https://virgool.ir/feed/@m_17619694قلم همراه همیشگیه زندگیمه... نوشتن فقط کنار هم قرار دادن کلمه نیست؛ یه دنیا حس و حادثه پشتشه تا خواننده رو همراه خودش کنه...fa2026-11-10 23:44:56https://files.virgool.ir/upload/users/4933357/avatar/Zcyqhf.jpghttps://virgool.ir/@m_17619694https://virgool.ir/@m_17619694/بن-بست-تقدیر-پارت-۱۶و-۱۷-lbudwcrxjnh1پارت ۱۶نیما مثل قایق شکسته‌ای که اسیر طوفان شده، احساس سردرگمی و غرق شدن داشت.ته دلش خوب می‌دونست که حرف‌های ساناز ذره‌ای تردید تو وجودش ایجاد نکرده، اما این حقیقت زندگی ساناز مانع بزرگی برای به هم رسیدنشون بود.با خودش فکر می‌کرد که اگه خانواده من این جریان رو بدونن، شاید مخالفت‌هاشون رو جدی‌تر کنن و اون وقت با چالش‌های سخت‌تری روبرو میشم. از طرفی به خودش می‌گفت، این مسئله زندگی خصوصی سانازه و اگه قرار باشه به کسی مربوط بشه، فقط و فقط من هستم. پس اصلاً خانوادم چیزی از این موضوع نباید بفهمن.از نظر نیما این مسئله اونقدر کم اهمیت بود که حتی از ساناز نپرسیده بود که چطور پدرش رو از دست داده.با خودش گفت کمی که از این ماجرا گذشت و ساناز آروم‌تر شد، حتماً ازش می‌پرسم، اما چند دقیقه بعد گفت چه فرقی می‌کنه، مرگ مرگه.دیگه حالا تصادف کرده باشه یا بر اثر بیماری فوت کرده باشه.کشمکش درونی و صداهایی که مثل باد توی ذهنش می‌گذشت، موجب شده بود تا دنیایی از فکر و خیال و سوال براش پیش بیاد.سوال‌هایی که می‌دونست اگر اون‌ها رو دونه دونه از ساناز بپرسه، نتیجه‌ای جزء ناراحت کردن ساناز و دلخوری عایدش نمی‌شه و اگر هم نپرسه هزاران هزار پاسخ برای هر سوال پیدا می‌کنه و این سردرگمی عذابش می‌داد.صدای ضربه‌ای که به در خورد، نیما رو از فکر و خیال بیرون آورد.نیم خیز روی تخت نشست و نگاهی به در انداخت.نیلوفر در چهارچوب در ظاهر شد و گفت: خواب که نیستی داداشی، می‌تونم بیام تو اتاق. نیما با سر تایید کرد.نیلوفر روی صندلی پشت میز تحریر نیما نشست و گفت: نیما جون درسته من خواهر کوچیکت هستم، اما از بچگی هر بار تو گندکاری کردی، من جمعش کردم. اینو قبول داری؟نیما لبخندی زد و گفت: آره، حرف حقو می‌زنی.– این بارم دلم نمی‌خواست، تو رو اینجور معلق بین زمین و آسمون ببینم. می‌دونم عشق چیز عجیبیه. آدم وقتی دلش با یکی باشه، دوست داره هرجور که شده بهش برسه. اینو با همه وجودم درک می‌کنم.نیما نگاه پرسشگرانه کرد و گفت: یعنی چی نیلوفر، کسی تو زندگیته؟نیلوفر نفس عمیقی کشید و گفت: آره، اما مسئله مهمتر الان، تو و ساناز هستید. می‌فهمم که این دوست داشتنه که باعث شده تا حالا قید همو نزنید و خیلی سختی‌ها رو واسه رسیدن به هم تحمل کنید.رابطه پدر و پدر فریماه هم که شاید مثل قبل نشه، اما کم کم اوکی میشه. من با پدر صحبت کردم اون عصبانیت روزای اول رو نداره. بهش گفتم: بابا اگه تو حاضر نشی بیای خواستگاری، چند صباح دیگه نیما تو روی ما وامیسته و بدون اجازه تو میره دست ساناز رو می‌گیره و میره زیر یه سقف.– پدر چی گفت؟– می‌دونی که وقتی حرف منطقی می‌زنم، سکوت می‌کنه و یه سیگار روشن می‌کنه. همین کارو کرد. – خوب حرف آخر پدر چی بود؟– گفت حاضره فقط و فقط یک بار بیاد خواستگاری. اگر شرایط سختی خانواده ساناز برات نداشتن و سنگ پیش پات ننداختن، بابا هم اوکیه با این ماجرا.نیما که به کل ماجراها و حرف‌های ساناز در مورد پدر و مادرشو فراموش کرده بود، جستی زد. از جاش پرید و نیلوفر و محکم بغل کرد و لپشو بوسید.بعد یهو گفت حالا نمیگی عاشق کی شدی؟نیلوفر لبخندی زد و گفت: مربی سنتورم. چند وقتی میشه با هم صحبت می کنیم و قصدش جدیه، اما فعلا گفتم پا پیش نذارن. حالا ایشالا ماجرای شما ختم بخیر بشه تا بعد…پارت ۱۷نیما تو پوست خودش نمی‌گنجید.مثل پرنده سبکبال که بعد از فرسنگ‌ها پرواز کردن به مقصد رسیده و می‌تونه نفسی تازه کنه، حس آرامش عجیبی داشت.هرچند از صبح ندایی در درونش نهیب می‌زد که شاید جلسه خواستگاری امروز اونطور که دلش می‌خواد پیش نره.اتفاق‌ها و حرف‌هایی رخ بده که باب دل خودش و ساناز نیست، اما نمی‌خواست روزی که مدت‌ها منتظرش بود رو با افکار و انرژی منفی خراب کنه.انگار میلاد دوستش و آرایشگرش هم متوجه شد که استرس عجیبی بر نیما حکم فرماست. همینطور که جلوی موهای نیما رو حالت می‌داد و با تافت فیکس می‌کرد، گفت: چیه شادوماد! این شتریه که در خونه همه می‌خوابه. اینقدر استرس نداشته باش. اول و آخر عاشق و معشوق به هم می‌رسن. اون واسه قدیما بود که فرهاد به لیلی نرسید.نیما در حالی که می‌خندید گفت: آفرین اسطوره‌های عاشق هم که خوب می‌شناسی، آره مجنونم به شیرین نرسید.نیما بعد از آرایشگاه به سمت گل فروشی رفت و باکس گل رز قرمزی که مطابق میل ساناز بود رو تحویل گرفت. خودش دلش می‌خواست دست گل بزرگتر و لاکچری‌تری سفارش بده، اما ساناز خیلی از تجملات و ریخت و پاش زیادی خوشش نمی‌اومد.به سمت خونه رفت. نیلوفر که از چند ساعت قبل مشغول درست کردن کاپ کیک‌های سفارشی مراسم خواستگاری بود.اون‌ها را به آرومی داخل باکس شیشه‌ای قرار می‌داد و با روبان و گل‌های قرمز اطراف اون رو تزیین می‌کرد.نیما نمی‌تونست خوشحالی خودش‌و پنهون کنه. حتی در برابر نگاه‌های پر از سرزنش و غمگین پدر باز احساسات خودشو بروز می‌داد.پدر انگار هنوز با این قضیه کنار نیومده بود و فقط به خاطر خوشحال کردن دل پسرش و اینکه امیدی برای وصلت فریماه و نیما نمی‌دید قبول کرده بود بیاد خواستگاری.برعکس پدر، خوشحالی رو تو چشم‌های مادر نیما می‌شد دید.تو تمام طول مسیر سکوت عجیبی تو ماشین حکمفرما بود. فقط گاهی نیلوفر با شوخی‌ها و سر به سر گذاشتن‌هاش سعی می‌کرد فضای سنگین رو کمی عوض کنه.خونه ساناز اینا تو بالای شهر قرار داشت که از لحاظ وسعت و زیبایی به گرد پای ویلای کردان که نیما دیده بود نمی‌رسید.به محض ورود پدر و مادر ساناز یا همون عمه و شوهر عمه ساناز اینقدر گرم و صمیمانه استقبال کردند که پدر نیما گره اخماشو باز کرد و صلاح ندونست که در برابر این همه خوش برخوردی بد اخلاقی رفتار کنه.مثل همه خواستگاری‌ها اولش حرف کار و زندگی و صحبت‌های روتین و عادی بود. نیما همونطور که ساکت نشسته بود، هر از گاهی به مادر نگاه می‌کرد که به ساناز لبخند می‌زنه.نیما با خودش فکر می‌کرد، مادر هم موافق این وصلته و خیلی راحت‌تر می‌تونه پدر رو به این ازدواج متقاعد کنه.مادر که گویا از حرف‌های تکراری پدر ساناز و شوهر خودش حسابی کلافه شده بود، با خنده گفت: دیگه از هر دری گفتیم، اگه اجازه بدید تکلیف این دو تا جوون عاشق و مشخص کنیم.پدر ساناز با احترام گفت: اجازه ما هم دست شماست. چرا که نه؟ ما هم جوون بودیم عاشقی کشیدیم. می‌دونیم بد دردیه و بعد ادامه داد؛ دیگه این روزا مهم اینه که پسر و دختر همدیگرو دوست داشته باشن و شرایط همو بپذیرن. ما هم به عنوان خانواده و بزرگتر حمایتشون می‌کنیم. مگه نه آقای شادمان؟