد اما من می‌دونم راه رام کردن مامان چیه!" پدر نگاه تند و تیزی به سارا که دست به سینه به او نگاه می‌کرد، انداخت و گفت:" خب پروفسور بگو چی کار کنم ها؟" سارا لباس مادر را به پدر نشان داد و گفت:" این یک تار موی مردانه روی لباس مامان چی کار می‌کنه!؟ ببینید رنگش قهوه‌ای هم هست..." پدر با عصبانیت هرچه تمام لباس را برم‌یدارد و به پشت در اتاق همسرش می‌آید و درحالیکه فریاد می‌زند به زن چنین می‌گوید:" این تار موی مردانه روی لباس تو چکار می کنه زن!؟ می‌خوام طلاقت بدم بیا بیرون." زن وقتی چنین حرفی را می‌شنود، سریع خود را به بیرون از اتاق می‌رساند و متوجه تار موی کوتاهی روی لباسش می‌شود و با اضطراب می‌گوید:" من من نمی‌دونم این از کجا اومده...،" که در همین لحظه صدای خنده دخترشان از آشپزخانه که درحال خوردن کیک بود آنها را به حیرت می‌اندازد. سارا گفت: خوب شما دوتا رو به جون هم انداختم‌ها خخخخخخخخخخ..... این کار من بود" بعدهم یک تار مو از موهایش را کَند و پدرش گفت:" این تار موی من روی کت شما بود." بعد همان همان تار مو را نصف کرد و رو به مادر گفت:" اینم تار موی مردانه رو لباس شما مامان خانوم!" پدر و مادر تازه متوجه شدند چه کلاه گشادی سرشان رفته که سارا آخرین لقمه کیک خامه‌ای را بلعید و گفت:" وقتی شما دو نفر بعد بیست و پنج سال زندگی مشترک، سر یک تار مو اونم مال دخترتون بوده می‌خواین ازهم جدا بشین بعد توقع دارید من ازدواج کنم!؟ ولمون کنید بابا....." پدر و مادر که به مقصود دخترشان پی برده بودند، تصمیم ازدواج را برعهده خود دخترشان گذاشتند که هر موقع که صلاح دید آن موقع لباس عروس بر تن کند.گلناز تقوائیگلناز تقوائیFri, 12 Jun 2026 10:46:57 +0330https://virgool.ir/@m_20809765/داستان-سرنوشت-شوم-lqls5gqsax9oسرنوشت شومگلناز تقوائی جادوگری به مردی کفت:" در یک روز و ساعت خاصی بلای بزرگی برایت اتفاق می‌افتد!" مرد از شنیدن این سخن جادوگر خوشحال شد؛ چراکه پیش از وقوع حادثه می‌توانست کاری بکند. مرد که وضعیت مالی بسیار خوبی داشت، بهترین معمارها را استخدام کرد تا خانه‌ای بسیار محکم برایش بسازند. معمارها باسرعت شروع به ساخت خانه کردند و بهترین مصالح ساختمانی را برای این بنا به کار بردند و روز و شب کار می‌کردند تا هرچه زودتر این خانه را به مرد ثروتمند تحویل دهند. بالاخره یک روز پیش از وقوع حادثه، خانه آماده شد. مرد ثروتمند از مشاهده بنا راضی شد و به همه معماران جایزه داد؛ سپس ورزیده‌ترین نگهبانان را برای حفاظت از خانه استخدام کرد. مرد ثروتمند در آستانه روز وقوع حادثه به گفته جادوگر، وارد اتاق اسرارآمیز شد که ایمن‌ترین مکان ساختمان ود؛ اما پیش از آنکه کمی احساس راحتی کند، متوجه شد که حتی در این اتاق اسرارآمیز هم چند شعاع آفتاب دیده می شود. او فورا به معماران گفت که هرچه زودتر همه شکاف‌های این اتاق را پر کنند تا از ورود حادثه و بلا از این راه‌ها هم جلوگیری شود. سرانجام مرد ثروتمند احساس کرد آسوده خاطر شده زیرا گمان کرد خود را کاملا از جهان خارج حتی از نور و هوا هم جدا کرده است. معلوم است که مرد ثروتمند خیلی زود در اتاق اسرارآمیز بدون هوا خفه شد و مرد. پیش‌گویی جادوگر درخصوص مرد ثروتمند به حقیقت پیوسته بود و سرنوشت شوم طبق گفته جادوگر رقم خورده بود... این است به وقوع پیوستن مرگ حتی در ایمن‌ترین مکان ممکن روی زمین.....