https://virgool.ir/feed/@m_19956561fa2026-11-12 10:43:33https://files.virgool.ir/upload/users/1717616/avatar/09xNtx.jpeghttps://virgool.ir/@m_19956561https://virgool.ir/@m_19956561/شما-هم-جزو-اون-دسته-از-آدم-ها-هستید-که-سخته-براتون-زنگ-بزنید-تسلیت-بگید-nisx83m6kfrzدِل‌گرمیاولین‌بار که دُرُست و حسابی فهمیدم قضیه چیه، وقتی بود که آقا مهران برادر دوستم لاله خیلی ناگهانی مُرد. همین‌قدر ناگهانی که می‌گم؛ توی اینستا دیدم و درجا خشک شدم. آخه مگه می‌شد؛ سالم و سرحال بود که؛ آخه همین‌طور الکی مگه میشه؟ انگار لحظه برام فریز شده بود. من به دیدن مرگ عادت داشتم یا حداقل خیال می‌‌کردم داشتم. یک روز گذشت؛ دو روز گذشت؛ هرکار کردم دست و دلم به سمت گوشی نمی رفت زنگ بزنم؛ زنگ بزنم بگم چی؟ یک هفته شد. توی اینستاگرام، پیغام تسلیت گذاشتم ولی فقط همین. نمی تونستم به لاله و لیلا زنگ بزنم و خبر بگیرم. نمی تونستم به مادرشون چیزی بگم و یا حتی به بچه‌های آقا مهران که باهاشون سلام و علیک داشتم، تسلیت بِگم. خودم گذاشتم به حسابِ اینکه رفتارم طبیعیه و بقیه درک می‌کنند. من از اون دسته آدم‌ها هستم که نمی‌تونم تسلیت بگم. فِک کنم نزدیک چهلم بود. گوشی برداشتم زنگ زدمبه لاله. آخ اگه بهتون بگم از حالِ لاله. از اینکه در این مدت سخت هیچ خبری ازش نگرفته بودم اول غمگین بود بعد خشمگین. خب لامصب این چه رفاقت چند ساله‌ایه که یک زنگ نزدی بپرسی لاله چطوری؟ دُرُست و حسابی حالیم کرد که گاهی یه تلفن چه‌کار می‌کنه با دل آدم رنجور. یه‌تلفن زدن و حرف زدن گاهی معجزه می‌کنه. خیلی خجالت کشیدم و عذر خواستم و فرداش دوویدم رفتم اصفهان که ببینمشون و چه دیدار عجیبی بود. انگار دوباره فرصت پیدا کردم دوستی از دست رفته‌ای را نو کنم.بعد از این اتفاق بود که پدر یکی از دوستانم فوت شد. دوستی‌مان تازه بود اما از قضیه برادر لاله شیرفهم شده بودم که اول زنگ بزنم و بعد هم راهی شهرستان شدم برای شرکت در یک ساعت مراسم ختم و چقدر دوستی‌مان رنگ گرفت در حالی که عمیقا باور دارم دوستم انتظاری برای حضور من در این مراسم ختم نداشت ولی واقعا حس خوبی داشت و من این را از رفتارش حس کردم. اینا رو گفتم تا اصل قصه رو بگم. همین دو هفته پیش بود که مامان مریض شد. کرونای سخت. خوابش هم نمی دیدم بعد از زدن دوز چهارم یهو همین‌جور الکی الکی از پا دربیاد. چهارده روز مریض سخت بود و تهش دکتر گفت ریه درگیره و باید بیمارستان بخوابه. همه‌ی شجاعتم یهو آب شد و رفت پیِ کارش.یه جوری که انگار هیچ‌وقت نبوده؛ خیلی درگیر بودم؛ خیلی شدید . هم روحی هم جسمی چون مادرم نیاز به رسیدگی داشت و دقیقا در همین روزهای سخت اتفاق افتاد. آدم‌های زیادی از فامیل، دوست و همکار زنگ می‌زدند. لحن از سر واکنی با لحن نگرانی قابلِ تشخیص بود و چه انرژی عجیبی دریافت می‌کردم. چه حس قشنگی داشت هر تماسِ تلفنی.آدم‌هایی که میگفتند، سوپ درست کنیم؟ کمک می‌خوای؟ یا حتی چند نفری تا دَمِ بیمارستان آمدند. شاید باورش سخت باشد اما ترس از تنهاییم در میانه‌ی همین دِل‌گرمی‌ها از میان رفت.باور کنید گاهی یک تماسِ تلفنی و عرض تسلیت برای فوت یک عزیز و پرسیدن حال و هوای یک دوست، همسایه، مغازه دار محله‌تان و همکارتان در شرایط سخت دلگرم کننده است گاهی یه خبر گرفتن ساده یه و کمی همراهی معجزه می‌کنه... امتحان کنید.