یه نکته‌ای هم بگم، من بین داماد و دخترم هیچ فرقی نمی‌ذارم. وقتی ساناز جون به من گفتند که آقا نیما رو برای کار توی شرکت استخدام کنیم، من هیچ مخالفتی نکردم. چون آرامش دخترم در گرو آرامش پسر شماست.پدر نیما کمی از این حرف شرمنده شد و گفت: بله آقای فرهادی شما درست می‌گید. دیگه دوره زمونه عوض شد و باید به ساز جوونا رقصید. البته ما هم چیزی جزء خوشبختی بچه‌ها نمی‌خوایم.پدر ساناز گفت: اگرچه این بچه‌ها مدت‌هاست که دارن حرفاشونو می‌زنند اما باز برن روی تراس، حرف‌های جدی آخر و اتمام حجت‌ها رو هم بگن. ندا (ستاره)ندا (ستاره)Thu, 29 Oct 2026 02:26:00 +0330https://virgool.ir/@m_17619694/بن-بست-تقدير-پارت-۱۴-و-۱۵-mqia0uhfptpzپارت ۱۴ساناز بلند شد و خرامان خرامان به سمت قهوه بار کوچکی که در گوشه پذیرایی بود رفت.دو فنجون کوچک قهوه‌خوری با لبه‌های طلایی برداشت و اون‌ها را از قهوه لبریز کرد و روی میز جلو مبلی مقابل نیما قرار داد.همونطور که با قاشق بازی می‌کرد رو به نیما گفت: چرا تو ماشین سرم داد زدی؟نیما که متوجه تغییر لحن و رفتار ساناز شده بود گفت: واقعا متاسفم، معذرت می‌خوام ازت. ساناز ادامه داد: هنوز رابطه ما جدی نشده و تو هم خیلی ادعای عاشقیت میشه اینجور سر یه مسئله‌ای که واقعاً من مقصر نیستم سرم داد می‌زنی. بعد یک قوطی کوچکی از تو کیفش در آورد و و مقداری از گرد سفید رنگی رو تو قهوه نیما ریخت و گفت: بخور.نیما مات و مبهوت به ساناز و فنجون قهوه روبروش نگاه کرد و با صدایی که لبریز از تعجب بود گفت: نمی‌فهمم. چی بود ریختی تو قهوه؟ساناز دستاشو در هم قلاب کرد و داخل مبل چرمی فرو رفت و گفت: سم سزای کسیه که سر من داد میزنه.– مرگ؟ شوخی می‌کنی دیگه؟ساناز گفت: فکر می‌کنی برای چی آوردمت اینجا. اینجا ردی از زندگی آدم می‌بینی. من برای خوشبختیمون هر کاری کردم، اما تو سر من داد زدی.– ساناز فقط به خاطر یه داد زدن؟ساناز فنجون قهوه‌ای که توش پودر سفید ریخته بود و برداشت و سر کشید. نیما هراسان از جاش بلند شد و گفت: دیوونه چیکار می‌کنی؟ بعد با یه جست، کت ساناز رو از دسته مبل برداشت و گفت: بیا تنت کن، برسونمت بیمارستان.ساناز با لحنی که نمی‌شد جدیت، ترس یا عصبانیت رو ازش تشخیص داد: رو به نیما گفت، سم نبود! پودر جوانه گندم بود، اما اگه یک روزی بهم خیانت کنی، دوستم نداشته باشی، دیگه نگات عاشقانه نباشه، هم تو و هم خودمو می‌کشم نیما.نیما نفس راحتی کشید. در حالی که دست و پاهاش از استرس می‌لرزید و نفسش به شماره افتاده بود، چند دقیقه‌ای چشماشو بست.سرش رو میان دستاش گرفت و گفت: آخه ساناز چرا این کارو می‌کنی؟ مگه من بدی در حقت کردم؟ – در حق من نه، ولی تو به فریماه خیانت کردی و می‌تونی با منم این کارو بکنی.– قشنگم، ماجرای منو فریماه قول و قراری بود که بین پدرامون شکل گرفته بود. منم تا اون روز عشق و تجربه نکرده بودم، اما حالا با تو خوشبخت‌ترینم. من تو رو با قلبم انتخاب کردم. محاله روزی از راه برسه که عشقم به تو کمتر بشه.ساناز گوشیشو روشن کرد و روی دوربین سلفی گذاشت. سپس کمی خودش رو روی مبل جابه‌جا کرد تا به  نیما نزدیک‌تر بشه و تو یک قاب جا بگیرن. بعد روی ضبط ویدیو ضربه‌ای زد و گفت: همه حرف‌هایی که به من گفتی رو تو این فیلم بگو.نیما خندید و گفت: چی بگم؟– بگو دیگه… همین که دوسم داری، تنهام نمی‌ذاری. بگو و قول بده.نیما رو کرد به دوربین و گفت: امروز چهارشنبه ۲۶ فروردین ۱۴۰۵، من، نیما شادمان به ساناز قول میدم که همیشه و همیشه کنارش بمونم. دوستش داشته باشم. تنهاش نذارم و عشق اول و آخرم باشه. سپس با دست سر ساناز رو به صورتش نزدیک کرد و روی موهای مواجش بوسه‌ای زد.ساناز گفت: این ویدیو و این حرفت برای من از صد تا سند و مدرک با اعتبارتره.لبخند کمرنگی روی لباش نقش بست و ادامه داد: ترس از دست دادن ترس عجیبیه… یک بار یکی مثل تو که ادعای عاشقی داشت، ولم کرد.پارت ۱۵نیما با چشم‌هایی که از تعجب گشاد شده بود، به ساناز نگاه کرد.کمی روی مبل جابجا شد. نفس عمیقی کشید. آب دهانش رو قورت داد.انگار انتظار هر حرفی رو داشت، جزء این حرف.توی ذهنش یک لحظه هزاران سوال صف کشید. سوال‌هایی که نمی‌تونست جواب اون‌ها را پیدا کنه.ثانیه براش مثل یک قرن می‌گذشت. نگاهی به ساناز کرد و گفت: چه کسی تو رو ول کرده؟ چرا تا به امروز چیزی به من نگفته بودی؟ساناز بلند شد. بی‌تفاوت به حرفی که زده بود و حرفی که از نیما شنید، گفت: میرم شکر بیارم با قهوه بخوری.نیما هم بلند شد. پشت سر ساناز به آشپزخونه رفت.این بار با لحن آروم‌تری پرسید: چی شده عزیزم؟ من گذشته تو رو قضاوت نمی‌کنم، فقط می‌خوام بدونم. اگه دردی هست، بزار هم دردت باشم.سپس جلوتر رفت.ظرف شکر رو از دست ساناز گرفت.به چشماش نگاه کرد.یه لایه اشک جلوی چشمای قشنگ ساناز رو گرفته بود.به وضوح می‌تونست بغض توی گلوش رو حس کنه.یک لیوان برداشت.از آب شیر پر کرد و به دست ساناز داد و گفت: بخور عزیزم. انگار از یادآوری یه موضوعی اذیت شدی.بعد بهش گفت: اگه دوست داری بهم بگو. مطمئن باش، من تحت هیچ شرایطی ولت نمی‌کنم. چون دوست داشتنم واقعیه.نفس کشیدن برای ساناز کمی راحت‌تر شد.چند جرعه‌ای از آب نوشید و نفس عمیقی کشید.مجدد به داخل پذیرایی برگشت. روی نزدیک‌ترین مبل نشست و گفت: من عاشقش نبودم، اما کم کم توی رفت و آمدها بهش علاقه‌مند شدم.وقتی حقیقت زندگیم رو فهمید، ولم کرد.ساناز چشماشو بست تا جلوی ریختن اشک‌هاشو بگیره، اما از زیر مژه‌های بلند سیاهش چند قطره اشک روی صورتش ریخت. در این لحظه هر کس دیگه‌ای جزء ساناز، روبروی نیما نشسته بود و برای گفتن حقیقت طفره می‌رفت، نیما سرش داد می‌زد، اما در برابر ساناز انگار حس عجیبی اونو به سکوت دعوت می‌کرد.حس کرد توی ذهنش کسی پتک آهنی می‌کوبه، اما باز هم نخواست حال بد ساناز رو از این خراب‌تر کنه.چیزی نگفت و دست‌های ساناز رو توی دستش گرفت و نوازشش کرد. چون احساس کرد تو این لحظه به جای سین جیم کردن، همراه بودن کنار ساناز بیشتر جواب میده. ساناز نفس عمیقی کشید و گفت: چند سال قبل یه آموزشگاه می‌رفتم که تکنیک‌های خودشناسی و خودباوری آموزش می‌داد. تو اون آموزشگاه کلاس‌های هنری دیگه‌ای هم برگزار می‌شد. استاد یکی از کلاس‌های هنری از من خوشش اومد و خانوادش اومدن خواستگاری.یکی دو ماهی هم با هم در رفت و آمد بودیم تا بیشتر با خصوصیات اخلاقی هم آشنا بشیم.تا اینکه یه روز بهش گفتم پدر و مادری که می‌بینی و الان دارم باهاش زندگی می‌کنن، پدر و مادر واقعی من نیستن.اینا در حقیقت عمه و شوهر عمه من هستند‌. پدر من فوت کرده و مادرم منو تو ۸ سالگی ول کرده و رفته و من از اون روز تا الان مادرم رو ندیدم.بعد فهمیدن این جریان چند روزی باهام تماس نگرفت و بعد یک روز پیام داد و گفت: حس می‌کنم ما به درد هم نمی‌خوریم.حالا تو هم بعد شنیدن این حرفا چه تصمیمی می‌گیری؟