https://virgool.ir/feed/@m_19543170fa2026-11-11 22:46:00https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_19543170https://virgool.ir/@m_19543170/راستی-زمین-جان-nmyjf8nvb4pkزمین ای مادر بی همتای طبیعت ، وجودت همیشه سبز و آباد . من فرزندی از تبار خاکم و باران ، سفیر نور و عشق ، مرا با عدد و تاریخی که نشانگر روز تو باشد کاری نیست ، هرزمان که غنچه ای بشکفد یا دانه و نهالی در خاک زندگی بخش تو کاشته شود ، همان لحظه باشکوه ، تولد توست. با شنیدن ندای دعوتت ، با عشق کشانده شدم به دنیایی از مرغزار کلمات ، که پوشیده شده از درختان تفکر با شاخه های به واژه آویزان ، که از جنس نورند و مُلَوَن رنگشان. ویرگول را میگویم.جای خوب و با صفایی است. یکی از درک بلند علفزار میگوید ، یکی از مهرزاد و درخت بلوطش ، و مابقی در وصفت کاری کرده اند کارستان. به به چه زیبا نهال باران شده ای ، مبارکت باشد ، کاش همه جای خاکت مثل اینجا به ازای چند خط مشق عشقنهالی در وجودت نشانده می شد و من به عشق سبزی نفس هایت ، عاشقانه مینوشتم و بلوط بارانت می کردم و لبخند شادی بر لبانت می نشاندم. راستی ، زمین جان لبهای تو در کجای طبیعت ، نقاشی شده ؟ به گمانم که همان ، لب دریا که میگویند ، منظور از لبهای تو باشد. من لبخند صبحگاهت را که نتیجه آرامش شبانه توست ، لب ساحل دیده ام و صدای خشم روزهای طوفانی ات را با گوش خود شنیده ام. از دیدن پسماند های جامانده از سد غفلتمان در جای جایِ ساحل دریایت ، تک تک سلول های وجودم درگیر شرمندگی اند. به ترنم درختان بلوط ایستاده در خاکت قسم ، که ما انسان ها مخلوقات بدی نیستیم . فقط دچار بحران سهل انگاری شده ایم. دعایمان کن ، تویی که با شِکوِه های خیرخواهانه ات پندمان میدهی ، که آسیب رساندن به تو ، بد که نه ، فاجعه ایست برای نابودی خودمان. اینجور وقت ها به مانند مادر دلواپسی هستی، که بیشتر از خودمان ، نگران آینده مان است. من برای همین دلشوره های وقت و بیوقت ات به فرزندانم آموخته ام که تو میبینی ، میشنوی و حس میکنی. حتی صدای آب شدن آبنبات های چوبی شان را ، تا مبادا به قیمت نشستن شیرینی آن بر جانشان ، تلخی زباله اش را برجانت بنشانند. و نیز به آنها آموخته ام که تو کهن ترین مادر دنیایی و احترامت واجب. زمین ، ای عاشق ترین عاشق دنیا ، دلم میخواهد تو را تماما در آغوش بگیرم تا با عطر نفس هایت ، مُتبرک شوم. اما دست هایم به پهنای شانه هایت نمیرسد. راستی زمین جان ، شانه هایت کجای پیکرت قرار دارند ؟ شاید همان کوه های سر به فلک کشیده ای باشند که گویای اُبُهت و استواری توست. شاید کوچکی جسمم به پای بزرگی ات نرسد ، اما من خیالی به وسعت جهان دارم که با آن فراسوی وجودت را میبینم ، درک میکنم و ایمان دارم که ارمغانش نهالی است از کلمات ، بر صفحه خاکیِ دلت.#پیک زمیناعظم رضاپوراعظم رضاپورThu, 22 Apr 2021 02:11:10 +0430