https://virgool.ir/feed/@m_18471415fa2026-11-12 06:31:14https://files.virgool.ir/upload/users/2906016/avatar/UdG2Cp.jpghttps://virgool.ir/@m_18471415https://virgool.ir/@m_18471415/مُنیل-یعنی-رساننده-u4sffw0gxd9j«بسم‌الله الرحمن‌الرحیم»«یا منیل»منیل، یعنی رساننده. از نِیل به معنای رسیدن یا رسش. یا اقلا، یک چنین‌چیزی! مدت‌ها در تو به دنبال چنین نامی می‌گشتم. چنین نامی که بتوان تو را با آن صدا زد، بتوان خطابت کرد و سرت هوار کشید که: چرا نمیشه؟! چرا جلو نمی‌ره؟! چرا نمی‌رسم؟!» و وقتی به چنین لقبی برخوردم، حقیقتا احساس کردم این همان تویی هستی که راه صدا زدنت را پیش پایم می‌گذاری، تا بگویم، و بخواهم، که مرا «نِیل» کنی. برسانی. نگه‌داری و تا خود دنیا و آخرت تو و تمام عالمی که هست چون تو هستی، دیگر دچار سکون و سکوت و وقوفم، نکنی... دچار رکودم نکنی، که مرگ عمیقا و قطعا و حتما، همین «بی‌حرکتی» است. خودت گفتی، که تو ای بنده‌ی من، اگر یقین به درستی کردی، پیش برو، پیش برو تا باقی‌ش را برایت درست کنم. قول درست کردن و به قول ما «هندِل» کردن شرایط را خودت در دهان ما گذاشتی و ما نقل محافل و شبانه روز زندگی و کار و بار حیات و مماتمان کردیمش. خودت گفتی هستی تا زمانی که من، منِ انسان، من مخلوقِ عبد ضعیفِ خسته‌ی درمانده در راهِ «نرسیده»، با تمام قوا، هر چند کم، یا در عالم جهل و ضعف و غم و غصه‌ی خودم، غلط، در هنگام زاری و ناامیدی در گوشم فریاد بزنی که: تو اگه بشینی یعنی بازی رو باختی! نباید بشینی! نباید راضی بشی به نشستن! نباید راضی بشی به «نشدن»! برو! برو تا جایی که بفهمی میشه، برو تا جایی که نشونت بدم میشه! برو تا جایی که بفهمی اینجا، همون «رسیدن»ه...» و باز، و باز، و باز، همین قصه تا ابد... از من، ضعف و کاستی و از تو، قدرت راستی و درستی و به قول گفتنی، قدرت کاردرستی! بله. با تمام دعوا و مرافعه و داد و بی‌دادهایی که سرت آوار کردم، و می‌کنم و خودت را چه دیدی، شاید هم بعدها سرت کردم، معتقدم به اینکه اگر نیاستم، حتی اگر تو به هر دلیلی سنگی جلوی پایم بیاندازی، لبخند من زمانی که از سنگ عبور می‌کنم، نه برای تو، که شاید برای تمام عالم و کائنات پیرامون و اطراف، شیرین‌تر و زیباتر و گرم‌تر است! نه؟...امثال من شاید در چنین جایگاه‌ها یا به قول کله‌گنده‌ها، «تریبون‌»هایی که قرار می‌گیرند، بیش از هر چیز از تو و لطف و کرم و خلقت و بزرگی و رحمت و فلان و بهمانت حرف می‌زنند. دقیقا همان عباراتی که در تعبیر وجودی به اسم تو، تویی که در منطق خواندیم «خود آ» هستی و احد و صمد، برای نسل من چیزی بیش از یک کلیشه‌ی تکراریِ رو اعصاب نیست. شاید برای دیگران هم نبوده ولی چون تو بودی، به رویت نمی‌آوردند که عزیزم! این شکل و شمایلی که هر جا سراغت می‌آییم برایمان از تو می‌گویند، مثل پروفایلی شده که صد سال است عوض نشده در حالی که فالوئرهایت، چیزی بیشتر از تمام انسان‌های روی زمین هستند!