https://virgool.ir/feed/@m_20319826fa2026-11-11 15:53:28https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_20319826https://virgool.ir/@m_20319826/تصور-rocaxur0rk0n`تَصَوُّر می‌کُنَم او را بِه زیرِ شُرشُرِ باران و فَصلی تازه می‌روید مِثالِ جَنگَلِ گیلان هَوایش می‌وَزَد بَر مَن و مَستَم می‌کُنَد آسان شبیه بویِ گُل‌هایِ بَهاری در دِلِ کاشان نِگاهَش می‌کُنَم ناگَه تَمامَم می‌شَوَد ویران خَرابَش می‌شَوَم گویی مَنَم اَرگِ بَمِ کِرمان زِ لَبخَندَش فرو ریزد غبار، خستگی برجانومی‌پاشَد نَسیمی نو بِه جانِ خَستۀ ایران هَزاران لَرزِشِ آنی بِه جانَم نَقش می‌بَندَد وَ می‌بُرَد دِلِ مَن را غَمَش با تیزیِ زَنجان دِلَم هَربار با نامَش بِه رویایی دِگَر می‌رفت و بَرمی‌گَشت با حَسرت دُوباره تا دِلِ تهران راضيه اخلاقي رادm_20319826m_20319826Sat, 21 Feb 2026 22:22:08 +0330https://virgool.ir/@m_20319826/در-آغوش-پلاک-در-سایه-شعر-yrncnr5zdvaeراضیه اخلاقی راد.:---📘 عنوان: درآغوش پلاک درسایه شعرابرها پایین آمده بودند،  انگار آسمان می‌خواست راز دلش را به زمین اعتراف کند.  لیلا، با دستی پُر لرزش، بلیتی در مشتش بود؛  روی آن نوشته بودند:  مقصد: فراموشی  اما دلش هنوز در سالن انتظار  به صدایی گوش می‌داد  که شش سال پیش  قولِ بازگشت را میان رفتن جا گذاشته بود.فرودگاه شبیه قفسی بود،  و دلش، گنجشکی بود  که نمی‌دانست پرواز  مرهم است  یا فقط ارتفاعِ دلتنگی را بیشتر می‌کند...ناگهان، از میان جمعیت،  احسان قدم زد بیرون؛  موهایش کمی خاکستری،  لبخندش همان رنگی  که لیلا هرگز از خاطر نبرده بود.  نزدیک شد و با صدایی آهسته گفت:  «تمام این سال‌ها،  با هر پرواز،  به دنبال ابری می‌گشتم  که بوی تو را پس بدهد...  اما آسمان  خالی‌تر از دلتنگی من بود.»لیلا سرش را بالا گرفت؛  در نگاهش نه اشک بود، نه خشم—  فقط آرامشی  شبیه فرود آمدن پرنده‌ای پس از طوفان.در آن لحظه،  نه نام پرواز اهمیت داشت،  نه مقصد بلیت.  فقط دو دل،  که پس از سال‌ها دوری،  در دل آسمانی بی‌جهت،  سرانجام  به هم رسیدند.---سال‌ها پیش،  لیلا دلش را در نگاه احسان جا گذاشته بود.  نه عاشقانه‌ای بلند گفته شده بود،  نه بوسه‌ای وداع را تعریف کرده بود—  فقط نگاهی  که شبیه پر زدن یک گنجشک در دل طوفان،  همه‌چیز را به‌هم ریخت.او هر روز،  دستش را روی لب‌های بی‌صدا شده‌اش می‌گذاشت،  تا صدای دلتنگی‌اش  شهر را پر نکند.  در میان لیوان‌های چای نیمه‌نوشیده،  نامه‌های نانوشته،  و پنجره‌ای که رو به هیچ باز نمی‌شد،  مانده بود  با خاطره‌ای که بزرگ می‌شد،  اما هرگز پیر نمی‌شد.لباسش همیشه بوی باران می‌داد—  انگار هر قطره، یکی از واژه‌هایی بود  که نگفته ماند.گاهی فکر می‌کرد اگر بازگردد  باید بپرسد چرا رفت.  اما بیشتر دلش می‌خواست فقط بگوید:  «از وقتی رفتی،  دیگر هیچ پروازی را نگاه نکرده‌ام...»---احسان رفته بود؛  نه برای همیشه،  اما برای مدتی  که همیشه شد.رفته بود تا پشت خاکریزهایی بایستد  که لیلا برایشان شعر می‌نوشت  و خودش را فراموش کرده بود.