https://virgool.ir/feed/@m_19141735نویسنده آیندهfa2026-11-10 23:44:33https://files.virgool.ir/upload/users/2082899/avatar/YhnUA0.jpghttps://virgool.ir/@m_19141735https://virgool.ir/Graysky/پروانه-خاکستری-xx7hdruunwjjبا نفسی عمیق، تمام هوای باران زده را داخل ریه هایم کشیدم.خاک نم زده با اختلاف بهترین بوی دنیاست!بیشتر که روی پنجره خم شدم، ذهن خیانتکارم به جای دیدن گل های تازه روییده تصویری از جسد افتاده خودم را پخش کرد، که باعث شد عقب بکشم.آهی میکشم و پنجره را نصفه می‌بندم. نمیدانم باید خیانت او را به چه کسی گزارش دهم.نگاهم از پشت شیشه لغزید و به جنگل انبوهی رسید که احتمالا با دوچرخه داغون من ده دقیقه فاصله بینمان باشد.وجود درختان سبز، درهم و بی نظم، درحالی که مه آن را فرا گرفته به طرز عجیبی محصور کننده است.میتوانم تا ابد تماشایش کنم. ولی نمیدانم جرئت داخل شدن را هم دارم یا نه.هیچ وقت نتوانستم با طبیعت ارتباط خوبی برقرار کنم.چرخیدم و با میز تسخیر شده ام مواجه شدم. تسخیر شده توسط ریاضی!من باید قوی باشم. باید انجامش دهم. باید در شروع جدید زندگی ام قوی تر باشم.صندلی را عقب کشیدم و نشستم. سوال بیست شش با پوسخند، معادلاتم را مسخره می‌کرد. اما چیز مهمی نیست، فقط باید دوباره تلاش کنم.دوباره.دستم را در مو هایم فرو بردم. حتی با دیدن صورت سوال هم خوابم می‌گیرد. چند صفحه را رد میکنم و به « جای خالی را با کلمات مناسب پرکنید» میرسم. باید راحت باشد. چشمانم ریز می‌شود و متوجه میشوم بیش از حد خم شده ام. گویی که سعی در ترجمه متنی از یونان باستان دارم.قرار نیست حل شود. غیر ممکن است.کتاب را می‌بندم و با یک حرکت روی تختم میوفتم. ناخودآگاه دستم به سمت گوشی ام می‌رود. نتم را وصل میکنم و به دنبال چیزی نامعلوم میگردم.دختری گوشی جدیدش را جلوی دوربین باز می‌کند.پسر بچه ای از روی اسکیت سر می‌خورد.پیرمردی در تلاش است تمام تجربه هایش را در دو جمله خلاصه کند.یکی از توی حلقه می‌پرد و پسری در کافه با دوست دخترش عکس می‌اندازد.فلیکس. روی صفحه دقیق میشوم. نمی‌دانم واقعا خودش است یا صرفا شباهت دارند. هیچ وقت نمی‌توانستم تصاویر مشابه را جفت کنم.یاد دعوای امروز باعث می‌شود از شرم در بالشت فرو روم. چرا دوباره کنترلم را از دست دادم؟چرا هر دفعه این طور میشود؟صحنه رد شدنش از من را هزار بار مرور میکنم. او خم شد گوشی اش را برداشت. صفحه گوشی روی یوتیوب بود؟انگار که نکته ای تازه کشف کرده باشم.می‌نشینم و تمام سعی ام را میکنم تا بیاد بیاورم.تم قرمز رابه یاد دارم اما کلمات مبهم هستند. «پ». مطمئنم نوشته زیر ویدیو «پ» داشت.دیگر چیزی یادم نمی‌آید. عکس روی ویدیو مانند صفحه ای مخدوش در ذهنم پدیدار می‌شود. چه انتظاری دارم؟ چرا باید به همچین چیزی توجه کنم؟دوباره خودم را روی تخت رها میکنم. چه کلماتی «پ» دارند؟روی سقف به دنبال جواب می‌گشتم که در باز شد. با شدت بلند شدم.مامان با لیوان شیر و یک بشقاب شیرینی به داخل آمد. لبخندی زد و آنها را روی میزم گذاشت. «چطور پیش میره؟»نگاهی مبهم به دفترم و بعد به کل اتاق انداختم. هر جایی جز چشم مامان.«بد نیست.»او سری تکان داد و دیگر چیزی نپرسید. چرخی در اتاق زد و گفت:«تصمیم گرفتی چطور اتاقت رو بچینی؟»سرم را تکان دادم.«نه هنوز.»به دستانم خیره شدم.«یادم رفت.»صدای آه کشیدن مامان باعث شد دلم بخواهد گریه کنم.پنجره را بست و بحث را عوض کرد:«داره سرد میشه.»لبم را گزیدم و تأیید کردم. همین طور که بیرون می‌رفت گفت:«تو هم این قدر سریع تسلیم نشو. دنیا که به آخر نرسیده، یه مسئله ریاضیه.» قبل از خارج شدنش صدایش کردم.برگشت و با نگاه پرسشگری جست و جویم کرد.«چه کلماتی «پ» دارن؟»