https://virgool.ir/feed/@m_20523045غرق شده در آرزو هایی توأم با درد!fa2026-11-11 04:03:48https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_20523045https://virgool.ir/@m_20523045/همدلی-و-اتحاد-wehtz4l9t2zsتقریبا ۲۴ساعت از اولین پست خودم در ویرگول میگذرد و زمانی که لایک و کامنت هم وطنانم را زیر آن پست دیدم گویی پرنده امید در دلم قدرت بیشتری برای پرواز بر فراز سرزمین آرزو هایم بدست آوردقطعا همه ما بخصوص در این روز ها بسیار کلمه اتحاد و همدلی را شنیده ایم اما ممکن است معنایش برایمان تیره و تار بوده و یا حتی باشدباید بگویم اتحاد مانند آبیست که بعد از مدت ها تشنگی کشیدن به دست تشنه میرسد و توانایی سیراب کردن او را دارد!مانند غذایی است که مردم جنگ زده و بی چاره بدست میاورند بعد از پیروزی بر دشمن!اتحاد پایه های قصر آزادی را بنا میکنداتحاد مردم را در کنار یکدیگر نگه داشته و ارتشی شکست ناپذیر از آنها میسازد!اینکه بدانید دیگران هم در این غم بزرگ با شما همراه هستند در عین حال که باعث دلگرمی شما میشود بسیار غم انگیز است..قلبم درد میگیرد زمانی که در این شرایط با خواهران و برادرم اینگونه ارتباط برقرار میکنم..بسیار دل خراش است اما همه ما‌میدانیم که اتفاقاتی در جهان از کنترل ما خارج هستند!تنها اقدام ما دربرابر چنین حوادثی به باور من میتواند همدلی باشد!میتواند حمایت حتی شده با کلام باشد!دانستن اینکه حامی دارید٬شاید حتی این حامی توان حمایت کافی از شمارا هم نداشته باشد اما همین آگاهی میتواند باعث گرم شدن وجودتان شود..علاقه ای به طولانی شدن این متن ندارم چراکه به شخصه مانند خانواده ۸۰-۹۰ میلیون نفری خود حال خوشی برای نوشتن ندارم..تنها میخواستم به نحوی باور ها و نظرات خود را در این باره بیان کنم و یک بار دیگر یاد آور شوم که جز خودمان و همدیگر دیگر چیزی برای ما باقی نمانده!پس مهم است که در کنار یکدیگر هم دل و هم صدا باشیم حتی اگر باور های متفاوتی داریم!..SahtiiamSahtiiamWed, 21 Jan 2026 23:49:50 +0330https://virgool.ir/@m_20523045/امید-mskqn36efsfwچند دقیقه پیش با ویرگول به صورت اتفاقی زمانی که در پی اخبار اینترنت بودم٬آشنا شدم!این روز ها آنقدر که در خانه ماندم و جز زندگی روزمره خود چیزی ندیدم..حس میکردم تنها آدم روی کره زمین من هستم!تنها آدم روی زمین با کوهی از مشکلات و درد ها.اما با خواندن پیام هم وطنانم گویی لامپ پر پر زن امید در دلم جان گرفت و کمی روشن تر شد البته باید بگویم که غم انگیز بود..اینگونه ارتباط برقرار کردن با خواهران و برادرانم قلبم را بدرد آورداینکه در این سن کم باید انبوهی از اتفاقات تلخ را تجربه کنم بسیار ناراحت کننده است اما چیزی که این روزها مرا سراپا نگه داشت یک صدا در درونم بود!صدایی که در اوج تنهایی و خلوتم از درونم..بله درون خود من داد میزد که اگر اوضاع بهتر شود چه؟اگر ما نباشیم و آینده ای روشن در انتظارمان باشد چه؟تا قبل از اینها ایمانی به امید نداشتم اما این روز ها که در تاریکی مطلق فرو رفته ام٬معنای آن را درک میکنم!بعد از برقراری گوگل فرصت این را پیدا کردم که بیشتر درباره او ینی امید تحقیق کنم و اولین تعریفی که برایش دیدم«امید به معنای طمع برای اتفاقات و چیز هاییست که رخ دادنشان ممکن است»بود.درسته!این روز ها بیشتر از هر زمانی طمع دارمبله من به عنوان یک جوان ۱۸ ساله برای آینده ای زیبا طمع دارم!برای اینکه به آرزو هایم جامه عمل بپوشانم طمع دارم!برای نفس کشیدن در هوایی پاک طمع دارم!برای خنده های از ته دل که گویی سالهاست تجربه شان نکردم٬طمع دارم!برای خوشبختی طمع دارم!اما این طمع ها جز فروپاشی درونی برایم هیچ چیز به ارمغان نیاورد..شاید دلیل اینکه نمیخواستم وجود امید را باور کنم همین بود!شاید چون امید در بی نور ترین لحظات تنها باعث نابودی میشود!صدایی از اعماق وجودم فریاد میزند قوی باش!با تمام وجود فریاد میزند و از من میخواهد که قوی باشم اما نمیداند برای قوی بودن باید نیرویی در تن باشد!باید ذره انرژی در وجود داشته باشم تا بتوانم قوی باشم!مگر گناه من چه بود؟یا بهتر است بگویم مگر گناه ما چه بود که لایق این همه سختی و غذاب باشیم؟ای کاش همچون صدایی که به من میگوید قوی باش یک صدا هم در دنیای بیرون از درون من وجود داشت که به ما پاسخ میداد!یک پاسخی که نشان دهد این همه غذاب ارزشش را داشت....SahtiiamSahtiiamWed, 21 Jan 2026 01:18:27 +0330