https://virgool.ir/feed/@m_17387061fa2026-11-11 23:47:33https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_17387061https://virgool.ir/@m_17387061/من-یار-مهربانم-...-دانا-و-خوش-بیانم-vy1mwuso5dodمن عاشق برفم شاید بخاطر تعطیلی های برفی دوران مدرسه.من هنوز هم با بارش برف یاد دختر بچه ای می افتم که ساعت ۷ بیدار می شد و در حالیکه دور میز آشپزخانه سر جای مقرر خودش می نشست به صدای قطع و وصل شده ی رادیو گوش می داد به امید «اطلاعیه» گفتنی.به عبارتی من عاشق تعطیلی هستم. از آن دست تعطیلیهای بدون برنامه ریزی، از همان هایی که انگار وسط بازی کامپیوتری قلب جدید پیدا کردی. یا شبیه بل گرفتن در بازی وسطی، یا پاگرد راه پله.من عاشق تعطیلی بی برنامه هستم چون حس آزادی به من میدهد. مثل پرنده ای که از آزادی به قفس رفته و بی صبرانه منتظر آزادی است.اما تا اینجای کار تا توانسته بودم دویده بودم. از ابتدایی به راهنمایی، از راهنمایی تا دبیرستان، از دبیرستان تا دانشگاه، از این دانشگاه به آن دانشگاه و در آخر از دانشگاه به کار و بعد از آن همه اش کار، کار، کار...سال اول دانشگاه یک گوشی کشویی داشتم. تپل مشکی بود. گوشی دست گرفتن خودش یک جور کلاس بود. با آن دوربین کوچک ضعیف از لام های میکروسکوپی عکس می گرفتیم تا در شب امتحان بافت شناسی و پاتولوژی مرهمی برای حافظه ضعیفمان باشد.گوشی کشویی چندسالی کار کرد و بعد جایش را به گوشی کشویی جدیدی داد که سنگین تر بود و دوربینش کمی بهتر بود. گوشی کشویی دوم دکمه هایش از اول زیادی تق و توق می کرد و آخر هم یک روز همین تق و توق کار دستش داد و گوشی جدیدی جایگزینش شد. گوشی سامسونگ S1! دیگر جز یک دکمه همه اش تاچ شده بود. اندروید بی اندازه جذاب بود. خودش نوعی تفریح بود که در ۵ دقیقه قبل از خواب نیمروزی سری هم به اپلیکیشن های جدید بزنم. قسمت جذابش برای من وجود کتابهای صوتی بود که نمونه فارسی اش نبود، دیکشنری بود و اپلیکیشن های تغییر تصویر.عکسهای گوشی جدید نسبت به گوشی های قبلی محشر به تمام معنا بود. مثل همیشه اکثر قابلیت های این تکنولوژی جدید هم نادیده گرفته می شد و استفاده من از این تکنولوژی جدید محدود بود به عکس و فیلم، استفاده از چند اپ کاربردی و سرگرمی گهگاهی با بازی نینجا فروت . البته این را هم نادیده نگیریم که آن روزها مد زمانه بود که روزی چند پیام جک دریافت کنیم و بفرستیم.گوشی های بعدی من همراه بودند با شبکه های مجازی بیشتر و ابزارهای پیام رسان. تحولی که باعث می شد به هرکس در هرجایی عکس، فیلم و متن مورد علاقه ات را بفرستی. اما به آزمون رزیدنتی که رسیدم همه اپ هایی که وقتم را می گرفتند حذف کردم.بعد از فارغ التحصیلی گشت و گذار در دنیای مجازی و شبکه های مجازی جز معدود تفریحاتم بود. همیشه کار بود و کار و کار و دربینش کنجکاوی در شبکه های مجازی. برای این عاشق تعطیلی های بی برنامه، زندگی بیشتر از قبل یکنواخت شده بود. تا اینکه...تا اینکه در گوشه ای از دنیا پنگولینی خسته و ترسیده از خطر انقراض ویروس کرونا را از خفاش گرفت و به تلافی داد به آدم ها. ما هم مثل نقل و نبات پخشش کردیم تا هیچ جای این کره خاکی از این ویروس بی نصیب نماند. حالا دنیا در خواب زمستانی می رفت. اکثر مشاغل تعطیل شد. درمان دندانپزشکی متوقف شد و من برای چند ماه خانه نشین شدم. روز های اول فقط به استراحت گذشت. خواب، ، غذا، خواب، غذا... کم کم از پیله هایمان بیرون آمدیم. گوشی ها بهترین جا برای کسب اطلاعات از ویروس جدید و اخبار مربوطه اش بود. پیام ها و هشدار های هرروزه یادآور لحظه به لحظه ای شد برای مراقبتهای بیشتر. نان پختن را از ویدیوهای ارسالی یاد گرفتم و نان و شیرینی پختم. چند اپلیکیشن برای ورزش در خانه گرفتم و ورزش کردم. حالا داشتن کتاب صوتی ایرانی دیگر آرزو نبود و می شد هر لحظه و از هر جا به یک داستان و روایت و کتاب گوش داد. ویدیوهای آموزشی دیدم. فکر کردم و فکر کردم. بیش از هر زمانی به همه چیز فکر کردم و این پاندمی فرصتی شد برای فکر کردن بیشتر، برای درک کردن خودم و اطرافیانم. در این مسیر که لازمه اش فاصله گذاری فیزیکی بود، بیش از هرچیز موبایلم همراهم بود و هست و کمک کرده که فرصت چند ماهه خانه نشینی از من دختری بسازد که مدت ها بود در پیله اش بود.شاید اگر عباس یمینی شریف زنده بود حالا گوشی های موبایلمان را یار مهربان و دانا و خوش بیان خطاب می کرد.سپیده سینسپیده سینThu, 31 Dec 2020 20:44:02 +0330