<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های Ninidada</title><link>https://virgool.ir/feed/@m_178987</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-11 18:37:54</pubDate><image><url>https://virgool.ir/images/default-avatar.jpg</url><title>Ninidada</title><link>https://virgool.ir/@m_178987</link></image><item><title>مزه بهشت 247</title><link>https://virgool.ir/@m_178987/مزه-بهشت-247-gbbc6ilnvzqm</link><description>مزه بهشت 247روی تخت هتل دراز کشیده م و ماگ بزرگ چای م تمام بار خستگی روزم را بر دوش میکشد. ٧ ساعت پیاده روی و سرپا بودن را به گرسنگی و تشنگی در تمام آن ساعت ها اضافه کنی، به اضافه سرگشتگی در میان تمام برند ها و مغازه های پاساژ، آنهم با چاشنی کرونا و ترس از آدم دیدگی جوری که زامبی ها را دیده باشی، آخرش حق میدهی به فنجان چای که با این وظیفه خطیرش دچار استرس هم بشود!دقیقا از کجای تاریخ شروع شد که چای اگر خوب باشد، کل بار زندگی را بر دوش میکشد و با نوشیدن یک لیوان ش، تمام درد و رنج ها و خستگی ها از صفحه روزگار محو میشود!؟یک نگاه به ماگ مشکی زرد کنار تخت می اندازم که هنوز مقداری چای در دل دارد. در دل ش چندتایی فحش به من می دهد و منم انگار تنها راه گریزم برای آرام خوابیدن همین باشد، تا ته لیوان را سر میکشم و به زیر لحاف سفید رنگ م لیز میخورم و ته مانده چای در لیوان را با تمام خستگی هایم جا می گذارم....اخ که مزه بهشت میدهد این چای جان?</description><category>Ninidada</category><author>Ninidada</author><pubDate>Tue, 23 Mar 2021 23:51:46 +0430</pubDate></item></channel></rss>