او هر شب،  حرف‌هایی را تکرار می‌کرد  که باید گفته می‌شد،  وقتی احسان  هنوز چشمی برای شنیدن داشت.و بعضی شب‌ها،  در دل آژیرها و سکوتی که بوی خاک می‌داد،  دست بر دیوار می‌کشید  تا شاید رد انگشتانی را پیدا کند  که با ناخن نوشته بودند:  «برمی‌گردم...»---اما جنگ فقط بیرون از خانه نبود.  لیلا آن روز پشت در نشسته بود؛  نه منتظر در زدن،  نه دنبال صدا—  فقط به خاک نگاه می‌کرد،  و به رد پوتینی  که سال‌ها پیش  تا آستانهٔ خانه آمده بود  و دیگر،  هیچ‌وقت بازنگشت.خانه‌اش سنگر نبود،  اما هر قاب عکس  شبیه سنگی بود  که بر سینه‌اش مانده بود.همه گفتند جنگ تمام شده  اما لیلا می‌دانست  بعضی جنگ‌ها  با آتش نمی‌سوزانند،  با سکوت ادامه پیدا می‌کنند.---در یک سحر خنک،  وقتی صدای انفجارها خاموش شد  و پرنده‌ای، نه کبوتر، نه باز  بلکه شبیه نگاه احسان،  روی لبهٔ بام نشست و سکوت کرد؛  لیلا،  دیگر اشک نریخت.فقط چادرش را جمع کرد،  کنار باغچه‌ای ایستاد  و در دل خاک،  بذر یک گل سرخ نشاند—  بی‌نیاز از خورشید،  با نوری  که فقط از دل زن‌هایی مثل او برمی‌تابد.---:از آن صبح به بعد،  دیگر به "بازگشت" فکر نکرد.  نه بی‌احسان شده بود،  نه بی‌عشق—  فقط یاد گرفته بود  که می‌شود کسی را دوست داشت  بدون آنکه در را به انتظار باز گذاشت.گاهی کنار همان گل،  شعر می‌خواند.  نه شعری در کتاب،  نه روی دیوار—  فقط میان لب‌های دختری  که با دل شکسته،  زیباتر نفس می‌کشید.گاهی می‌نوشت—  نه برای کسی،  بلکه چون بعضی حرف‌ها  فقط وقتی زنده می‌مانند  که روی کاغذ  آرام بمیرند...و در شبی که ماه کامل بود،  در دفتر خاک‌خورده‌اش نوشت:> "احسان جان،  > اگر دنیای بعدی باشد،  > و اگر حق انتخابی باشد،  > باز هم همان زنی خواهم شد  > که با بوی عرق خاکی‌ات  > در دل یک روز زمستانی،  > دوباره عاشقت شود..."---در فرودگاه،  نه ساعتی می‌گذشت،  نه پروازی فراخوانده می‌شد.  اما ناگهان،  صدای بلندگو پیچید:> «مسافر پرواز ۱۳۶۵، لطفاً به دروازهٔ خیال مراجعه فرمایید…»و میان مه،  قدمی پیدا شد.  لباسی خاک‌خورده،  لبخندی آشنا،  و نگاهی که گفت:  «تمام شدم... اما هنوز با توام.»لیلا قدم برداشت.  دستش را دراز کرد...اما مه،  دستانش را فرو بلعید.پلاک آرام افتاد.  سرد.  بی‌صدا.  اما هنوز انگار چیزی را نگاه می‌کرد.دفتر را برداشت،  صفحهٔ آخر را گشود،  و خواند:> «لیلا جان،  > اگر بخوای،  > من هر شب می‌تونم برگردم…  > فقط چشم‌هاتو ببند.»---سال‌ها بعد،  در مراسمی کوچک،  شاعری جوان پشت تریبون گفت> «اولین شعری که نوشتم،  > از بوی خون دختری بود  > که عشق را به جبهه فرستاد  > و خودش  > شعر را در آغوش گرفت.»و در آن شب،  لیلا در صف اول نبود؛  او هیچ‌وقت در صف اول نمی‌نشست.اسمش  بر جلد چند کتاب نشسته بود،  اما پلاک...  همچنان در میان دو برگ شعر جا مانده بود.و پیش از آن‌که جایزه‌اش را ببوسد،  دفتر خاک‌خورده‌اش را باز کرد،  پلاک را از قاب درآورد،  و در همان صفحه‌ی سفید نوشت:> "تو رفتی تا از من، شاعر بسازی.  > من نوشتم، تا تو  هرگز گم نشوی. > هرگز گم نشی."m_20319826m_20319826Sat, 28 Jun 2025 04:48:20 +0330