https://virgool.ir/feed/@m_19965338fa2026-11-11 06:17:58https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_19965338https://virgool.ir/@m_19965338/عشق-در-اتوبوس-بنز-سوپردولوکس-rsbxgxr5key1پدربزرگپدربزرگم علی‌رغم اصرار کل خانواده، به جز مادربزرگ که حکم وکیل مدافع او را دارد، در طول زندگی‌اش هرگز ماشین نخرید که نخرید! سفرهای درون‌شهری را پیاده یا با تاکسی طی می‌کند و برون‌شهری‌ها را با اتوبوس. هنوز که هنوز است در خانه‌اش صفحه گرامافون یکه‌تازی می‌کند و یک دستگاه ضبط و پخش دو کاست، بیکار مانده و خاک می‌خورد. می‌گوید از یک جایی به بعد، تکنولوژی هرچه پیشرفت کرد، به ضرر ارزش‌های زندگی انسانی بود.وقتی ما با هیجان از ویژگی‌های سی‌دی یاد می‌کردیم، فقط به نشانه افسوس، سر تکان می‌داد. می‌گفت ما به قول شما قدیمی‌ها، با هر لحظه از موسیقی، هر بیت شعر و هر تحریر خواننده زندگی می‌کنیم. شما یک ترانه را نصفه‌و‌نیمه می‌شنوید و عجله دارید برای رفتن به ترانه بعدی؛ یا مثلاً یک قسمت از ترانه را دوست دارید، هزار بار آن را عقب و جلو می‌برید تا فقط همان قسمت را بشنوید و یادتان می‌رود که ترانه، شروع و پایان‌بندی هم دارد. می‌گفتم مگر پیش نیامده که شما قسمتی از ترانه را بیشتر دوست داشته باشید؟ در جواب می‌گفت که بله، اما گرامافون به ما صبوری یاد داد. یاد گرفتیم شش دقیقه صبر کنیم تا به آن قسمت مورد علاقه از ترانه برسیم. لذتی که از آن قسمت می‌بریم، همیشه با ماست. اما شما به همان سرعت، آن قسمت برایتان تکراری می‌شود و دلتان را می‌زند. سبک زندگی‌تان باعث شده صبوری، انتظار و حتی لذت بردن از خیلی چیزها را یاد نگیرید.سفر پدربزرگ و مادربزرگ به شیرازپدربزرگ و مادربزرگم بلیط اتوبوس گرفته بودند برای سفر به شیراز. مدت سفرشان یک هفته بود که با توجه به فاصله مشهد تا شیراز، روزهای اول و آخر، به طی مسیر می‌گذشت. در جواب ما که می‌گفتیم با هواپیما بروید، می‌گفت سفر فقط مقصد نیست، مسیر و همسفر هستند که سفر را زیبا می‌کنند. وقتی که از سفر برگشتند، پدربزرگ به اندازه چند هفته خاطره داشت برای تعریف کردن. جمعه هر هفته که در خانه‌شان جمع می‌شدیم، لحظه به لحظه سفر را برای همه تعریف می‌کرد.هفته چهارم، تازه رسیده بودیم به آنجا که از دروازه قرآن رد شدند و در شیراز، چمدان‌هایشان را زمین گذاشتند. هفته دوازدهم، رسیدیم به آنجا که مادربزرگ در اثر پیاده‌روی زیاد، پادرد گرفته بود و مجبور شده بودند ماشین دربستی بگیرند تا محل اسکان و در نتیجه پدربزرگ، توانسته بود با ماشین، مسیرهایی را ببیند که در حالت عادی، یعنی پیاده، از آنها نمی‌گذشت. هفته بیستم رسیدیم به آنجا که اتوبوسِ برگشت، همان فیلم مسیر رفت را پخش کرده بود و پدربزرگ توانسته بود به زوایای جدیدی از فیلم پی ببرد که در مسیر رفت، متوجه آنها نشده بود.با همه تعریف و تمجیدها از اتوبوس‌های جدید، که الحق همه ویژگی‌های مثبت آنها را بی کم و کاست، فهرست کرده بود، همچنان اعتقاد داشت اتوبوس‌های بنز سوپردولوکس قدیمی چیز دیگری بودند. می‌گفت حتی صندلی‌های قرمز مخملی اتوبوس‌های سوپردولوکس هم با فکر انتخاب شده بود. رنگ قرمز از قدیم، رنگ قدرت، شکوه و سلطنت بود. وقتی وارد اتوبوس می‌شدی، صندلی‌های مخملی قرمز، نمایی سلطنتی را به تصویر می‌کشیدند. می‌گفت رنگ قرمز دو ویژگی دارد. اول اینکه چشم انسان در نور کم نسبت به طیف قرمز حساسیت کمتری دارد. به همین دلیل، شب که در جاده‌ها تاریکی حکم‌فرما می‌شد، صندلی‌های قرمز تقریباً در تاریکی ناپدید می‌شدند و توجه مسافر به چیزی جلب نمی‌شد. همه می‌توانستند خواب راحتی داشته باشند. دوم اینکه در روشنایی کم، رنگ قرمز به فضا گرما و صمیمیت می‌بخشد. همین حس، دلیلی بود که گرگ و میش صبح، وقتی مسافر از خواب بیدار می‌شد، فضای اتوبوس، آرام و آشنا به نظر برسد. تازه، فقط اینها نبود. پارچه مخمل قرمز علاوه بر اینکه لکه و ساییدگی را کمتر نشان می‌دهد، نورهای مزاحم را هم جذب می‌کند و در نتیجه فضای داخلی اتوبوس در گذر زمان، مرتب‌تر به نظر می‌رسد. به اینجا که رسید، پدرم با خنده از پدربزرگ خواست تا دلیل اصلی علاقه‌اش به اتوبوس‌های بنز سوپردولوکس و ماجرای عشقی‌اش را بگوید. مادربزرگ لبش را گزید و همین موضوع، ما را حساس‌تر کرد. حالا همگی آماده شنیدن داستان عاشقانه پدربزرگ بودیم.عاشقان صبور و مشهدی شدن ما!پدربزرگ دانشجوی دانشگاه مشهد بود. اتوبوس بنز سوپردولوکس تهران-مشهد، جایی بود که برای اولین بار با مادربزرگ آشنا شد. مادربزرگ با پدر، مادر و خواهرش عازم سفر به مشهد بودند. پدربزرگ می‌گفت چند باری نگاهش به نگاه مادربزرگ گره خورده بود و هنوز اتوبوس از تهران خارج نشده، عاشق مادربزرگ شد. می‌گفت چند ساعت صبر کرده تا پدر، مادر و خواهر مادربزرگ، به خواب بروند. بعد فکر بکری در ذهنش جرقه زده بود.آن وقت‌ها همه اتوبوس‌های بین شهری، مجهز به یک پارچ و لیوان پلاستیکی قرمز بودند و در طول سفر، شاگرد شوفر چندین بار با پارچ آب، توی اتوبوس می‌گشت و با همان یک پارچ و لیوان اشتراکی، همه را سیراب می‌کرد. پدربزرگ پیش راننده رفته و از او پارچ و لیوان آب خواسته بود تا برای خانواده ببرد. می‌گفت راننده گفته که الساعه شاگردش برای مسافرها آب می‌برد. پدربزرگ زرنگی کرده و گفته بود که خانواده‌اش از دست نامحرم آب نمی‌خورند و با این ترفند، موفق شده بود پارچ و لیوان را تصاحب کند. مستقیم با پارچ و لیوان به سمت ردیف چهارم، جایی که مادربزرگ نشسته بود، رفت. به مادربزرگ، یک لیوان آب و یک نامه داده بود. مادربزرگ نامه را توی جیب لباسش پنهان کرده و آب نطلبیده را سر کشیده بود.پدربزرگ می‌گفت تمام طول مسیر و توقف‌های بین راه را منتظر لحظه‌هایی کوتاه بوده تا بتواند دور از چشم خانواده مادربزرگ، فقط چند کلمه با او هم‌کلام شود. می‌گفت این که چیزی نبود، من تمام هفته‌ای که مادربزرگتان در مشهد بود، لحظه به لحظه آنها را مثل سایه دنبال کردم تا بتوانیم از فرصت‌های کم و کوتاه برای هم‌صحبتی استفاده کنیم.مصائب عشق این عاشق و معشوق به همین جا ختم نمی‌شد. مادربزرگ یک سال تمام، شبانه‌روز، به عشق رسیدن به پدربزرگ، درس خوانده و سال بعد در دانشگاه مشهد قبول شده بود. یک سال بعد، پدربزرگ فارغ‌التحصیل شده بود و علی‌رغم مخالفت خانواده، همان جا به کار مشغول شده بود تا بتواند تمام دوران دانشجویی مادربزرگ را در کنارش باشد. استخدام پدربزرگ در مشهد، باعث شد مادربزرگ هم در همان شهر، شغلی دست و پا کند و با ازدواج آنها و ادامه زندگی در مشهد، این داستان عاشقانه تا امروز ادامه پیدا کرد.ما کوچک‌ترهای خانواده، تازه فهمیدیم که چرا با این که مشهدی نیستیم، سه نسل است که در مشهد زندگی می‌کنیم. همه چیز زیر سر آن بنز سوپردولوکس تهران-مشهد بود.محمد معارف وندمحمد معارف وندFri, 28 Nov 2025 21:01:57 +0330https://virgool.ir/@m_19965338/آینه-دق-tnm8uchxoira«تقدیم به شاهین تا ابد عزیز»هفته‌ها می‌گذشت از شبی که شاهین، دیگر شاهین نبود. برایش، سخت‌تر از شب‌های امتحان و درس و کنکور پزشکی و سال‌ها تلاش شبانه روزی، پذیرش دنیای بدون مهتاب بود. آن شب، تازه شب برای اولین بار به دنیای شاهین رخنه کرده بود. شبی که مهتاب، بی‌هیچ پیشینه و مقدمه و آمادگی، گفته بود که سفری به آینده در پیش دارد و برای همیشه از ایران می‌رود. تنها نه، اما بدون شاهین و با خانواده‌ای که از بدو تولد، خانواده‌اش بودند و رویای شاهین این بود که عضوی از آنها باشد، که نشد. از شاهین خواسته بود او را در کتاب زندگی‌اش ورق بزند و بگذرد. شاهین، نه فقط رویاها و آمال و آرزوهایش، که زندگی‌اش را در آن کافه جا گذاشته بود. بعد از آن شب، به گفته خودش، شاهین یک همراه همیشگی پیدا کرده بود: آینه دق!