نیما گفتم بیای تو کارخونه پدرم، اصلاً کارخونه من کار کنی که حداقل وقتی میای خواستگاری بگی یه کاری دارم. من نمی‌خوام جلوی خانوادت واستی، اما دلمم نمی‌خواد تورو از دست بدم.دیگه صدای ساناز نمی‌لرزید؛ بلکه اشک به پهنای صورتش جاری شده بود و با هق‌هق این حرف‌ها رو می‌گفت: آوردمت این خونه رو ببینی. این خونه مال پدرمه. خونه‌ای که سال‌هاست توش پا نذاشتم، اما می‌دونی چرا؟ چون اینجا خاطرات خوبی داشتم. خاطرات خوبی از پدرم، حتی از مادری که منو گذاشت و رفت. حالا دلم می‌خواد با تو دوباره تو این خونه خنده‌هامو از سر بگیرم‌. الان تصمیمت چیه؟ندا (ستاره)ندا (ستاره)Thu, 29 Oct 2026 02:10:01 +0330https://virgool.ir/@m_17619694/بن-بست-تقدیر-پارت-۱۲و۱۳-jjlsnq9sfpf4پارت ۱۲نیما با دو تا لیوان آب آلبالو وارد ماشین شد و همین طور که لیوان ساناز رو به دستش می‌داد پرسید: خب خانم خوشگله، چه سوپرایزی واسه ما داری؟– عجله نکن، فقط می‌خوای به خانوادت اطلاع بده. چون ممکنه خیلی طول بکشه.– مسئله‌ای نیست، کسی نگران من نمی‌شه.–ای بابا عجب خونواده‌ای داری تو، دلواپس گل پسرشون نمیشن… ولی نیما اگه یه روز، یه لحظه جایی بری و به من نگی، مطمئن باش تنها در صورتی می‌بخشمت که مرده باشی و نتونی خبر بدی، وگرنه خودم سرتو میبرم می‌ذارم رو سینه‌ت… عشق من این مدلیه. شیر فهم شد.– چه لاتی شو پر کردی، واسه ما رو نکرده بودی این هنراتو!– آدم که همه هنراشو یه باره رو نمی‌کنه، آسه آسه رو می‌کنم که دلتو نزنه.نیما همینطور که از شیشه پنجره بیرون و نگاه می‌کرد و با نی آب آلبالو می‌خورد، به این فکر کرد که چقدر زندگی با فریماه سخت و بی روح می‌شد. تو دلش گفت چه کار خوبی کردم که خدا ساناز رو سر راهم قرار داده.ساناز با آرنج ضربه‌ای به نیما زد و گفت: کجا سیر میکنی؟سپس ماشین رو استارت زد و حرکت کرد.نیما ازش پرسید: کدوم مسیر میری؟ساناز گفت: کردان.نیما گفت: خیلی راهه تا اونجا که.– گفتم بهت که، ممکنه دیر بشه، می‌خوای برگردیم؟‐ نه، بزن بریم، ببینیم سوپرایزت چیه!ساناز صدای ولوم ضبط ماشین رو بلند کرد و رو به نیما گفت: عشقم این آهنگ و به تو تقدیم می‌کنم و بعد همراه خواننده شروع به زمزمه کرد:تو دونسته بودیچه خوش باورم من شکفتی و گفتی از عشق پرپرم من تا گفتم کی هستی؟ تو گفتی یه بی‌تاب تا گفتم دلت کو؟تو گفتی که دریابقسم خوردی بر ماه که عاشق‌ترینی تو یک جمع عاشق تو صادق‌ترینی همون لحظه ابری رخ ماه و آشفت به خود گفتم ای واااای مبادا دروغ گفتنیما بیشتر از اینکه به موزیک گوش بده، عاشق سرزندگی، هیجان و عشق تو چشمای ساناز شده بود. لحظات کنار ساناز برای نیما اینقدر قشنگ و دلنشین بود که اصلاً متوجه گذر زمان نمی‌شد.دلش می‌خواست زمان از حرکت بایسته و ساعت‌ها فقط و فقط ساناز رو تماشا کنه. کنار ساناز باشه. باهاش حرف بزنه و حس خوشبختی رو با همه وجودش در آغوش بکشه.آفتاب غروب کرده بود و هوا رو به تاریکی می‌رفت که ساناز وارد یک خیابان فرعی شد و چند متر جلوتر از داخل ماشین ریموت رو زد. در مشکی بزرگی که دو طرف اون، دو مجسمه شیر قرار داشت، از هم باز شد.نیما حسابی متعجب شده بود و به ساناز گفت: اینجا کجاست؟– اینجا خونه‌ایه که قراره با هم زندگی کنیم.ساناز وارد حیاط سنگ فرش شد که تا چشم می‌کرد درخت‌های میوه، اطراف اون رو پوشونده بود.درب مشکی پشت سر ماشین ساناز بسته شد و ماشین از جاده‌ باریک بین درخت‌ها، که منظره بهشتی خلق کرده بود، عبور کرد. نیما متوجه یک سوئیت تقریبا ۶۰ متری شد که کمی بعد از در ورودی قرار داشت. به نظرش خونه سرایداری می‌اومد، اما انگار کسی در اون زندگی نمی‌کرد.ماشین ساناز مقابل یک عمارت دو طبقه که به شکل هنرمندانه‌ای با نمای سیمان بری سفید، کند و کاری شده بود، توقف کرد.ستون‌های بلندی که از زیر سقف به زمین رسیده بودند و پله‌هایی که از دو سمت عمارت به طبقه دوم می‌رفتند، جلوه باشکوهی به ساختمان بخشیده بود.پارت ۱۳نیما هاج و واج به اطرافش نگاه می‌کرد.‌ محوطه ویلا اونقدر بزرگ بود که نیما ابتدا و انتهای اون رو نمی‌تونست ببینه.همونطور که از ماشین پیاده می‌شد، چند قدمی به سمت جلو رفت و در قسمت راست یک استخر بزرگ روباز دید که انگار سال‌ها بود رنگ آب رو به خودش ندیده.کاشی‌های آبی فیروزی استخر بر اثر گرد و خاک به رنگ طوسی در اومده بود و کف و اطراف استخر پر از برگ درختان چنار بود.  ساناز همونطور که از پله‌های عمارت بالا میرفت و صدای نازک پاشنه کفشش با سنگ‌های مرمر پله سکوت باغ رو می شکست، داد زد: نیما جون بیا دیگه.نیما به خودش اومد و به سمت ورودی عمارت حرکت کرد. به ساناز رسید و گفت: اینجا کجاست؟ساناز همونطور که روی مبل ولو می‌شد و کفش‌های پاشنه بلندش و از پا در می‌آورد و نفس راحتی می‌کشید گفت: اینجا قراره خونه یه عروس دوماد خوشبخت بشه. من و تو دیگه.– واقعا دارم تعجب می‌کنم، شوخی می‌کنی؟– شوخی چیه نیما. اینجا ویلای خودمه. سالهاست اینجا نیومده بودم، اما دلم می‌خواد دستی به سر روی اینجا بکشیم و همین جا زندگی کنیم.یکم به محل کارت دوره. ولی خب خیلی مهم نیست. رئیست خیلی مهربونه!– چرا ایستادی؟ بیا بشین.– راستی ساناز، اون سوئیت کوچیک جلوی در ورودی باغ برای کیه؟– ساناز اخماشو تو هم کرد و گفت: هیچ وقت سمت اون سوئیت نرو.بعد که مکث نیما رو دید ادامه داد: من اونجا آدمایی که ازشون خوشم نمیاد رو نگه می‌دارم. اینقدر بهشون گشنگی میدم تا بمیرن.لحن ساناز اونقدر جدی بود که نیما نتونست چیزی بگه و با نگاهی پرسشگرانه ساناز رو نگاه کرد.ساناز زد زیر خنده و  گفت: دیوونه، آخه من قاتلم مگه.سپس سمت قهوه ساز رفت و شروع کرد به آماده کردن قهوه.همینطور زیر لبش حرف می‌زد و می‌خندید.نیمای دیوونه چرا تو شوخی‌های منو باور می‌کنی.راستی نیما نگفتی از اینجا خوشت میاد؟– آره قشنگه، ولی…– ولی چی؟–حس بدی دارم ساناز. تو بهم کار دادی. تو میگی بیایم اینجا زندگی کنیم. یباره خرج عروسی هم بابات بده. یه جورایی غرورم انگار له میشه.ساناز روی کاناپه چرمی مشکی کنار نیما نشست. در حالی که کمی بدنش رو به سمت نیما کج کرده بود تا بتونه خوب صورتش رو ببینه گفت: این چیزا اصلاً واسه من مهم نیست. من دلم می‌خواد کنار هم خوشبخت باشیم. من همه سرمایه و دار و ندارمو بهت میدم ولی فقط از تو یه قول می‌خوام.– چه قولی؟ – اینکه همیشه‌ی همیشه کنارم بمونی. تحت هیچ شرایطی تنهام نزاری. ولم نکنی نیما…من بدون تو می‌میرم، اما اگه اون روز برسه جفتمون با هم می‌میریم.نیما دستش رو روی دست‌های ساناز گذاشت و گفت: قسم می‌خورم تا روزی که نفس می‌کشم کنارت می‌مونم.بعد دستای ساناز رو بوسید و با خنده گفت: به شرطی که یه قهوه به ما بدی.ندا (ستاره)ندا (ستاره)Thu, 15 Oct 2026 00:17:06 +0330https://virgool.ir/@m_17619694/رمان-بن-بست-تقدیر-پارت-۱۰-و-۱۱-sivbohycsdgoپارت ۱۰:مادر با تعجب به نیما که با ظاهری آراسته از پله‌ها پایین می‌اومد، نگاه کرد.براش عجیب بود که نیما این وقت صبح بیدار شده.