https://virgool.ir/feed/@m_19269910fa2026-11-11 15:08:08https://files.virgool.ir/upload/users/4260430/avatar/1v23QK.jpghttps://virgool.ir/@m_19269910https://virgool.ir/@m_19269910/بار-امانت-tlcehplbah7qآدمی تاب می آورد ورای حد تصورو به دوش میکشد بار سنگین آدم بودن را..تمام عمر به دوش میکشد بار درد ها و رنج های خویش رابار بغض ها و کینه ها رابار رویاهای ناممکنو خاطرات دور را ...تماشای تصویر انبوهی از مورچه ها که هرکدام دانه یی چند برابر وزن خود را حمل میکنند بی شباهت به انسان ها نیستحال انکه در مورد مورچه ها مسئله روشن استبقا ، و تمنای زیستن هر موجود زنده یی را وادار به انجام هر کاری میکنداکنون پرسش اصلی این است...!بار های ما آدم ها که خواسته یا ناخواسته بر دوش داریم و پای لنگان خویش را تا آستانه مرگ میکشیم چه نسبتی با حفظ بقا دارد؟!طبق تحقیقات انسان بدون آب ۷ روز بدون غذا ۷۰ روز و بدون اکسیژن نهایتا تا چند دقیقه میتواند فعل زنده بودن رو به حالت اول شخص مفرد صرف کنداما هرگز هیچ تحقیقی در مورد عده ای از آدمهاانجام نشدهآدمهایی که مدت هاست خود را در آیینه آنچنان که باید تماشا نکردندآدمهایی که ماه ها و شاید سال هاست چشمهایش برای هیچ چیز و هیچ کسی در جهان برق نزده و اشک شوقی گونه هایش را خیس نکردهادمهای هایی که از یاد رفته اند ...گویی آدمهایی که باری به دوش ندارند محکوم به رهایی و فراموشی اندظاهرا همین بار های سنگین پای آدم ها را به این زندگی و روزمرگی هایش بند کردهاگرچه دشوار و گاه ناممکن ، اما تنها راه ماندن و زندگی کردن همین استتحمل امر تحمل ناپذیر..به قول حافظ : آسمان بار امانت نتوانست کشیدقرعه کار به نام من دیوانه زدندکس چو حافظ نَگُشاد از رخ اندیشه نقابتا سرِ زلفِ سخن را به قلم شانه زدند.علیرضا صالحعلیرضا صالحWed, 01 Oct 2025 21:19:30 +0330https://virgool.ir/@m_19269910/در-جستجوی-معنای-از-دست-رفته-j0y9wy53tcy3همانند کتابی که نیمه خوانده رها شده و در کنج قفسه به جا مانده..همانند رویای کودکی که هیچ گاه به واقعیت بدل نشد.. همانند قابی که برایش میخی به دیوار زده شد اما هرگز تصویری روی آن ننشست..همانند تمام اولین هایی که مملو از شوق و حرارت بودند اما پیش از انکه حلاوت به پایان رسیدنشان را بچشیم کنار گذاشته شدند..وتمام انچه که در گوش و کنار زندگیمان خاک میخورد و آرام آرام از یادمان میرود چنان که گویی هیچ وقت وجود نداشتههرانچه که روزی برای شروع اولین لحظه هایشان چنان ذوقی داشتیم که گمان میکردیم تا ابد از آن ما هستند بی خبر از انکه طولی نخواهد کشید که با بی میلی تمام ، اگرچه اندکی آلوده به احساس ، تردید و شرم اما به هرحال رهایشان میکنیم و به دست غبار آلود فراموشی میسپاریمشانو چقدر سخت است و گاه ناممکن بازگشتن..بازگشتن به ان همه برقی که در چشم داشتی به آن آزادگی که در خود میدیدیدشوار است پیداکردن چیزی که شاید،شاید هم تعمدا در اعماق تاریک و مه آلود ناخودآگاه مان با فراموشی در بین آن همه روزمرگی دست و پنجه نرم میکند دشوار است فکر کردن به بعضی چیز هانه به خاطر قدمت،یا بزرگیشان بلکه به خاطر تاثیری که در ما گذاشته اندتاثیری که تا ابد غریبان گیر ماستدشوار استفکر کردن به آدمهایی که روزی نهایت رویای ماورایی مان بود که حالا تنها به یک خاطره بدل شدهبه قول عباس کیارستمی :کجاست؟ چه میکند؟ کسی که فراموشش کردم..انگار این سوال ، این جتستجو ،اگرچه بی ثمراما خود خبر از چیزی دارد که هنوز زنده است در سایه روشن وجود ما بیطوطه کرده و خواه با موسیقی ، و یا عطر آشنایی نمایان میشودو فریاد میزند که من هستم اگرچه ناپیدا ،وجود دارمعلیرضا صالحعلیرضا صالحSat, 27 Sep 2025 23:45:33 +0330https://virgool.ir/@m_19269910/پیرمردی-در-اتوبوس-bpwgncfrefhiخیره به پیرمردی خموده و ارامنشسته کنار من در اتوبوسبا چشمهایی خسته و نگاهی بی تفاوت به جهان ،صورتی ممتنع ، دستهایی رنج دیده و جسمی که که گویی پذیرای مرگ است ،حیران از گذر عمر ،ومن در عنفوان جوانی در حال تماشای اثری زنده و حیرانم گویی در حال تماشای نهایت مقصدی هستم که من در ابتدای ان ایستاده امو سوالی که با خودم میپرسم چه تفاوتی میان ماست؟؟جز موهایی که سیاهی خود را از دست داده به سپیدی بدل شدن ، جز ترنم وشادابی پوستی که حالا چروکیده و نحیف می نمایند و نگا های خیره و منتظر ، منتظر چه چیزی نمیدانم ،شاید فنا چون این چشمها ،این لبهای فروبسته ،گونه های افتاده و مطیع ،،خسته تر از ان است که منتظر روشنای امیدی باشد، البته اگر امیدی وجود داشته باشد،حالا که به خود مینگرم بی اختیار قامتم چقدر حقیر مینماید وقتی که می اندیشم روزی چنین محتاط ، بی اثر، و فسرده وناتوان خواهد شد.علیرضا صالحعلیرضا صالحFri, 26 Sep 2025 23:34:12 +0330