آینه دق با دو لاخ موی بلندی که از پیشانی کشیده بود تا فرق سر، با دهان گشاد و دندانهای جرم گرفته و فاصله‌دار، خنده‌های کثیف به شاهین تحویل می‌داد. زیر مبل، چسبیده به سقف، توی پیاده رو، توی دستگیره‌های تبلیغاتی واگن مترو، همه جا خیره بود به شاهین. هرقدر بیشتر تلاش می‌کرد او را نبیند، خنده‌های تحقیرآمیز آینه دق عمیق‌تر می‌شد؛ تا جایی که او قهقهه می‌زد و شاهین به جنون می‌رسید.تا پیش از آن شب مهتابی تاریک بی‌مهتاب، هروقت از شاهین احوال می‌پرسیدم، یک جواب داشت:«اوووه، توپ، عااالی، بهتر از این نبوده، نیست، نمیشه!»این کلمات را بی‌وقفه می‌گفت و خنده را با چنان وضوحی به آدم تحویل می‌داد که دندان‌هایش پیدا می‌شد. اما از آن شب به بعد، دیگر از آن پاسخ، خبری نبود. یک دو بیتی سروده بود که در جواب احوالپرسی‌هایم، همیشه همان را برایم می‌خواند:«پیرْجوانی شده‌امپیرِ جوانی شده‌امآنقَدَرَم عجیب کهثبت جهانی شده‌ام»از دو روز پیش از تولد شاهین، خودم و همه چیز را برای یک جشن همه چیز تمام، آماده کرده بودم تا بعد از هفته‌ها، شبی خوش برایش رقم بزنم. خودم می‌دانستم که تولد بدون مهتاب، همه چیز تمام نیست و حکم این را دارد که بدانی یک شکلات، کودکی سه ساله را بی‌نهایت خوشحال می‌کند، ولی آن شکلات را به مردی میان‌سال  بدهی و انتظار داشته باشی بی‌نهایت خوشحال شود؛ اما می‌خواستم تلاش کنم تا هر طور شده، حداقل لحظاتی متفاوت تجربه کند.تلفن همراهم زنگ خورد؛ تماس از شاهین بود. پشت خط، اما شاهین نبود. آدرسی شنیدم که مرا به صحنه تصادف می‌خواند. خودم را به آنجا رساندم. جلوی ماشین، به دلیل برخورد با درخت، قدری آسیب دیده بود. در ماشین باز بود. آینه داخل ماشین صد تکه شده بود و چند تکه از آن صد تکه، آغشته به خون. شاهین جلوی آمبولانس ایستاده بود. دستش بریدگی جزئی داشت و به خوبی پانسمان شده بود. خیالم از سلامت شاهین راحت شد و خنده‌ای روی لبم نشست. پرسیدم: «چیکار کردی پسر؟»نگاهش را به زمین دوخت: «توی آینه ماشین، آینه دق داشت بهم نگاه می‌کرد و می‌خندید. با مشت کوبیدم وسط آینه. صد تیکه شد. صد تا آینه دق داشتن نگام می‌کردن. دیوونه شدم. دیگه حواسم به رانندگی نبود. وقتی به خودم اومدم دیدم رفتم تو درختا.»زد زیر خنده؛ از همان خنده‌های شاهین قبل از شب بی‌مهتاب. دلم قرص شد. یکی از اعضای تیم پزشکی اورژانس، دست گذاشت روی شانه‌ام و طولانی‌ترین داستان دنیا را در یک کلمه برایم تعریف کرد: «متاسفم!»در آمبولانس باز شد. یک نفر آنجا دراز کشیده بود. صورتش را پوشانده بودند. پارچه را کنار زدم. آینه دق با دو لاخ موی بلندی که از پیشانی کشیده بود تا فرق سر، با دهان گشاد و دندانهای جرم گرفته و فاصله‌دار، آرام خوابیده بود. شاهین کتاب زندگی‌اش را طوری ورق زد که برای همیشه بسته شد.محمد معارف وندمحمد معارف وندMon, 24 Nov 2025 00:53:46 +0330https://virgool.ir/@m_19965338/هاشم-خان-yo9alnc7tt9kآن روزها هنوز خبری از آلودگی هوا و این حجم ترافیک نبود. کودکی شش ساله بودم، دلخوش به نشستن در طبقه بالای اتوبوس‌های دو طبقه. ماشین‌ها کم، اما رنگارنگ بودند؛ درست مثل اسمارتیزهای رنگی که از یک بسته خارج می‌شد و در دست‌های کوچک من و برادر هشت ساله‌ام جا می‌گرفت. رنگ‌هایی را که بیشتر دوست داشتم، تا آخر مسیر توی دستم نگه می‌داشتم؛ درست مثل ماشین‌هایی که رنگ جذاب‌تری داشتند و تا آخر نقطه دیدم، جذبشان بودم. اسمارتیزهای فیروزه‌ای و نارنجی برایم از همه محبوب‌تر بودند؛ البته هر نارنجی که نه، نارنجی مثل ماشین هیلمن هاشم خان. آن زمان، از هر پنجاه خانوار، فقط یکی ماشین داشت و هاشم خان و اقدس خانم، همان یکی از پنجاه خانوار محله ما بودند و در حقیقت همسایه روبه‌رویی ما. هاشم خان آدمی سرزنده و با محبت بود که وقتی با پدرم روبرو می‌شد، به صورت پیش‌فرض چند جمله را به صورت پی‌درپی ادا می‌کرد: «سلام علیکم. مخلصیم آقا رضا. احوال شما؟ منزل سلامت هستن؟ آقازاده‌ها، خانوم‌والده، حاج‌آقا، همه خوبن ایشالا؟»پدرم همیشه تا اینجای احوال‌پرسی را فقط با لبخند سر می‌کرد و بعد می‌پرداخت به پاسخ و احوال‌پرسی متقابل؛ چون اگر می‌خواست هم‌زمان جواب بدهد، به گرد پای هاشم خان هم نمی‌رسید.هاشم خان دو عشق در زندگی‌اش داشت: یکی همسرش، اقدس خانم و دیگری ماشینش، هیلمن نارنجی. اوایل، اهالی محل عادت داشتند هر روز صبح هاشم خان را با یک تکه لُنگ و سطل آب، در حال رسیدگی به ماشین ببینند. برق می‌زد از تمیزی. مادرم هفته ای دو بار مرا حمام می‌کرد، اما هیلمن هاشم خان هر روز شسته می‌شد. بعد از این که کارش با تمیزکاری ماشین به اتمام می‌رسید، می‌رفت مغازه قصابی‌اش و آخر شب برمی‌گشت و ماشین را جلوی در خانه پارک می‌کرد. من هم که کار و سرگرمی خاصی نداشتم، وسط بازی‌های کودکانه‌ام، زاغ سیاه هاشم خان را چوب می‌زدم!مدتی که گذشت، رفت‌وآمد هاشم خان به محله بیشتر شد. وسط روز می‌آمد، اقدس خانم را سوار می‌کرد، تا جایی می‌رفتند و برمی‌گشتند.  مدتی بعد، دیگر به مغازه هم نمی‌رفت و تمام روز یا با اقدس خانم و هیلمن، بیرون بود و یا جلوی خانه، خودش را با هیلمن سرگرم می‌کرد.اقدس خانم خیلی سریع و یکباره پیر شد. اول پای چشم‌هایش گود افتاد، بعد چین و چروک صورتش بیرون ریخت و بعد هم دچار ریزش مو شد و همه اینها طی کمتر از شش ماه اتفاق افتاد. یکی از همان روزها اقدس خانم آنقدر پیر شد که حتی نمی‌توانست راه برود و من با چشم خودم دیدم که هاشم خان او را بغل زده بود و سوار ماشین می‌کرد. یک شب سر سفره شام فهمیدم که هاشم خان مغازه قصابی را فروخته تا خرج درمان همسرش کند. با خودم فکر کردم لابد می‌خواهد اقدس خانم را جوان کند.یک شب دیگر، از پدرم شنیدم که هاشم خان برای هزینه های شیمی درمانی همسرش، خانه را به حاج کاظم نامی فروخته است و همان جا را از او اجاره کرده. بارها با چشم خودم هاشم خان را دیدم که توی ماشین نشسته بود، گریه می‌کرد و بعضی وقت‌ها هم عکس همسرش را می‌بوسید. من فکر می‌کردم لابد هاشم خان، از پیری اقدس خانم خوشش نمی‌آید و عکس جوانی‌اش را می‌بوسد. اغلب اوقات هم با ماشین حرف می‌زد. احتمال می‌دادم چون ماشین هاشم خان تاکسی و اتوبوس نیست، لابد می‌تواند با او حرف بزند وگرنه که مرد گنده با ماشین کر و لال صحبت نمی‌کند.یک شب خواب دیدم که اقدس خانم روی پای خودش ایستاده و می‌خواهد از پله‌های جلوی خانه‌شان بالا برود و وارد خانه شود، اما پله لغزنده است. چند بار سُر خورد و تعادلش را حفظ کرد، اما دفعه آخر با شدت زیادی، زمین خورد. از خواب که بیدار شدم، از جلوی خانه صدای قرآن می‌آمد. اقدس خانم از لغزنده‌ترین پله دنیا سقوط کرده بود. کل محله سیاه پوش شد. به گفته پدر و مادرم، مراسم خاکسپاری، جای من و برادرم نبود. اما من در حیاط خانه خودمان، کمی از خاک باغچه را کندم و یک اسمارتیز فیروزه‌ای را به یاد اقدس خانم دفن کردم.صبح فردای مراسم سوم اقدس خانم، محله حسابی شلوغ بود. خواب‌آلوده از رختخواب بیرون زدم و متوجه شدم که هیلمن هاشم خان را دزدیده‌اند. نشسته بود کف پیاده‌رو و سیگار می‌کشید.هاشم خان، دیگر هاشم خان سابق نشد. اخلاق ناجور و حرف‌های زشت و لباس‌های مندرس، چیزی نبود که آدم باور کند از هاشم خان می‌بیند. توی محله به واسطه رفتارهای زننده، احترامش را از دست داد. گاهی چند روز پیاپی، اصلاً حضور نداشت. مدتی بعد، برادرش آمد و خانه را تخلیه کرد و به حاج کاظم تحویل داد. آن روز با خودم فکر کردم که دیگر هاشم خان را نمی‌بینم. به یاد هاشم خان، یک اسمارتیز نارنجی در باغچه حیاط، دفن کردم. یک سال بعد، پدرم مشغول بیل زدن خاک باغچه بود. اثری از اسمارتیز فیروزه‌ای نبود. اسمارتیز نارنجی، اگرچه رنگ‌پریده و بیل خورده و شکسته، اما هنوز آنجا بود.سال‌ها بعد، با پدرم رفته بودیم میدان تره‌بار که برای مراسم ازدواج برادر بزرگم میوه بخریم. در کمال ناباوری، هاشم خان را دیدیم که کف پیاده‌رو نشسته بود و به هر رهگذری می‌گفت: «یه هیلمن نارنجی که یه زن پشت فرمونش نشسته باشه، ندیدی؟»