https://virgool.ir/feed/@m_16619723fa2026-11-11 02:21:48https://files.virgool.ir/upload/users/4925002/avatar/UHi00a.jpghttps://virgool.ir/@m_16619723https://virgool.ir/@m_16619723/شاید-جریان-همین-بود-xf9nxwdim8nbشاید جریان همین بود.دوست داشتن ها انرژی دارند. انرژیی که ناممکن را ممکن کند.نخندیدن را در صدم ثانیه، با لبخند غافلگیر کنند.گریه‌ها را به تماشای لبخندی می ایستانند.و اینگونه، جهانی از ناممکن‌ها را، ممکن‌ها در بر می‌گیرند.شاید دوست داشتن. راهکار آسان شدن زندگی است.یا همان اصطلاح همیشگی و رومخِ: مثل آب خوردن است.دوست داشتن را سخت کرده‌اید.حصارها را به بلندای یک کوه کاشته‌اید.لبخند‌ها را از میان برده‌اید.راستی چگونه قلب می‌ترسد.می‌ترسد از خندیدن.از دوست داشتن.دوست داشته شدن.شجاعانه رفتار کردن.با کله رفتن تو دل سختی.شاید،ممکن است؟برای بالا رفتنتان پله کم آورده باشید؟ممکن است.چشمتان را بسته باشید روی هر چیزی به اسم دوست و دوست داشتن؟ممکن است. بر روی احساسی به عنوان پله‌ برای اوج گرفتنان، پا گذاشته باشید؟ممکن است. نفسی را تنگ کرده باشید.ممکن است. صدایی را سال ها در سکوت نشانده باشید.ای انسان.ممکن است. اشک ها را برای فرار از اشتباهت مسخره و تحقیر کرده باشی؟ممکن است؟به تپقی که سه باره بر زبان مخاطبت با سال ها ناراحت کردنش، جاری کرده‌ای. بخندی؟ممکن است. دلیل و منطقی که مغز طرف مقابل ردیف می‌کند برای آنکه بگوید اشتباه از او نیست. که همه‌ی آنها شواهدی برای اشتباهت بود را. از بن و ریشه‌اش مسخره کنی؟در آخر پیروز می‌شوی؟!اشتباه می‌کنی.تو در آخر می‌بازی!در این دنیا، کسی که خود را پیروز منطقی جلوه دهد، واستدلال های به جا و مناسب و واقع بینانه‌ی او را مسخره کند.در آخر پیروز ظاهری می شود.باخته است.تو باخته‌ای!و همه‌ی تماشاچی‌هایی که انگشت اشاره بلند کردند. برای اتهام طرف مقابلت. یعنی او... .سیاه لشگری هستند. که باختن را دوست دارند.و برایش می‌خندد.و اویی را که با بهت، تماشای چنین صحنه‌ای کرده‌ای. برنده‌ی نهایی است.او، همانی است. که بهت زد.از کسانی که برای منفعت خودشان. زیر تمام استدلال‌های به جا و منطقی زدند. بخاطره عاملی به نام تپق زدن او.تپقی که حاصل سال‌ها غم او بود.تپقی که، فرقی با دل شکستن نداشت.ای انسان.این قلب، تعداد زیادی نخ ندارد. که قلب را نگه دارد. اگر همینطور ادامه دهی.قلبی برای دوست داشتن، باقی نخواهد ماند.و قلب را از حصار قفسه‌ی سینه، به سقوط محکوم خواهد شد.در ارتفاعی که، نیازی به سانتی متر و متر و کیلومتر نخواهد داشت.FATEMEFATEMEFri, 04 Sep 2026 09:41:41 +0330https://virgool.ir/@m_16619723/رمضان-۱۴۰۴-znfshj04swxdرفتنشان، آنقدری مصیبت داشت،که عده‌ای را در مسیر تند راه رفتن دواند.عده‌ای را به تند راه رفتن وا داشت، و عده‌ای را که ایستاده بودند، به راه رفتن کشاند.عده‌ای را که نشسته بودند بلند کرد، و عده‌ای را که در خواب به سر می‌بردند بیدار،آنانی که تازه بیدار شده بودند، دقیقا همان هایی که نه می‌دانستند، بلند شدن چیست،نه تعریف درستی از قدم از قدم برداشتن، داشتند.و نه حتی رسم تند راه رفتن و حتی دوییدن را بلد بودند!نگاهشان از لابه‌لای همه‌ی این آدم‌ها گذشت، آدم‌هایی که برای خاکشان بیدار شده بودند، اما او!اما او تازه جریان را فهمیده بود،از بین همه‌ی آنان نگاهش گیر آنانی شد که جلوتر از همه می‌دوییدند و هوای مردم را داشتند.پاهایش از تندی پای آنان که سخت در میدان نبرد رو در با دشمن! خستگی ناپذیر می‌دویید، از سر نگاه کردن به آن آدم‌ها تکان خورد.