لحظه‌ای متعجب نگاهم کرد، بعد به اطراف خیره شد. از جواب دادنش ناامید شدم که ناگهان گفت:«پروانه.»مکثی کرد و قبل از این که با لبخند ترکم کند ادامه داد:«مثل شهرمون.»دوباره روی گوشی افتادم و تمام نتایج به دست آمده از «پروانه خاکستری» را برسی کردم.بیشتر، عکس از پروانه خاصی بود که تنها در این شهر پیدا می‌شد.البته من که تا به حال ندیده بودم.توضیحات مختلف درمورد شهر و انواع جاذبه هایش فراوان بود. تنها صدای در توانست مرا از اینترنت جدا کند.به سرعت روی پنجره خم شدم و بابا را دیدم. بی توجه به من، به محض باز شدن در توسط مامان وارد شد.نگاهی به اتاقم انداختم. دومین روز از تغییر، اسفناک بود. ولی قانون شماره سه میگه همیشه راهی برای بهتر کردن اوضاع هست.جلوی آینه ظاهرم را مرتب کردم و از اتاق بیرون رفتم. پروانه خاکستری می‌تواند موضوع صحبتم با همکلاسی هایم باشد. فردا! LuraLuraThu, 20 Aug 2026 19:49:33 +0330https://virgool.ir/Graysky/دعوا-wcjoluhrumhyقطعا یک ساعت تاریخ طولانی تر از یک ساعت خواندن هری‌پاتر است.من این را میدانم، ولی نمیتوانم ثابتش کنم.با صدای زنگ، سرم را از روی میز بلند کردم. تعدادی از همسالانم در گروه های چند نفره دور یک میز جمع شدند. تعدادی هم بیرون رفتند.هیچ کس سراغ من نیامد!می‌دانستم که این اتفاق می‌افتد ولی باز هم نفرین به امید.از جا بلند شدم، من قولی دادم که باید به آن وفادار باشم.افراد باقی مانده در کلاس شبیه افرادی نیستند که غریبه ای را در جمع خود راه دهند. من هم دوست ندارم در تجمع بیش از سه نفر باشم.با قدم هایی شمرده از کلاس خارج شدم.با آرزوی دیدن آشنایی به اطراف چشم دوختم که با خودم مواجه شدم.منی که چند متر آن طرف تر، از درون آینه نگاهم میکرد.به سمت خودم کشیده شدم.چیزی جز پسری ترسیده نگاهم نمی‌کرد.خب، هرکسی می‌داند که یکی از عناصر محبوبیت زیبایی‌ست.دستی به مو هایم کشیدم و آن را از صورتم کنار زدم.مامان همیشه از چهره ام تعریف می‌کند. ولی بابا میگوید مانند دختر ها شکننده ام. البته... می‌گفت. قبلاً، که بیشتر با هم حرف می‌زدیم. و همیشه بعد از این حرف به دستم ضربه می‌زد و می‌خندید.گرچه من فکر نمیکنم دختر ها شکننده اند. خواهر من نیست. نبود!با ضربه ای یکه خوردم.«خوشتیپ!»پسری گفت و خندید. همین طور که به دور شدنشان خیره میشدم ذهن پر حرفم به کار افتاد.چون جلوی آینه بودم این را به من گفت؟ یعنی دوباره اشتباه کردم؟ حالا چطور به نظر میرسم؟ تازه واردی که با هیچ کس حرف نمی‌زند و تمام وقت خود را جلوی آینه...ضربه محکمی به سرم خورد. عقب رفتم و دستم را روی سرم گذاشتم.با چند نفر دیگر قرار بود برخورد کنم؟پسری با پوست تیره و چشمان سبز در حالتی مشابه با من جلویم ایستاده بود. فلیکس!یک چشمش را باز کرد و با آزردگی به من خیره شد.«کوری؟»«ها؟»«کوری؟ جلوتو نمی‌بینی؟»در پنهان کردن تعجبم ناتوان بودم.چند بار دهانم را باز و بسته کردم تا کلمات مناسب را پیدا کنم«تو چی؟!»ولی باز هم بیش از حد تند بود.«من چی؟! تو داشتی از آینه می‌پرسیدی خوشگل ترین آدم دنیا کیه، بعد من چی؟!:به درک! در هر صورت که قرار نیست دوستی پیدا کنم.«واقعا؟ چون به نظر میرسه تو هر روز این سوال و از آینه میپرسی.»سر تا پایش را از نگاه گذراندم«چه حیف که هیچ وقت جواب اینه نیستی!»فلیکس بازو هایش را درهم قفل کرد و با حیرت مخلوط با خشم به من خیره شد.این نگاه را میشناسم. هرکسی بعد از دیدن روی دیگر من این نگاه را دارد.او نگاهی به اطرافیان انداخت و گوشی اش را از روی زمین برداشت.برای یک لحظه محتوای داخلش توجهم را جلب کرد«اوه مثل این که از یوتیوب داشتی می‌پرسیدی نه آینه.»پوسخندی زدم و صاف تر ایستادم«حالا جوابشون فرق داشت؟»مکثی کردم تا کلماتم عمیق فرو روند«یا اونم ناامیدت کرد؟»