https://virgool.ir/feed/@m_15874506fa2026-11-12 09:16:38https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_15874506https://virgool.ir/@m_15874506/ماجرای-سفر-ما-از-کرج-تا-مشهد-j934moj0qof7یادم است در یکی از روزهای زندگی‌ام، که طفلی بیش نبودم، با خانواده به مشهد رفتیم. ماشین ما پیکان پلاسیده‌ای بود که پدرم نمی‌توانست از آن دل بکند؛ هر کاری می‌کرد که ماشین جدید بخرد، اما باز هم علاقه‌اش نمی‌گذاشت. هنوز هم آن را دارد.من در ماشین که می‌نشستم، یک حس غروری داشتم که هیچ‌وقت در عمرم نداشتم. نمی‌دانم چرا، ولی با برادرم همیشه دعوا می‌کردم که من جلو بنشینم یا او. خوشبختانه یا بدبختانه، او همیشه جلو می‌نشست و من عقب. آن‌قدر ناراحت می‌شدم که انگار دنیا را از من گرفته‌اند. آخر، وقتی جلو می‌نشینی، حس عجیبی دارد؛ انگار تو پادشاه عالمی و همه خدمتکاران تو هستند.البته تنها کسی که ذوق زیادی به ماشین‌نشستن نداشت، مادرم بود. همیشه به پدرم می‌گفت: «این پیکان امنیت ندارد، چرا ماشینت را عوض نمی‌کنی؟» خب، چه می‌شود گفت؟ مادرمان انتظاراتش از دنیا بیشتر بود. آخر، مادر من چه انتظاری از این پیکان جوانان دارد؟به هر حال، برای سفر وسایل را جمع کردیم و راه افتادیم. خانه‌ی ما کرج بود. ماشین ما رادیویی داشت که همیشه با حال ما خوب بود؛ مثلاً وقتی عصبانی بودیم، برنامه‌ی خنده‌دار می‌گذاشت و حال ما را تغییر می‌داد.حال بگذارید از احوال ماشین بگویم: ماشین ما صدای بسیار بدی داشت و تا هفت کوچه قبل و بعد می‌فهمیدند که ما ماشین را روشن کرده‌ایم. داخل ماشین ما بوی عجیبی داشت. ماشین ما سفید بود و درهایش را هر جور می‌بستی باز می‌شد. یکی از دلایل علاقه‌ی پدرم به پیکان این بود که داشتن ماشین‌های خارجی را جزو فرنگی‌مآبی می‌دانست.ماشین را روشن کردیم و حرکت کردیم به سفری بی‌پایان. اول‌های مسیر آن‌قدر ذوق داشتم که کسی نمی‌توانست جلوی ورجه‌ورجه‌ام را بگیرد؛ اما بعد از مدتی خسته شدم. جاده شبیه ریسمانی بی‌پایان بود.در میانه‌ی راه، در رستوران «دلمزه» غذا خوردیم. نمی‌دانید چه حالی داشتم! پس از آن، نگاه‌های بی‌معنی به جاده… بالاخره یک اتفاق خوب رخ داد: ما در آن‌جا قیمه خوردیم؛ طعمش، طعم قیمه‌ی عاشورا را می‌داد.دوباره سوار ماشین شدیم و باز هم من شوق الکی خودم را برای ادامه‌ی مسیر نشان دادم؛ اما اتفاق بدی افتاد. پدرم هر کاری کرد، نتوانست ماشین را روشن کند. از رستورانی کمک خواست. آن‌ها کمک کردند، ولی به پدرم گفتند: «این ماشین به مشهد نمی‌رسد؛ برگرد.»پدرم ناراحت به ماشین نگریست. ماشین هم ناراحت بود؛ موتورش مدام غرغر می‌کرد و اگزوزش هم از ترس می‌لرزید. رادیو آهنگ غمگین پخش می‌کرد. راهی نبود؛ باید برمی‌گشتیم.اما ورق برگشت؛ یکی از دوستان دیرینه‌ی پدرم به‌صورت اتفاقی از آن‌جا گذشت. پدرم گفت: «کمکی برسان تا به مشهد برویم و در آن‌جا ماشین‌مان را تعمیر کنیم.» ناگهان رادیو برنامه را عوض کرد و برنامه‌ی شاد گذاشت.