گلناز تقوائیگلناز تقوائیMon, 08 Jun 2026 13:14:18 +0330https://virgool.ir/@m_20809765/داستان-سه-مُهره-qn1nmwpqi8ltسه مُهرهگلناز تقوائی قدیمی‌ها گویند مرد دانایی به قصر فرمانروایی آمد؛ فرمانروا با دیدن دانا خوشحال شد و او را بسیار تکریم کرد. دانا بعداز عرض ادب و احترام به فرمانروا گفت:" شنیدم حکیم باهوشی در قصر شما وجود داره من سه‌تا مهره آوردم می‌خوام به حکیم باهوش نشون بدم و بگم کدومش بهتره تا پاسخش رو بدونم." دانا سه مهره را به حکیم باهوش سپرد، حکیم نگاهی به آن مهره‌ها انداخت و به یکی از ملازمان گفت تا سیم فولادی برایش بیاورند. وزیر سه سوراخ باریک در مهره‌ها دید؛ سیم را از سوراخ مهره اول عبور داد و به راحتی از سوراخ دیگر آن خارج کرد. اینبار سیم را بعداز عبور دادن از سوراخ مهره دوم، سوراخ تنگ‌تری مشاهده و با کمی سختی سیم را از درون مهره بیرون کرد. حکیم سرش را به نشانه رضایت تکان داد و سپس سیم را از سوراخ مهره سوم عبور داد اما انتهای سیم از سوراخ خارج نشد. سپس به دانا گفت:" مهره سوم از همه بهتره! درواقع این سه مهره نمادی از درک و آگاهی انسان‌ها هستند؛ آدما به سه دسته تقسیم می‌شوند: دسته اول مثل مهره اول، سخنان به گوش آنها وارد و از گوش دیگری خارج می‌شوند؛ دسته دوم کسانی که سخنان را شنیده و با تفکر و اندیشه پاسخی سنجیده برای هر سخن می‌یابند و دسته سوم انسان‌هایی هستند که سخنان را با گوش جان می‌شنوند و آنها را مانند گنجی در باطن خود نگه می‌دارند و به کار می‌گیرند. از بین این دسته‌ها، سومی از همه بهتر است." دانا به حکیم باهوش " احسنت " گفت و سپس به حاضران در جمع چنین فرمود:"در زندگی همیشه سخنان خردمندان را بشنوید و سعی کنید معنی و مفهوم آنها را درک کرده و در ذهن خویش پرورش دهید و برای زندگی بهتر و زیباتر به کار گیرید."این است پند زندگی......گلناز تقوائیگلناز تقوائیWed, 25 Feb 2026 14:22:24 +0330https://virgool.ir/@m_20809765/داستان-به-مقصد-بهشت-tcopcflp1e9cبه مقصد بهشت گلناز تقوائی دخترک آرام به چشمان خواهرش نگاه کرد و پرسید:" آبجی، مادرمون کجاست؟" خواهرش پاسخ داد:" خب معلومه مادر توی بهشت است..." خانواده فقیر آنها، قادر به تامین مخارج معالجه مادرشان نبود؛ او مدت‌ها قبل از دنیا رفته بود.دخترک مدام در مقابل ویترین یک کفش‌فروشی می‌ایستاد و به یک جفت کفش قهوه‌ای خیره می‌شد. قیمت کفش سی دلار بود و دخترک افسوس می‌خورد که نمی‌تواند آن را بخرد. پدرشان که در معدن کار می‌کرد، به عنوان عیدی به هر کدام از دختران بیست دلار داد. دخترک کمی پول خورد در قلک داشت آن‌ها مجموع پنج دلار می‌شد. فردای عید او تمام پول‌هایش را برداشت و به طرف کفش‌فروشی رفت تا آن کفش‌ها را بخرد. فروشنده پول‌ها را گرفت، پنج دلار کم بود، به سر و وضع دختر که لباس مندرسی به تن کرده بود نگاهی کرد و آن کفش‌ها را بدون آنکه حرفی از پنج دلار باقیمانده بزند، به دخترک تحویل داد. او با شادی وصف ناپذیری درحالیکه بسته کفش را در دست داشت، به خانه رسید و سپس پدر و خواهرش را راضی کرد تا او را تا اداره پست همراهی کنند. وقتی به اداره پست رسیدند، دخترک به مأمور پست گفت:" لطفاً این کفش را به بهشت بفرستید!" پدر، خواهرش و مامور پست باتعجب به دخترک نگاه کردند؛ مامور پست پرسید:" برای چه کسی بفرستم؟" دخترک آهی کشید و گفت:" برای مادرم! من این کفش‌ها را برای او خریدم تا در بهشت بپوشد؛ کفش او پاره بود...." اشک از چشمان خواهرش جاری شد و خواهر کوچکش را به آغوش گرفت و گفت:" بهترین چیزها را در بهشت به مادر می‌دهند، او جای خیلی خوبی رفته است....."