در جواب سلام، صبح بخیر نیما گفت: سلام پسرم، بیا همراه پدرت صبحونه بخور. خیر باشه این وقت صبح بیدار شدی؟!نیما همونطور که ساعتش رو دور مچ دست می‌بست، گفت: از امروز می‌خوام برم سر کار.برق شادی تو چشمای مادر درخشید و رو به شوهرش گفت: دیدی گفتم ناصر، نیما بچه‌ای نیست که جلو حرف من و تو واسته.چقدر گفتم باهاش با مهربونی و ملایمت رفتار کن. برو دستشو بگیر و بیارش تو مغازه اما تو گوش نکردی.نیما الان خودش می‌خواد بیاد پیش تو کار کنه.نیما لحظه‌ای وسط پذیرایی مکث کرد؛ طوری که بتونه داخل آشپزخانه رو ببینه و در جواب مادرش گفت: نه مادر جون، قرار نیست پیش بابا کار کنم. گشتم یه کار پیدا کردم و از امروزم کارم شروع میشه، خداحافظ.مادر نیما که تا این لحظه فکر نمی‌کرد قضیه اینقدر جدی باشه، روی صندلی آشپزخونه نشست و سرش رو میان دو دستاش گرفت و زیر لب گفت: ای وای، کی می‌خواد این جنگ اعصاب تموم بشه.پدر گفت: وقتی پول تو جیبش نباشه، عشق و عاشقی یادش میره. دختره هم که بی‌عقل نیست با همچین پسری زندگی کنه.مادر با آه جگر سوزی گفت: آره بی عقل من بودم که با نداری تو ساختم و الان مشکل مالی نداریم اما دلخوشی هم نداریم.ناصر که حوصله غر زدن‌های زنش رو نداشت، چای آخر فنجونش رو هورت کشید و رفت.**********نیما با گام‌های بلند از نگهبانی عبور کرد و به ساختمان اصلی شرکت پدر ساناز رسید.تو تموم طول مسیر به حرف آخر آقای فرهادی فکر می‌کرد که اگه ساناز مشکلی داشته باشه یا بعدها مشکلی پیدا کنه، تو پاش وامیستی یا نه؟بعد با خودش گفت پدره و از این دست دلشوره‌ها.به میز منشی نزدیک شد و  از دور دید که منشی با کسی در حال صحبت کردنه.نزدیک‌تر شد.فردی که تا این لحظه پشت به نیما قرار داشت برگشت و نیما از دیدنش متعجب شد.ساناز بود.در حالی که تا امروز به نیما در مورد اینکه توی شرکت پدرش کار می‌کنه یا نه، حرفی نزده بود.ساناز رو به منشی گفت: من ایشون رو به سمت محل کارشون هدایت می‌کنم و بعد با اشاره دست مسیر رو به نیما نشون داد.چند قدمی که از منشی دور شدند، ساناز نیم نگاهی به نیما کرد و گفت: اولین روز کاری ۱۰ دقیقه دیر کردید جناب نیما شادمان. – تو که می‌دونی مسیرم دوره‌ و وسیله هم ندارم. راستی اینجا چیکار می‌کنی؟ساناز با جدیت گفت: خب من رئیستم اینجا.بعد با عشوه و لوندی زنانه ادامه داد: حالا اگه قسمت شد و بهت بله گفتم، میزارم تو خونه تو رئیس باشی.نیما و ساناز وارد سوله بزرگی شدند که در اون بیشتر از اون که کارگر وجود داشته باشه، ماشین آلات و ابزارهای مختلف بود که نیما خیلی هم از اون‌ها سر در نمی‌آورد.ساناز به سمت سه چهار نفری که در اون سوله بودند و تعمیرات قطعات و دستگاه‌های الکترونیکی این کارخانه رو انجام میدادن رفت و گفت:مهندس شادمان از امروز کنار شما کار می‌کنن.سپس به نیما اتاقی رو نشون داد و گفت که می‌تونی اونجا لباست رو عوض کنی و لباس کار بپوشی و مشغول شی.بعد آهسته به نیما گفت: بعد کارخونه منتظر باش تا با هم بریم...بن بست تقدیر:پارت ۱۱:ساعت حوالی ۵ عصر بود که نیما و ساناز از درب کارخونه خارج شدند.نیما از ساناز پرسید: راستی، چرا تا حالا بهم نگفته بودی که تو کارخونه پدرت مشغول کار هستی؟– چون واقعاً اینجا کار نمی‌کنم اما وقتی قرار شد تو اینجا کار کنی، منم تصمیم گرفتم بیام در کنارت باشم و یه چیز دیگه حدود ۷۰ درصد سهام این کارخانه متعلق به منه و فقط ۳۰ درصدش متعلق به پدرم و مادرمه.– چرا پدرت همه سهام کارخونه رو به نام تو زده؟ – داستانش مفصله.نیما لحظه مکث کرد و بعد گفت: پس پدرت منو اینجا استخدام نکرده؛ تو استخدام کردی. سپس فوتی کرد و ادامه داد: دیدم دیروز هیچ شرط و شروط و سخت‌گیری‌هایی واسه استخدام من نداشت. نگو همه چی فرمالیته بود. خوشم اومد خواستی احترام پدرتو حفظ کنی ولی…ساناز که متوجه دلخوری نیما شده بود گفت: خب الان چرا از این موضوع ناراحت هستی؟ من حقیقت رو بهت گفتم حالا یه روز دیرتر.نیما با صدای تقریباً بلندی گفت: ساناز ببین برای من مهم نیست که تو سهامدار این کارخونه هستی یا بابات. من دارم برای شما کار می‌کنم و کارگرتون هستم.– نیما چرا عصبانی میشی؟ من بهت این پیشنهاد و دادم. خودت هم قبول کردی. مگه تو بی‌احترامی از من و بابام دیدی که این حرفو می‌زنی؟والا به خدا خودمم موندم. من همه تلاشمو برای به هم رسیدنمون دارم می‌کنم، اون وقت تو اینجوری جواب منو میدی. واقعا دارم ازت ناامید میشم.نیما توی دلش حق رو به ساناز می‌داد. برای همین حرفی نزد و ساناز همه عصبانیتش رو با فشردن پدال گاز خالی کرد.چند دقیقه که گذشت، نیما از حرف‌ها و رفتاری که کرده بود پشیمون شد. برای همین رو به ساناز گفت: تا حالا عصبانیتت رو ندیده بودم؛ جدی میشی بیشتر دیوونت میشما.این بار ساناز بود که سکوت کرد و خودش رو به نشنیدن زد.نیما با شیطنت لپ ساناز رو کشید و گفت: دیوونه، خودت می‌دونی که دنیا بدون تو واسه من هیچ ارزشی نداره. به خدا، به جون خودت ساناز قشنگم، لحظه‌ای نیست که بهت فکر نکنم. لحظه‌ای نیست که واسه به هم رسیدنمون رویا بافی نکنم؛ اما انگار همه چی به هم ریخته. همه حمایت‌های پدرمو از دست دادم. خودم یه آدمی هستم که هیچی تو بساطم نیست. از طرف دیگه پدرت به من میگه ساناز من، تو ناز و نعمت بزرگ شده، می‌تونی از پس خواسته‌هاش بر بیای.– من از تو چیزی خواستم نیما؟– اگه تو چیزی نمی‌خوای از سر دوست داشتنه، اما نمی‌خوام غرورت و شخصیتت پیش پدر و مادرت له بشه.‌ می‌خوام سر بلندت کنم.– اگه واقعاً می‌خوای سربلندم کنی، حرفای منو گوش بده.– مگه تا حالا غیر این بوده خوشگلم!؟– نه نبوده، بعد اینم هرچی من میگم  تو بگو چشم، اوکی؟الان اهرم فشار پدرت اینه که تو کار نداشته باشی، تا هیچکس به تو زن نده، اگه کار داشته باشی و خونه هم داشته باشی و زندگیت تامین باشه، اونا هم آسه آسه کوتاه میانمگه تو همینو نمی‌خوای نیما؟– چرا خب ساناز فرمون رو محکم به سمت راست چرخوند. صدای ساییده شدن لاستیک رو آسفالت خیابون بلند شد و ماشین جلوی یه آبمیوه فروشی توقف کرد.سپس رو کرد به نیما گفت: بپر برو یه آب آلبالوی مشتی بگیر و بیا که برات یه سورپرایز دارم.ادامه دارد....ندا (ستاره)ندا (ستاره)Wed, 14 Oct 2026 00:52:14 +0330https://virgool.ir/@m_17619694/رمان-بن-بست-تقدیر-پارت-۶-۷-و-۸-scsa38nbey8yبن بست تقدیرپارت ۶:مادر نیما میز شام رو جمع می‌کرد. نیما روی کاناپه لم داده و شبکه‌های تلویزیون رو بی‌هدف بالا و پایین می‌کرد.در همین میان پدر که روی تراس مشغول کشیدن سیگار بعد شام بود، وارد پذیرایی می‌شه. همین طور که داشت روبروی نیما می‌نشست، گفت: نیما، فردا صبح بیا با هم بریم نمایشگاه دوستم؛ ببین چه ماشینی خوشت میاد. فقط هوای جیب ما رو هم داشته باش پسر.نیما که حسابی ذوق زده شده بود گفت: ممنون بابا.هنوز شادی نیما تموم نشده بود که پدر ادامه داد: مَرده و حرفش… مگه نه نیما خان!!