جوری به من نگاه کرد که انگار به تیکه ای زباله نگاه میکند .سرش را تکان داد و از کنارم گذشت«ارزش وقتم رو نداری.»و رفت. دور شد.من را تحقیر کرد و تنهایم گذاشت! همین قدر ساده.با چند کلمه برنده شد. شاید این دلیل محبوبیت اوست نه چهره زیبایش.تازه متوجه شدم که با چشمانی گشاد شده و دهانی باز مانده به مسیری که او طی کرده بود خیره شدم.یادم افتاد که باید نفس بکشم.دوستی پیدا نکردم.کنترلم را از دست دادم.جلوی همه تحقیر شدم.ولی حس میکنم کسی را پیدا کردم که میتوانم رویش تحقیق کنم.فلیکس، به نظر... نمیدانم، جالب میآید.ولی باز هم تند رفتم. عذاب وجدان مثل سیلی در رگ هایم جاری شد.باز هم نتوانستم جلوی خودم را بگیرم‌. جلوی زبانم را.احمقانه به نظر می‌رسد اگر ازش عذرخواهی کنم؟نمی‌دانمنمی‌دانمنمی‌دانمنمی‌دانمخسته از فکر کردن بیش از حد به کلاس برگشتم.به لطف بحث چند لحظه پیش، حالا چند نفری نگاهم میکنند.چه اهمیتی دارد؟ همه چیز خراب شد.دلم به حال سال تحصیلی که اینگونه شروع شده میسوزد!الان فقط میخواهم فرار کنم.اما در عوض سر جایم می‌نشینم. سرم را روی میزمیگذارم. و میخوابم.LuraLuraFri, 07 Aug 2026 16:10:35 +0330https://virgool.ir/Graysky/کلاس-جدید-uafsggtkwdbyحس میکردم به جای راه رفتن در راهرو یک مدرسه در یک دیوانه خانه قدم میزنم.مسیرم تا کلاس، اشباع شده از نوجوان هایی که هرکدام سهمی وسیع از سر و صدا داشتند، طولانی به نظر می‌رسید.احساس آشنای بیگانگی در وجودم پخش شد، انگار که داشتم خاطرات مبهم گذشته را مرور میکردم.دوباره من بودم، هوای بارانی، شلوغی اطراف و سکوت عجیبی که با ذهن پر حرف من غریبه بود.بند کیفم را محکم تر گرفتم. انگار در آن نقشه فرار به سرزمین رویا را دارم.با ریتم یکنواخت روی نفس کشیدن و قدم هایم تمرکز کردم، گرچه که این کار بیشتر احساس فضایی بودن را به من القا میکرد.بالاخره با دیدن تابلو کوچکی، که شماره کلاسم را اعلام میکرد سرعتم را افزایش دادم.جلوی در کلاس متوقف شدم. نتوانستم صدای نفس هایم را بشنوم.باید تصویر مناسبی از اولین برخورد ارائه دهم.باید تصویر مناسبی از اولین برخورد ارائه دهم.باید تصویر مناسبی از اولین برخورد ارائه دهم.باید...صدای جیغ مانند بلندگو ها افکارم را پاره کرد. پسری با مو و چشم تیره، قبل از کنار زدنم یک لحظه نگاهم کرد و لحظه بعد به جمع دوستانش در ردیف دوم پیوست.درحالی که کفش هایم کف سفت کلاس را لمس می‌کرد به اطراف خیره شدم. به این فکر کردم که از دید دیگران چگونه به نظر می‌رسم؟ آیا به عنوان یک تازه وارد برایشان جالب هستم؟ یا یک تابلو تبلیغاتی پوسیده در کنار اتوبان؟چهار دیواری به سرعت با دختران و پسرانی در سن من پر می‌شد و من نقشی جز روحی سرگردان نداشتم.حس تهوع‌آور دژاوو در رگ هایم جوشید.چند ثانیه پس از ورود گروهی از دختران، مردی بلند قد و لاغر، با لباس چهارخانه اش وارد کلاس شد.همین طور که نگاهش را در میان دانش آموزانش می‌گرداند به سمت میزش رفت. بعد از نشستن، تازه متوجه حضور من شد!چند بار پلک زد و سر تا پایم را ورانداز کرد.با دست مرا از گوشه به جلوی کلاس دعوت کرد و گفت:«افتخار آشنایی میدی؟»قسم می‌خورم که با این حرفش صدای پوزخند همکلاسی‌هایم را شنیدم.مردد به جایی که او اشاره کرده بود رفتم. چشمانم هراسان روی صورت‌های که به من خیره شده بود گشت میزد.برای چند ثانیه چشمانم را بستم. کافیه مثل همیشه انجامش بدهم.با باز کردن چشمانم، به جای آن همه نوجوان، کلاسی خالی خودنمایی می‌کرد. گرچه که تخیلاتم هر چند لحظه یک بار کنترل تصویر از دستش در می‌رفت.«من نیکس هاکس هستم.»صدایم از حد انتظارم پایین تر بود. پس صاف تر ایستادم و ادامه دادم:«چند روزه که از شهر بالای کوه به اینجا آمدم. همراه با خانوادم.»