گلناز تقوائیگلناز تقوائیFri, 20 Feb 2026 13:46:57 +0330https://virgool.ir/@m_20809765/داستان-فلفل-کار-tmcsey2qqlqbفلفل کار گلناز تقوائی کشاورزی که تازه زمینش را برای کاشت فلفل آماده کرده و درحال بذرپاشی بود، ناگهان با شخص بیکار و علافی مواجه شد. علاف با دهن‌کجی به کشاورز که درحال پاک کردن عرقش از روی پیشانی بود گفت:" هوف این پخمه رو باش! زیر این آفتاب داغ داری فلفل می‌کاری؟ آخه فلفلم شد محصول!؟ کی از این مزه تند خوشش میاد که بخواد ازت بخره!؟ کشاورز که خسته بود و اصلا هم حوصله جروبحث با مزاحم را نداشت، گفت:" آخه به تو چه! تو بیکار و علافی مگه من بهت چیزی گفتم؟ برو و مزاحم کار من نشو!" مرد علاف بیشتر برای کشاورز ایجاد مزاحمت کرد؛ تا جایی که کارشان بالا گرفت و دعوا کردند. کشاورز، دست او را گرفت و پیش دانای شهر برد و سپس تمام ماجرا را برای او تعریف کرد. دانا گفت:" مرد علاف تو برای کشاورز ایجاد مزاحمت کردی پس باید غرامت بپردازی! به کشاورز ده سکه بپرداز و عذرخواهی کن و گرنه باید یک ظرف فلفل تند رو یکجا بخوری!" مرد علاف نگاهی به مرد کشاورز کرد و گفت:" ده سکه بدم به این؟ عمرا ! ترجیح میدم فلفل بخورم تا پول مفت به کسی بدم" دانا مقداری فلفل قرمز جلوی علاف گذاشت تا بخورد؛ علاف اولین گاز را که به فلفل زد، چشمانش قرمز شد و اشک سرازیر شد و از کنار دستش پارچ آب را برداشت و سر کشید. دانا گفت:" هنوز مقدار زیادی فلفل مونده که باید بخوری!" علاف که دهان و حلقش می‌سوخت فریاد کشید:" خب لعنتی دهنم آتیش گرفت چه‌طوری این همه رو بخورم!" دانا پوزخندی زد و ادامه داد:" خب ده سکه می‌دادی راحت می‌شدی!" علاف درحالیکه داشت زیر لب غر می‌زد، از جیبش ده سکه درآورد و جلوی کشاورز انداخت. دانا گفت:" همین را اول انجام می‌دادی الان مجبور نبودی تند و تیزی فلفل را تحمل کنی و هم متضرر شوی. تا تو باشی که توی کار مردم سرک نکشی!" امان از فضول جماعت.......گلناز تقوائیگلناز تقوائیSun, 15 Feb 2026 19:25:46 +0330https://virgool.ir/@m_20809765/داستان-زندگانی-جاودان-hlrjtf6xfyu9زندگانی جاودانگلناز تقوائی می‌خوام این بار از یک شاعر بزرگ واستون حکایتی بگم امیدوارم از این حکایت خوشتون بیاد. مولانا توی مثنوی یک داستان قشنگ داره می‌خوام اونو براتون تعریف کنم. انسانی خردمند به زبان رمز گفت، در سرزمین هندوستان درختی وجود داره که هرکسی از میوه‌اش بخوره، نمی‌میره! امیری این سخن رو شنید و آرزو کرد که از این میوه بخوره تا جاودانه بشه؛ بنابراین وزیرش رو به هندوستان فرستاد تا اون میوه رو واسش باره.... بله عزیزان اون وزیر سال‌ها جستجو کرد، شهر و روستایی توی اون سرزمین نموند که بهش سر نزده و نشانی این میوه رو از مردم نپرسیده باشه. مردم گاهی مسخره‌اش می‌کردند، گاهی نشانی اشتباه می‌دادند و خلاصه تا می‌توانستن وزیر رو اذیت می‌کردند. امیر هم مرتب واسش پول می‌فرستاد و وزیر رو تشویق می‌کرد که ماموریتش رو به سرانجام برسونه. سال‌ها گذشت، وزیر از پی جستجو پیر و ناتوان شده بود، تصمیم گرفت به دیارش برگرده؛ در شهری برای استراحت توقف کرد، روی سنگی نشست و شروع به گریه کرد. دانایی او را دید و کنارش نشست و از او پرسید که علت گریه‌اش چیست!؟ وزیر ماجرا را برای مرد دانا تعریف کرد. دانا خندید و گفت::" ای وزیر ساده آن درختی که دنبالش هستی، درخت دانش و میوه‌اش هم در دل و جان انسان نهفته است. درخت پربار علم و دانش، آب زندگانی و جاودانگی است، تو به اشتباه این همه سال جستجو کردی زیراکه به دنبال ظاهر بودی نه باطن. می‌دونی دانش اسم‌های زیادی داره که گاه درخت خطابش می‌کنن گاه دریا، گاه آفتاب میگن بهش گاه کوه و هزاران اسم دیگه داره که بیشترین اثرش در انسان، جاودانگی است...." بله خوبان، مولانا در این حکایت به ما جایگاه علم رو نشون میده و میگه هرچه‌قدر بیشتر به دنبال آن باشیم، بیشتر به زندگانی جاوید نزدیک‌تر میشیم....گلناز تقوائیگلناز تقوائیMon, 09 Feb 2026 19:15:49 +0330https://virgool.ir/@m_20809765/داستان-کبوتر-درون-تُنگ-ro96wfz7wdx3کبوتر درون تنگ گلناز تقوائی امروز در دانشگاه یکی از دانشجوها سر درس ریاضی عمومی با کلافگی گفت:" هوف این درس لعنتی به چه درد میخوره؟ چرا ریاضی قابل فهم نیست؟ این این همه فرمول به درازی روده رو باید به کار ببریم که جوابش یا یک میشه یا صفر!" استاد که همینجوری به حرف‌های آن دانشجو فکر می‌کرد، با اندکی تفکر گفت:" باشه پس درس امروز رو ول می‌کنیم." همهمه‌ای به راه افتاد و بعضی از دانشجویان آماده رفتن شدند که استاد ادامه داد:" گفتم درس رو ول می‌کنیم نگفتم کلاس تعطیله!" سکوتی سراسر کلاس رو دربرگرفت، استاد به سمت تخته رفت و روی آن یک تنگ شیشه‌ای کشید که درون یک کبوتر وجود داشت؛ سپس به دانشجویان چنین گفت:" کی می‌تونه بگه چه‌طوری میشه این کبوتر رو از تنگ برون بیاریم با این شرط که تنگ رو نشکنیم و کبوتر رو هم نکشیم؟" دانشجویان همه تلاش خود را کردند تا راه‌حلی بیابند اما هیچکدام پاسخی برای معما نیافتند. یکی از دانشجویان که در صندلی دوم نشسته و تا آن لحظه سکوت کرده بود، با لحنی آرام چنین گفت:" خب استاد گرامی این کبوتر بدون شکستن تنگ بیرون نمیاد پس به اون کسی که این کبوتر رو داخل این محفظه شیشه‌ای کرده بگید بیاد خودش هم پرنده رو از توش بیرون بیاره!!!" دانشجویان به پاسخ این دانشجو پوزخند زدند اما استاد شروع به کف زدن کرد و گفت:" آفرین! جواب همینه، هرکسی که کبوتر رو داخل تنگ کرده خودشم درش بیاره و شما هم همینطور! وقتی واحد ریاضی عمومی رو برداشتید که بخونید، همون کبوتر رو در ون تنگ انداختید که این درس سخته این مفهوم رو توی ذهنتون جا دادید؛ ولی وقتی درس ریاضی را برداشتید و اونو را آسون بپندارید، در عقلتون تا بتونید درس رو آسون‌تر بخونید، اونو رو جزو درس‌های ساده بردارید." بعد این ماجرا کل دانشجویان بیشتر بر روی مباحث و فرمول‌ها دقت می‌کردند و با تمرین و تکرار بیشتر ،درس را با نمرات خوب پشت سر گذاشتند. این را هم اضافه کنم که وقتی کاری را آغاز می‌کنیم، باید بر خدا توکل کنیم؛ این رمز پیروزی بر مشکلات است و اینگونه می‌توان کبوتر را از درون تنگ شیشه‌ای خارج کرد.گلناز تقوائیگلناز تقوائیFri, 06 Feb 2026 18:50:27 +0330https://virgool.ir/@m_20809765/داستان-خوشبختی-حقیقی-qrsaopki6vdqخوشبختی حقیقی گلناز تقوائی خوشبختی و بدبختی آدم‌ها را نمی‌توان در ظاهر تشخیص داد بلکه باید سفری به ضمیر آنان داشت تا مشخص شود چه‌کسی خوشبخت یا بدبخت است. چرا به این مورد اشاره کردم؟ دلیلی دارد که می‌خواهم برایتان بازگو کنم. یکی از دوستانم باوجود مال و ثروت فراوانی که داشت، هرگز احساس خوشبختی نمی‌کرد؛ روزی در کنار من نشست و آه بلندی کشید، گفتم:" چی شده؟ " گفت: همه چی دارم پول، طلا، جواهرات زمین، ماشین، خانه‌ای که از قصر بزرگتر است...... همه چی دارم اما اون روز بالاخره فهمیدم که خوشبختی چیه!" گفتم:" خیلی هم خوب بالاخره شما فهمیدی که خوشبختی!" پوزخندی زد و ادامه داد:" من باوجود داشتن همه‌چیز، هیچی ندارم اگه درون خودم احساس خوشبختی نکنم. چند روز قبل یکی باهام تماس گرفت و بهم پیشنهاد داد اگه تمایل دارید یکسری وسایل کمک به زندگی برای معلولان بخرید. گفتم مثلا چیا لازم دارید؟ طرف هم یکسری وسایل کمک حرکتی مثل صندلی چرخدار و این چیزا رو پیشنهاد کرد قبول کردم و گفتم درحد توانم کمک می‌کنم. این گذشت و کارا رو انجام دادیم و برای تحویل این لوازم به اداره بهزیستی رفتیم. تک‌تک اسامی رو خوندن و هر نیازمندی به کمک مسئولان ذیربط میومد و وسیله رو تحویل می‌گرفت... می‌دونی اون لحظه خیلی از خودم خجالت کشیدم باوجود این همه مال و ثروتی که دارم چرا به جامعه معلولان بی‌توجه بودم بعدم خودمو قانع کردم که ماهی رو هر وقت از آب بگیری تازه هست از این به بعد کمک می‌کنم. توضیع لوازم تموم شد و همه آماده رفتن شدیم، یک دختربچه حدود هفت هشت ساله رو روی یکی از ویلچرهایی که آوردیم دیدم؛ دخترک پامو گرفت، تلاش کردم تا پامو با مهربونی از دستاش جدا کنم اما او درحالیکه با چشماش به صورتم خیره شده بود این اجازه را به من نمی‌داد! خم شدم و خیلی آرام از او پرسیدم: آیا قبل از رفتن درخواستی از من داری؟ اون در جواب چیزی بهم گفت که حس کردم تمام تنم یخ کرد. دخترک با لبخند چنین گفت:" می‌خوام چهره شما رو به خاطر بسپارم تا در بهشت شما رو بشناسم تا درمقابل الله متعال بار دیگه از شما تشکر کنم." بله اینجا بود که فهمیدم خوشبختم نه به خاطر ثروتم، بلکه به خاطر دادن چند وسیله که برای یکسری زندگی ساز بود. خوشبختی دنیا رو باید بذارم برم خوشبختی حقیقی با دلی سرشار از عشق و رفتن به بهشت جاودان و ملاقات عزیزانی است که آنجا هستند." سکوتی بین ما پیش آمد:" گفتم همینه! خوشبختی همینی هست که شما بهش رسیدی و این بزرگترین اتفاق زندگیت هست." لبخند رضایت را در چهره‌اش دیدم و بعداز نوشیدن یک فنجان قهوه از من خداحافظی کرد و رفت.گلناز تقوائیگلناز تقوائیMon, 02 Feb 2026 18:37:26 +0330https://virgool.ir/@m_20809765/داستان-حال-خوب-d3ahw3zedtr9حال خوبگلناز تقوائی به فستفودی آمدم و در صف ایستادم تا برای ناهار همبرگر بخورم و سریع به سرکار برگردم. از چیزی که می‌خوری و قرار نیست از آن لذت ببری خوشم نمی‌آید؛ خوردن فقط جویدن و بلعیدن نیست بلکه لذت بردن هم هست. من معتقدم، وقتی باک ماشین را باز می‌کنی تا درونش را پر از بنزین کنی،، ماشین چنان لذتی می‌برد و چنان کیفی می‌کند که اگر می‌توانست حرف بزند، حتما می‌گفت:" آخیش !" یا "به‌به!" حالا من در صف ایستاده‌ام تا همبرگر بخورم بدون آنکه "جوووووون یا عجب خوشمزه بود" بگویم، به سرکارم برگردم.