و بعد ادامه داد: من با احمد صحبت کردم واسه پنجشنبه یه قرار دورهمی گذاشتیم که حرف‌های نهایی رو بزنیم. منم کمکت می‌کنم تا بتونی سر یک سال خودتو جمع کنی و دست فریماه رو بگیری بری سر خونه زندگیت.نیما که انتظار این حرف‌ رو نداشت؛ مثل مسخ شده‌ها، زبون تو دهنش قفل شد.پدر رو کرد به نیلوفر و گفت: چیه، هنوز هیچی نشده قیافه خواهر شوهری گرفتی دختر جون! به چی فکر می‌کنی؟ به مدل لباسی که باید بپوشی؟نیلوفر که تا این لحظه غرق در دنیای خودش بود و لحظه‌ای اتفاق‌های امروز کافه از ذهنش بیرون نمی‌رفت گفت: نه بابا، نیما باید یه چیزی به شما بگه؟نیما با تعجب گفت: من؟ چه چیزی بگم؟نیلوفر گفت: نیما خودتو به اون راه نزن من امروز شما رو دیدم.پدر پرسید: چی میگید شما؟ نیلوفر ادامه داد: نیما اگه نمیگی من خودم بگم. دوست داری یکی منو علاف خودش کنه. یکم احساس فریماه رو هم درک کن.مادر که تا این لحظه سکوت کرده بود گفت: نیما چی شده؟ نیلوفر چی داره میگه؟ منظورش از شما کیه؟ پای کس دیگه‌ای در میونه؟نیما هر چقدر تقلا کرد که از گفتن حقیقت طفره بره، اما فایده‌ای نداشت.مثل فردی بود که به چهار میخ کشیده شده و باید اعتراف می‌کرد.صدای ضربان قلبش رو می‌شنید؛ اما انگار چاره‌ای جزء گفتن حقیقت نداشت.برای همین نفسی کشید و گفت: بله من یه مدتی هست با یکی آشنا شدم به اسم ساناز.و تازه فهمیدم دوست داشتن و عشق یعنی چی…پدر که به ندرت عصبانی می‌شد؛ در حالی که از شدت خشم سرخ شده بود داد زد:می‌فهمی چی داری می‌گی نیما؟ زندگی مگه بچه بازیه؟ اون دختر معصوم همه خواستگاراشو رد کرده به خاطر تو.حالا با چه رویی به احمد بگم که الان چشم پسر من یکی دیگه رو گرفته و عاشق شده.نمی‌گه چرا تا الان چیزی نگفتی؟مادر نیما که حال وخیم شوهرش رو دید به سرعت به آشپزخانه رفت و با یه لیوان آب برگشت و گفت: ناصر به فکر خودت نیستی. فکر من باش؛ سکته می‌کنی زبونم لال.نیما تصمیمش رو گرفته بود.دلش می‌خواست مثل یه مرد، شجاعانه پای عشق و دوست داشتنش واسته و مطمئن بود که ساناز بهش افتخار می‌کنه.برای همین گفت: پدر، آدم یه بار دنیا میاد. یه بار هم عاشق میشه و می‌خواد زندگی کنه.من هرگز احساسی به فریماه نداشتم.فقط چون شما می‌گفتید و می‌دیدم دختر خوبیه قبول کرده بودم؛اما الان عاشق شدم و می‌خوام با کسی که دوستش دارم یه عمر زندگی کنم.در مورد گفتن به عمو احمد هم شما نگران نباشید؛ خودم به فریماه میگم.🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻#رمان#رمان_جذاب#رمان_رایگان #بن_بست_تقدیر📌استفاده از رمان در پلتفرم‌های دیگر بدون ذکر نام نویسنده و دریافت مجوز پیگرد قانونی دارد❌کپی ممنوع❌@romanejazzabبن بست تقدیرپارت ۷:نزدیکای ساعت پنج بود که نیما به حوالی مزونی که فریماه در اون کار می‌کرد، رسید.به خاطر داشت که چند ماه پیش یه روز به فریماه گفت: من و نیلوفر تو بچگی زمان‌هایی که مامان سر کار بود، خیلی اذیت می‌شدیم. برای همین همیشه دلم می‌خواد همسرم حداقل تو اون تایمی که بچه کوچیک داره، کار بیرون رو تعطیل کنه.فریماه در جوابش گفته بود: یه خانم شاغل منظم همیشه خونه تمیز و غذای آماده داره.نیما ادامه داده بود: همه نیاز بچه یا حتی همسر خونه تمیز و غذای گرم نیست…احساس می‌کنم وقتی یک زن تو خونه باشه و کنار بچه‌ها، خونه گرما و صمیمیت بیشتری داره.فریماه آهسته جواب داده بود: کمی زن ستیزانه و با دید مردسالاری حرف می‌زنید.من که فعلاً تا پنج عصر سرکارم.نیما خیابان روبروی جلوی در مزون رو بالا و پایین می‌رفت و خدا خدا می‌کرد که تایم کاری فریماه عوض نشده باشه.غرق حرف‌هایی بود که با فریماه رد و بدل کرده که ناگهان فریماه رو دید که از در مزون بیرون اومد.دست در کیفش کرد و انگار دنبال سوئیچ می‌گشت.قبل از اینکه فریماه به ماشینش برسه، نیما به فریماه رسید و گفت: فریماه خانم یه لحظه…فریماه که انتظار دیدن نیما رو اینجا نداشت، با تعجب نگاش کرد و جواب سلامش رو  داد.نیما کمی استرس گرفته بود. برای همین گفت: میشه چند دقیقه‌ای با هم صحبت کنیم.– بفرمایید، گوش میدم– ببخشید، اینجا نه… چند دقیقه‌ای بریم یه کافه‌ای بشینیم.فریماه مصمم گفت: آقا نیما، ازدواج زوری نمی‌شه.لازمم نیست دنبال بهانه و یا توجیه کارتون باشید.من می‌پذیرم عشق باید تو قلب آدم شکل بگیره.وقتی شما دلتون جای دیگه‌ست‌. دیگه هیچ توضیحی نیاز نداره. کاش این حرفو زودتر می‌زدید. به خاطر خودم نمی‌گم؛ بخاطر غرور مردانه پدرم میگم. براتون آرزوی خوشبختی می‌کنم.نیما که تمام مدت تو این فکر بود که چگونه جریان و به فریماه بگه، حالا از اینکه همه چیز رو می‌دونه تعجب کرده بود.از طرف دیگه، انگار بار سنگینی از رو دوشش برداشته شده؛ چون هر چقدر کلمات رو تو ذهن خودش کنار هم قرار می‌داد، باز هم نمی‌تونست جمله‌ای متقاعد کننده به فریماه بگه.نیما مطمئن بود تنها کسی که می‌تونه جریان رو به فریما گفته باشه نیلوفره، برای همین دربست گرفت و به خونه رفت.**نیلوفر تو اتاقش پشت سنتور نشسته بود و بدون اینکه حواسش به نت باشه، مضراب رو، رو سنتور می‌زد.صدای کمی ناخوشایند سنتوره نیلوفر با صدای قدم‌های نیما که پله‌ها رو یکی در میون بالا میومد، هماهنگ شده بود.نیما بدون در زدن وارد اتاق نیلوفر شد و گفت تو چرا همه چیز رو به فریماه گفتی؟؟– تا کار تو رو راحت کنم… تا غرور اون دخترو نشکنم…. چقدر تو پررویی؟– کار خوبی کردی اما کاش قبلش به من می‌گفتی.— یه کارهای ازت می‌بینم که باورم نمی‌شه تو همون داداش خودمی.– چیکار کردم من؟– یه حلقه، یه صیغه یا اینکه اسم یه دختر و پسر تو شناسنامه هم بره، دلیل وفاداری نیست. ۴ سال حرف تو و فریماه پیش کشیده شده، خودتم موافق بودی… حالا کارت یه جور خیانته.– شما هم زیادی شلوغش کردید؛ یعنی تو این چهار سال فریماه هیچ خواستگاری رو راه نداده.– اگه داده بود که الان ازدواج کرده بود.🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻#رمان#رمان_جذاب#رمان_رایگان #بن_بست_تقدیر📌استفاده از رمان در پلتفرم‌های دیگر بدون ذکر نام نویسنده و دریافت مجوز پیگرد قانونی دارد❌کپی ممنوع❌@romanejazzabپارت ۸:حدود یک ماه می‌شد که نیما موضوع ساناز رو با خانواده‌اش در میان گذاشته بود، اما اون‌ها هنوز راضی به خواستگاری نشده بودند. نیما مستاصل و خسته روی تخت دراز شده بود و به سقف نگاه می‌کرد.خونه‌ای که همیشه در اون، روح زندگی جریان داشت و خانواده در کنار هم لحظات خوشی رو سپری می‌کردند، حالا تبدیل شده بود به خونه ارواح.انگار همه مرده متحرکی بودند که فقط روز رو به شب می‌رسوندند.مادر بیشتر تایمش رو در آشپزخونه سپری می‌کرد. نیما به خاطر نداشت که مادر و خالش روزانه با هم تلفنی صحبت نکنند، اما در این یک ماه مادر حتی با خواهرش هم خیلی کم در ارتباط بود.پدر که همیشه با شوخ طبعی با نیما و نیلوفر حرف می‌زد، الان دیرتر از همیشه به خونه برمی‌گشت و بعد شام روی تراس، سیگار پشت سیگار روشن می‌کرد.