بعضی جواب نمی‌دادند. آنها که جواب می‌دادند، بلافاصله با سوال بعدی مواجه می‌شدند: «پول داری بهم بدی؟ پول؟ پول میخوام نون بخرم. گشنمه. پول میدی؟»یک نفر داشت با دوچرخه رد می‌شد. داد زد: «هاشم خُله! گوجه می‌خوری؟»-آره می‌خورم. گوجه بده. گشنمه. گوجه بده. گوجه...دوچرخه‌سوار از داخل کیسه‌اش، یک گوجه برایش پرتاب کرد. خورد به دیوار کنار هاشم خان و پخش زمین شد. هاشم خان گوجه را از زمین برداشت و با ولع خورد. این آخرین تصویری بود که از هاشم خان دیدم.محمد معارف وندمحمد معارف وندThu, 20 Nov 2025 10:05:24 +0330https://virgool.ir/@m_19965338/عاشقانه-ای-ساده-تولد-جانان-hu5pfocdhcshعسلِ بابا، عاشق ترانه «خودت» و البته مهربان‌ترین و خواستنی‌ترین دیکتاتور دنیاست. من و همسرم، خودمان را آماده کرده‌بودیم که به محض نشستن در ماشین و آغاز سفر از تهران به شیراز، عسل بگوید «هو هو» و این یعنی ترانه «خودت» از امیرعباس گلاب را پخش کنید و تمام نشود، قطع هم نشود تا زمانی که برسیم یا من خوابم ببرد.45کیلومتری قم بودیم که همچنان امیرعباس گلاب، بی‌وقفه می‌خواند:«من صدا‌ی خنده های از ته دل تواممن تو شادی و تو غم هر لحظه هر جا با تواممن صدای کوه و دریا و زمین و آسمونمن خود راز رسیدن به خود خود توام»توی آینه، محو تماشای عسل بودم که روی صندلی عقب، گونه‌ها و بینی و چانه و دور لب را با کرم‌کاکائو حسابی رنگی کرده بود و دنیای پیرامونش را از دریچه دو چشم عسلی می‌دید، بی‌آنکه بداند من همه دنیا را در چشم‌های او می‌بینم.15کیلومتری کاشان، همچنان همان ترانه:«رقص باد و کوه و دریا و درختا رو ببینجاده ی بی انتهای موج دریا رو ببین»دست‌های کوچکش را تکان می‌داد و به قول خودش «نی‌نای» می‌کرد، در حالی که باد به موی پریشانش می‌افتاد و چنگی به دلم می‌زد.30 کیلومتر از کاشان گذشته بودیم و همان ترانه:«دوسِت دارُم و عاشقت شدُم، نایی ندارُمولی وقتی میای می‌بینی مو حالی ندارُم»چند دقیقه‌ای می‌شد که به خواب رفته بود و دقیق بگویم برای سی و نهمین بار از ابتدای سفر، به عشق عسلِ بابا این ترانه را می‌شنیدیم. به همسرم نگاه کردم. در حالی که پرتقال پوست می‌گرفت، با آن چهره آرام و معصوم و لبخندی زیبا، همه آرامش دنیا را بی‌دریغ به من هدیه داد. حتی خودش هم نمی‌داند که من چقدر عاشق این پرتقال‌های دو نفره‌ام.-بریم نوستالژی؟لبخندش پهن‌تر شد: «بریم.»ترانه «عسل» از داود بهبودی، اولین ترانه‌ای بود که پخش شد و انگار ماشین زمان دست مرا گرفت و به سی سال قبل برد. جایی که به عنوان یک پسر کلاس چهارمی یازده ساله، با روپوش سرمه‌ای بر تن و کیف در دست، ساعت 7 صبح، عازم مدرسه بودم. دختری دبستانی با روپوش و مقنعه، با دستان کوچکش تلاش می‌کرد یک پیکان آبی را هل دهد تا روشن شود. پدرش هم در ماشین را باز کرده بود و بیرون از ماشین، با یک دست، فرمان را نگه داشته بود و با دست دیگر، ماشین را هل می‌داد. کیفم را روی دوشم انداختم و بی‌آنکه از من کمک خواسته‌باشند، شروع کردم به هل دادن. دختر با لبخند نگاهم کرد. من نتوانستم لبخند بزنم، چون اسیر ترکیب جادویی لبخند و چشم‌های عسلی آن دختر شده‌بودم که زیباترین ترکیب دنیا بود.ماشین روشن شد و پدرش از من تشکر کرد. سریع سوار ماشین شدند و رفتند. اما من نمی‌توانستم سریع بروم چون مبهوت مانده بودم و در نتیجه، آرام‌ترین پیاده‌روی مسیر خانه تا مدرسه را تجربه کردم؛ آنقدر آرام که دیر به مدرسه رسیدم. مجبور شدم کنار دیوار بایستم و میهمان ناظم مدرسه شدم به صرف دو ضربه با خط‌کش چوبی به کف دست‌هایم.از فردای آن روز، ده دقیقه زودتر حرکت می‌کردم. دلیلش این نبود که دیر به مدرسه نرسم و تنبیه نشوم. زودتر راه می‌افتادم برای دیدن دوباره جانان. پنجاه متر مانده به پیکان آبی، کمین می‌کردم که ببینم اگر ماشین روشن نشد، کمک کنم و هل بدهم. دیدن آن دختر از فاصله پنجاه متری هم غنیمت بود، اما این که شانه به شانه‌اش ماشین را هل بدهم، لذتی صد چندان داشت. بخت با من یار بود و حداقل هفته‌ای یک بار، ماشین با هل روشن می‌شد.چهارمین باری که ماشین را هل دادم، اولین باری بود که به ماشین دعوت شدم. پدرش مرا هم سوار کرد تا به مدرسه برساند. داود بهبودی می‌خواند:«رنگ چشات عسلطعم لبت عسلاسمت که شیرینهاونم بذار عسل»با صدای همسرم به خودم آمدم: «کجایی؟ چه لبخندی هم می‌زنه. به چی فکر می‌کردی؟»-سی سال پیش، اولین باری که توی ماشین بابات نشستم، همین ترانه پخش می‌شد. راستی، هیچ فکر کردی اگه شما اون پیکان آبی رو نداشتید، یا اگه هل دادنی نبود، من و تو شاید اصلا با همدیگه آشنا نمی‌شدیم؟همسرم با لبخند، یک پر پرتقال توی دهانم گذاشت. عطر پرتقال توی عطر دستانش گم شد. داود بهبودی تکرار می‌کرد:«یه عمریه باهاتمعاشق یک نگاتممیون صدتا عاشقدر به در و فداتمتو نور این چشامیخنده رو لبامیدنیا خیلی قشنگهوقتی که تو باهامی»من پایم را بیشتر روی پدال گاز فشار دادم. قرار بود سی و نهمین سالروز تولد همسرم را در کنار حضرت حافظ به جشن بنشینیم.محمد معارف وندمحمد معارف وندThu, 20 Nov 2025 09:53:48 +0330https://virgool.ir/@m_19965338/پای-چپ-پدرم-phgt3rtta7g1«جهت رعایت ادب، در تمام متن، به جای فحش و الفاظ رکیک، از نام قطعات خودرو استفاده می‌شود.»سی سال پیش، پای چپ پدرم به دلیل حادثه‌ای شکست و با یک پای گچ گرفته تا بالای زانو، خانه‌نشین شد. یک هفته مانده به پایان دوره درمان پدر، مادرم ناخوش شد. دوازده ساله بودم. با توجه به این که در خانه خودمان تلفن نداشتیم، به پدرم پیشنهاد دادم که به خانه همسایه بروم و تماس بگیرم تا آمبولانس بیاید. پیشنهاد رد شد، چون نظر پدرم این بود که حال مادرم نیازی به آمبولانس ندارد. پیشنهاد بعدی این بود که به خانه همسایه بروم و با تاکسی تلفنی تماس بگیرم. پیشنهاد، فعلاً، بدون ذکر دلیل رد شد. پیشنهاد بعدی این بود که به خانه همسایه بروم و از آقای همسایه بخواهم ما را با ماشین به بیمارستان ببرد. پیشنهاد رد شد و من دلیل رد شدن هر دو پیشنهاد آخر را با هم فهمیدم. چون پدرم معتقد بود منِ «بوق» عقل ندارم و انگار ما «دسته دنده» هستیم که وقتی خودم و پدرم حضور داریم، پیشنهاد می‌دهم که با کمک آقای همسایه یا آژانس، مادرم را به بیمارستان برسانیم. پس سکوت کردم و منتظر راهکار پدرم ماندم:-برو شلوار مشکی منو بردار، یه پاش رو قیچی کن، بیار بپوشم خودمون می‌بریمش بیمارستان!این کار را با عجله انجام دادم. پدرم معتقد بود من به درد «صندلی عقب» می‌خورم که یک ماه است می‌بینم پای چپ پدرم شکسته و حالا پای راست شلوارش را قیچی کرده‌ام.-برو شلوار قهوه‌ای منو بردار، اگه دست چپ و راستت رو می‌شناسی، پای چپش رو قیچی کن بیار بپوشم!این کار را با عجله کمتری انجام دادم. پدرم معتقد بود من «سگ دست چرخ جلو» هستم که به جای بالای زانو، تا بالای ران شلوار را قیچی کرده‌ام.-برو شلوار طوسی منو با قیچی بیار، خودم کوتاه کنم بپوشم!تازه فهمیدم که برنامه از چه قرار است. پدرم می‌خواست با یک پا رانندگی کند. مادرم روی صندلی عقب دراز کشید. پدرم با زاویه چهل و پنج درجه به سمت شمال غربی، پشت فرمان نشست؛ پای چپ را گوشه ماشین جا داد و پای راست را روی پدال کلاچ گذاشت. تازه فهمیدم اشتباه کردم و هنوز نفهمیده‌ام برنامه از چه قرار است. چون برنامه به این صورت بود که پدرم با پای راست، کلاچ را نگه دارد و من با پای چپ، پدال گاز و ترمز را بگیرم. کجا باید بنشینم؟ روی دسته دنده. پای راستم کجا باشد؟ سمت شاگرد. به این ترتیب بود که پاها را دو برابر عرض شانه باز کردم و کمک راننده شدم. دستهایم را هم به دو صندلی جلو تکیه دادم تا تعادلم حفظ شود.ماشین روشن؛ پای من روی ترمز؛ ترمز دستی خوابیده؛ کمی بالا آمدم تا دنده عوض شود؛ خدا را شکر دنده یک خوب جا رفت. حالا باید آرام‌آرام فشار پایم را روی پدال گاز، همگام با کم شدن فشار پای پدرم روی پدال کلاچ، بیشتر می‌کردم. حق نداشتم بلد نباشم، ولی بلد نبودم. ماشین با سرعت به راه افتاد و پدرم فریاد زد:-«میل‌شاتون» گاز نده الآن تصادف می‌کنیم!