وقتی نوبت من می‌شود، فروشنده با لبخندی که صورتش را زیبا کرده، سفارش را می‌گیرد و بدون آنکه حرفی از مبلغ همبرگر بزند به سراغ نفر بعدی می‌رود. روی صندلی می‌نشینم و به جمعیتی که به این فستفودی آمده‌اند تماشا می‌کنم. آیا این آدم‌ها هم مانند من فقط برای پر کردن معده‌شان آمده‌اند یا واقعا از خوردن یک فستفود لذت می‌برند؟ فروشنده به من اشاره می‌‌کند تا همبرگر را تحویل بگیرم.بدون آنکه از خوردن لذت ببرم، باسرعت فقط خوردم و جویدم و بعدهم به سراغ فروشنده رفتم تا همبرگر به همراه نوشابه و سس را حساب کند. او قبضی به من می‌دهد که روی آن نوشته: دویست و بیست هزار تومان. از کیف پولم پنج تراول پنجاه هزار تومانی درآوردم و به او تحویل دادم و منتظر ماندم بقیه پول را برگرداند. در کمال تعجب او یکی از تراول‌ها را برگرداند؛ گفتم:" پول خرد ندارم " گفت:" عیب نداره مهمون ما باش و یک لبخند بزن" لبخند زدم او هم به نشان رضایت سرش را تکان داد. خداحافظی کردم و از مغازه خارج شدم.انگار هنوز هم آدم‌های خوب در دنیا وجود دارند که همه چیز را قیمت نمی‌کنند. حال خوب آدم‌ها چیزی است که قیمت ندارد یک لبخند، یک بوسه و یا یک نگاه زیبا می‌تواند حال خوشی برای یک انسان به ارمغان آورد. با همین افکار به طرف ماشین رفتم ولی از ته قلبم یک " جوووووووون به‌به" گفتم.گلناز تقوائیگلناز تقوائیSat, 31 Jan 2026 12:39:50 +0330https://virgool.ir/@m_20809765/داستان-چکاد-pza2vbi7h5pjچکاد نویسنده: گلناز تقوائی سرد است، سرمائی دندان شکن....کوهنوردان با رسیدن به نیمه‌های راه متوجه کلبه‌ای شده‌اند. آنها وارد آن مکان می‌شوند و با صاحب کلبه شروع به صحبت می‌کنند. گرمای آتش وجودشان را گرم می‌کند و بوی غذا حالشان را به وجد می‌آورد. چندنفری از آنها به دوستانشان می‌گویند:" بهتر است ما اینجا بمانیم و استراحت کنیم، هرکسی دوست دارد برود به چکاد..... شما چکاد را فتح کنید ما اینجا منتظرتان می‌مانیم....." بعضی از کوهنوردان لباس‌هایشان را می‌پوشند و با به دست گرفتن لوازمشان از کلبه خارج شده و به سوی فتح کردن چکاد حرکت می‌کنند؛ اما آنهایی که جای گرم و غذای خوشمزه و بالش نرم کلبه را ترجیح می‌دهند، به خوابی عمیق فرومی‌روند.آسمان آبی است اما سرد است بسیار سرد... بعداز مدتی کوهنوردان از خواب برمی‌خیزند و به طرف پنجره کوچک کلبه حرکت می‌کنند، سکوتی عمیق فضای کلبه را فرامی‌گیرد؛ دوستانشان با چند قدمی چکاد و فتح آن فاصله چندانی ندارند. آنها می‌دانند که چشمانشان هرگز چهره‌شان را در قاب عکس یادگاری فتح چکاد اورست که در چند لحظه بعد به وقوع خواهند پیوست، نخواهند دید.......گلناز تقوائیگلناز تقوائیFri, 23 Jan 2026 12:43:29 +0330https://virgool.ir/@m_20809765/داستان-راه-رشد-f87msmopenmwراه رشد & گلناز تقوائی پسر جوانی درحالیکه زخمی و گرسنه بود روی تخته سنگی افتاد؛ در این هنگام. چاه‌کنی او را پیدا و تیمارش نمود. آن پسر جوان ماجرای خود را برای او تعریف کرد پس چاه‌کن در پاسخ گفت:" حالا می‌خواهی چه کار کنی؟" جوان گفت:" شاید به گوشه‌ای بروم و کشاورزی کنم." چاه‌کن گفت:" هرچه می‌خواهی بکن ولی این نصیحت من در گوشت باشد، اگر در راهی که می‌روی در چاهی بیفتی و به سلامت از چاه خارج شدی، هرگز از ادامه راه منصرف نشو. فقط یادت باشه دوباره توی چاله نیفتی و اگر دوباره توی چاه افتادی به این فکر کن که تو قبلا هم از چاه به سلامت نجات یافته‌ای پس برخیز و دوباره از چاه بیرون بیا و به راهت ادامه بده." پسر جوان سرش را به نشانه تایید تکان داد و از پیرمرد تشکر کرد و از آنجا رفت و پس از سالها یکی از بزرگترین سرمایه‌داران آن منطقه شد. هر آنچه که جستجو کنی، آن هم در جستجوی توست، اما برای به دست آوردنش باید دست به عمل بزنی. 