نیلوفر با شوخ طبعی و سر به سر گذاشتن‌هاش با نیما نبض زندگی تو این خونه بود اما…صدای زنگ تلفن، نیما رو از فکر کردن به گذشته بیرون آورد.گوشی رو برداشت و گفت: سلام جانم، چطوری عشقم؟– سلام من خوبم، اما از صدات میشه حال تو رو فهمید. نیما می‌دونم شرایط خونه‌تون خوب نیست. تو رو خدا اینقدر خودتو اذیت نکن…اصلاً نشد، قید همو می‌زنیم.– دیوونه شدی ساناز، من اگه می‌خواستم قیدتو بزنم تا همینجا هم نمی‌کشیدم.بالاخره که همینطور نمی‌مونه؛ یه جوری راضیشون می‌کنم.‐ به نظر من باید یه جوری رفتار کنی تا پدرت باور کنه که می‌تونی رو پای خودت واستی.– یعنی چیکار کنم؟– ببین پدرت قرار بود برات ماشین بخره، اما نخرید. قرار بود بری پیشش کار بکنی، اما تو رو نبرد.یعنی تو عملاً به یه پسری تبدیل شدی که هیچ دختری حاضر نیست باهات ازدواج کنه. درسته؟ اما من چون دیوونم، تو رو با همین شرایطم قبول دارم؛ ولی تو باید حداقل یه شغل داشته باشی.– تو که می‌دونی من این چند وقته هر جایی واسه کار سر زدم، کار نیست.– هست، اما تو حاضری بیای کارخونه پیش بابام کار کنی؟– آخه بعد پدرت با این شرایط، دخترشو به من میده؟ – آره مگه چه عیبی داره؟ اصلاً اینطوری بهترم تو رو می‌شناسه.می‌فهمه چقدر پسر خوبی هستی و واسه همین من عاشقت شدم.– نمی‌دونم والا.– نمی‌دونم نداره. بالاخره تو کارخونه دستگاه‌ها خراب می‌شن و  نیاز به سیم‌کش و برقکار آچار به دست دارن. مهندس من. – بیخیال ساناز، اصلا این فکر خوبی نیست. خودم باز می‌گردم ببینم چی میشه.– والا بله گرفتن از تو سخت‌تر از بله گرفتن از من شده که.من امشب با بابام صحبت می‌کنم.یه قرار می‌ذارم برو کارخونه. الان برو بگیر بخواب، خسته شدی از بس حرف‌های عاشقانه زدی.– فقط ساناز اگه پدرت خیلی تمایل نداشت، بهش اصرار نکن، اوکی؟– چشم عشقم، خداحافظ– مرسی که هستی ساناز، حالم با تو خیلی خوبه. دوست دارم، خداحافظبن بست تقدیرپارت ۹:استرس عجیبی همه وجود نیما رو فرا گرفته بود که حتی نمی‌دونست کار درست چیه؟از اینکه سفت و سخت جلوی مخالفت‌های خانواده‌اش برای ازدواج واستاده بود، احساس خوبی نداشت، اما دلش هم نمی‌خواست ساناز رو از دست بده.نگاهی به ساعت مچش انداخت.وقتی که مطمئن شد تنها ۵ دقیقه به ساعت ۱۰ مونده، وارد قسمت نگهبانی کارخانه پدر ساناز شد.با نگهبان سلام و احوالپرسی کرد و گفت که نیما شادمان هستم، با آقای فرهادی رئیس کارخونه ساعت ۱۰ قرار داشتم.نگهبان چند دقیقه‌ای نیما رو معطل کرد تا با منشی آقای فرهادی تماس بگیره و سپس با احترام ایشون رو به سمت ساختمان اداری راهنمایی کرد.نیما از حیاط بزرگ کارخونه گذشت.قسمت چپ حیاط، ساختمان دو طبقه‌ای قرار داشت.به طبقه دوم رفت و همون حرف‌هایی که با نگهبان رد و بدل شده بود رو این بار به خانم منشی گفت.خانم منشی بعد از رفت و برگشت کوتاهی به اتاق رئیس، به نیما اجازه ورود داد.نیما ضربه‌ای به در زد و بعد از شنیدن صدای رییس که گفت بفرمایید، به آرامی وارد اتاق شد. پدر ساناز مردی بلند قد با چهره جدی و در عین حال مهربان بود.تو نگاه اول از نظر سن و سالی خیلی جوون‌تر از تصور نیما بود و بهش نمی‌خورد دختری به سن و سال ساناز داشته باشه.نیما سلامی گفت و ادامه داد:نیما هستم، دختر شما…پدر ساناز از پشت میزش بیرون اومد و در حالی که روبروی نیما قرار گرفته بود گفت: بله، در جریان هستم و سپس با اشاره دست به نیما تعارف کرد تا بشینه.نیما که با همین برخورد اول، مقدار زیادی از استرسش کم شده بود با متانت نشست و منتظر صحبتی از جانب پدر ساناز شد.پدر ساناز به جای نشستن پشت میزش، مثل یک دوست روی مبل چرمی روبروی نیما نشست و گفت: خب آقا نیما، می‌دونم مدرک مهندسی داری و شغلی هم نداری. چون پدرت با ازدواج تو و ساناز مخالفه.می‌خوام بدونم چی شد که از طریق مجازی با دختر من آشنا شدی و بهش دل بستی؟ همیشه اینقدر سریع دل می‌بندی؟نیما با کمی دستپاچگی گفت: نه، دوست داشتن تو قلب آدم‌ها شکل می‌گیره.شاید فضای مجازی جای خوبی واسه آشنا شدن نباشه، اما من بعد از  شناختی که نسبت به دخترتون پیدا کردم، بهش علاقه‌مند شدم.– بگذریم، فکر می‌کنی با حقوقی که از من بگیری می‌تونی دختر من که تو ناز و نعمت بزرگ شده رو خوشبخت کنی؟– می‌دونم حضور من اینجا اشتباهه‌. نمی‌خوامم با پدرم مخالفت کنم.خیلی هم دنبال کار گشتم، اما این پیشنهاد دخترتون بود و شایدم اشتباه کردم که پذیرفتم.– من بهت کار میدم، اما حقوقی که بهت میدم بر اساس توانایی خودته. می‌تونی از همین فردا، تو بخش تعمیرات قطعات کار کنی.ولی فقط یه چیزی… اگر خانوادت پا پیش نذارن بهترین آدم دنیام که باشی، من بهت دختر نمیدم.– بابت کار ممنونم و منم هیچ وقت دوست ندارم به خانواده‌ام پشت کنم.– یادت باشه روی این حرفت خیلی حساب کردم."هیچ وقت به خانوادت پشت نمی‌کنی"حتی بعد ازدواج که خانواده‌ت میشه همسرت…مثلاً اگر بعد ازدواج بفهمی که همسرت دچار مشکل یا بیماری هست که از تو پنهون می‌کرده یا بعد از ازدواج دچارش شده، پاش می‌مونی، درسته؟– نیما کمی متعجب شد ولی گفت: بله آقای فرهادی🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻#رمان#رمان_جذاب#رمان_رایگان #بن_بست_تقدیر📌استفاده از رمان در پلتفرم‌های دیگر بدون ذکر نام نویسنده و دریافت مجوز پیگرد قانونی دارد❌کپی ممنوع❌@romanejazzabندا (ستاره)ندا (ستاره)Thu, 01 Oct 2026 01:35:46 +0330https://virgool.ir/@m_17619694/رمان-بن-بست-تقدیر-پارت-۴-و-۵-vahiktmbyrxiسلام دو تا پارت از راه رسیدرمان جذاب:بن بست تقدیرپارت ۴:پدر نیما قاشق رو درون بشقابش گذاشت و با جدیت گفت: یعنی چی که فریماه نظرش عوض بشه؟ اون دختر عاقلیه و هرگز چنین کاری نمی‌کنه، اما اینطور که معلومه تو از ازدواج پشیمون شدی؟! نیما من و منی کرد و گفت: من هنوز شغل مناسبی ندارم.پدر سریع پرید تو حرفش و گفت: مگه قرارمون این نبود که بیای فروشگاه پیش خودم تا بعد شعبه دوم لوازم خانگی رو هم راه بندازم و تو مدیر اونجا بشی.فکر کردی با یه مدرک مهندسی می‌تونی خرج زندگی رو بدی؟ فقط چون به این رشته علاقه داشتی، اجازه دادم بری دانشگاه.پدر بدون اینکه نفس بکشه، حرف می‌زد.مادر که حسابی نگران شده بود دستپاچه رو به شوهرش گفت: ناصر جان، چرا حرص می‌خوری؟ نیما منظور بدی نداشت. فقط خواست رو پای خودش واسته و بتونه زندگی خودش و فریماه رو اداره کنه.نیما که احساس می‌کرد همه نگاه‌ها روشه و منتظر جواب هستن؛ آب دهانشو به سختی قورت داد و با صدای لرزانی گفت: نه مامان جان، منظورم این نیست. بابا و عمو احمد، چند سال پیش قول و قراراشون و گذاشتن.اون زمان من کم سن و سال بودم اما حالا نمی‌خوام.من بزرگ شدم و دلم می‌خواد همسر آیندمو خودم انتخاب کنم.پدر نیما که تا این لحظه خونسردی شو حفظ کرده بود با صدای بلندی گفت: ما قول و قرار گذاشتیم؟؟ تو برای فریماه هدیه طلا نخریدی؟ تو سیزده به در سال گذشته نگفتی با عمو احمد و فریماه بریم ویلای کردان؟