https://virgool.ir/feed/@m_17959525کاوشگر قصه‌ها، شکارچی رازها! عاشق دنیای پررمزوراز داستان‌های معمایی و هیجان‌انگیز، همیشه در جستجوی تیک‌تاک بعدی سرنوشت... #داستان‌نویس #ماجراجوfa2026-11-12 18:56:00https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_17959525https://virgool.ir/@m_17959525/فرار-از-سایه-ها-knyzkhaxptmtعرق سردی روی پیشانی‌اش نشسته بود. صدای قدم‌های سنگین روی آسفالت خیس کوچه پیچید. نفسش را در سینه حبس کرد و پشت یک سطل زباله‌ی بزرگ پناه گرفت. نور مهتاب از بین ابرهای پاره پاره روی خیابان می‌تابید.یک ساعت پیش، همه چیز عادی بود. «سامان» در کافه‌ای کوچک، کنار پنجره نشسته بود و قهوه‌اش را می‌نوشید. اما وقتی پیام روی صفحه‌ی موبایلش ظاهر شد، دنیا برایش چرخید: «آن‌ها پیدایت کردند. بدو!»سامان همه چیز را می‌دانست. در این شهر، هرکس وارد بازی «آن‌ها» می‌شد، یا می‌مرد یا ناپدید می‌شد. او نمی‌خواست هیچ‌کدام از این دو سرنوشت را داشته باشد.حالا صدای قدم‌ها نزدیک‌تر شده بود. دستی آرام روی اسلحه‌ی کمری‌اش کشید. نمی‌توانست برای همیشه فرار کند. چاره‌ای نبود؛ باید می‌جنگید. از جای خود جهید، پشت دیوار چسبید و نفسش را کنترل کرد. سایه‌ای بلند از کوچه گذشت. مردی در لباس مشکی، هیکلی درشت و چشمانی یخ‌زده. سامان گلنگدن را کشید، اما قبل از اینکه ماشه را فشار دهد، دستی از پشت روی دهانش نشست.ضربان قلبش به گوشش کوبیده شد. صدای خش‌دار آشنایی در گوشش زمزمه کرد:— «آروم باش، هنوز وقتش نرسیده.»سامان به سختی چرخید. چهره‌ی آشنا را دید. «نریمان»، تنها کسی که می‌توانست به او کمک کند. نریمان نگاهش را به مرد سیاه‌پوش دوخت که حالا داشت اطراف را بررسی می‌کرد. آهسته گفت:— «اون یه آدمکش حرفه‌ایه. ولی یه نقطه‌ی ضعف داره... چشماش. نور مستقیم اذیتش می‌کنه.»سامان چراغ قوه‌ی کوچکی از جیبش درآورد. قلبش در سینه می‌کوبید. نریمان سرش را تکان داد: «حاضری؟»ثانیه‌ها مثل ساعت‌ها گذشت. مرد سیاه‌پوش برگشت، صدای چکمه‌هایش روی آسفالت طنین انداخت. ناگهان، نور شدید چراغ قوه مستقیم به چشمانش خورد. مرد غرید و دستش به سوی اسلحه‌اش رفت، اما دیگر دیر شده بود. سامان ماشه را چکاند. گلوله‌ای سینه‌ی مرد را شکافت. لحظه‌ای بعد، سکوت همه جا را فرا گرفت.نریمان نفسی بیرون داد و گفت: «وقتشه از این شهر بری. ولی این پایان راه نیست. اون‌ها همیشه دنبال تو خواهند بود.»سامان به جسد مرد نگاه کرد. می‌دانست این فقط شروع بازی است…پایان؟یاشار شاهیاشار شاهTue, 01 Apr 2025 11:28:43 +0330https://virgool.ir/@m_17959525/تیک-تاک-آخر-mk1jzuhczjrpصدای ساعت دیواری سالن با هر تیک تاک، سکوت سنگین خانه را می‌شکست. امیر روی مبل نشسته بود، عرق سردی روی پیشانی‌اش نشسته بود، و چشمانش به نامه‌ای که در دست داشت خیره مانده بود.