<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های نیمه شب</title><link>https://virgool.ir/feed/@m_16096182</link><description>اگر پیدایم کردی، چیزی نگو.</description><language>fa</language><pubDate>2026-11-11 01:43:44</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/4917682/avatar/8pqNlr.jpg</url><title>نیمه شب</title><link>https://virgool.ir/@m_16096182</link></image><item><title>01A</title><link>https://virgool.ir/@m_16096182/01a-qbmx0yn3kvuy</link><description>الان که دارم می‌نویسم، ساعت 23:28 دقیقه‌ست. درست سی و دو دقیقه و چند ثانیه قبل از نیمه‌شب پانزدهمین روز از مرداد‌ماه. اگر بنا بر صداقت باشه، ایده نوشتن توی ویرگول حدود ساعت 10 بود که توی ذهنم ساخته شد. خیلی‌سال پیش، وقتی که 12 یا 13 سالم بود توی ویرگول حساب کاربری داشتم. خیلی بامزه‌ و تعجب برانگیزه که اکانتم هنوز هست!!با خودم فکر کردم کجا بهتر از ویرگول!؟ البته نه که فکر کنید بنده پیر یا میان‌سالم! به طور فیزیکی، 17 سالی میشه که روی کره زمین زندگی می‌کنم.فقط امشب داشتم فکر می‌کردم چی می‌شد اگر جایی رو داشتم که نیمه شب ها، وقتی سکوت بلندترین صداییه که توی خونه طنین انداز میشه، می‌تونستم بدون ترس از دیده شدن و حضور داشتن درمورد افکار تیکه پاره توی ذهنم بنویسم؟هدف همینه. دوست دارم حرف‌هایی که هرگز به زبون نیاوردم رو بنویسم. بدون نگرانی از قضاوت شدن، بدون نگرانی از دیده شدن و بدون نگرانی از نزدیک بودن به استاندارد های محبوبیت! پیش‌بینی نمی‌کنم توی این محفل خواننده ای داشته باشم. اما از دوست‌های جدید استقبال می‌کنم.امروز روز خسته کننده و پر فشاری بود. به عنوان کسی که به درس خوندن محکوم شده و برای آینده اهداف مشخصی داره، انتظار زندگی پر ماجرا و شلوغی رو نداشته باشید! اما پارادوکس این قصه وقتی نمایان میشه که به جای روزم، از ذهنم حرف بزنم. شلوغ‌ترین مکانی که تابحال رفتم، حتی شلوغ‌تر از ایسگاه‌های مترو تهران.راستش جزییات زیادی هست که دوست دارم درموردشون حرف بزنم، اما حافظه‌ام برای نوشتن یاری نمی‌کنه. به علاوه، دوست دارم توی همون لحظه درمورد مسائل و احساسم نسبت بهشون بنویسم. تا کلمات رنگ و بوی واقعی‌تر و طبیعی‌تری به خودشون بگیرن.بداهه‌گویی من رو ببخشید، رشته کلام مدام از دست و بالم اویزون میشه و جمع کردنش برام کار راحتی نیست. همین‌جا و همین لحظه، در حضور این کلمات و این صفحه به خودم قول میدم که تظاهر نکنم. نقابی برای شرکت کردن توی این بالماسکه ندارم. چهره واقعی انسان‌ها ترسناک و منفوره، اما منفور تر از پنهان کردنش به وسیله نقابی که بوی پوسیدگی و فرسودگی میده؟ نمی‌دونم، احتمالا آره. البته از لحاظ منطقی، این سوال مضحک و بی مصرف بنظر می‌رسه. اما میشه این بار از منطق و علم حرف نزنیم؟ دوست دارم از همه‌چیز حرف بزنم.اما برای امشب، فکر می‌کنم همین مقدار کافی باشه. ساعت خوابم بهم ریخته، باید درستش کنم. به مراسم خوش اومدید، حاضرید بدون نقاب در مقابل چشم‌های گرسنه و ذهن‌های شکارچی بایستید؟ه. ق نیمه‌شب . 23:51- 14 مرداد 1405</description><category>نیمه شب</category><author>نیمه شب</author><pubDate>Wed, 05 Aug 2026 23:55:19 +0330</pubDate></item></channel></rss>