شهرزاد باباعلی پورشهرزاد باباعلی پورSat, 30 Jul 2022 10:43:34 +0430https://virgool.ir/@m_19956561/داستانِ-کوتاه-iasz3ntdgmxgدست تکان بدهشهرزاد باباعلی‌پورمامان‌جانم همیشه می‌گفت: فقط یک درد درمان ندارد، آن هم مرگ است؛ آن موقع‌ها آقاجان زنده بود و من همیشه با خودم فکر می‌کردم که مامان‌جانی که مادرش را ندیده و از پدرش هم دلخوشی نداشته و شوهرش هم که گوشه دلش نشسته از دل کدام تجربه، این حرف را می‌زند؛ سال‌ها گذشت؛ مامان ‌جان مُرد؛ آقاجان هم؛ حالا امروز می‌فهمم آشنا و غریبه ندارد؛ می‌فهمم این فعلِ لعنتی از دست دادن چطور اتفاق می‌افتد؛ هر روز از صبح که پا می‌شوم تا شب مرورش می‌کنم؛ ساعت هفت و ربع صبح بود، پشت رل نشسته بودم و پُر گاز می‌رفتم مثل مدادی که روی کاغذ از سر صفحه راهش را بلد است و صاف و مستقیم تا ته کاغذ می‌تازد؛ کار هر روز صبح بود از شنبه تا پنجشنبه؛ چراغ زرد بود و این یعنی حق داشتم عبور کنم؛ بهترین موقع بود چون بقیه ماشین‌ها پایشان به این فرصت نرسید؛ نیشم باز می‌شد این موقع‌ها؛ مثلِ یک برنده که با لبخندش به بازنده‌ها بگوید شاید دفعه بعد؛ از صبح تا ظهر پشت سیستم بودم و هیچ‌کاری نداشتن حوصله‌ام را سر می‌برد، صبح برایم حکم لازم بود که من هنوز هیجان این زندگی را دارم؛ دقیقه نود راهی می‌شدم و چاره‌ای نبود جز تازیدن؛ پایم را روی پدال گاز تا ته فشار دادم؛ این بـُردِ سَر صبح بود. همین لحظه بود؛ ماشین پراید تیز و بُز از زیر چراغِ راهنما عبور کرد؛ بقیه ماشین‌ها ایستاده بودند لب خطِ سفید رنگ عابر؛ ماشین یکه و تنها از تقاطع عبور کرد. مثلِ عبور کردن ماشین مسابقه‌ای از خطِ پایان؛ با همین جذابیت ؛ پایم را بیشتر روی پدال گاز فشار دادم تا این مسابقه را برده باشم.در میانه خیابان بلواری درست کرده بودند پر از درخت؛ از همین درخت‌هایی که چهارفصل سال برایشان فرقی ندارد؛ مثلِ یک نوار جنگلی وسط بولوار؛ همیشه شاخ و برگشان را بیرون می‌ریزند؛ از لای همین برگ‌های لعنتی بیرون پرید؛ مثلِ یک نقطه صورتی وسط آسفالت. مانتو و شلوار صورتی رنگی تنش بود؛ کوله پشتی کوچکی با عکس‌کارتونی اسب بالدار روی کوله‌پشتی‌اش بود. چشمم ناگهان چشم به چشم اسب بالدار شد؛ ترس را در چشمانش دیدم. دقیقا در همین لحظه رقم خورده بود. قواره‌اش کوچکتر از آن بود که تنها باشد اما خودش بود و خودش؛ شاید کلاس اول بود. شاید هم پیش دبستانی؛ چرا تنها بود؟ مالک خوابم شده است؛ هر شب از میان بلوار بیرون می‌پرد؛ انگار دیرش شده بود. انگار خواب مانده بود. نکند پدر و مادرش مثلِ من باید سرِ ساعت کارت می‌زدند. نکند مادرش باردار بوده و او آن شب مهمانِ خانه مادربزرگ تنهایش بوده تا صبح، سرِ ساعت به مدرسه برسد. چقدر آن لبخند برای صورتش بزرگ بود؛ انگار اولین بارش بود تنها از خیابان رد می‌شد. چشمان دکمه‌اش برق می‌زدند. از خیابان رد می‌شود و کله‌اش را جوری برمی‌گرداند و برایم دست تکان ‌دهد انگار هیچ اتفاقی نیفتاده است...سال‌ها است بی‌اجازه می‌آید و نمی‌رود؛ کاش مانده بودم و سر جماعتی که دورش حلقه می‌زدند فریاد می‌زدم که چه جانورهایی بچه‌ی به این کوچکی را تنها به خیابان می‌فرستند؛ کاش مانده بودم و می‌دیدم که همه می‌گفتن خدا را شکر؛ چیزی نشده؛ کاش می‌شنیدم همه با هم صلوات می‌فرستند و بچه را به مدرسه اش می رساندند. یک شب باید در یکی از این خواب‌هایم بروم سراغ مامان‌جانم بگویم از دنیا چیزی نمی‌داند؛ مرگ تکلیفش روشن است اما من سال‌ها است می‌میرم و تمام نمی‎شود.شهرزاد باباعلی پورشهرزاد باباعلی پورSun, 24 Jul 2022 12:14:36 +0430