تو نبودی که سال گذشته گفتی صیغه کنیم اما من و مامانت گفتیم به درس تو لطمه میخوره. تو اصلاً فکر دوستی چندین ساله ما هستی؟ نیما سعی کرد رفتار بدی نداشته باشه.برای همین بلند شد و گفت: پدر من براتون احترام زیادی قائلم اما تصمیم ندارم با فریماه ازدواج کنم و به سمت اتاقش رفت.نیلوفر که هاج و واج مونده بود؛ پشت سر نیما وارد ساختمون شد.پشت در اتاق نیما که رسید خواست ضربه ای به در بزنه که صدای نیما رو شنید.نیما داشت با کسی تلفنی حرف می‌زد و می‌گفت: عزیزم ببخش؛ چند بار پیام دادی متوجه نشدم. خوبی عشقم؟بعد سکوت نیما بود و انگار اونور خط کسی داشت حرف می‌زد.نیما ادامه داد: ساناز من امشب به بابام اینا گفتم نمی‌خوام با فریماه ازدواج کنم اما هنوز نتونستم بگم که قصد ازدواج با تو رو دارم.بعد یهو لحن نیما عوض شد و گفت: ساناز یه دقیقه غر نزن. اصلاً من بی‌عرضه، قبول، ولی تو می‌دونی که چقدر دوسِت دارم. تو این مدت عشق من باورت نشده؟یهو آروم شد و گفت: ببین خوشگل من، الان خسته‌ایم جفتمون. فردا ساعت ۱۱ یه قرار میزاریم که هم من روی ماه شما رو ببینم و هم با هم صحبت کنیم.بعد کمی مکث کرد و گفت: حالا شدی دختر خوب. بخند که بدون خنده‌های تو دنیا واسم جهنمه.می‌بوسمت عشقم؛ تا فردا.نیلوفر باورش نمی‌شد که پای فرد دیگه‌ای در میونه.به سمت اتاقش رفت اما تا صبح خوابش نبرد و به این فکر می‌کرد چطور این جریان رو به بقیه بگه.🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻#رمان#رمان_جذاب#رمان_رایگان #بن_بست_تقدیر📌استفاده از رمان در پلتفرم‌های دیگر بدون ذکر نام نویسنده و دریافت مجوز پیگرد قانونی دارد❌کپی ممنوع❌@romanejazzab کانال روبیکابن بست تقدیرپارت ۵:نیما ساعت ۹ صبح از خواب بلند شد. گوشی رو برداشت. سلام و صبح بخیری به ساناز گفت و سپس لوکیشن کافه یکی از دوستاشو براش ارسال کرد. با کلافگی وارد آشپزخانه شد و همینطور که به سمت کتری می‌رفت تا یه چای برای خودش بریزه، رو به مامانش گفت: اگه ماشین رو احتیاج نداری، میشه چند ساعتی دستم باشه؟مادر که هنوز از جر و بحث‌های دیشب نیما و پدر کلافه بود گفت: کجا می‌خوای بری؟نیما گفت: نمی‌خوام، خودم اسنپ می‌گیرم.مادر با ناراحتی گفت: فقط پرسیدم. چرا با همه سر جنگ داری؟ سوئیچ بغل جاکفشی آویزونه، بردار.نیما بعد از سر کشیدن چای وارد اتاقش شد. دلش می‌خواست واسه اولین قرار با ساناز خیلی آراسته باشه. کمد لباس‌هاشو باز کرد. نگاهی به لباس‌ها انداخت.مردد بود که اسپرت بپوشه یا رسمی. بالاخره یه تیشرت سرمه‌ای رو با یه شلوار لی آبی روشن ست کرد و پوشید. دستی به موهاش کشید و کمی به اون‌ها حالت داد.عینک آفتابی، ساعت مچی و انگشتر ست رو برداشت و عطر کرید اونتوس رو روی گردنش زد. این عطر و یه ماه پیش ساناز برای اینکه نیما رو سورپرایز کنه به خوابگاه دانشگاه پست کرده بود.نیما سوئیچ رو برداشت و کتونی ونس سفیدی پوشید و به سمت کافه رفت. یه ربع زودتر رسید. ساناز هنوز نیومده بود. به سمت گوشه دنجی از کافه رفت. دقیقاً کنار دیزاین آبنمای مصنوعی.صندلی چوبی یک میز دو نفره رو عقب کشید و نشست. چند باری در کافه باز شد تا اینکه برای سومین بار ساناز رو در قاب در دید. ساناز یه کت اسپرت زرد کره‌ای به تن کرده بود. با یک شلوار و تاپ سفید. موهاش بسیار آراسته کرلی شده بود و گوشه سمت چپ اون رو با یک سنجاق با مرواریدهای ریز فیکس نگه داشته بود.به سمت نیما اومد و بعد از دست دادن و سلام کردن روبروی نیما نشست.با شیطنت خاصی گفت: چیه نیما؟ چرا ساکتی؟نیما که صدای ضربان قلبشو می‌شنید گفت: واقعاً تو خیلی خوشگل‌تر از عکس و تماس تصویری هستی.– ببخشید، می‌خوای زشت بشم.–  نیما خندید و گفت: معلومه که نه؛ ولی اصلاً هول شدم.– ولی من نه هول شدم؛ نه تو زیباتر از عکست هستی.– زشت‌ترم؟ساناز با لحن جدی‌ای گفت: آره خیلی.نیما متعجب نگاش کرد.ساناز با جدیت گفت: پس فکر کردی واسه چی انتخابت کردم. اگه خوشگل بودی که همه دنبالت بودن. به خاطر زشت بودنت دوستت دارم. – تو واقعا این حرفا رو می‌زنی؟–نوچ، شوخی می‌کنم. عشقم می‌کشه بزارمت سر کار..‌. خب دیشب مثل اینکه گرد و خاک به پا کردی؟‐ چه گرد و خاکی؟ دست آخر حرفمو نتونستم بزنم.– اشکال نداره. فقط یه چیزی نیما به بابات نگو دو ماهه همدیگرو میشناسیم. احتمالاً مخالفت می‌کنه. نیما و ساناز یک ساعتی در مورد مشکلات و مسائل خودشون حرف زدن و قهوه و کیک سفارش دادن؛ اما تمام این مدت خبر نداشتن که دو تا چشم از پشت ستونی که چند متر اونورتر قرار گرفته داره، نگاشون می‌کنه.نیلوفر از دم در خونه، نیما رو تعقیب کرده بود.حالا اون چیزی رو که می‌دید  باور نداشت.🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻#رمان#رمان_جذاب#رمان_رایگان #بن_بست_تقدیر📌استفاده از رمان در پلتفرم‌های دیگر بدون ذکر نام نویسنده و دریافت مجوز پیگرد قانونی دارد❌کپی ممنوع❌@romanejazzabندا (ستاره)ندا (ستاره)Tue, 22 Sep 2026 23:05:43 +0330https://virgool.ir/@m_17619694/بن-بست-تقدیر-پارت-۳-ujzm6nmt5zhtبن بست تقدیرپارت ۳:نیما با صدای نیلوفر از خواب پرید.نیلوفر دست به کمر بالای تختش واستاده بود و گفت: پاشو دیگه تنبل خان.. مث اینکه مامان، بابا به خاطر تو بساط کباب راه انداختن.نیما چشماشو با دست مالید و گفت: حالا چرا بالا سرم داد می‌زنی؟– چون اگه دینامیت هم بالا سرت منفجر شه بیدار نمی‌شی… موندم صبح‌ها تو دانشگاه چیکار می‌کردی؟بعد کمی مکث کرد و گفت: اصلاً شاید مدرکت رو هم نگرفتی و از دانشگاه اخراج شدی؟!نیما که حوصله نداشت؛ بالشو به سمت نیلوفر پرت کرد و گفت: حرف بیخود نزن. برو بگو الان میام.بعد رفتن نیلوفر نگاهی به گوشیش انداخت سه تا میسکال  و یه پیام از سمت ساناز  رو گوشیش بود. پیام و باز کرد، صدای ساناز و شنید که با نگرانی گفته بود: خوبی نیما جونم، دلم برات تنگ شده؟نیما اول تصمیم داشت با ساناز تماس بگیره؛ اما می‌دونست که الان ساناز دلخور میشه که چرا باهاش قرار نمی‌ذاره.پس به دادن یه ویس اکتفا کرد و گفت: سلام ساناز قشنگم، ببخش، خیلی  خسته بودم و خوابیدم. حالم خوبه؛ دل منم برات خیلی تنگ شده دورت بگردم. شب باهات تماس می‌گیرم.خیلی خیلی دوست دارم؛ عشق منی.بعد دستی به سر صورتش کشید و از پله‌ها پایین رفت. صدای پدر و نیلوفر رو از تو حیاط شنید. برای همین بدون سرک کشیدن به آشپزخونه رفت به سمت حیاط.نیلوفر مثل همیشه داشت خودشو برای باباش لوس می‌کرد و می‌گفت: منم فارغ التحصیل بشم واسم بساط کباب راه می‌ندازی؟بابا در جوابش گفت: تو مدرکتو بگیر دختر جون، کل شهر و شام میدم.نیلوفر از این حرف خنده‌اش گرفت که یهو نیما رو دید و گفت: بابا جون، اینم گل پسرتون، تشریف آوردن.نیما و پدر همدیگرو در آغوش گرفتن و در همین بین صدای مامان رو شنیدن که گفت: بچه‌ها میز شام آماده‌ست.همینطور که همه در حال کشیدن غذا بودن، مامان گفت: چقدر خوشحالم که بعد مدت‌ها نیما هم اومده و دورهمیم.