اما از همه سنگین تر آن نداستنی بود، که باید برای راه رفتن می‌دانست.آن قاعده‌ی بلند شدنی بود که برای بلند شدن لازم بود و ضروری،نگاهش را از آسفالت کف زمین گرفت و دوباره به آنان چشم دوخت،همانانی که سریع تر از همه می‌دوییدند و همه را در عین حال پشتیبانی می‌کردند.همه این ها، بخاطر نبود خیلی از ماها بود، که دیگر نبودند،نبود مادر، نبود خواهر، نبود برادر، نبود جوان ایرانی، نبود نوجوان ایرانی، نبود خانواده‌ی ایرانی، نبود کودک ایرانی، در مقابل این هجمه از نبودها، بودنی بود از جنس غم، از جنس کودکانی که میان‌خانواده‌ایشان بودند! اما نبودند.صدای خنده‌ایشان بلند می‌شد، اما نمی‌شد!بودنی از سکوت پر از گله و غم و خلاصه، بودنی از جنس نبودن.دوباره زخم های‌ ایران سرباز شدند.دوباره یاد باکری‌ها و بابایی‌ها زنده شد.دوباره یاد سلیمانی در وجودمان ریشه دواند و دوباره خمینی در یادها زنده گشت.شهید محمود کاوه یادت بخیر.از همان دم دم صبح که خبر به پادگان به تو رسید، حرکت کردی.یاد حرف سلیمانی می‌افتم،یاد سریال شمعدانی می‌افتم،یاد سریال پایتخت!یا حتی با آن همه تلخی‌های مذاکره‌ی ۵+۱، مرا یاد سلیمانی می‌اندازد،یا حتی یاد سریال گاندو!روزهای خوبی را گذراندیم و حالا، به جا و مکانش لازم باشد، جان را فدا کرده و در آغوش خاکمان ایران می‌غلتیم.اما الله اکبر شهیدان را همواره استوار خواهیم کرد.آنقدری عصبی خواهیم شد.تا مطمئن شویم،بار دیگر، زخم‌های ایرانمان باز نخواهد گشت.ما‌ایستاده‌ایم.برای نگهداشتن خاکی که هزاران دلاور شهید را پرورانده، و می‌پروراند!ما نسل ایرانی هستیم،نسلی که شکستتان خواهد داد!FATEMEFATEMEMon, 31 Aug 2026 12:59:53 +0330https://virgool.ir/@m_16619723/دهه-ی-۱۳۹-llsgfgshh3g8صدایش دردی بود بر روح و روانم...نمی‌دانستم که روزی از صدای خنده‌های دهه‌ی ۱۳۰۰اش گریه ام خواهد گرفت و، هر فرکانس از خنده‌ی زیبا و دلنشینش خنجری خواهدشد بر قلبم...اشک‌هایم قدم از قدم برمی‌دارند و خنکیه نسیم سحری را همچو یخ، روی گونه‌ام هک می‌کنند...با این حال! اشک‌هایم قطع نمی‌شوند.نفس‌هایم گاهی گیر می‌کنند بین بغض و اکسیژن و کربن دی اکسید...به راستی جریان این قلب چیست!، که اینگونه بی قراری می‌کند و سیلی از اشک را از سد پلک‌هایم روان می‌سازد...چرا باید برای کسی به اسم رفیق....شدت اشک توان ادامه‌ دادن سخن را از من می‌گیرد،..دوباره تکرارش کردم:چرا باید برای رفیق...!...گویی این درد است که از چشمان بهت زده و دلتنگ مهدی روان می‌گردد.حرف‌هایش را با فریاد لب می‌زد و مرا شنونده‌‌ی تک‌به‌تک درداش کرده بود..او حالا دیگر روی خاکی که رفیقش را درون آن آرمیده بودند. به سجده افتاد،صدای گریه‌اش بلند شده بود..چنان از قطره قطره گریه‌اش! درد می‌چکید! که فریادش لرزی نشاند بر قلبم، و اشک را،ازچشمانه من هم لبریز کرد.قدم از قدم برداشته و سوی او قدم می‌زنم...اما قطع شدن یکدفعه‌ای گریه‌اش،با شتاب مرا سمت او می‌کشاند..نبضش را سریع می‌گیرم،به قدری قلبش کند می‌زد، که ایستادن را جایز ندانستم.روی کولم انداخته و تا بیمارستان دوئیدم‌...حالا دیگر این من بودم که با اشک‌هایی التماس‌گونه، دکتر را می‌خواند.مهدی را از کولم، روی برانکارد گذاشتند و سریع نبضش را گرفتند.همین که دکتر فریاد زد و گفت: نبض داره، سریع...دیگر هیچ چیزی نشنیده‌ام.نگاهم میخ صورت مهدی ماند و روی سرامیک‌های نه چندان نرم بیمارستان سقوط کردم.گویی که فشار زیادی تا در ورودیه بیمارستان به جان کشیده بودم...سیاهیی! چشم‌هایم را گرفت و سکوت در صماخ گوشم پژواک انداخت...FATEMEFATEMESun, 30 Aug 2026 19:46:38 +0330