پدر با زنجیر، ماشین ما را به آن‌ها متصل کرد و ما به مشهد رفتیم. هر بار که به یاد گذشته می‌افتم، خوشحال‌تر از قبل می‌شوم.رضارضاThu, 27 Nov 2025 00:43:45 +0330https://virgool.ir/@m_15874506/بخش-اول-از-فصل-اول-کتاب-بعد-از-مرگ-سهراب-چه-شد-dcycjtpbzrgdنویسنده (خودم)نامبخش:زخم باز کجاست آن روزگار قدیم؟ کجاست آن فردوسی پاک‌خواه؟ کجایند آن دلیرمردان خون‌به‌جگر؟که قصه‌ی تلخ تاریخ دوباره آغاز شد...دوباره پدر تیغ بر سر پسر زد.دوباره جهان از آتش به خون شد.اما کیست اندوهگین؟ اندوهگینان کیست؟ رستم؟دوباره آن قامت فیل‌مانندش، آن چشم‌های جغدگونه‌اش،اشک‌های تمساح‌وارش و چشم‌های آلوده به خونش،تکیه زد بر تخت سنگ.زمین زیر پایش از اشک او سیراب شد.جنگلی سرسبز پدیدار گشت.آسمان دست دلداری‌اش را دراز کرد.خورشید چشم‌های مهربانش را گشود.آری، قصه‌ی ما این است:بعد از مرگ سهراب، چه شد؟با دلی خون می‌گوید:«چه کردم؟ چرا کردم؟ چرا کردم؟»هزاران بار می‌گوید.سنگ از گفتن او می‌شکند.آرام چشمانش را می‌بندد.ناگهان احساس کرد در جایی دیگر است.چشمانش را گشود.خود را مقابل فردی دید با عصای زمردین،که سر آن ساعت کوکی بود و تاجی از ساعت پیران بر سر داشت،و بر تخت زمان نشسته بود.رستم، که اعصابی نداشت، فریاد زد:«فکر نکن فراموشت کردم!می‌دانم چه می‌خواهی.من نمی‌آیم!»پادشاه زمان گفت:«قولت را که یادت هست؟پسرت بمیرد، و تو در دنیاهای دیگر برای من کار کنی.»رستم گفت:«من نمی‌خواهم!حال انتقام پسرم را از تو خواهم گرفت!»پادشاه زمان گفت:«او را ببرید به سیاه‌چال!»و ناگهان رستم خود را در دنیایی تاریک دید.ناراحت شد.چشمش را بست.رفت به زمان‌های گذشته.در آن دوران قدیم، رستم جوانی ساده بود.دهانش بوی شیر می‌داد.فکر می‌کرد هر کاری مجاز است.نمی‌دانست تنبیه سختی در انتظارش است.آن دوران، او پادشاهان را می‌کشت.اما نمی‌دانست کشتن آن‌ها باعث از بین رفتن حیات می‌شود.اولین پادشاهی که کشت، پادشاه دریا، شهر کلاک بود.وقتی او را کشت، خشکسالی چند ده‌هزار ساله رخ داد.بقیه را از صفحه‌ی هستی محو کرد.اما نمی‌دانست تقدیر سختی در انتظارش است.یاد روزی افتاد که تنها راه رهایی، بستن پیمان بود.مدام می‌گفت:«چرا بستم؟ ای وای بر من!»در همین توصیف و تواصیف،ناگاه رستم به خود آمد.دید فردی پشت سر اوست.گفت:«کیستی مرد؟ نمی‌بینی عزای غم گرفته‌ام؟»آن فرد با صبوری گفت:«من گل‌آقا هستم.»رستم اشک‌هایش را پاک کرد.گل‌آقا فردی بود با کله‌ای گلی ارغوانی،با گلبرگ‌هایی پهن‌پیکر.هرچه از توصیفات این مرد بگوییم، کم گفته‌ایم.به‌راستی گل‌آقا مردی‌ست با قد کوه و عمر نوح.گل‌آقا، پس از کلی تعریف از خود، به رستم گفت:«من راه‌حلی برای بازگرداندن پسرت دارم.»رستم از هیجان در خود نمی‌گنجید.