پدر در جوابش گفت: آره منم عاشق اینم که دور و برم شلوغ باشه. ایشالا با احمد صحبت می‌کنم و همین هفته قرار بله برون رو میذارم. حالا که درس نیما تموم شده، خوب نیست این دو تا جوون بیشتر معطل بشن. می‌خوام یه صیغه محرمیت بخونیم که فریماه هم راحت بتونه رفت و آمد کنه. سال دیگه هم یه عروسی مفصل می‌گیریم. نظرت چیه نیما؟نیما مِن و مِنی می‌کرد و گفت: آخه چرا به این زودی؟ ما که سنی نداریم؟ تازه من کار درست درمون هم ندارم. اصلا شاید فریماه نظرش در مورد ازدواج با من عوض شده باشه؟هیچکس انتظار این جواب و نداشت و همگی تعجب کردن.ادامه دارد...🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻#رمان#رمان_جذاب#رمان_رایگان #بن_بست_تقدیر📌استفاده از رمان در پلتفرم‌های دیگر بدون ذکر نام نویسنده و دریافت مجوز پیگرد قانونی دارد❌کپی ممنوع❌@romanejazzabندا (ستاره)ندا (ستاره)Thu, 17 Sep 2026 20:35:35 +0330https://virgool.ir/@m_17619694/رمان-بن-بست-تقدیر-پارت-۲-m1dia5zrmyd0بن بست تقدیرپارت ۲:فریماه دختر خوب و با حجب و حیایی بود. با اینکه چهار سال پیش حرف ازدواج نیما و فریماه رو بزرگترها زده بودن و تقریباً اکثریت فامیل از این ماجرا باخبر بودن، اما باز هم کم پیش می‌اومد که این دو جوون با هم، هم صحبت بشن.نیما مدام تو ذهنش فریماه رو با ساناز مقایسه می‌کرد. از نظر ظاهری ساناز خیلی خوشگل‌تر بود. چشمای جذاب، موهای خرمایی، صورت گرد با لب‌های برجسته اما فریماه صورتی قلمی داشت.از نظر شخصیت هم اگرچه فریماه تحصیل کرده بود و داشت دوره راه‌اندازی مزون رو می‌گذروند اما خیلی کم انرژی بود. در عوض ساناز اینقدر اکتیو بود که انگار همیشه رو آتیش نشسته.با خنده و عشوه حرف می‌زد و خیلی به نیما ابراز علاقه می‌کرد. حتی تو این مدت کوتاه آشنایی چندین بار پشت تلفن یا چت به نیما گفته بود که دوسِت دارم.صدای زنگ موبایل، رشته افکار نیما رو پاره کرد. اسم ساناز و عکسی که روی تماسش گذاشته بود لبخندی رو لبای نیما نشوند. نیما موبایل رو گذاشت کنار گوشش و گفت: سلام خوبی؟– بَه… سلام آقای کم پیدا؛ ستاره سهیل شدی. همین اول کاری بگو دوسم داری تا باور کنم که جنی نشدی. آخه تو شب میخوابی صبح پا میشی کلن ما رو یادت میره.– تو ماشینم، نزدیکای تهرون.– جون من؟ پس بگو چرا از صبح ضربان قلب من تند می‌زنه، نگو عشقم هی داره به من نزدیک و نزدیک‌تر می‌شه.– رسیدی خونه، وسایلتو بزار یه قرار بزار بریم کافی شاپ.– بزار از راه برسم حالا چند روز دیگه.– ای بابا؛ پسرم پسرای قدیم، باید خودشون و پاره میکردن تا دختره یه قرار سی ثانیه‌ای سر کوچه باهاشون بذاره.– تو فکرم چجوری جریانو به بابا بگم.ساناز با لحن قلدری گفت: می‌خوای خودم بیام بگم؟– دیوونه شدی.– آره از وقتی نیما جون اومده تو زندگیم، دیوونه شدم… حالا برو به کار و زندگیت برس که از تو واسه ما شوهر در نمیاد.– اذیت نکن، درستش می‌کنم. فعلا خداحافظ– بوس، بای.نیما آدرس خونه رو به راننده داد و نیم ساعت بعد جلوی در خونه بود. زنگ اف اف رو فشار داد و صدای جیغ جیغ نیلوفر رو از پشت آیفون شنید که می‌گفت: مامان، مامان داداش نیما اومده.نیما وارد حیاط تقریباً بزرگ خونشون شده. از سنگ فرشی که دو طرفش شمشاد کاشته شده بود، عبور کرد. داد زد: کسی استقبال ما نمیاد؟همین موقع مامانش از راه رسید و گفت چرا نمیاد، فدات بشم، قربون قد و بالای پسر مهندسم برم. تو نبودی خونه سوت و کور بود.نیلوفر اخمی کرد و با غر گفت: مامان، پس من اینجا برگ چغندرم.مامان گفت: هر گلی یه بویی داره و بعد نیما رو محکم بغل کرد. نیما چشمکی به نیلوفر زد و گفت: البته تو کاکتوسی و بویی هم نداری.ادامه دارد...🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻#رمان_روبیکا#رمان_جذاب#رمان_رایگان #بن_بست_تقدیر📌استفاده از رمان در پلتفرم‌های دیگر بدون ذکر نام نویسنده و دریافت مجوز پیگرد قانونی دارد❌کپی ممنوع❌روبیکا: @Romanejazzabندا (ستاره)ندا (ستاره)Tue, 15 Sep 2026 20:32:19 +0330https://virgool.ir/@m_17619694/رمان-بن-بست-تقدیرپارت-۱-gtujsk3qozsbبن بست تقدیرپارت ۱:نیما کارتون پر از کتاب رو برداشت و نگاهی به اتاق خوابگاه انداخت. دلش واسه دوستاش حسابی تنگ می‌شد. البته تابستون سال‌های قبل، با ذوق فراوانی به شهر خودش می‌‌رفت. مسافرت، مهمونی رفتن و کل کل با خواهرش نیلوفر که دو سال ازش کوچکتر بود، همه لحظه‌های تابستونش رو پر می‌کرد.این بار اما پای رفتن به خونه رو نداشت. چون درسش تموم شده بود و حرف زن گرفتن به میون می‌اومد.بابای نیما با دوست قدیمیش احمد، که عمو احمد صداش می‌کردن، قول و قرار ازدواج گذاشته بودن. فریماه، دخترِ عمو احمد، دختر خیلی خوبی بود و نیما هم روش شناخت داشت، اما الان چند ماهی می‌شد که دل نیما، پیش ساناز بود. یه روز ساناز تو دایرکت اینستاگرام به نیما پیام میده و همین پیام، باب آشنایی‌شون می‌شه. البته نیما و ساناز هنوز همدیگرو حضوری ندیده بودن.نیما به طبقه همکف خوابگاه میره تا کارهای تحویل اتاق رو انجام بده. دو تا از دوستاش هم اونجا بوندن که بعد از کمی خوش و بش، از هم خداحافظی می‌کنن.راننده ماشین دربستی که جلوی در خوابگاه بود، به محض دیدن نیما پیاده می‌شه و با لهجه شیرین رشتی می‌گه: داداش سنگینه، چمدون رو بده من.– مرسی، خدا خیرت بده.نیما و راننده، کارتن کتاب و چمدون رو می‌ذارن صندوق عقب. بعد دو تا شون سوار می‌شن و راننده حرکت می‌کنه.اتوبان رشت- تهران کمی شلوغ بود و راننده واسه کوتاه شدن مسافت، خواست سر صحبت رو باز کنه و پرسید: رشته‌ت چیه داداش؟ منم حسابداری خوندم اما کو کار… بابام این ماشین رو انداخت زیر پامو گفت دیگه باقیش با خودت!– منم برق خوندم… آره کار مناسب با تحصیلات پیدا نمی‌شه.– به به پس مهندسی؛ اگه پارتی نداشته باشی، مث من باید مسافرکشی کنی.نیما حوصله حرف زدن نداشت و اغلب کوتاه پاسخ می‌داد. تو این فکر بود که چطور به باباش بگه که دلش پیش فریماه نیست.فریماه هیچ بدی و عیبی نداشت و نیما پیش از این فکر می‌کرد  که می‌تونه با فریماه خوشبخت بشه؛ تا اینکه با ساناز آشنا شد.از شنیدن صدای ساناز حتی پشت تلفن صدای ضربان قلبش رو هم می‌شنید. چیزی که تو این سال‌ها با فریماه تجربه نکرده بود.یهو یاد تولد سال گذشته فریماه افتاد که بهش یک پلاک طلا با حروف F و یک گل سرخ کادو داده بود. بعد تولد، فریماه تو خلوت بهش گفته بود: کادوی خیلی قشنگی دادی اما من با همون شاخه گل هم خوشحال می‌شم. من دنبال مادیات نیستم و قطعاً شما منو می‌شناسین. دوست داشتن واقعی تو زندگی بیشتر برام مهمه.نیما در جوابش گفته بود: البته ارزش شما خیلی بیشتر از طلاست.ادامه دارد...🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻#رمان#رمان_جذاب#رمان_رایگان #بن_بست_تقدیر📌استفاده از رمان در پلتفرم‌های دیگر بدون ذکر نام نویسنده و دریافت مجوز پیگرد قانونی دارد❌کپی ممنوع❌ندا (ستاره)ندا (ستاره)Tue, 15 Sep 2026 04:26:31 +0330