نگاهم را بین دانش‌آموزان و معلم گرداندم. دیگر چه چیزی باید میگفتم؟مرد چند لحظه به من خیره شد و بعد، گلویش را صاف کرد«خب، دوست داری به ما بگی دلیل جابه‌جایی‌تون چی بوده؟»بند کوله‌ام در دستانم مچاله شد.قطعا دوست ندارم.دستی به صورتم کشیدم و به دنبال کلمات گشتم. نمی‌توانم این قدر تند برخورد کنم.«فقط... فکر کردیم بهتره زندگی تو یک جای جدید رو امتحان کنیم.»البته که این حرف دروغ نیست. من فقط ادامه جمله را حذف کردم. چه لزومی به وجود ( چون خانوادم داشت از هم می‌پاشید و روانشناس پیشنهاد کرد بریم یه جای آروم و از هر چیزی که خاطرات خواهرم رو زنده می‌کنه دوری کنیم تا بفهمیم زندگی هنوز ادامه داره ) هست؟یک لحظه شک کردم که نکند این ها را بلند گفتم. پس کلاس را از نظر گذراندم و با دیدن صندلی خالی کنار پنجره به سمت آن حجوم بردم، البته در ذهنم.درس شروع شد. و برای هیچ کس حضور جدید من اهمیتی نداشت. شاید واقعا نظریه تابلو تبلیغاتی درست بود.قطره های باران، حواسم را پرت کرد.چه اهمیتی دارد که مردم مرا چگونه می‌بینند؟ چه بهتر که من تا ابد با باران تنها باشم.آسمان بی‌وقفه گریه میکرد و تمرکز من را از تاریخ می‌گرفت.در خیالم دفترچه ای که امروز صبح ساخته بودم را باز کردم و ویژگی های جدیدی به آن افزودم.۱ـ هوای قابل تنفس۲ـ پلیس های مهربان ( البته اگر واقعا ویژگی مثبت حساب شود )۳ـ هوای بارانی۴ـ ...مداد از دستم افتاد و در کف کلبه ذهنم غلطید.به همکلاسی های جدیدم چشم دوختم. شاید آنها دلیل چهارم باشند.دستم را روی بازو پوشیده زیر هودی ام گذاشتم.هرچقدر بیشتر امید‌وار باشم، واقعیت سیلی محکم تری به گوشم می‌زند. پس بد ترین وضعیت را تصور میکنم. چه اتفاقی می‌تواند بیوفتد؟هیچ دوستی پیدا نکنم؟تنها بمانم؟برایم قلدری کنند؟مسخره ام کنند؟قبل از وحشتناک تر شدن افکارم آنها را در جعبه ای ریختم و به گوشه ای پرت کردم.این اتفاقات نمی‌افتد. من می‌توانم دوستان خوبی پیدا کنم. مطمئنم. میخواهم به حرف های مامان ایمان بیاورم، گویی که او پیامبری با دین جدید است. دین امید. دین خوشبینی.احتمالا اگر همچین دینی وجود داشت طرفداران زیادی پیدا میکرد. مردم همیشه دروغ شیرین را به واقعیت تلخ ترجیح می‌دهند.دوباره نگاهم را چرخاندم. باید در بین این افراد کسانی باشند که برای دوستی با من مناسبند.LuraLuraTue, 04 Aug 2026 18:08:40 +0330https://virgool.ir/@m_19141735/اثر-نور-افکنspotlight-effect-wz82ivtw9utvاثر نورافکن یا Spotlight Effect یک سوگیری شناختیه که در آن فرد فکر می‌کنه همه نگاهش میکنند و او زیر ذره‌بین قرار گرفته.این اتفاق که در دوره نوجوانی حتی بیشتر هم میشه، یک جور دریچه ورودی اضطراب اجتماعیه.این مفهوم رو روانشناسانی به نام تام گیلوویچ و توماس گیلوویچ در سال ۱۹۹۹ مطرح کردنداین روانشناسان در یک آزمایش معروف، از دانشجوها خواستند با لباس خجالت‌آور (مثل تیشرت یک خواننده منفور) وارد اتاق شوند. فکر میکردند حداقل نیمی از افراد متوجه لباسشان میشوند، اما تنها ۲۰٪ واقعاً متوجه شدند!برعکس اثر نورافکن میشه حس نادیده گرفته شدن. جالبه بدونید کاملا منطقی و شدنیه که یک فرد در آن واحد این دو احساس رو در کنار هم داشته باشه. هم بخواد دیده بشه و هم نخواد دیده بشه.یک راهکار منطقی برای مقابله با این حس هم اینه که از خودتون بپرسید : آخرین باری که یک فرد سوتی داد کی بود؟یادتونه؟ من که یادم نیست و دقیقا دیگران هم یادشون نیست.چون هر کس شخصیت اصلی زندگی خودشه و واقعیت اینه که دیگران خیلی کم تر از چیزی که فکرش رو میکنید به شما توجه میکنند!