💟گلناز تقوائیگلناز تقوائیThu, 08 Jan 2026 11:58:20 +0330https://virgool.ir/@m_20809765/داستان-نکته-هایی-برای-زندگی-خوب-a8oxdnqz21aiنکته‌هایی برای زندگی خوب گلناز تقوائی     روی نیمکت پارک نشسته بودم که پیر زنی کنارم نشست. پیر زن از من یک لیوان آب خواست؛ قبول کردم و رفتم از مغازه آب معدنی گرفتم. بعد از اینکه آب را نوشید، بسیار از من تشکر کرد و پول آن را به طرف من گرفت. پول را نگرفتم و گفتم: مادرجان شما جای مادر بزرگ من هستید، مگه وقتی آدم برای مادر یا پدرش چیزی می‌خرد پولش را می‌گیرد!؟ لبخند رضایت را در چشمان درشتش دیدم. پس از چند لحظه نگاهی به من کرد و گفت: فرزندم میخواهم به تو چیزهایی بگویم که اگر در طول زندگی‌ات به کار ببری، زندگی خوبی خواهی داشت. به همان میزان که سن بالا می‌رود و انسان از جوانی به پیری حرکت می‌کند، چه خوب است که خردمندتر شود و چه خوب است به این حقیقت پی ببرد که اگر گران‌ترین ساعت دنیا را در اختیار داشته باشد زمان از حرکت باز نمی‌ایستد؛ اگر انسان تنها باشد و در بهترین و مجلل‌‌ترین خانه و با آخرین امکانات روز زندگی کند، بازهم درد تنهائی او درمان نخواهد شد. اگر ماشین آخرین سیستم زیر پای انسان باشد، اگر هدف نرسیدن به مقصد باشد هیچ فایده‌ای نخواهد داشت.  روزی متوجه خواهی شد که خوشبختی ما هیچ ارتباطی با دنیای مادی ندارد. بنابراین باید به این نتیجه برسید که وقتی همسر، خواهر یا برادر یا دوست خوبی دارید که می‌توانید با آنها همدم و هم‌صحبت شوید و در کنار هم باشید و بخندید و باهم حرف بزنید و از بودن در کنار هم لذت ببرید، به خوشبختی رسیده‌اید.    حقیقت‌های غیر قابل انکار زندگی این‌هایی است که به تو می‌گویم: به کودکان خود پولدار بودن را نیاموزید بلکه خوشبخت بودن را آموزش دهید؛ چراکه وقتی آنها بزرگ شدند ارزش چیزها را بدانند نه قیمت آنها را. غذای خود را مانند دارو بخورید وگرنه روزی مجبور خواهید شد داروها را مانند غذا بخورید. کسی که تو را دوست داشته باشد، هرگز تو را ترک نخواهد کرد؛ زیرا اگر صد دلیل برای رفتن داشته باشد، حتما یک دلیل قاطع برای ماندن پیدا می‌کند. بین انسان و انسان بودن تفاوت بسیاری وجود دارد اما عده کمی متوجه این تفاوت هستند. زمانی که انسان متولد می‌شود، حتما کسانی در اطراف او هستند که او را دوست بدارند و بعد از آنکه از دنیا رفت نیز بازهم کسانی خواهند بود که به یاد او باشند؛ انسان باید فاصله بین این دو زمان و کسانی که او را دوست می‌دارند را باید خودش مدریت کند. اگر بخواهید سریع قدم بردارید، باید تنها به پیاده‌روی بروید ولی اگر می‌خواهید به دور دست‌ها بروید باید با دیگران همراه و همسفر شوید.    بهترین‌ پزشک‌ها برای انسان این‌هایی است به تو می‌گویم: نور خورشید، استراحت، ورزش، رژیم غذایی مناسب، اعتماد به نفس و دوستان یک رنگ و صمیمی. این نکته‌ها را در زندگی به کار ببر، این مطلب را در هیچ مدرسه و دانشگاهی به شما نخواهند گفت اما من به تو گفتم. پس به کار بگیر و از زندگی لذت ببر.    