https://virgool.ir/feed/@m_18724009اینجا تا جواب سوالاتم رو نگیرم بیخیال نمی‌شم. مسائلی که برای خودم پیش اومده رو باز می‌کنم و توضیح می‌دم از روانشناسی تا تکنولوژیfa2026-11-11 11:50:57https://files.virgool.ir/upload/users/2190811/avatar/J2iPix.jpghttps://virgool.ir/@m_18724009https://virgool.ir/Curiousme/معماریِ-فوبیا-فضا-چطور-در-ما-ایجاد-ترس-می-کند-iipshj2khg33چرا بعضی از فضا ها انسان ها رو به خودشون جذب می‌کنن و احساس خوبی می‌دن ولی بعضی از فضا ها به ما این احساس رو می‌دن که در خطریم یا اینکه دائما داریم تماشا می‌شیم و در نهایت از این فضا ها پرهیز می‌کنیم.سال ۲۰۱۷ در یک پست در وبسایت 4chan به وجود آمد. در این پست، کاربری تصویری از یک فضای زرد رنگ و بی‌روح به همراه متنی ارائه داد که توضیح می‌داد چطور اگر کسی به طور ناگهانی از دنیای واقعی خارج بشه، به این دنیای بی‌پایان می‌رسه.تصویری از توصیف backroomsمن اولین بار که این تصویر رو دیدم به طور ناخودآگاه ترس غیر قابل توصیفی رو حس کردم. شاید به خاطر فضای خالی از زندگیش و یا به خاطر تکرار المان ها که احساس افتادن توی یک لوپ بی‌پایان رو می‌دن.شاید در فضا های روزمره به طور دقیق با چنین فضایی رو به رو نشیم ولی فضای های مشابهی هستند که همین احساس را القا می‌کنند.راهرو یک هتلاین فقط مختص به معماری معاصر نیست و برخی همین ترس رو در رابطه با راهرو های سرپوشیده و ایوان های دوره گوتیک دارند.ترس از فضای تنگ یا کلستروفوبیا، از دو کلمه تشکیل شده: "کلسترم" و "فوبیا." کلسترم از زبان لاتین میاد و به معنای "محصور" یا "محاصره‌شده" است. به نوعی می‌تونیم بگیم این محصور شدن بیشتر با صومعه‌های راهبه‌خانه مرتبطه، جایی که راهروهای پوشیده دور باغ‌ها رو احاطه می‌کنن. تو این فضا، ما می‌تونیم نمادهایی از دنیای بهشتی رو ببینیم، جایی که درخت زندگی وسط همه چیز ایستاده و به نوعی به ما یادآوری می‌کنه که چقدر درون خودمون جوهر زندگی و روح خدا رو داریم.حالا فرض کن توی یه فضای تنگ گیر افتاده‌ای، حس می‌کنی تمام دنیا بهت فشار میاره. اینجا میشه ترس از گرفتار شدن در خودت، ترسی که ممکنه خیلی از ما رو به چالش بکشه. وقتی توی یه فضای بسته قرار می‌گیری، انگار هیچ راه فراری نداری و فقط حس می‌کنی که هرچه بیشتر می‌چرخی، بیشتر به سمت تاریکی و تنهایی می‌ری.جالبه بدونی که این ترس از فضاهای تنگ تنها یه احساس نیست، بلکه می‌تونه به چیزی عمیق‌تر برگرده. ارتباط بین معماری و علوم اعصاب اینجا خودش رو نشون میده. همه چیز از یه "چیزی" مشخص شروع میشه، چیزی که ما بهش می‌گیم معماری، اما تأثیرش روی مغز و ناخودآگاه ما می‌تونه واقعاً عمیق باشه. مثلاً غارها، که هم در معماری و هم در علوم اعصاب کاربرد دارن، می‌تونن به ما یادآوری کنن که چقدر در خطر گیر افتادن هستیم.