پس دفعه بعد که قبل از خواب مغزتون تصمیم گرفت یک سریال چند فصلی از خرابکاری ها و سوتی هاتون براتون پخش کنه، کانال رو عوض کنید سعی کنید آخرین کار خجالت آوری که از دیگران دیدید رو به یاد بیاورید.LuraLuraTue, 04 Aug 2026 14:27:45 +0330https://virgool.ir/Graysky/مدرسه-جدید-g9wsubpngnw0ساعت روی کمد پنج دقیقه ای بود که بی وقفه زنگ میزد .دیشب آن را روی کمد گذاشتم که نتوانم بدون این که صبح کاملا بیدار شوم آن را خاموش کنم .به سمت دیوار چرخیدم. آفتابگیر بودن اتاقم که تا دیروز یک ویژگی مثبت بود ، حالا آزار دهنده به نظر میرسید.باقی مانده نفسم را بیرون دادم. من باید قوی باشم. این قولی بود که مامان از من گرفت و باعث این درگیری درونی ام شد.نمی‌خواستم قولم را بشکنم و نمی‌خواستم خودم را هم آزار دهم.حتی از فکر کردن به جو مدرسه جدید هم میترسیدم.پتو را بیشتر دور خودم پیچیدم و گذاشتم چشمانم گرم شوند. دستان گرم خواب من را در آغوش کشید و تصاویری هم زمان با صداهای اطرافم ارائه داد. احساس کردم فرو میروم، درحالی که صدای مامان تمام تلاشش را برای برگرداندن من به هوشیاری میکرد.مانند کسی که در کما بوده چشم باز کردم و با چهره خسته مامان مواجه شدم. مثل این که هیچ چاره ای جز پذیرفتن سرنوشت شوم خودم ندارم.بلند شدم و نگاهم را به حرکات متداوم مامان که سعی در مرتب کردن اتاقم داشت دوختم.«زود باش نیکس. الان دیرت میشه.»از او روی برگرداندم و زمزمه کردم:«چه بهتر.»«چی؟»به سمت کمد لباسم رفتم و با صدای بلند تری گفتم:«هیچی.»اما مامان به قول خودش مرا بزرگ کرده بود و می‌دانست به چه فکر میکنم. قبل از این که به در برسد برگشت. با لحنی مخصوص به خودش گفت:«مطمئنم که کلی دوست پیدا می‌کنی.»سرم را تکان دادم. «منم همین طور» منم امیدوارم مامان. منم امیدوارم.پوشیدن لباسم سریع تر از چیزی که میخواستم تمام شد.کوله پشتی ام را برداشتم و از اتاق خارج شدم.واقعا ممکن بود دوستان خوبی پیدا کنم؟فکر کنم از تغییر میترسم، برای همین هم اینقدر دودلم. ولی ترس از تغییر چی؟ زندگی اسفناکم؟وارد آشپزخانه شدم که برعکس انتظار، با میزی پر شده با صبحانه‌ای کامل مواجه شدم .مامان با دیدن چهره متعجبم خندید و گفت:«فکر کردم خوبه روزتو خوب شروع کنی.» من نشستم و او ادامه داد:«دیروز تلویزیون می‌گفت صبحانه مهم ترین وعده غذاییه. پس اگر میخوای روز خوبی داشته باشی باید خیلی خوب صبحونه بخوری.»لیوان چای را جلویش گذاشت و کنارم نشست. با لبخند پرسیدم:«مگه نگفتی داره دیرم میشه؟»«دیر برسی بهتر از اینه که گشنه برسی.» بازدمم را بیرون دادم و به بخاری که از لیوان برمی‌خواست چشم دوختم. امروز روز سرنوشت سازی بود. شاید مهم ترین روز زندگی ام. امروز می‌فهمیدم که آیا واقعا امیدی به بهبود هست یا نه.بعد از خوردن چند لقمه بلند شدم. حتی اگر می‌خواستم هم نمی‌توانستم بیشتر از این بخورم. مامان اصرار کرد :«اصلا چیزی تو معدت رفت؟»«بیشتر از این نمیتونم.»مامان آهی کشید. گویی که ناخواسته خستگی‌اش را بروز داده.«دوباره حالت تهوع داری؟»سعی کردم آرامش کنم «فقط می‌خوام همه چیز خوب باشه.»بلند شدم که بروم اما دم در نگهم داشت. دستش را روی شانه ام گذاشت و با لبخند مو هایم را مرتب کرد. «استرس هیچی رو نداشته باش. هیچ کس با کسی که از استرس روز اول مدرسه تنگی نفس و حالت تهوع گرفته دوست نمیشه.»سرم را تکان دادم و از خانه خارج شدم. می‌توانستم نگاه نگرانش را پشت سرم حس کنم، ولی نمی‌خواستم برگردم چون مطمئناً حالم را بدتر میکرد.در عوض سعی کردم از هوای تازه لذت ببرم. چشمانم را بستم و در ذهنم دفترچه ای را با مضمون شهر جدید باز کردم، در صفحه اول ویژگی هوای پارک و قابل تنفس را اضافه کردم. ولی قبل از باز کردن چشم هایم به جسمی برخورد کردم.«اوه ببخشید.»صدای آشنا توجهم را جلب کرد. سرم را بلند کردم و با همان چهره خوشرو مواجه شدم.