چنان ترمز گرفتم که مادرم از روی صندلی عقب، افتاد کف ماشین. دوباره با احتیاط بیشتر حرکت کردیم. پدرم معتقد بود که با دنده یک نمی‌شود تا بیمارستان رفت. دنده دو درد داشت، اما من در جایگاهی نبودم که اعتراض کنم. رسیدیم به ترافیک. حالا باید خیلی حواسم را بیشتر جمع می‌کردم. کمی گاز و بیشتر وقتها ترمز. همان اول ترافیک نزدیک بود تصادف کنیم، اما به لطف فریادهای پدرم با کلمات به هم پیوسته «میل‌لنگِ چهارشاخ‌گاردانِ تسمه‌دینامِ کاپوت» به خیر گذشت.قسمت سخت ماجرا جایی بود که در منتها الیه سمت چپ بودیم و می‌خواستیم از خروجی سمت راست خارج شویم. پدرم معتقد بود که اگر راهنما بزنیم، کسی به ما راه نمی‌دهد. در نتیجه باید از بقیه خودروها راه می‌گرفتیم. راه گرفتن هم یعنی اینکه باید وقتی او فرمان را به سمت خودروهای کنار دستی می‌چرخاند، من هم استادانه پدال گاز را جوری فشار می‌دادم که اولاً راه ماشین عقبی بسته شود و دوماً به ماشین جلویی برخورد نکنیم. هرجا اشتباه می‌کردم، پدرم «تسمه پروانه» را به من حواله می‌کرد. از یک جایی به بعد دیگران هم تلاش بیشتری برای راه ندادن به ما از خود نشان می‌دادند و من علاوه بر کارهای قبلی، باید دست تکیه‌گاهم را از شیشه سمت راست ماشین خارج می‌کردم و با تکان دادنش، علامت می‌دادم که لطفاً به ما راه بدهید. واقعا این روش با هم‌یاری بیشتری از سمت راننده‌ها همراه بود. فقط یک نکته داشت و آن هم این که من نمی‌دانستم حالا باید با چه عضوی تعادلم را حفظ کنم و هر بار که تعادلم به هم می‌خورد و یکی از کارها را درست انجام نمی‌دادم، پدرم «کمک‌فنر» خطابم می‌کرد.به هر سختی بود به بزرگراه رسیدیم و بعد از تحمل رنج سه بار تعویض دنده و رسیدن به دنده چهار و حرکت با سرعت ثابت، دیگر مشکل خاصی نداشتم. اما قرار نبود رنگ آسایش را ببینم، چون پدرم حواسش نبود و خروجی بزرگراه را رد کردیم. به دستور پدرم، دقیقاً زیر تابلوی «توقف در حاشیه بزرگراه ممنوع است» توقف کردیم. پدرم معتقد بود نیازی نیست تا خروجی بعدی برویم و راه را دور کنیم. همین پانصد متر را دنده عقب می‌رویم. برای اینکه پدرم بتواند پشت سرش را ببیند، باید دست چپ را که به صندلی راننده تکیه داده بودم، برمی‌داشتم تا بتواند سرش را صدوهشتاد درجه به عقب برگرداند. دست راست را هم که به آن یکی صندلی تکیه داده بودم، باید برمی‌داشتم تا ژست دنده عقب راننده تکمیل شود و دستش را بگذارد پشت صندلی شاگرد. در حالی که روی دنده نشسته بودم، خم شدم و دستانم را به داشبورد تکیه دادم و تسلیم قضا و قدر شدم تا پدرم دنده عقب برود. اما مشکل به همین جا ختم نمی‌شد. دنده عقب ماشین مشکل داشت و باید چند بار بین دنده چهار و دنده عقب جابه‌جا می‌شد و آزمون و خطا می‌کردیم تا ببینیم چه زمانی دنده عقب جا می‌رود. عمق فاجعه وقتی مشخص می‌شود که عنایت گردد، من روی دنده نشسته بودم و مسئولیت پدال گاز و ترمز هم با من بود. پدرم می‌خواست کار را شروع کند که من فریاد زدم: «آآآآآآی دسته دنده!»اشتباه نشود. حرمت بزرگتر واجب است. منظورم فحش و ناسزا نبود. قصدم این بود که به پدرم بگویم من روی دسته دنده نشستم و صبر کند تا من بلند شوم و بابت حفظ تعادلم هم خاکی به سرم بریزم، بعد بین دنده چهار و دنده عقب، رفت‌وآمد کند.آن روز با مشقت به بیمارستان رسیدیم و بعد از درمان مادرم برگشتیم. تنها نکته مثبت، خوب شدن حال مادرم بود و این که یک هفته بعد، پدرم هم گچ پایش را باز کرد و در آن یک هفته، اتفاقی نیفتاد که مجبور به تکرار این رانندگی پرحاشیه بشویم.خداوند سایه پدر و مادر را بر سر همه ما حفظ کند و روح رفتگان را قرین آرامش بدارد.محمد معارف وندمحمد معارف وندThu, 20 Nov 2025 09:45:05 +0330https://virgool.ir/@m_19965338/مهندس-مَمَلی-n4caopbihk7xمملی قصه ما سه اسمه شده‌بود. هرکی از قدیم می‌شناختش براش مهم نبود که دری به تخته خورده و مهندس شده، صداش می‌کرد مملی. اونی که تازه باهاش آشنا شده‌بود، صداش می‌کرد مهندس. اونی هم که جنسش خرده‌شیشه داشت به تمسخر می‌گفت مهندس مملی. مملی توی گرگان یه شرکت فنی مهندسی با چهار طبقه ساختمون داشت و یه پروژه ساختمونی هم در حال اجرا داشت که صبح اول وقت می‌رفت سر ساختمون یه سر می‌زد و کارها رو سر و سامون می‌داد و بعد می‌رفت دفترش و دوباره آخر وقت هم از دفتر می‌رفت سر ساختمون که ببینه پیشرفت کار چطور بوده و بعد می‌رفت خونه. اما روز دوشنبه 1402/06/27 با همه روزهای دیگه فرق داشت.ساعت 9:30 صبح، سر ساختمون داشت با سرکارگرش صحبت می‌کرد که اوس‌علی، نماکار ساختمون در حالی که داشت نمای طبقه چهارم رو می‌زد، از داربست افتاد و پخش شد کف زمین. تا شب درگیر کارهای اوس‌علی بود. دکترها امیدی به زنده موندنش نداشتن. مملی پاش گیر بود چون اوس‌علی سر پروژه اون، دچار حادثه شده‌بود.مملی شب خوابید و صبح رفت سر ساختمون و دید همه‌چیز مثل دیروزه. اوس‌علی داشت نمای ساختمون رو کار می‌کرد. مملی از هرکی سوال کرد که امروز چه روزیه، یه پاسخ مشترک شنید که دوشنبه 1402/06/27. مملی فکر می‌کرد همه چیزهایی که دیروز دیده، فقط یه کابوس بوده. ساعت 9:30 صبح، سر ساختمون داشت با سرکارگرش صحبت می‌کرد که اوس‌علی در حالی که داشت نمای طبقه چهارم رو می‌زد، از داربست افتاد و پخش شد کف زمین. مملی داشت دیوونه می‌شد. تا شب همونطور گذشت که توی کابوسش دیده‌بود.مملی شب خوابید و صبح رفت سر ساختمون و دید همه‌چیز مثل دیروزه. اوس‌علی داشت نمای ساختمون رو کار می‌کرد. مملی نمی‌فهمید چه اتفاقی داره می‌افته. فقط اینو فهمید که انگار داره فرصت دوباره‌ای بهش داده میشه که یه کاری کنه. ساعت 9:28 صبح، صحبت با سرکارگرش رو قطع کرد و به اوس‌علی گفت از داربست بیا پایین باهات کار دارم. اوس‌علی گفت این سنگ رو کار بذارم میام خدمتت مهندس! تا سنگ رو کار بذاره، ساعت شد 9:30 صبح و اوس‌علی از داربست افتاد و پخش شد کف زمین.مملی شب خوابید و صبح زود رفت سر ساختمون و دید همه‌چیز مثل دیروزه. به اوس‌علی گفت نمی‌خواد بری بالای داربست، بیا پیش خودم و امروز رو کار نکن. پیش هم نشسته‌بودن که ساعت 9:30 صبح شد و یه آجر از طبقه چهارم افتاد روی سر اوس‌علی و پخش شد کف زمین. دوباره همون اتفاقات روزهای قبل تکرار شد.مملی شب خوابید و صبح، اولین کاری که کرد، چک کردن تاریخ بود. باز هم دوشنبه 1402/06/27. مملی مطمئن بود که این تکرار یعنی این که باید یه کاری کنه. اما نمی‌دونست چه کاری. یه ندایی توی وجودش گفت #بسپرش_به_ازکی ! مملی توی خونه می‌دوید و داد می‌زد: یافتم، یافتم!رفت توی سایت ازکی و واسه اوس‌علی یه بیمه حوادث خرید و رفت سر پروژه. ساعت 9:30 صبح، هیچ اتفاقی واسه اوس‌علی نیفتاد ولی اوس‌ممد برق‌کار رو برق گرفت و کوبیدش به دیوار و این بار درگیر کارهای اوس‌ممد شد.مملی شب خوابید و صبح، دوباره تاریخ رو چک کرد: دوشنبه 1402/06/27. مملی فهمیده‌بود که فقط بیمه میتونه کارش رو راه بندازه. این بار رفت توی سایت ازکی و با سفارش بیمه حوادث گروهی، همه کارکنان پروژه رو در مقابل حوادث بیمه کرد و خوشحال و خندون رفت سر پروژه. ساعت 9:30 صبح شد و در حالی که توی ساختمون همه‌چیز به خوبی پیش می‌رفت، موبایلش زنگ خورد و منشی دفترش گفت که آسانسور شرکت، در حالی که سه تا ارباب‌رجوع توش بودن سقوط کرده. بلافاصله رفت دفتر و تا شب درگیر کارهای مربوط به اون اتفاق شد.