https://virgool.ir/feed/@m_20330333fa2026-11-12 04:47:15https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_20330333https://virgool.ir/@m_20330333/مینی-بوسِ-سیدمهدی-c838h8tqk9veفکر کنم وسط‌های دهه هفتاد بود. دنیای من، به اندازه پنجره‌ی مینی‌بوسِ آبیِ سیدمهدی بود. خانوادگی به مراسم عروسی‌ در روستایی به دور از شهر دعوت شده بودیم، و تنها پل ارتباطی ما به آن‌جا مینی‌بوسِ سیدمهدی بود. مینی‌بوسِ سیدمهدی فقط یک وسیله رفت‌وآمد نبود؛ یک داستان بود. افسانه‌هایش از خودش سریع‌تر حرکت می‌کردند. یکی را هرگز فراموش نمی‌کنم: می‌گفتند راننده‌ای در شرف تصادف، فریاد زد: «یا غوث! نجاتم بده!» و اهل آن‌جا، با آرامشی که از صدها بار شنیدن چنین فریادهایی در داخل مینی‌بوسِ سیدمهدی نشأت می‌گرفت، فقط گفتند: «خانه‌اَت آباد، غوث صبح زود با مینی‌بوسِ سیدمهدی رفت!». ماشالله سیدمهدی، استاد تصادف‌های ناگهانی بود و دور از انصاف نباشد، مسیرش پر از پیچ‌وخم‌های خطرناک بود و از جاده فقط اسمش رو به ارث برده بود.صبحِ آن روز، در "ایستگاه مینی‌بوسِ سیدمهدی" ایستاده بودیم که آن خانه‌ی سیارِ آبی آمد و در را به روی مسافرانِ دعوت شده یا نشده به عروسی باز کرد. سوار شدیم چه بر روی صندلی‌ها و چه بر روی چهارپایه‌های چوبی در راهرو، بچه‌ها و بزرگ‌ترها به مانندِ یک جمعِ نزدیک بودند. من کنار پنجره جا گرفته بودم. سرم را به شیشه می‌چسباندم و مینی‌بوس سیدمهدی با لرزشی مداوم تمام وجود مرا با ریتم قلب خود هماهنگ می‌کرد، نبض‌اش را حس می‌کردم و از شانسِ خوبِ من بیشتر مسیر، جاده خاکی بود و مینی‌بوس سیدمهدی با هر دست‌انداز، می‌خندید و مرا بیشتر در آغوش می‌گرفت.یادم است در طول مسیر ناگهان، در دل تاریکی، مینی‌بوسِ سیدمهدی نفسش بند آمد و پنچر شد. همه پیاده شدیم. ترس از ناشناخته‌های شب، برای لحظه‌ای در فضا معلق شد. اما آنجا بود که افسانۀ مینی‌بوسِ سیدمهدی به زیباترین شکل‌ش تجلی کرد. این مینی‌بوس بود که ما را محکم‌تر به هم پیوند زد. چند نفر دور چرخ جمع شدند، نفراتی هم آتشی برپا کردند و چای دم کردند و بچه‌ها زیر همان ستاره‌هایی که مینی‌بوسِ سیدمهدی بارها به آن‌ها خیره شده بود، بازی می‌کردند. و سپس، مینی‌بوس سیدمهدی دوباره جان گرفت. چراغ‌هایش را روشن کرد و در دل کوه‌ها، چنان با اعتماد به راه افتاد که انگاری راهنمای کهنِ این مسیرهاست.بلاخره ما به عروسی رسیدیم. اما راستش را بخواهید، آن عروسی را به یاد نمی‌آورم. سفر واقعی من، سفر با مینی‌بوسِ سیدمهدی بود. او به من یاد داد که گاهی مسیر، از مقصد زیباتر است و گاهی یک مینی‌بوس، می‌تواند به خانه‌ای پر از خاطره تبدیل شود. هی یادت گرامی مینی‌بوسِ سیدمهدی، هرجا که هستی امیدوارم که چرخ‌هایت به کامت بچرخه.حمید امجدنیاحمید امجدنیاMon, 24 Nov 2025 04:18:34 +0330