نامه‌ای که یک ساعت پیش، از زیر در خانه‌اش داخل انداخته شده بود."زمان تو رو به اتمامه. ساعتت رو نگاه کن."قلبش تندتر زد. دستش بی‌اختیار به مچش رفت. ساعت مچی‌اش دقیقاً ۲:۴۵ را نشان می‌داد. چیزی عجیب در مورد این عدد به ذهنش رسید، اما نمی‌توانست دقیقا درک کند چه بود.بلند شد و دور اتاق قدم زد. صدای تیک تاک ساعت دیواری حالا بلندتر به نظر می‌رسید. چشمانش روی عقربه‌ها قفل شد... ناگهان متوجه شد که ساعت دیواری هم دقیقاً ۲:۴۵ را نشان می‌دهد.نفسش در سینه حبس شد. این امکان نداشت! او مطمئن بود که وقتی وارد خانه شد، ساعت ۲:۳۰ بود!ضربه‌ای به در خورد.خشکش زد. قدمی به عقب رفت. حس ناخوشایندی در وجودش ریشه دواند. با احتیاط جلو رفت و از چشمی در نگاهی انداخت.هیچ‌کس نبود.اما وقتی به پایین نگاه کرد، بسته‌ای کوچک جلوی در افتاده بود. با دستان لرزان آن را برداشت و بازش کرد. داخلش چیزی نبود جز یک ساعت کوچک... که فقط تا عدد ۲:۴۵ تنظیم شده بود.ناگهان حقیقت مثل رعدی در ذهنش جرقه زد.۲:۴۵... زمانی که قرار بود بمیرد!همان لحظه، چراغ‌ها خاموش شدند و همه‌جا در تاریکی فرو رفت. قلبش در سینه کوبید. صدای خش‌خش از پشت سرش آمد...و بعد، صدای آخرین تیک تاک.یاشار شاهیاشار شاهMon, 31 Mar 2025 16:13:50 +0330https://virgool.ir/@m_17959525/سایه-ای-در-آیینه-o964vpv1dnwlرامین با چشمان نیمه‌باز به ساعت روی دیوار نگاه کرد. ۳:۴۷ صبح. احساس تشنگی می‌کرد. از تخت پایین آمد و به سمت آشپزخانه رفت. خانه در تاریکی فرو رفته بود و تنها نور کم‌رنگ ماه از پنجره داخل می‌تابید.لیوانی آب نوشید و وقتی برگشت، ناگهان نگاهش به آیینه‌ی قدی کنار سالن افتاد. سایه‌ای در آیینه تکان خورد.نفسش در سینه حبس شد. آیینه درست روبه‌روی او بود، اما تصویر خودش را نمی‌دید—فقط یک سایه بود که انگار نفس می‌کشید!رامین قدمی به عقب گذاشت. سایه هم همین کار را کرد، اما کمی تأخیر داشت، انگار که تلاش می‌کرد او را تقلید کند. قلبش محکم می‌کوبید. دستش را بالا برد، اما سایه هنوز تکان نخورده بود.ناگهان سایه لبخند زد.رامین یخ زد. این دیگر بازتاب او نبود. لبخند سایه عریض‌تر شد، غیرطبیعی و پر از دندان‌های سیاه.با ترس سرش را برگرداند تا از آیینه فرار کند، اما همزمان صدای آرامی در گوشش زمزمه کرد:"داری جای منو می‌گیری، دیگه نوبت منه..."رامین نفس‌زنان برگشت، اما دیگر چیزی نبود. آیینه فقط سالن خالی را نشان می‌داد.قلبش هنوز دیوانه‌وار می‌زد. همه‌چیز مثل قبل بود… یا شاید هم نه؟! لحظه‌ای مکث کرد و به آیینه نگاه کرد.تصویرش در آیینه دقیقاً مثل خودش بود، اما حالا که خوب نگاه می‌کرد… پلک نمی‌زد.یاشار شاهیاشار شاهMon, 31 Mar 2025 15:29:13 +0330