https://virgool.ir/feed/@m_20495159«نویسنده داستان بلند “حورا” هر هفته یک قسمت جدید دنبال کن تا ادامه‌ی قصه رو از دست ندی…»fa2026-11-12 18:55:42https://files.virgool.ir/upload/users/4113183/avatar/ADIMpt.pnghttps://virgool.ir/@m_20495159https://virgool.ir/@m_20495159/آخرین-بوسه-raiac49exzkiداستان حورا – قسمت اول: آخرین بوسه«بعضی شب‌ها نقطه‌ی پایان نیستن؛شروع همه‌چیزن.حورا فکر می‌کرد اون شب فقط یک تولده... اما هیچ‌وقت ساده نبود.این فقط آغاز بود».همه‌چی از یه شب لعنتی شروع شد.🕯شبی که فکر می‌کردم فقط یه تولد ساده‌ست، ولی هیچ‌وقت ساده نبود. هیچ‌وقت هم تموم نشد.نگاهم افتاد به آینه. موهامو جمع کرده بودم، اما چند تارش روی پیشونیم ریخته بود؛ انگار هشدار بود، ولی من نمی‌خواستم ببینمش. یه مانتوی سورمه‌ای سبک پوشیده بودم و شال خاکستری‌رو دور گردنم پیچیده بودم. آرایشم ساده بود، فقط یه رژ صورتی روشن که لبامو شبیه خاطره‌ای کرده بود... همون رنگی که مسیح همیشه می‌گفت:«لب‌هات با این می‌شن خونه.»صداش از آشپزخونه پیچید توی فضا:ــ هنوزم می‌خوای بری؟رفتم سمتش. کنار میز ایستاده بود، تکیه داده به کابینت. بازوهای پهنش از زیر تی‌شرت طوسی کش‌اومده بود، هیکل ورزیده‌اش همیشه حس امنیت می‌داد، اما امشب... چهره‌اش فرق داشت. ابروهاش درهم بود، نه اخم، نه دعوا؛ فقط یه نگرانی عمیق. چشمای عسلی‌اش که همیشه برق می‌زدن، حالا خسته و مبهم بودن.نگاهم کرد، عمیق:ــ حورا... خسته‌ای. پسرمون فقط سه ماهشه. خودت زورکی داری روی پا وایمیستی.ــ فقط چند ساعته، مسیح... تولد مریمه.ــ دلم شور می‌زنه. یه حس بد دارم.نفس عمیقی کشیدم، رفتم سمتش و دستش رو گرفتم.ــ قول می‌دم زود برگردم. یه‌ذره بخندم و تموم.برای لحظه‌ای مکث کرد، بعد لبخند خاصش رو زد؛ همون لبخند کج که وقتی دلش نرم می‌شد، گوشه‌ی لبش می‌نشست. کلید ماشین رو برداشت و گفت:ــ باشه... حاضر شو، خودم می‌برمت.تو مسیر ساکت بودیم. فقط گه‌گاهی دستمو فشار می‌داد. وقتی رسیدیم جلوی در، نگاهم کرد؛ ابروهاش خمیده‌تر شده بود، نگاهش ته یه تاریکی گیر کرده بود.ــ اگه دیدم دیر کردی، میام دنبالت...لبخند زدم و سعی کردم دلگرمش کنم:ــ باشه آقا، چشم.خم شد و یه بوسه‌ی آروم زد روی پیشونیم. گرم بود؛ طولانی‌تر از همیشه. یه جور وداع بی‌صدا... ولی من نمی‌فهمیدم.این، آخرین بوسه‌ست.مهمونی پر سر و صدا بود، اما برام هیچی واقعی نبود. حواسم پیش خونه، پسرم، مسیح و اون چشمای عسلی بود که امشب غمگین‌تر از همیشه بودن.ساعت نزدیک سه بود که برگشتم. درِ خونه نیمه‌باز بود. یک لحظه مکث کردم. مغزم آن‌قدر خسته بود که عجیب بودنش رو جدی نگرفتم. رفتم تو. لباسمو انداختم روی مبل. چراغ‌ها روشن مونده بودن؛ فکر کردم مسیح خوابه. همیشه می‌گفت:«من منتظر نمی‌مونم، می‌خوابم.»پرت شدم روی مبل. حتی نفهمیدم کی خوابم برد...نمی‌دونستم فردا صبح، دیگه هیچ‌چیز مثل قبل نیست.---🕯️ ادامه دارد...#داستان_سریالی#حورا#رمان_فارسی#عاشقانه#ادبیات#قصه#زن#وداع#نویسندگیhoora_storyhoora_storySat, 05 Jul 2025 23:37:51 +0330