توی غار، آدم‌ها همیشه از فکر گرفتار شدن در تاریکی وحشت داشتن، چون ممکن بود خفه بشن و زندگی‌شون رو از دست بدن. این احساس، همون غریزه بقاست که تو وجود همه‌مونه. امروزه دیگه غارها جایی برای زندگی نیستن، اما می‌شه آسانسور و تونل‌ها رو به عنوان معادل مدرن غارها در نظر گرفت.و حالا بریم سر اصل مطلب: طبق نظریه مشهور افلاطونی، انسانی که توی غار محصور شده، در واقع به سایه‌ها محکومه، به این معنی که در جهل و ندانم‌کاری خودش غرق شده. این‌جاست که یک وضعیت واقعی مثل گرفتار شدن در یه فضای تنگ می‌تونه حس‌های مختلفی رو توی ما بیدار کنه، از تأمل و خوداندیشی تا ترس‌های واقعی مثل کلستروفوبیا.ترس از فضاهای باز یا آگورافوبیا، واژه‌ای داره که از دو کلمه شکل گرفته: "آگورا" که از یونان باستان میاد و به معنای "مکان عمومی" است و "فوبیا" به معنای "ترس." آگورا شاید اولین فضای عمومی معنادار در تاریخ معماری بوده، جایی که دموکراسی متولد شد و نقش مرکزی در زندگی مردم داشت. اما جالب اینجاست که این ترس، پارادوکسیکال و پیچیده‌ست، چون دو نوع ترس متضاد رو ترکیب می‌کنه: ترس از فضاهای بسته و همچنین ترس از فضاهای عمومی مثل piazzas، بازارها، مراکز خرید و استادیوم‌ها. این ترس از کلستروفوبیا متفاوت است، چون طبیعت پیچیده‌تری داره و معمولاً با اضطراب یا افسردگی مرتبطه. این ترس ذاتی نیست و در طول زندگی به وجود میاد، به خاطر درک نادرست ما از فضاها.معمار و نظریه‌پرداز رومانیایی، دنا پاپ، در کتابش با عنوان "معماری، ادراک و ترس" توضیح می‌ده که شش عامل وجود داره که می‌تونه سطح استرس رو افزایش بده یا حتی باعث بروز فوبیا بشه. اولین عامل، دماست که به راحتی کنترل‌پذیره. دماهای شدید، چه گرما و چه سرما، می‌تونن سیستم عصبی رو تحریک کنن.دومین عامل، اشباع بیش از حد یک محیط با بیش از حد تحریک‌کننده‌هاست، مثل تبلیغات رنگارنگ و پرجنب و جوش که می‌تونه حس‌های ما رو خسته کنه. عامل سوم، شلوغی است که ناشی از عدم تناسب بین فضای موجود و نوع فعالیت‌های انجام شده در آن جاست، مثل تعداد زیاد مردم در یک مترو یا اتوبوس. عامل چهارم، شهرت یک مکان است، که می‌تونه باعث بشه فرد چیزهایی رو تصور کنه که هرگز واقعیت نداشته‌ باشن، مثلاً یک محله‌ای که شهرت بدی داره.پنجمین عامل، انرژی و منابعی است که می‌تونه به نوعی باعث ناامیدی بشه، مثل پله‌های ناهموار یا یک موزه خیلی گرون برای بازدید. و آخرین عامل، نبود محرک های حسی یا کمبود آن‌هاست، چون این محرومیت احساس عدم قطعیت رو به وجود میاره و شما نمی‌دونید از اون فضا چه انتظاری باید داشته باشید.پس معماری و فضا می‌تونه بستری برای احساسات بد رو فراهم کنه. ولی آیا فضایی که ما در اون زندگی می‌کنیم در کودکی می‌تونه تاثیرات طولانی مدت روی شخصیت و ترس های ما بذاره؟بله، به‌طور قطع! فضایی که ما در آن بزرگ می‌شویم و زندگی می‌کنیم می‌تواند تأثیرات عمیق و طولانی‌مدتی بر شخصیت و ترس‌های ما بگذارد. معماری و طراحی فضاها نه تنها بر رفتارهای ما تأثیر می‌گذارند بلکه می‌توانند احساسات، خاطرات و حتی نوع تفکر ما را شکل دهند.