آن قدر درگیر به یاد آوردن اسمش بودم که متوجه نشدم چند دقیقه با دهانی باز و چشمانی که انگار دزدی را در حین دزدی دیده به او نگریستم.پلیس جوان خندید و دستش را دور گردنم انداخت. لمس فیزیکی که باعث شد لرزش خفیفی را در بدنم حس کنم.درحالی که سعی میکردم ازش فاصله بگیرم گفتم:«آه ، سلام.»«سلام»تازه متوجه انرژی غیر عادی اش شدم. چطور ممکن بود فردی در این ساعت از روز چنین انرژی داشته باشد؟«داری میری مدرسه؟»با خود فکر کردم،نه یک پسر پانزده ساله با کوله پشتی در راهی که به سمت مدرسه می‌رود... دارم میرم سر کار.اما این را نگفتم. در عوض با لبخند جواب دادم:«بله.»«پس این خیلی خوبه که مدرسه اینجا بچه های خیلی خوبی داره . مطمئنم خیلی زود میتونی با همشون دوست شی.»یک لحظه صدای مامان در ذهنم تداعی شد.سرم را تکان دادم و او پرسید:«چرا این قدر کند راه میای؟ زود باش، برای اولین روز مدرسه شوق نداری؟»احساس کردم کم کم دارد لبخندم شکل ضایعی به خود میگیرد. پس گلویم را صاف کردم و حقیقت را گفتم:«راستش چندان به پیاده روی عادت ندارم.»«آها!»جوری گفت که انگار واقعا چیز جدیدی را فهمیده.درحالی که پشتم میزد خندید و گفت:«یه لحظه فکر کردم میخوای مدرسه رو بپیچونی.»چه ربطی داشت؟«نه این طور نیست.»البته که چندان هم برای رسیدن مشتاق نبودم.نگاهی به سر تا پای او انداختم و قبل از این که حرف دیگری پیش بکشد پرسیدم:«راستی، امروز لباس پلیس تن تون نیست.»«آره. اونو فقط وقتی می‌پوشم که سر شیفت باشم.» چشمکی زد که به نظر خودش بامزه بود. «الان وقتم آزاده.»و بعد دوباره به بحث قبل برگشت.«پس گفتی برای مدرسه هیجان داری.»من کی این را گفتم؟«بالاخره یه تجربه جدیده.»با دیدن تابلو مدرسه جوانه امیدی از خلاص شدن از دست این پلیس وراج در دلم رویید.»آقای پلیس گفت:«خب رسیدیم.»«بله، ممنون که همراهی ام کردید.»انتظار داشتم که برود ولی پرسید:«میخوای اگر برات سخته به بچه ها معرفی‌ت کنم؟»انگار که یک سطل آب یخ رویم ریختند. خودم را جمع کردم و با تکیه بر تعریف های همیشگی مامان از قدرت بازیگری ام گفتم:«نه نه. نیازی نیست. من مشکلی ندارم.»ولی او باور نکرد. «واقعا؟ به نظر نمیاد آدم اجتماعی باشی.» «چرا هستم. یکم ظاهرم غلط اندازه ولی خیلی آدم اجتماعی هستم.»پلیس نیشخندی زد. کاملا معلوم بود که حرکات من چیزی جز یک نمایش کمدی برایش نیست.دوباره دستش را پشتم کشید و به جلو هولم داد.«نگران نباش من رابطه خوبی با بچه ها دارم با همشون آشنات میکنم.»احساس میکردم یک آتشفشانم که در زیر یخ های قطبی دفن شده.واقعا یک نفر در این شهر نیست تا از این پلیس بپرسد چرا در کار دیگران دخالت میکند؟با هر قدمی که به مدرسه نزدیک تر می‌شدیم قلبم تند تر میزد.واقعا به یک آبرو ریزی، آن هم در روز اول مدرسه محکوم بودم؟چشمانم را بستم و همین طور که لبم را گاز می‌گرفتم، کلاه هودی ام را سرم کردم. جمعیت هم سن سالانم در اطراف زیاد و زیاد تر میشد و من بیشتر و بیشتر می‌فهمیدم که این پلیس چقدر محبوب است.چشمانم را بستم و دیدم که در میان نخ های درهم تنیده یک کلاف گیر افتاده ام، که هر چقدر بیشتر تلاش میکنم بیشتر گره می‌خورد.با ایستادن پلیس، گویی که روح در بدنم پرتاب شد. به ناگهان چشمانم را باز کردم و به پسری تقریبا هم قد خودم، با مو های بلوند و چشمانی آبی خیره شدم.پلیس به من اشاره کرد و گفت:«الکس، این...»مکث کرد. گویی که تازه یادش آمده که اسم من را نمی‌داند.آرام نجوا کردم:«نیکس» «این نیکسه. تازه به این شهر آمده.»الکس پوسخندی زد و جلو آمد. لبخندی مصنوعی زدم و کلاهم را برداشتم. در دل خدا خدا میکردم تا خبر دعوای دیروز در شهر نپیچیده باشد، گرچه که پوسخند الکس چیز دیگری می‌گفت.