مملی شب خوابید و صبح، دوباره تاریخ رو چک کرد. باز هم دوشنبه 1402/06/27. خوشحال و خندون رفت توی سایت ازکی و یه بیمه آسانسور خرید و برعکس روزهای دیگه، به جای پروژه رفت توی دفتر و منتظر ساعت 9:30 شد. لحظه موعود رسید و سه نفر صحیح و سالم از آسانسور اومدن بیرون و مملی یه نفس راحت کشید، ولی دوامی نداشت و صدای زنگ خوردن موبایلش، آسایشش رو گرفت. سرکارگرش بود. گفت که موشک خورده به ساختمون و نصف سازه از بین رفته. مملی باورش نمی‌شد. آخه جنگی در کار نبود که موشک بخواد بخوره به ساختمون! کاشف به عمل اومد که چند کیلومتر اونطرف‌تر، در حال آزمایش موشک بودن که موشک منحرف شده و خورده به پروژه مملی.مملی شب خوابید و صبح، دوباره تاریخ رو چک کرد. باز هم دوشنبه 1402/06/27. حالا فرصت دیگه‌ای داشت که پروژه رو نجات بده. رفت توی سایت ازکی و یه بیمه تمام خطر پروژه خرید که هر نوع حادثه‌ای توی پروژه رو پوشش می‌داد. اما به این اکتفا نکرد و ساختمون دفتر چهار طبقه رو هم بیمه کرد تا دیگه هیچ چیزی که به کارش مربوط میشه، بدون بیمه نباشه. اون روز هیچ اتفاق بدی نیفتاد، اما همچین بی‌اتفاق هم نبود. مهمترین اتفاق این بود که همه مهندس صداش می‌کردن.مهندس شب خوابید و صبح، تاریخ رو چک کرد: سه‌شنبه 1402/06/28.محمد معارف وندمحمد معارف وندTue, 05 Dec 2023 16:23:36 +0330https://virgool.ir/@m_19965338/ماشین-زمان-ازکی-ercd7dvwenpx"فکر کن که یک ماشین زمان داری و می‌تونی برگردی به عقب و قبل از یکی از حوادث زندگی‌ات یه بیمه بخری. اون رخداد رو به شکل طنز برامون تعریف کن."دقیقا مشکل از همین جا شروع شد. ازکی باید می‌دونست که من ذهن فعال و قوی دارم و چنین موضوعی رو واسه چالش، پیشنهاد نمی‌داد. من فکر کردم یه ماشین زمان دارم. بعدش یهو دیدم واقعا یه ماشین زمان دارم. انقدر ذوق‌زده بودم که ناخودآگاه دنبال سوئیچ گشتم که روشنش کنم. دیدم کیلس استارت داره. به خودم گفتم ممد دمت گرم. یه دقیقه‌ای از پراید دوررنگ رسیدی به ماشین زمان آپشنال! استارت زدم و دستگاه روشن شد. اما بهم فرصت نداد بگم می‌خوام برم به کدوم زمان و مکان. رفت روی حالت رانندگی اتوماتیک. همینطور که داشتم توی کرمچاله‌های فضا-زمان حرکت می‌کردم، دفترچه راهنما رو پیدا کردم و ورق زدم و دیدم باید قبل از استارت ماشین، زمان و مکان مقصد و زمان و مکان بازگشت رو روی مانیتور تعیین می‌کردم. حالا که این کار رو نکردم، چی می‌شد؟ دفترچه نوشته‌بود که ماشین هم مقصد رو و هم زمان برگشتت به مبدا رو به صورت تصادفی انتخاب می‌کنه. سیاهچاله تموم شد و صدایی از توی ماشین گفت: "ساعت مچی فعال شد! زمان توقف: هفتادوهفت دقیقه. صندلی‌پران راننده، فعال شد. آماده برای قفل شدن درها."سریع یه ساعت مچی روی دستم وصل شد و تایمرش روی هفتادوهفت دقیقه فعال شد. حتی فرصت نداد خودم رو جمع‌وجور کنم و زیر ماشین باز شد. افتادم بیرون و درها قفل شد. دقیقا جایی افتادم که زمین پوشیده از کنگر وحشی بود و نشیمنگاهم سوراخ‌سوراخ شد. تازه اونجا بود که متوجه شدم لخت مادرزادم. توی این سفر به گذشته، لباسم رو از دست داده‌بودم. گفتم عیب نداره. با یه برگ خودم رو می‌پوشونم تا به یه آبادی برسم. یه نگاه به دور و برم انداختم دیدم طبیعت بکره. خبری از هیچ سازه‌ای نبود. گفتم ممد خیلی باید راه بری تا به آبادی برسی. ولش کن، مملکت غریبی، همین دور و اطراف یه چرخی بزن تا وقتش بشه و برگردی. بلند شدم و تیزترین خار رو از عمیق‌ترین جای بدنم کشیدم بیرون و راه افتادم. همینطور که پرسه می‌زدم دیدم یه گراز داره با سرعت به سمتم میاد. از درختی که نزدیکم بود رفتم بالا. اونم اومد بالا! گفتم تو هم مگه میتونی از درخت بالا بیای؟ گفت آرررره!در حال تعقیب و گریز بالای درخت بودیم که یهو یه میمون سیاه، منو زد زیر بغلش و عین تارزان از این درخت به اون درخت پرید و از منطقه خطر دور شدیم. رفتیم تا به یه درخت موز رسیدیم. یه موز برام پوست کند و گفت بخور! چه پسر سفید و خوشگلی، مال این منطقه نیستی؟ گفتم نه، قصه‌اش مفصله. گفت الآن می‌برمت لونه خودم همه رو برام تعریف کن. راستی تو چند سالته؟ گفتم سی‌وهفت. گفت اختلاف سن اصلا مهم نیست. گفتم قصدت ازدواجه؟ گفت آرررره!موز رو کوبیدم توی صورتش و با تمام توان فرار کردم و تا جایی که می‌تونستم از منطقه دور شدم. نگاه به ساعت کردم دیدم پنجاه و هفت دقیقه دیگه مونده. با خودم گفتم برگردم پیش ماشین زمان و منتظر بمونم.نزدیک ماشین که رسیدم، دیدم یه دایناسور پرنده غول‌پیکر بالای ماشین بال‌بال می‌زنه و انگار میخواد سر دربیاره که چیه. توی این فکر بودم که حالا چطور میتونم برگردم، یهو متوجه من شد و حمله کرد به سمتم. تنها چیزی که از ذهنم گذشت، این بود که مدت زیادی نمیتونم از دستش فرار کنم و حتما به زودی یه عصرونه لذیذ میشم براش. یه حفره توی تنه یکی از درختها دیدم و گفتم اگه برم اونجا نمیتونه بهم آسیب بزنه. در حالت عادی توی اون حفره جا نمی‌شدم، اما اون خار کنگر وحشی که توی عمقم فرو رفته‌بود، باعث شد که خون زیادی ازم بره و در نتیجه توی حفره جا شدم!دایناسور اومد کنار درخت و گفت من صبرم زیاده. بالاخره که از این سوراخ میای بیرون. گفتم تو چند سالته؟ گفت هفتصدوهفتادوهفت. گفتم اختلاف سن برات مهم نیست؟ گفت پیش میمون سیاهه بودی؟ گفتم آرررره!خلاصه اون نشست جلوی درخت و من هم تنها راهم انتظار بود. اما از این می‌ترسیدم که هفتادوهفت دقیقه تموم بشه و ماشین زمان بره و من اونجا تنها بمونم. یهو دیدم یه ماشین زمان ده‌برابر بزرگتر از ماشین زمان من و هم‌اندازه دایناسوره از آسمون رسید. راننده‌اش گفت تو ممدی؟ گفتم آره تو کی هستی؟ گفت من از طرف ازکی اومدم. تو از طریق سایت ما یه بیمه حوادث خریده‌بودی. ما توی همه حوادث همراهت هستیم. دایناسور رو بسپر به من و برو سریع سوار ماشین زمانت شو و برگرد. گفتم آخه هفتادوهفت دقیقه تموم نشده، درش باز نمیشه. گفت برو جلوش وایسا و اسم رمز رو بگو. سریع باز میشه و راه میفته و صحیح و سالم توی زمان و مکان خودت فرود میای. گفتم اسم رمز چیه؟ گفت همونی که همیشه حلال مشکلاته. گفتم الآن وقت بیست سوالی نیست. گفت فقط کافیه بگی #بسپرش_به_ازکی !محمد معارف وندمحمد معارف وندSun, 03 Dec 2023 18:07:07 +0330https://virgool.ir/@m_19965338/داستان-عاشقانه-زریادرس-و-اداتیس-abeendi2jsdgمی‌خوایم بریم به گذشته‌های دور و یه ماجرای عاشقانه تاریخی رو مرور کنیم.گفته شده که اداتیس، تنها دختر امارتس، فرمانروای سکاها، زیباترین دختر آسیا بوده. اصلا قهرمان بلامنازع چندین و چندساله مسابقه میس ورلد یا همون دختر شایسته بوده و توی ویترینی خونه‌اش به جای ظروف کریستال، جایزه‌هاش رو می‌چیده.یه شب اداتیس خواب یه جوون رشید و برازنده رو دید و یه دل نه، صد دل عاشقش شد. اما چون فقط توی خواب دیده بودش و دستش به جایی بند نبود، منزوی و افسرده شد. درست همون موقع، زریادرس فرمانروای مادها هم خواب یه دختر زیبا رو می‌بینه و بهش دل می‌بنده. توی خواب، اون دختر بهش میگه من خواب تو رو دیدم و شیفته تو شدم، بیا منو بگیر!از اونجا که مادها به تکنولوژی فرداها دسترسی داشتن، با نرم افزار بازسازی چهره، تصویر دختر رو ساخت و عکسش رو توی مودل (اون زمان مادها یه موتور جستجو داشتن که خودشون طراحیش کردن و اسمش رو گذاشتن مودل، بعدها گوگل از روی دست مودل کپی شد)، سرچ کرد و دید واوووو، زیباترین دختر آسیا رو به خواب دیده. خلاصه مسیریاب رو برداشت و مقصد رو قصر سکاها انتخاب کرد و گذاشت جلوی چشم اسبش و به تاخت رفت اونجا. امارتس گفت آقا چه بی‌خبر! خبر می‌دادید یه گاوی گوسفندی جلوتون قربونی می‌کردیم. زریادرس گفت نیاز نیست، حقیقتش اومدم خواستگاری اداتیس. امارتس گفت آقا این تنها دختر منه، اینو به کسی میدم که کس باشه. زریادرس با چهره‌ای برافروخته گفت یعنی من کسی نیستم؟ الآن با سامانه اس-شونصد (شامل ششصد اسب جنگی تیزرو با آپشن کروز) بهت حمله می‌کنم تا بفهمی من کی هستم. امارتس گفت آقا باور کن شعر رو اشتباه خوندم، می‌خواستم بگم کبوتر با کبوتر باز با باز. یعنی می‌خوام دخترم رو به سکایی شوهر بدم نه مادی. می‌خوام دامادم همخون خودم باشه.