برای همین هم هست شاید، که تا یکی از امثال من حرفی خارج از چارچوب تعیین شده در وصف تو می‌زند، او را «منحرف» و «کافر» می‌نامند و با «زبونتو گاز بگیر» و «این چه حرفیه؟!» دهانش را می‌بندند...امروز، و در همین تاریخ، یعنی در 15 مهرماه سال 1402 هجری شمسی، و در تاریخ 21 ربیع‌الاول سال 1445 هجری قمری، در لایه‌های زیرین و زبرین این عالم، دگرگونی‌هایی پیداست. دگرگونی‌هایی در قالب طوفان؛ و نه طوفان به مثابه یک آشفتگی و گردباد خطرناک، که در شمایلی متفاوت، چیزی مثل یک شروع، یک طوفان از نوع «الاقصی» بودن، یک طوفان از نوع صرفِ «امروز» بودن، و طوفان‌هایی دیگر که حتی اگر پیام‌آور ریک «رفت» یا «مرگ» یا «ویرانی» باشد، در پس خود یک «آمد» یا «حیات» و یا «آبادانی» و خلاصه یک «نِیلیدگی» هست و بوده و همیشه خواهد بود... چون اساس عالم این است که بعد از رفتن زمستان، بهار باشد و بهار بودگی و سبزی و شبز شدگی و رشد و... زندگی. این صفحه، این‌جا، این فضا، این صدا، این اتفاق، و این «تو»یی که بالای سر ما هستی و این همه «حرف» را در این «اتفاقات» عالم برای من و ما گنجاندی، همه و همه و همه و همه، زنگِ صدای همهمه‌های قبل از نبرد واقعی است. همان نبردی که از آدم تا خاتم، همه آمده بودند که بگویند آخرش، دوباره همه‌چیز با این نبرد شروع خواهد شد. آخرش، با اینکه آخر است ولی دوباره سر منشا یک شروع خواهد شد. آخرش، او خواهد آمد و اصلَش، او باید بیاید که جنگ سفیدی و سیاهی، جنگ بشود! او باید بیاید که هرکس، با هر چه که هست و نیست، چه مسلح، چه دستِ خالی، چه توانا و چه ناتوان و به هر شکل و در هر صورت و وجهه‌ای، چیزی از قبیل بار، از قبیل سنگینی یک مسئولیت، از قبیل تمام قدرتی که دارد، بگذارد برای هدفش... هدفش، چه سفید، چه سیاه، هر هدفی که بود... هرچه، هر طور، هر اندازه و هر کجا... این همه حرف زدم سر رسیدن یا نرسیدن و به قول ارسطو (اگر اشتباه نگویم) همان بودن یا نبودن، که برسم به این نقطه که بگویم: بودن، و رسیدن، ولی نه به هر شکلی و نه به هر مسیر و مقصدی. بودن و رسیدن، در باور. در ثبات، در حضور، در حرکت و نه در وقوف و رکود و سکون و مکث... بودن و رسیدن، در عین عقل، و در عین زحمت و مشقت و تقلا و تلاش، برای همان انتهای بی‌انتها... همان تهِ لایتناهی، همان که می‌دانی و می‌دانم و می‌دانیم. من و ما، همه‌ی ما، از همین نقطه، از همین‌جا، می‌رویم که بفهمیم، بودنمان، و رسیدنمان، کجاست، کی‌است، درست و غلط و سیاه و سفید و کربلا و عاشوراهایش به چه منوال‌اند، می‌رویم که اسممان، در میان «محرکین» باشد، و نه «متوقفین» و «مسکونین» و ای بسا حتی «مرکودین»! به قول رفیقمانفقط به امید تو! هیچا:)هیچا:)Sun, 08 Oct 2023 00:18:41 +0330