از گفتن این نکات توسط مادر بزرگ به من تقریبا بیست سال می‌گذرد و من این نکته‌ها را آویزه گوشم کردم و اکنون با عمل به آنها به خوشبختی کامل رسیده‌ام.گلناز تقوائیگلناز تقوائیTue, 06 Jan 2026 18:53:43 +0330https://virgool.ir/@m_20809765/ماه-سرد-ylzb8hp9hhauامشبماه 🌙به طرز عجیبی زیباست شب سرد ماه دی آسمان صاف و مهتابی امشب سرد است اما روشنماه تابان  آسمانی درخشان      مملو از ستارگان زرین‌فامسرمایش دندان‌شکن    روشنایی‌اش توصیف‌ناپذیر    زیباست اما سرد.....گلناز تقوائی ۱۳ دی ماه ۱۴۰۴ خورشیدیگلناز تقوائیگلناز تقوائیSat, 03 Jan 2026 20:37:21 +0330https://virgool.ir/@m_20809765/بیوگرافی-uihz4x79xna4آنچه از دل برآید، روی کاغذ آید بازی با قلم روی کاغذ یکی از شگفتی‌هاست و این شگفتی وقتی زیبا می‌شود که داستان آفریده شود..... می‌خواهم برایتان بگویم که یک قلمدار کوچکم در دریای بیکران کتاب زندگی می‌کنم؛ کتاب و قلم را دوست می‌دارم، نوشتن را به‌طور جدی از سال 1399 آغاز کردم و اولین نوشته‌هایم را در مجله نبشت منتشر کردم.سال 1400 برنده تندیس جشنواره کشوری شعر و ادبیات عاشورایی با موضوع حضرت علی اکبر علیه السلام در استان فارس شدم و این برگ زرینی بر افتخاراتم بود. کم‌کم خودم را غرق در دریای ژرف کلمات دیدم و همین داستان‌های اولیه مرا وادار به نوشتن بیشتر کرد، به طوریکه بعداز مدتی آشنا شدن با آقای مهندس اشکان حاسبی و ورود به داستان نویس نوجوان، بیشتر در دنیای نوشتن قلم زدم.نتیجه قلم‌زنی در دنیای ادبیات داستانی، ^ کتاب اتاق آبی ذهن ^ بود که به‌صورت مشترک و با همکاری پانزده نویسنده در نشر خط آخر به چاپ رسید. داستان‌ها، پژوهش‌های ادبیات داستانی و اشعار سپیدی نیز در سایت داستان نویس نوجوان منتشر و همچنین داستان‌های صوتی بسیاری نیز برای شنوندگان تهیه کرده‌ام.در این میان نیز علاوه‌بر فعالیت‌های دنیای داستان، پایان‌نامه کارشناسی ارشدم را با عنوان:* بررسی روابط ترامتنی فرامرزنامه با شاهنامه فردوسی * در سال 1401 دفاع نمودم اما همچنان دست از قلم نکشیده و بیشتر در دنیای خیال فرومی‌رفتم. نتیجه سال‌ها پژوهش در دنیای داستان، چهارسال تجلیل به‌صورت پیاپی از سال 1401 تا 1404 بود.و اکنون به عنوان یک نویسنده، گوینده داستان، شاعر قالب سپید، پژوهشگر ادبیات داستانی و خبرنگار رسانه درحال خدمت به علاقمندان ادبیات داستانی می‌باشم. اما من اگر امروز به عنوان یک قلمدار حرفه‌ای در دریای ژرف کلمات سپری می‌کنم، اول و آخر مدیون خالق هستی هستم که مرا هستی بخشید؛ بعدهم خانواده خوب، اساتید دلسوزی که بر من یار شدند به ویژه خانم دکتر مژگان میرحسینی که الفبای نگارش داستان را بر من آموختند و همچنین آقای مهندس اشکان حاسبی که دو بال پرواز را در دنیای داستان بر من افزودند و باعث شهرت من در آسمان هنر شدند. از تمام عزیزانی که مرا یاری رساندند بی‌اندازه سپاسگزارم. نام من گلناز و شهرت خانوادگی‌ام تقوائی است که در آبان سال 1375 دیده به جهان گشودم و دانش‌آموخته کارشناسی ارشد زبان و ادبیات فارسی گرایش ادبیات روایی هستم و اکنون در جایگاه یک فعال فرهنگی در دنیای ادبیات و هنر مشغول به علاقمندان داستان می‌باشم.دی ماه 1404 خورشیدیگلناز تقوائیگلناز تقوائیFri, 02 Jan 2026 19:42:46 +0330