در حال حاضر تحقیقاتی در رابطه با تاثیر معماری در کودکی و شکل گیری ترس ها در بزرگسالی انجام نشده است. ولی این موضوع که انزوای کودکان و جدایی آنها از محیط های طبیعی باعث شکل گیری ترس هایی در بزرگسالی می‌شود، دور از ذهن نیست.در نوشته بعدی، سعی می‌کنم با اطلاعات بیشتری به بررسی این موضوع بپردازم که چگونه معماری و طراحی فضاها در شکل‌گیری ترس‌ها و اضطراب‌ها در افراد نقش دارد. خواهیم دید که چگونه فضای زندگی، محیط‌های اجتماعی و حتی فضاهای آموزشی می‌توانند تأثیرات عمیقی بر روانشناسی و احساسات ما داشته باشند و به ایجاد ترس‌ها منجر شوند. امیدوارم با همراهی شما، به درک بهتری از این موضوع دست پیدا کنیم.آیدا نجفیآیدا نجفیWed, 16 Oct 2024 15:20:52 +0330https://virgool.ir/@m_18724009/گل-نرگس-و-قربانیان-آن-نارسیسم-r6enqvewmwm8بوجک هورسمن، کاراکتری که توی کودکیش مورد تجاوز عاطفی قرار گرفت و در بزرگسالی به عنوان نارسیست از بقیه سو استفاده می‌کرد.نارسیس به خاطر مسخره کردن دخترایی که عاشقش می‌شدن، نفرین می‌شه. نفرین این بوده که نارسیس صورت خودش رو داخل آب چشمه می‌بینه و عاشق خودش می‌شه. ولی چون نمی‌تونسته با خودش وصال کنه از این عشق ضعیف و ضعیف تر می‌شه و در نهایت می‌میره. از جایی که اون می‌میره گلی درمیاد که اسمش می‌شه نرگس به معنای همون نارسیس.نارسیست کیه؟با توجه به داستانی که تعریف کردم شاید تا الان فهمیده باشین منظور از نارسیست کیه. نارسیست فردیه دچار به خودشیفتگی. در نگاه اول شاید اونها برای بقیه بی‌آزار برسن ولی نارسیست از درون ضعیفه و برای اینکه احساس قدرت و کنترل بکنه نیاز داره به قربانی.شاید فکر بکنین که فرد خودشیفته به دنبال آدم های ضعیف و بی‌اعتماد به نفس می‌ره تا راحت اون ها رو کنترل کنه اما برعکس، نارسیست برای تامیین نیازش دنبال آدم های قوی و با اعتماد به نفسه.نارسیست دنبال بی نقصیه. اون به دنبال کسی می‌گرده احساس بی‌نقص بودن بهش بده. بعد از اینکه نارسیست فرد هدفش رو پیدا کرد تکنیک هاش رو روی اون شخص اجرا می‌کنه. چیزی که نارسیست از قربانی می‌خواد تحسین و تشویق و مورد توجه قرار گرفته.نارسیست فاقد حس همدلیه و مطلقا اهمیت نمی‌ده شما چه حسی دارین و چه کاری دارین انجام می‌دین.تو یه مکالمه با نارسیست می تونین ساعت ها حرف بزنین و هیچ وقت از شما سوالی نپرسه و محوریت مکالمه اون باشه.نارسیست از نوع نازی!هیتلر کلی آدم رو متقاعد کرد طوری که اون به خودش اطمینان داشت، اطمینان داشته باشن. اون هیچ وقت احساس گناه و پشیمونی بابت کاراهایی که کرده بود نمی کرد و عاشق خودش بود.اون عاشق این بود که تحسین بشه و مطلقا احساس همدردی نمی کرد.اون عاشق بچه ها و حیوونات بود. شاید براتون جااب باشه که این بین بعضی از نارسیست ها مشترکه. یه نارسیست از انتقاد متنفره و برای همین عاشق کسایی که نتونن نقدش کنن مثل بچه ها و حیوانات.جوجو ربیت، توصیه می‌شه!