الکس دستش را دراز کرد و من آن را فشردم. باید تصویر خوبی از خودم در اولین دیدار به تصویر بکشم. البته اگر چنین چیزی برای من ممکن باشد.او بعد از برانداز کردن من گفت:«از اشناییت خوشبختم.»بعد به دختری که پشت سرش با تلفن صحبت می‌کرد اشاره کرد «اون خواهرمه، بینا.»به پسر دیگری با پوست تیره و چشمانی سبز که درحال عکس گرفتن با چند نفر بود اشاره کرد. «اون هم فلیکسه.» افزود:«اون هم یه چند ماهی میشه که آمده، مثل تو تازه وارده.»نگاهی به پسر انداختم. شک داشتم که بشود کلمه تازه وارد را برای او به کار برد. با آن حجم از محبوبیتی که واضحاً در بین مردم داشت.لبخند زدم و گفتم:«از آشنایی باهاتون خوشبختم»الکس، درحالی که دستش را در جیبش فرو می‌برد طعنه زد:«قیافت که چیز دیگه ای میگه.»خنده دستپاچه ای کردم. شک داشتم آینده درخشانی در این مدرسه انتظارم را بکشد. LuraLuraMon, 03 Aug 2026 19:18:22 +0330https://virgool.ir/@m_19141735/اولین-فکر-آخرین-فکر-upwjk4kvoftoدر هوای ابری روم ، پسر خسته از یک روز کاری به پیشخوان کافه تکیه داده بود .چشم به بیرون دوخته و افکار آن زیبا روی را در سر می‌پروراند .گویی که از حالا تمام کلید هایش را به او داده .زنگوله به صدا درآمد و حضور گرم کسی را اطلاع داد .پسر لبخند زد .« خوش آمدی استلا. »« ممنون اتوره. »دختر نفسی کشید و کتش را درآورد . باران از پس قدم های او شروع شده بود .« همون همیشگی؟ »« آره. »اتوره ویتاله به آشپزخانه رفت تا تنها سفارشی را که به خاطرش این شیفت را گرفته بود آماده کند .استلا به او خیره شد و بازدمش را در آن هوای سرد بیرون داد .به صدای ساعت گوش سپرد و اجازه داد تمام لحظات روزش ، در حرکات بی‌نقص آن مرد حل شود .اتوره برگشت ؛ با لیوانی پر شده از قهوه مخلوط با شیر .روبه‌رویش نشست ، استلا ماگ را برداشت و دستانش را دورش حلقه کرد .« مثل همیشه ساکتی. »« روانشناس ها بیشتر گوش میدن. »پسر ناخودآگاه لبخند زد.چشم هایشان به هم دوخته شد و برای لحظاتی در ذهن هم زندگی کردند .اتوره در صندلی جابه‌جا شد و دستمالی را از جیبش بیرون کشید .« اینو دیروز کنار پنجره جا گذاشته بودی. »استلا دستمال را گرفت ؛ چندی بهش خیره ماند و در آخر گفت :« باید خوشحال باشم؟ »« اگر اهل سیسیل باشی. »پسر دستش را در مو های قهوه‌ای اش فرو برد و به جلو خم شد ؛ در چشمان آبی استلا به دنبال چیزی میگشت. نمی‌دانست که چطور حرف دلش را به دختری که سال ها با او دوست بوده بگوید.اما استلا یک روانشناس بود، او معمولا حرف های ناگفته را میخواند.مثل همین حالا ، که تنها فاصله‌شان یک اینچ بود. « میدونی ، تو... »پسر لبخند زد. « تو اولین فکری هستی که اول صبح به سرم میاد و آخرین فکری هستی که هر شب باهاش میخوابم. »فاصله شکسته شد. LuraLuraSun, 02 Aug 2026 21:15:10 +0330https://virgool.ir/Graysky/آسمان-خاکستری-tisp2xjcj7inهدفون را روی گوشم گذاشتم تا از داد های بابا و جیغ های متداول مامان خلاص شوم.سعی کردم به جای دعوای تکراری آنها روی اتاق جدیدم تمرکز کنم.فضای بزرگی داشت با توجه به این که نور بیشتری هم می‌گرفت. کمد قدیمی ام که کنار تخت رها شده بود به اتاق حس متروکه بودن میداد.دستم را روی پرده بنفشی که مادربزرگ قبل از آمدن به این شهر کوچک به من داده بود کشیدم و نگاهم را به بیرون از پنجره دوختم.شک دارم که این شهر تحول بزرگی در خانواده ما ایجاد کند.با صدای شکستن چیزی رشته افکارم پاره شد.با عجله هدفون را به گوشه ای پرت کردم و پله هارا دو تا یکی پایین رفتم.گلدان قدیمی مامان در وسط پذیرایی به هزاران تکه تبدیل شده بود.آخرین پله را رد کردم که بابا فریاد زد:« جلو نیا! »لبم را گزیدم و بی توجه به او به سمت مامان که دستش را تا آرنج بریده بود رفتم . قطره های خون مانند صبر و تحمل همه اعضای این خانواده ذره ذره روی زمین می‌ریخت .