از اونجایی که در اون زمان، همخونی خیلی مهم بود و زریادرس هم بیشتر اهل دیپلماسی بود تا جنگ، دست از پا درازتر برگشت ولی در عوض سکاها رو برد توی لیست تحریم تا دلش کمی خنک بشه. اداتیس که دید وصلت سر نگرفت، افسردگیش تشدید شد. امارتس به پزشکان دربار گفت برای دخترش قرص فلوکستین بیارن که گفتن اعلیحضرتا، تحریم شدیم و فلوکستین نداریم. به ناچار رو آوردن به طب سنتی و براش هرروز چندبار گل‌گاوزبون دم کردن در حدی که رنگ صورت اداتیس به بنفشی می‌زد و دیگه جایزه میس ورلد رو نبرد.بعد از مدتی اداتیس گفت چرا گل‌گاوزبون‌هاتون جدیدا بدمزه شده؟ پزشک گفت، بانوی من! قبلا با آب با کیفیتی که از لوله‌های انتقال آب از سرزمین آشوریها به ما می‌رسید، براتون گل‌گاوزبون دم می‌کردیم. الآن چندوقته که آشوریها حقّابه ما رو نمیدن، مجبور شدیم با آب چاه براتون دم کنیم. این شد که اداتیس دیگه گل‌گاوزبون نخورد و حالش روزبه‌روز بدتر شد.امارتس به تراپیست‌های دربار رجوع کرد و گفت بچه‌ام داره از دست میره. یه کاری کنید! گفتن تصدقت، به نظر ما باید یه جشن ازدواج براش ترتیب بدی. این شوهر کنه سرش گرم زندگی میشه و از این حالت درمیاد. گفت آخه کو شوهر؟ کسی الآن زن نمی‌گیره! گفتن آقا شما دخترت زیباست، جهیزیه‌اش هم کامله. مخارج عروسی رو بده، یه خونه هم بهشون بده، چیزی هم از داماد نخواه، کلی خواستگار پیدا میشه. گفت حله، ولی همخونی و بیمه واسه من خیلی مهمه. به جارچی‌ها گفت جار بزنن که سکایی‌های دارای بیمه، شب جمعه با یه بیمه‌نامه معتبر و شجره‌نامه خانوادگی و یه قطعه عکس شیش در هشت، بیان دربار به صرف شام و شیرنی و آبمیوه تا اداتیس همسر دلخواهشو از بینشون انتخاب کنه.اداتیس وقتی خبردار شد گفت باید به زریادرس خبر بدم. رفت و گوشی موبایلی رو که توی مسابقه ازکی برنده شده‌بود، برداشت و یه سیمکارت مادی بدون فیلتر خرید و چون شماره از زریادرس نداشت، بهش مادمیل (چیزی شبیه ایمیل امروزی، ابتکار مادها) زد و "داد معشوقه به عاشق پیغام!" زریادرس گفت من که بیمه ندارم حالا چیکار کنم؟ اداتیس گفت #بسپرش_به_ازکی ! حلال مشکلاته. سه سوته یه بیمه عمر بخر که بابام خیالش همه‌جوره راحت بشه. گفت همخونی رو چیکار کنم؟ گفت با لباس سکایی بیا، یه شجره‌نامه هم میدم بچه‌های بالا برات درست کنن. بعد که کار از کار گذشت و ازدواج کردیم، دیگه اجازه من دست شوهره و از بابام کاری ساخته نیست.اینطوری شد که زریادرس شب جمعه با لباس سکایی و یه قطعه عکس و بیمه عمری که از ازکی خریده‌بود و شجره‌نامه جعلی رفت به قصر سکاها. امارتس گفت دخترم واسه هرکی آبمیوه بریزه، اون شوهرش میشه. اداتیس هم سریع پرید لیوان زریادرس رو پر کرد و عروسی سر گرفت و سالهای سال در کنار هم زندگی عاشقانه‌ای رو سپری کردن.محمد معارف وندمحمد معارف وندThu, 23 Nov 2023 13:36:09 +0330https://virgool.ir/@m_19965338/رزمی-کار-چاق-و-نحیف-پرنده-t8noghmxnfexاز وقتی یادم میاد لاغر و ترکه‌ای بودم. به سن نوجوونی و جوونی که رسیدم شدم یه لاغر دراز که هرکی می‌دید فکر می‌کرد سوءتغذیه دارم. اینجوری بود که هرکس می‌خواست راجع‌به یه آدم نحیف و خوار و خفیف حرف بزنه، با دستش اول یه اشاره به من می‌کرد و می‌گفت "یکی مثل همین ممد" و بعدش حرفشو می‌زد. من هی می‌گفتم "بابا ممدا بگیرن، بامعرفتن، فلانن و بهمانن، چرا شما همین یکی رو می‌بینید؟" ولی فایده نداشت. دانشجو که شدم دوتا همخونه داشتم. یکی مهدی بود با قد کوتاهتر و پنج کیلو وزن کمتر نسبت به من. یعنی وقتی می‌دیدم اون چهل‌وهشت کیلو وزن داره و من پنجاه‌وسه کیلو، احساس می‌کردم حضورش کنار من یه هدیه الهیه! دومی اما علی بود با نودوپنج کیلو وزن که اگه پاهامو دوبرابر عرض شونه‌هام باز می‌کردم، تازه می‌شد اندازه قطر شکم اون!القصه... ما توی یکی از شهرهای شمالی دانشجو بودیم و یه خونه دوخوابه، اون آخرای شهر، اجاره کرده‌بودیم. دو شب قبل از امتحان پایان ترم یکی از درسهامون، هرکس یه گوشه خونه واسه خودش داشت درس می‌خوند. یه لحظه دیدم شکمم داره جواب سروصدای قورباغه‌ها رو میده و با هم لاو می‌ترکونن. نمی‌دونستم اونا نر هستن و شکم من ماده‌ یا شکم من نر و اونا ماده. با این حال خوف کردم و گفتم نذارم کار به اما و اگر بکشه. یه شام درست کنم بخوریم تا قورباغه‌ها تحریک نشدن و شکمم کار دستم نداده. این شد که رفتم تو کار سیب‌زمینی. داشتم پای گاز سرخش می‌کردم که دیدم صدای علی داره بهم نزدیک میشه که میگه "هوع...هع...هوع..." رفتم جلوتر دیدم داره به هوا لگد می‌زنه و بالا و پایین می‌پره.گفتم علی درس فشار آورده دیوونه شدی؟گفت شکم منو نگاه کن! من رزمی‌کار بودم، بدنم همش ماهیچه بود، اینجوری نبودم که!گفتم حالا این وقت شب یادت افتاده؟ بابا لنگ و لقد نکن کار دست خودت میدی با این وزن!گفت داداش باورت نمیشه ما دورخیز می‌کردیم می‌پریدیم رو هوا پشتک وارو می‌زدیم و روی پا میومدیم زمین!زدم زیر خنده گفتم باشه بابا تو زورو، تو برو، ول کن حالا!علی بهش برخورد و رفت یه تشک آورد و انداخت توی پذیرایی، زیر اوپن، یعنی محل فرودش. گفت الآن میام از ته آشپزخونه دورخیز می‌کنم، از روی اوپن می‌پرم.خلاصه اومد ته آشپزخونه و از من که بی‌خیال کار دست خودت میدی، از اون که نه، باید بپرم. با سر و صدای ما، مهدی هم از اتاق اومد بیرون و براش ماجرا رو تعریف کردیم. سه بار علی دورخیز کرد و سه با نتونست از اوپن عبور کنه. مهدی گفت "برو کنار الآن من می‌پرم تو یاد بگیر." گفتم "بابا دیوونه تو هم جوگیر شدی؟" گفت "کاری نداره آخه!"مهدی هم دوبار پرید و پاش گیر کرد به سنگ اوپن و نتونست. من غش‌غش به جفتشون می‌خندیدم. اونام گفتن "اگه راست میگی‌خودت بیا ببینیم بهتر از ما می‌پری؟ عمرا تو هم نمیتونی!" این شد که ما رو تحریک کردن و ما جماعتی هستیم که به گفته بزرگان، تحریم بر ما اثر نداره، اما امان از تحریک! گفتم "برید کنار، من می‌پرم."دورخیز کردم و پریدم. به صورت افقی با چهاردست‌وپای باز و کشیده، از روی اوپن عبور کردم و تازه توی اون لحظه بود که دیدم علی، تشک رو دقیقا زیر اوپن پهن کرده. در عرض دو ثانیه که روی هوا بودم، چندتا اتفاق افتاد: اول با خودم گفتم چرا علی تشک رو اینجا انداخته؟ بعد در شرایطی که داشتم درحالت سقوط، از گل وسط قالی رد می‌شدم با خودم گفتم بدبخت شدم! بعد دقیقا شبیه مارمولک دمپایی خورده، پخش شدم توی نیمه دوم فرش پذیرایی!علی و مهدی ترکیده بودن از خنده. من از درد ساعد دست چپم به خودم می‌پیچیدم. بیمه که نداشتم. پول هم نداشتیم بدیم واسه ویزیت و عکسبرداری و این چیزا. در نتیجه با گفتن اینکه اگه شکسته بود، خیلی ورم می‌کرد و این فقط ضرب دیده که کم ورم کرده، به خودمون تسکین دادیم. یه ساعت بعد، از شدت درد، ضعف کردم. اولش داغ بودم و حالا کار به جایی رسیده بود که از درد روی پاهام بند نبودم. هنوزم همون سه تا دانشجوی بدبختی بودیم که پول ویزیت و عکسبرداری نداشتیم. در نتیجه علی گفت میرم داروخونه شبانه‌روزی ببینم چی بهم میدن!علی رفت و یه ساعت بعد با یه پماد رزماری و یه باند کشی برگشت خونه. گفتم "حاجی مگه می‌خوای ابروهامو پرپشت کنی که پماد رزماری خریدی؟" گفت "یعنی تو از داروخونه‌ای بیشتر حالیت میشه؟ گفتم واسه ضرب‌دیدگی می‌خوام، اینا رو داد!" گفتم "مسکّن نگرفتی؟" گفت "همین پماده، مسکّن هم هست."شروع کرد با پماد دستم رو مالش داد. دستم داغ شد، ولی از درد، ضعف کردم. گفتم دارم می‌میرم علی، بسه دیگه ببندش. با باند بستیمش و یه ساعت بعد، اوضاع من خراب اندر خراب شد. علی زنگ زد به دوستامون و سراغ مسکّن قوی گرفت. یکی از بچه‌ها یه بسته لرازپام 10 با آژانس برام فرستاد. یه دونه خوردم. نیم ساعت گذشت و هنوز از درد به خودم می‌پیچیدم. علی گفت "بابا این قرصا کروکودیل رو از پا میندازه، چطوری بهت اثر نمی‌کنه؟ بیا یکی دیگه بخور!" این شد که من دومی رو هم خوردم و به خواب عمیقی فرو رفتم.