نارسیست می‌تونه در ظاهر خیلی اهمیت بده و مهربون باشهاینکه یه نارسیست چرا باید تظاهر به اهمیت دادن بکنه در صورتی که این حس رو نداره دلایل مختلفی داره. انسان های عادی دارای حس همدردی هستن و بنابراین واقعا به بقیه اهمیت می‌دن و دوست دارن کمک کنن.اما نارسیست ها با توجه به اینکه حس همدردی ندارن به چند دلیل ممکنه به بقیه کمک کنن و تظاهر به اهمیت دادن بکنن:تصویر اجتماعی بهتر: نارسیست ها دوست دارن ازشون تقدیر و تشکر بشه‌‌. ممکنه اونها بخوان با تظاهر به بودن یک انسان ملاحظه گر و مهربون بخوان به محبوبیت و مشهوریت برسن.ارتباط اجتماعی: فرد نارسیست با توجه به نگاه ابزاری که به انسان ها داره دوست داره روابط اجتماعی زیادی داشته باشه.اون سعی می‌کنه با افرادی که از موقعیت اجتماعی بالایی برخوردارن یا به هر شکلی براش در آینده مفید خواهند بود ارتباط برقرار کنه. بنابراین سعی می‌کنه خودش رو سخاوتمند و مهربون نشون بده.حس خود برتر بینی: نارسیست با توجه به حس برتری که نسبت به بقیه داره احساس می‌کنه از بقیه کار ها رو بهتر بلده و دیگران نیاز شدیدا نیاز به کمک اون دارن. نارسیستِ رومانتیک و عاشق!شاید فکر کنین عاشق شدن برای آدمی که احساس همدلی نمی‌کنه غیر ممکنه. اما نارسیست ها به شدت می‌تونن عاشق بشن و رومانتیک رفتار کنن.اما نکته اینه که نارسیست در واقع عاشق شما نیست اون عاشق این ایده شده که شما با هم یه زوج کامل و بی‌نقص هستین.نارسیست از اینکه با رابطه پرفکت و بی‌نقص‌اش می‌تونه توجه و حسادت بقیه رو جلب کنه لذت می‌بره. اون عکس های دو نفره ای با هم خوشحال به نظر می‌رسین رو توی اینستاگرام و همه سوشال مدیا میذاره تا بقیه بدونن با هم چقدر خوشحال و بدون نقصین.در نهایت، آیا نارسیست ها آدم های بدی ان؟چیزی که ابتدای جرقه نوشتن این متن تا همین لحظه و در به پایان رسوندنش ذهنم رو درگیر کرده بود، اینه که نارسیست ها آدم های بدی ان؟ما باید به اونها به عنوان آدم های بدی نگاه کنیم که می‌تونن تغییر کنن و به بقیه صدمه نزنن اما نمی‌خوان، یا آدم های خوب و رنج کشیده ای هستن که دارن بهترین تلاششون رو برای وضعیتشون می‌کنن؟قضیه اینه که افراد فارق از اینکه نارسیست باشن یا نه خیلی پیچیده ان. افرادی که دچار نارسیسم هم نیستن گاهی اوقات رفتار های خودخواهانه نشون می‌دن و به بقیه آسیب می‌زنن.اینکه ما متوجه بشیم یه نارسیست چطوری به دنیا نگاه می‌کنه و اینکه آسیبی که به ما زده عمدی بوده یا خیر، نه تنها خیلی سخته بلکه کمکی نمی‌کنه.اگر توی رابطه با پدر، مادر، پارتنر و دوست قربانی نارسیسم شدیم، تنها کاری که می‌تونیم بکنیم اینه که روی بهبودی مون متمرکز بشیم و اگه فرد نارسیست برای درمانش یا اشتباهاتش از ما کمک خواست و پشیمون شده بود این لطف رو در حقش بکنیم.تا حالا توی رابطه تون با پدر، مادر یا دوست قربانی نارسیسم شدین؟ واکنش شما در مقابل افراد خودشیفته چیه؟ آیدا نجفیآیدا نجفیTue, 29 Aug 2023 14:38:29 +0330