بابا دستی به روی صورتش کشید و از خانه خارج شد، پشت سر او موجی از احساسات منفی هم بیرون ریخت.می‌توانستم از همین حالا ببینم که به زودی انگشت نمای تمام مردم این شهر کوچک میشویم!مامان نفس عمیقی کشید و به زحمت بلند شد. به دنباش وارد آشپزخانه شدم و همین طور که او بتادین را روی دستش می‌ریخت، دنبال باند گشتم.وقتی که آن را لابه‌لای لیوان ها پیدا کردم کنار مامان نشستم و با حرکاتی درهم زخم را بستم.مامان با دیدن این حد از دست و پا چلفتی بودن من خنده ریزی کرد و باند را از من گرفت.با آرامشی که فقط از او انتظار می‌رفت، آن را دور دستش پیچید و شروع به صحبت کرد:«میدونی که تقصیر اون نیست. ما باید درکش کنیم. »پس کی منو درک کنه ؟«اون عزاداره. »منم عزادارم. کسی که زیره خاکه خواهر منه!دستش را روی شانه ام گذاشت. انگار که می‌تواند جواب هایی که در ذهنم دادم را بخواند.«من مطمئنم که این جا حال هممون خوب میشه. فقط باید دوباره روی پامون وایستیم و امید داشته باشیم. »سرم را تکان دادم. اما می‌دانستم که مامان فقط دارد مثل همیشه به خوشبینانه ترین شکل ممکن به ماجرا نگاه می‌کند.صدای زنگ در، مکالمه کوتاهمان را قطع کرد.با این تصور که بابا بعد از مقداری آرام شدن برگشته در را باز کردم و با دو پلیس بلند قد مواجه شدم.« مشکلی پیش آمده؟ »با این که می‌دانستم برای چی این جا هستند، پرسیدم.پلیسی که معلوم بود سن بیشتری دارد نگاه شکاکی به من انداخت و گفت:«همسایه ها گفتن یه سری صدا ها از خونتون آمده. »لحظه ای مکث کرد و ادامه داد:«تنهایی؟ »قبل از این که جواب بدهم قامت خسته مامان جلوی در آمد.جوری ایستاد که پلیس ها کم ترین دید ممکن را از آشفتگی داخل داشته باشند.مرد پیر با دیدن مامان صاف تر ایستاد و گفت:«سلام خانم. همسایه ها گزارش سر و صدا دادن. آمدیم تا مطمئن شیم مشکلی نیست. »مامان با همان امیدواری داخل آشپزخانه جواب داد:«نه نه مشکلی نیست. یکم با همسرم دعوام شد و این وسط دستم به یکی از گلدان ها خورد و شکست. اصلا موضوع جدی نیست. »پلیس جوان‌تر جلو آمد و با لبخندی که بیشتر شبیه یک عذرخواهی بود، گفت:ـ پس ما دیگه مزاحمتون نمیشیم. امید وارم از اقامت تون لذت ببرید.کلاهش را کمی بالا برد و همراه با چشمی به من ادامه داد:«به شهر پروانه خاکستری خوش آمدید! »لبخندی زدم و اسم روی یونیفرمش را خواندم . «جیمز کارلز »واقعا چقدر آدم های خوش رو می‌توانند باعث بهتر شدن دنیا شوند.پلیس ها پس از خداحافظی کوتاهی رفتند. من هم در را بستم و به آن تکیه دادم.نمی‌دانستم تا کی قرار است جیمز با ما خوش رفتار بماند.در شهر قبلی بعد از مدتی دیگر حتی پلیس ها به خود زحمت آمدن هم نمی‌دادند و البته که همسایه ها هم زحمت گزارش دادن را نمی‌کشیدند.تازه متوجه شدم خیلی وقت است که نفسم را حبس کرده ام.نفس عمیقی کشیدم و سراسر خانه را از نظر گذراندم.شاید این دفعه واقعا حق با مامان باشد؟ شاید امید به آینده ای بهتر بتواند به همه ما کمک کند؟از پله ها بالا رفتم و به اتاقم وارد شدم.درحال حاضر نمی‌خواستم خودم را دوباره با فکر کردن به مشکلات آزار دهم.البته که الان مهم ترین مشکل، همین دعوای خانوادگی بود اما، آزار دهنده ترین آن تازه قرار است فردا خود را نشان دهد.هیچ ایده ای نداشتم که در مدرسه چه بلایی به سرم خواهد آمد؟تجربه دوستان سمی به اندازه کافی تخریب گر بود که ترجیح بدهم تنها بمانم.اما اگر می‌خواهم به قولی که به مامان دادم عمل کنم، باید بیشتر از این ها قوی باشم.این قدر تظاهر به قوی بودن کنم، تا واقعا قوی شوم.حتی اگر در تمام طول زندگی ام نبوده ام!LuraLuraSun, 02 Aug 2026 20:59:47 +0330