فردا صبح بیدارم کردن و گفتن پاشو صبحانه بخور! گفتم خوابم میاد، نمی‌خورم. ظهر بیدارم کردن و گفتن پاشو ناهار بخور! گفتم خوابم میاد، نمی‌خورم. شب که شد، مهدی بیدارم کرد، گفتم خوابم... گفت "بابا از پا درمیای، برات سوپ درست کردم، یه کاسه سوپ بخور، دوباره بخواب!" خلاصه قبول کردم و یه کاسه ملامین آبگوشت‌خوری پر از سوپ برام آورد.گفتم این چرا اینقدر قرمزه؟گفت خواستم رب بریزم که خوشمزه‌تر بشه، زیاد ریختم اینطوری شد.گفتم چرا اینقدر آبکیه؟گفت انقدر غر نزن بابا سوپ باید آبکی باشه دیگه.یه قاشق توش چرخوندم دیدم فقط جو داره. گفتم حاجی این چه سوپیه؟ این که همش آبه و رب و جو!گفت سوپ جو آماده خریدم دیگه من که کارخونه‌دارش نیستم!گفتم نادون تو سوپ جو نخریدی، جو پرک خریدی.گفت سوپ جو همینه دیگه!گفتم بابا بخدا این نیست.رفت بسته‌اش رو نگاه کرد و دید بله، جو پرکه.گفت عیب نداره بخور دیگه، چه فرقی می‌کنه؟گفتم برو بابا، به گوسفندم می‌خوان جو بدن با یه چیزی قاطیش می‌کنن! خلاصه نخوردم و دوباره خوابیدم.صبح روز امتحان، بعد از سی‌وشش ساعت خواب مفید و استراحت مطلق، تونستم از رختخواب کنده بشم. حالا من بودم و سه ساعت وقت و یه کتاب سیصد صفحه‌ای. خلاصه که با سه ساعت مطالعه و دستی وبال گردن، رفتم سر جلسه امتحان و با بدبختی تونستم یه نمره قبولی بگیرم.من اگه ماشین زمان داشتم و به اون شب برمی‌گشتم، همون اول یه بیمه واسه هرسه‌تامون ردیف می‌کردم که چه اون اتفاق، چه هر اتفاق دیگه‌ای افتاد، حداقل به فکر خرج دوا و درمون نباشیم و دکتر برامون دارو تجویز کنه. بعد هم به علی و مهدی می‌گفتم بیخیال این کار بشن. اگه نمی‌شد، حداقل به اون بزرگان می‌گفتم آقا بخدا ما تحریک نمیشیم یه فکری واسه همون تحریم بکنید. واسه اثبات حرفم هم واقعا تحریک نمی‌شدم. اگه اونم نمی‌شد، حداقل تشک رو یه خرده اونورتر مینداختم.خلاصه که عزیز من! اگه یاد جوونی کردی و خواستی پشتک وارو بزنی، اول #بسپرش_به_ازکی و بعد با در نظر گرفتن نکات ایمنی، حرکت بزن!محمد معارف وندمحمد معارف وندWed, 22 Nov 2023 13:17:40 +0330https://virgool.ir/@m_19965338/تقی-بنفشه-ywoerbjp4fi6من و تقی بنفشه از زمان دبستان رفیق بودیم. اون توی خنگی مهارت داشت و من تخصصم خنگ‌شویی بود. یعنی موقع امتحانا اون هیچی نمی‌خوند و من درسخون بودم ، بهش تقلب می‌رسوندم و با یه نمره خوب، همه خنگیاش شسته می‌شد. تقی هیچ‌وقت هیچ مشکلی نداشت. چرا؟ چون بیمه شخص بالش داشت. یعنی همیشه توی خونه سرش رو بالش خودش بود و کسی که تمام وقت ولو باشه کف خونه اتفاقی براش نمیفته. موقع کنکور که رسید، توی تلویزیون دیدیم یکی می‌گفت "فضای کنکور کاملا سالم و رقابتیه و تقلب توش نیست." دیگه این شد که گفتیم خنگ‌شویی جواب نمیده. واسه همین تقی با خیال راحت و بدون استرس از پوشش بیمه شخص بالش استفاده کرد و لم داد روی بالشش و من که تحت پوشش هیچ بیمه‌ای نبودم زیر بار استرس و فشار کنکور، دهنم با آسفالت پیوند داده‌شد. از بیخیالیش حرصم می‌گرفت. هرچی هم باهاش حرف می‌زدم فایده نداشت. یه روز صدامون رفت بالا. بهش گفتم "تو توی این مملکت هیچی نمیشی! من جای بابات بودم از خونه پرتت می‌کردم بیرون."انگشت اشاره‌اش رو به طرفم گرفت و گفت "هیچوقت یه قزوینی رو تهدید نکن!"جواب کنکور اومد و من توی یه شهر دیگه دانشگاه قبول شدم و ارتباطم با تقی کم شد و تقریبا از هم بی‌خبر بودیم. تا اینکه ایام کرونا شد و دانشگاه، غیرحضوری! واکسن دوز دوم رو زدم و داشتم برمی‌گشتم خونه که دیدم یه ماشین برام بوق زد. تقی بود. گفتم "کجا میری؟" گفت "سر کار! تو کجا میری؟" گفتم "واکسن زدم دارم برمی‌گردم خونه!" گفت "بابا واکسن، پرپکانی بیگانه‌هاست که! همه ملت واسه کرونا میان پیش من، اونوقت تو که رفیقمی رفتی پیش غریبه واکسن زدی؟" گفتم "حاجی مگه تو دکتری؟" گفت "نه، خودت که می‌دونی، بخوای واقعی در نظر بگیری شیش کلاس بیشتر سواد ندارم. ولی قبل از همه داروسازی‌های دنیا روش پیشگیری و درمان کرونا رو پیدا کردم. کار و بارم سکه‌ست. این ماشینم با درآمد خودم خریدم." گفتم "بابا یه پا دکتر شدی. حالا روش درمانت چیه؟" گفت "روغن بنفشه. هم عمده می‌فروشم، هم مراجعین حضوری رو باهاش درمان می‌کنم."چشمم به انگشت اشاره‌اش افتاد و خاطره اون روز که با همین انگشت بهم گفت هیچوقت یه قزوینی رو تهدید نکن، برام زنده شد. واقعا اون وضعش از من بهتر شده بود. مدتی گذشت تا همین چندوقت پیش که پیک کرونا گذشت و من رفتم دانشگاه. توی تعطیلات یه شب بهش زنگ زدم.گفت بیا خونه‌مون همدیگه رو ببینیم.رفتم و دیدم دوباره بالش زیر سرشه و لم داده. گفتم حاجی کرونا تموم شد، الآن چیکار می‌کنی؟گفت حاجی من دیگه کار نمی‌کنم، سپردمش به ازکی. تو هم #بسپرش_به_ازکی !گفتم یعنی چی؟گفت بیمه عمر خریدم.گفتم از کی؟گفت ازکی!گفتم چه‌جوری؟گفت هرماه پول صدکیلو گوجه رو می‌ریزم به حساب، هم سرمایه‌گذاریه و سودش رو می‌گیرم، هم بیمه‌ام.گفتم یعنی با ماهی پنج میلیون؟گفت نه بابا، با ماهی دویست و پنجاه‌هزار تومن.گفتم خدا لقدت کنه، تو هنوز ریاضیت ضعیفه، صد کیلو گوجه میشه پنج میلیون.گفت حاجی منم تازه جمعه صبح فهمیدم گوجه گرون شده، ولی یه روز توی تلویزیون دیدم یکی می‌‌گفت "گرون نخرید بیایید محله ما بخرید کیلویی دو و پونصد"، منم با همون قیمت بهت گفتم.حالا دیگه منم با صرفه‌جویی توی هزینه‌هام سپردمش به ازکی! دوست عزیز! شمام برو دنبال بیمه عمر و #بسپرش_به_ازکی !محمد معارف وندمحمد معارف وندTue, 21 Nov 2023 16:33:03 +0330https://virgool.ir/@m_19965338/اسی-گوجه-iv42orzhll1lتوی خوابگاه ما بودیم و رضا فرجه، اسی گوجه، موری پنجه، مصی چنجه، فری نکبت، قلی غفلت، ولی بی‌پول، آره و اینا خیلی بودیم. علی شیش‌لول هم، بود. همون علی شیش‌لول، گنده‌لات خوابگاه! اونجا کلا دعوا سر سه تا چیز پیش میومد. دوتاش بهداشتی، آسایشی بود شامل شامپو تخم‌مرغی داروگر و صابون گلنار که هرکی دستش می‌رسید، استفاده می‌کرد و کاری نداشت مال کیه و صدای صاحابش درمیومد. سومیش هم گوجه بود که اسی گوجه بهش اعتیاد داشت و هرکی گوجه می‌خرید، تا غافل می‌شد، اسی گوجه تهشو درمی‌آورد. اما مشکل اینجا بود که اون روز اسی، گوجه‌های علی شیش‌لول رو خورده‌بود. خلاصه دعوا بالا گرفت و اسی گوجه گفت هیچ غلطی نمی‌تونی بکنی، دست علی شیش‌لول رفت بالا و یه سیلی زد. اسی گوجه گفت نامردا دومی رو نمی‌زنن، علی شیش‌لول دومی رو از اولی قایم‌تر زد. اسی گفت گوجه‌های خوابگاه مال ما گوجه‌خورهاست، هرکی ناراحته از این خوابگاه بره. علی شیش‌لول یه رفت و برگشتی زد که اسی گوجه پخش زمین شد و سرش خورد به لبه تخت و از حال رفت. چشم که باز کرد دید توی دواخونه روسهاست. البته به این اسم معروفه چون روسها زمان جنگ جهانی درستش کردن‌ وگرنه الان که درمونگاه خودگردانه. خلاصه یه خانوم دکتر موجه موقر متشخص متخصص که الهی تب کنم شاید پرستارم تو باشی، سر اسی گوجه رو بخیه زد و بانداژ کرد. برگشتیم خوابگاه دیدیم کله اسی پف کرد. یه خرده بعد سرگیجه و حالت تهوع و دیدیم بچه داره از دست میره. دوباره رفتیم دکتر که دیدن بله، خونریزی داخلی داره. یه ماه بعد، اسی که روبراه شد، نمی‌دونم چطوری دلش اومد از اون خانم دکتر موجه موقر متشخص متخصص به دلیل قصور پزشکی شکایت کنه. خانم دکتر نگران بود و حالش بد شد، خواستم تیمارش کنم و آبی به صورتش بپاشم، ولی یکی از همکاراش زرنگ‌تر از من بود و با یه جمله حالشو جا آورد و گفت: #بسپرش_به_ازکی ! مگه بیمه مسئولیت پزشکان نداری؟ خلاصه اسی گوجه خسارت گرفت و از دانشگاه انصراف داد و گفت: حاجی نون توی دلالیه. چندوقت پیش دیدم یه عکس توی اینستاش گذاشته کنار موزه لِوور؟ لُوور؟ لَوور؟ آهان لوور توی پاریس. زنگ زدم بهش گفتم دلمون تنگ شده بیا یه روز همدیگه رو ببینیم، قرار گذاشتیم جلوی خوابگاه. با یه دونه از اون لندکروزا که با پژو 206 فرقی هم نداره، اومد سر قرار. گفتم حاجی این همه پول رو از کجا آوردی؟ گفت توی ایام کرونا روی دلالی عنبرنسارا وقت و سرمایه گذاشتم، با همون مولتی میلیاردر شدم. الآنم نون توی شیر خره. یه سرچ کن ببین چقدر خاصیت داره. سرچ کردم دیدم خدایی راست میگه. بهم پیشنهاد داد درس رو ول کنم برم پیشش به ملت، شیر خر بدم و مثل خیلیای دیگه میلیاردر شم. ولی من ازش فرصت خواستم که ترم آخر رو هم بخونم و با مدرک مهندسی برم وردستش. حالا ما به همه گفتیم علی شیش‌لول اسی رو زده. می‌دونید که، خوبیت نداره. ولی واقعیت اینه که یه گوجه‌خور همه‌مون رو زده. بدم زده. ما هم می‌خوایم نون‌خورش بشیم.محمد معارف وندمحمد معارف وندWed, 15 Nov 2023 10:31:43 +0330https://virgool.ir/@m_19965338/سارا-و-سبزی-و-من-ذلیل-مرده-tah7d8aivo05بچه که بودم، سه‌تا همسایه داشتیم که فامیل نبودیم ولی به خانومهاشون می‌گفتم خاله! خاله منیر و خاله زینت و خاله مهری! پدربزرگ و مادربزرگم خدمت زیادی به رشد جمعیت کرده‌بودن و من هشت‌تا خاله راستکی داشتم. ولی خب این سه‌تا خاله هم توی عالم همسایگی خیلی خاله بودن!خاله منیر دو تا پسر به سن و سال من داشت: حمید و حامد. خاله زینت یه پسر کوچیکتر داشت به اسم جواد. خاله مهری هم دوتا دختر داشت به اسم سارا و سحر. عزیزترین خاله دنیا همین خاله مهری بود که می‌شد مامان سارا، آخه مامان سارا واسه من کم کسی نبود!اون روز مامان و خاله‌ها چهل کیلو سبزی قرمه از وانتی خریده‌بودن و دور هم پاک می‌کردن که بعد بشورن و خرد و سرخ کنن و هرکی سهم خودشو برداره. نمی‌دونم اونا چقدر قرمه‌سبزی می‌خوردن، ولی غذای ما بیشتر وقتها املت و سیب‌زمینی آب‌پز و کوکو و این چیزها بود. هیچ‌وقت نفهمیدم مامان اون همه سبزی قرمه رو می‌خواست چیکار!سارا و سحر و جواد گوشه حیاط خاله‌بازی می‌کردن. سارا دکتر بود و جواد و سحر، زن و شوهر. مثلا سحر نی‌نی توی شکمش داشت. خیلی حواسم بهشون بود که جواد، شوهر سارا نباشه وگرنه می‌کشتمش! من و حمید و حامد می‌خواستیم توی حیاط فوتبال بازی کنیم ولی سه نفری نمی‌شد. ازشون خواستیم بیان با ما شش نفری فوتبال بازی کنیم، اما راضی نشدن. من خیلی اصرار کردم. سارا می‌گفت فوتبال بازی پسرهاست، اما من دوست داشتم با سارا فوتبال بازی کنم. نازش رو کشیدم و انقدر خواهش و تمنا کردم تا تونستم ازش بله رو بگیرم. بلافاصله جواد هم راضی شد، ولی سحر حسابی توی نقشش فرو رفته‌بود و می‌گفت نی‌نی توی شکمم دارم نمی‌تونم بازی کنم! آخرش جواد گفت تو وایسا دروازه منم شوهرتم ازت دفاع می‌کنم نمی‌ذارم هیچ توپی به تو و بچه بخوره! سارا هم ماشالله عقل بزرگی داشت و گفت منم دکترم اگه چیزی شد سریع دارو میدم خوب بشی! خلاصه راضی شد. من و حامد و سارا شدیم یه تیم، اون سه تای دیگه هم یه تیم. من همه پاسها رو به سارا می‌دادم و شادی گلهام همه توی بغل سارا بود. اصلا اون روز کنار سارا تبدیل شده بودم به مارادونای کبیر!سارا یه جفت دمپایی پلاستیکی جلوباز آبی پاش بود و با همون فوتبال بازی می‌کرد. یه جا می‌خواست شوت بزنه، سایه توپ رو زد و شست پاش خورد کف زمین. ناخنش شکست و خون زد بیرون. سارا جیغ می‌زد و من دلم ریش می‌شد. مامان و خاله‌ها با سروصدای سارا از خونه پریدن بیرون و قبل از اینکه بفهمن چی شده، سحر گفت مامان همش تقصیر محمد بود! مامان من هم با دیدن خون و شنیدن جمله سحر، بدون اینکه بدونه اصلا من چیکار کردم، بلافاصله از تکیه کلامش استفاده کرد و گفت ذلیل مرده می‌کشمت! به من حمله کرد، من هم پا گذاشتم به فرار که پاهام به هم گیر کرد و خوردم زمین. سرم خورد به لبه تیز سنگهای کنار باغچه و خون فوران کرد.اون موقع که کسی نبود به ما بگه #بسپرش_به_ازکی ! اینه که ما کلا تحت پوشش هیچ بیمه‌ای نبودیم. ولی سارا اینا خیلی باکلاس بودن و هم دفترچه بیمه داشتن، هم بیمه تکمیلی. اونا واسه درمان سارا هیچ پولی ندادن، ولی ما خیلی بیشتر از پول سبزی قرمه‌ها رو پول دکتر و پانسمان و بخیه و دارو دادیم.اگه دوست دارید عاقبتش رو بدونید، باید بگم که سارا بعد از اون دیگه هیچ‌وقت بهم محل نذاشت تا اینکه اسباب‌کشی کردن و از همسایگی ما رفتن و خاله بی‌خاله و سارا بی‌سارا! حالا از اون روزها همین خاطره مونده و امید به اینکه با نوشتنش جایزه رو ببرم تا تلافی همه هزینه‌هایی که به دلیل نداشتن بیمه متحمل شدیم، در بیاد و بشوره ببره!محمد معارف وندمحمد معارف وندTue, 14 Nov 2023 13:09:55 +0330https://virgool.ir/@m_19965338/بیمه-فک-tlrh5jsbv9htالآن دیگه #بسپرش_به_ازکی ! ولی سی‌وسه سال پیش که از این خبرها نبود. همه‌مون اول خدا و بعد دعای خیر مادر. من و سه برادر و یه خواهر و مادر خانه‌دارم همه نون‌خور بابا بودیم و بابامون لوله‌کش. اونموقع‌ها فقط کارمندا بیمه بودن و بیمه برای یه لوله‌کش مثل عدد تقسیم بر صفر، تعریف‌نشده بود. بیمه عمر؟ چه جسارتا!مادربزرگم همیشه از نماز صبح که بیدار میشد دیگه نمی‌خوابید. ولی مامانم بعد از نماز صبح، سانس دوم خواب رو حتما استارت می‌زد. این شد که وقتی ساعت هفت صبح، من و بابام سوار بر موتور، تصادف کردیم، بابام که مامانش دعاش کرده‌بود، صحیح و سالم موند و من که مامانم خواب بود، آش و لاش شدم. قضیه خیلی ساده بود. بابام بیدار شد که با موتور بره نون بخره واسه صبحانه. منم ته‌تغاری پنج ساله‌اش بودم و از بخت بد، اون ساعت صبح، بیدار. گفتم منم ببر و اونم قبول کرد. اون موقع‌ها نه از کلاه کاسکت خبری بود، نه بیمه شخص ثالث انقدر بگیر و ببند داشت و نه بیمه بدنه چیز شناخته شده‌ای بود و در نتیجه بابام هیچکدوم رو نداشت. دوتایی سوار بر موتور رفتیم سمت نونوایی. اینجور وقتا جای یه بچه کوچولوی پنج ساله کجاست؟ روی باک بنزین موتور که بابا دوتا دستشو قفل کنه روی فرمون و فضای بین دستاش بشه امن‌ترین جای دنیا واسه اون بچه. یه وانت پیچید جلومون. بابا سرعتش زیاد بود. خواست به وانت نخوره، تعادلش رو از دست داد. دستاش از فرمون ول شد و خوردیم زمین. بابا کامل از موتور جدا شده‌بود. من یه دست و یه پام زیر موتور گیر کرده‌بود و موتور همینجوری روی زمین کشیده می‌شد. پشت سرم خورد به آسفالت. شدت ضربه در حدی بود که سرم برگشت و این بار چونه‌ام خورد به کف خیابون. دستی که روی آسفالت کشیده می‌شد، غرق خون بود ولی درد نداشت. پشت سرم شکسته بود و خون میومد ولی درد نداشت. درد اصلی مال چونه‌ام بود که از جا در رفته بود و درست اومده بود زیر گوش چپم. دهنم کج شده‌بود. بابام خودشو بهم رسوند. من با دهن کج، زار می‌زدم. در حالت عادی وقتی بچه با فریاد گریه می‌کنه میگه: اَاَاَاَاَ... ولی من چون فکم کج شده‌بود می‌گفتم: اُاُاُاُاُ... چهره خودم رو که تصور می‌کنم خنده‌ام می‌گیره. ولی بابام نخندید و درعوض، دستشو انداخت پشت چونه‌ام و یه فشار داد و با شنیدن صدای خررررت که تو گوشم پیچید، فهمیدم که دهنم صاف شده! بعد از این همه سال، یه مشکل هنوز هم در وجود من پابرجاست. من فک گرمی داشتم و پرچونگی می‌کردم. اما بعد از اون اتفاق، گرما از فک من رخت بربست. مطمئنم اگه اون تصادف رخ نمی‌داد، الآن یه مطلبی می‌نوشتم که خوندنش یه ساعت طول بکشه، ولی خب حالا نمی‌تونم بیش از این ادامه بدم.فکر می‌کنم اگه به اون زمان برمی‌گشتم باز هم به بابام نمی‌گفتم بره دنبال بیمه شخص ثالث و بدنه و عمر و درمان، چون حتی بعد از این اتفاق هم بابام پی هیچ بیمه‌ای نرفت. اما مطمئنم حتما به بابام می‌گفتم قبل از رفتن، فک منو بیمه کنه. راستی ازکی جان! از کی بپرسم که یه عضو بدن اگه برامون مهمه چطور می‌تونیم بیمه‌اش کنیم؟بند آخر رو هم اختصاصی برای برگزار کنندگان مسابقه می‌نویسم:وقتی من به عنوان برنده معرفی شدم، لطفا گوشی موبایلم رو بیمه کنید و تحویل بدید که اگه اتفاقی واسش افتاد توی خرج نیفتم، چون اوضاع خیلی خرابه!محمد معارف وندمحمد معارف وندSun, 12 Nov 2023 17:03:38 +0330