https://virgool.ir/feed/@m_16950089اگر به خانه‌ی من آمدی، برای من ای مهربان چراغ بیاور.fa2026-11-11 19:43:23https://files.virgool.ir/upload/users/3418846/avatar/WhZISK.jpghttps://virgool.ir/@m_16950089https://virgool.ir/@m_16950089/بدون-عنوان-lvueb4qh7ptdبچه که بودم روزهای عاشورا خیلی سخت می‌گذشت. تمام‌شدنی نبود. شبیه وقت‌هایی بود که در یک مهمانی طولانی، اشتباهی ظرف چینی دکوری میزبان را می‌شکنی و تا آخر نمی‌دانی از خجالت خودت را کجا قایم کنی. هزار بار حرف‌ها و صحبت‌ها عوض می‌شود و کسی دیگر به فکر آن ظرف نیست اما تو همچنان نمی‌توانی یک تماس چشمی راحت با میزبان برقرار کنی.روزهای عاشورا هم برای من، همینطور زندگی عادی آن روز را از من می‌گرفت و فکرم را رها نمی‌کرد.انگار موکول کردن چیزهای شاد و خوشحال‌کننده به روزهای دیگر برایم کافی نبود و تمام روز عذاب وجدان این را داشتم که چرا ناراحت نیستم یا کاری نمی‌کنم!گاهی حتی زور می‌زدم گریه کنم تا به وجدانم ثابت کرده باشم که ببین! بیخود سرزنشم نکن، من عمیقا ناراحتم!شب که می‌رسید یکهو استرس این را می‌گرفتم که ای وای! امروز دارد تمام می‌شود و من حداقل یک زیارت عاشورا هم نخواندم.و بعد تند تند کلمات عربی‌ای که چیزی از آنها سردرنمی‌آوردم را روخوانی می‌کردم و تنها گاهی متوجه می‌شدم که انگار دارم بر کسی یا کسانی لعنت می‌فرستم. و درنهایت سعی می‌کردم یادم بماند که موقع سلام دادن، اول به اولاد حسین سلام می‌دهند یا اصحاب حسین!عاشورا برایم یک واقعه‌ی داستانیِ سنگین بود.حالا اما برایم یک داستانِ واقعی‌ست که خوشحالی یا ناراحتی من تفاوتی در پیام داستان ایجاد نمی‌کند. واقعه درنظرم یک اتفاق ناگوار است؛ بلایی که جز اشک و آه و سوز نتیجه‌ای ندارد.اما داستان شرح رویارویی با آن اتفاق است.داستان خط به خط سوالی را در ذهن ایجاد می‌کند: چرا؟و درنهایت همین چرایی است که در ذهن مخاطب باقی می‌ماند.الان دیگر روزهای عاشورا را با عذاب وجدان و زورکی خود را به غم و ناراحتی زدن نمی‌گذرانم. حالا فقط چند دقیقه‌ای با خود فکر می‌کنم: چرا؟همین.آن وقت بود که کمی راحت می‌شدم.نرگسنرگسSun, 06 Jul 2025 23:50:01 +0330https://virgool.ir/@m_16950089/بدون-عنوان-r3egwvbwst9iگاهی فکر میکنم عباس معروفیِ بعدی کی میتونه باشه؟آیا از نسل ما یه جلال آل احمدِ دیگه درمیاد؟اصلا اگه دربیاد، درباره چی میخواد بنویسه؟سووشونِ بعدی قراره درباره چی باشه؟مثلا درباره یه دختر دانشجو که بعد از دانشگاه دراز میکشه رو تخت و لایک‌های اینستاگرامش رو میشماره؟یا پسری که تازه از خدمت برگشته و شب تا صبح گیم بازی میکنه؟همیشه دغدغه نویسنده‌ها و اهالی ادبیات این بوده که دیگه کسی نیست که قلم خوبی داشته باشه و بتونه راه اسطوره‌های ادبی قبلی رو ادامه بده.ولی کسی نمیگه که اصلا فرض کنیم که باشه؛ درباره چی بنویسه؟زندگی ما انقدر خالی شده که تلاش‌های خالدِ کتاب همسایه‌ها برای دیدن سیه‌چشم، تبدیل شده به ریپلای کردن استوری دختری که دابسمش میخونه!اصلا توی این نسل کسی همسایه‌هاش رو هم نمیشناسه!آخه اینا مگه نوشتن داره؟زندگی‌های نسل ما، چه خوب و خوش باشه و چه سخت و پرگرفتاری، انگار تُهیه. یه چیزی از زندگی‌های قدیمی کم داره: زندگی.به نظر من داستان زندگی این روزها خلاصه میشه توی یه کتاب حجیم و بزرگ از صفحات سفید و خالی. بی هیچ حرف و سخنی...نرگسنرگسSat, 21 Jun 2025 00:41:11 +0330https://virgool.ir/@m_16950089/نام-دیگر-تحمل-o9clyygmjenvبدترین نصحیتی که تا حالا شنیدی چی بوده؟از من بپرسی میگم جمله‌ی "سعی کن فلان چیز رو دوست داشته باشی" یا "سعی کن از فلان چیز لذت ببری"قطعا پارادوکس‌ترین، بی‌فایده‌ترین و بی‌معنی‌ترین نصحیتی که شنیدم، با اختلاف همینه.بوی بدبختی از این جملات بلند میشه. بوی اجبار.وسط این دو تا جمله میتونم صدای کسی که داره غرق میشه توی جایی که بهش تعلق نداره رو بشنوم. صدای خفه شدنش رو. به زور تحمل کردنش رو.حسرته که میباره از این دو جمله. حسرت و جبر.جبر، جبر، جبر...که اگر جبر نبود، کی لازم بودم برای دوست داشتن سعی کرد؟توصیه به تلاش برای لذت بردن از چیزی؟واقعا احمقانه‌ست.گفتنش نه تنها باعث نمیشه به زووور بتونی از اون چیز لذت ببری، بلکه انزجارت بیشتر هم میشه. انگار نمک پاشیده باشن روی زخمت.و ای کاش آدم‌ها دست از نصیحت‌های بیخود و بدرد نخوری که هیچ کمکی نمیکنن برمیداشتن.نرگسنرگسWed, 29 Jan 2025 05:51:58 +0330