گل‌آقا ادامه داد:«آرام، آرام...من تنها از تو کارهایی می‌خواهم.تو باید به من کمک کنی.»رستم به نشانه‌ی پذیرفتن، دست داد.گل‌آقا گفت:«اول باید قاتل پسرت را پیدا کنیم.و بعد، اولین مأموریت را انجام خواهی داد.»رستم در فکر فرو رفت.رفت در عالم رؤیا.با خود گفت:«پسرم را دوباره خواهم دید...»گل‌آقا گفت:«من به تو گل‌برگ‌هایی از خودم می‌دهم.با آن‌ها سفر می‌کنی و به دنیاهای دیگر می‌روی.»رستم در دلش تنها یک چیز بود:پسرش.گل‌آقا گفت:«اول باید به چندین سال آینده‌ی سرزمین پارس بروی،و خدای شاهنامه را پیدا کنی.همچنین باید بفهمی چه کسی توطئه کرد و باعث مرگ پسرت شد.»رستم گل‌برگ را لمس کرد.وارد سیاه‌چال زمانی و حلقه‌های زمانی تو‌در‌تو شد.چشمانش را بست.نوری که نه از آفتاب و نه از هیچ منبعی دیگر بود،چشمانش را کور کرده بود.نمی‌دانست چه کند.ناگاه وارد دنیایی جدید شد.خود را در پارکی دید،روبروی مجسمه‌ای زیبا.اما آن مجسمه راحت نبود.انگار چیزی را سالیان سال نگه داشته بود.رستم آن‌قدر مشغول پسرش بود که متوجه مجسمه نشد.با نعره‌ای خروشان گفت:«کجایی ای خدای ناعدالتی؟کجایی ای مرد دروغ و دورویی؟بیا با من بجنگ!»صدایی ترک آمد.رستم باز شروع کرد از فردوسی بد گفتن.آن‌قدر عصبانی بود که صدای ترک مجسمه را نمی‌شنید...رضارضاThu, 20 Nov 2025 00:13:16 +0330https://virgool.ir/@m_15874506/وارونه-اباد-wwhz8cw9b0wsدر روزگاران کهن، روستایی دورافتاده و سیل‌زده وجود داشت به نام وارونه‌آباد.در این روستا همه‌چیز وارونه بود؛ مثلاً موز طعم لبو و لبو طعم موز می‌داد، و ابرها در زمین و گاری‌ها در هوا بودند.با این حال، باز هم مردم آن‌جا مهر ورزیدن به یکدیگر را فراموش نکرده‌اند.در کوچه‌های روستا بوی لبو می‌پیچد.شمس، پسرک لبو‌فروش، به گرگ‌ها لبو می‌دهد تا نمیرند.بهمنی، پیرِ وردِ قصه‌ی ما، بسیار افسرده و چروکیده و پلاسیده‌تر از آن است که کار کند.سمعکش را می‌زند، اما باز درمی‌آورد؛ زیرا هر بار که می‌گذارد، آه و نفرین مردم به گوشش می‌خورد.در کوچه‌ای دگر، بچه‌ی کوچکی از دکان پدرش هندوانه‌ای قرض گرفت تا آن را با تلمبه باد زند و با آن بازی کند.بهمنی دوباره در کوچه‌ها راه می‌رود.یوزپلنگان با سنگ به او پرتاب می‌کنند، و آن‌قدر بلند فریاد می‌زنند که صدای ضعیف و لرزناک پیرمرد شنیده نمی‌شود.بهمنی مدام با خود می‌گفت:«خدایا، از بهر کدام گناهم بود این‌همه درد و رنج؟که می‌دانم، خودکرد را تدبیر نیست؛اما دگر طاقتَم مُرد شده.»ناگهان گرگی با یال آتشین و چشمانی چون چراغ آمبولانس به او گفت:«این سزای همان کارت است که کردی؛همان که دمپایی آغشته به هیدروکلریک اسید را در پارچه‌ی یشمی فرو بردی و در چاه درانداختی.»بهمنی ساکت شد.تنها صدایی که می‌آمد، صدای بازی بچه‌ها با هندوانه‌ی بادشده بود.بهمنی برای عذرخواهی از مردم، رفت سراغ سحر و جادو.کتاب یاقوت‌های شورشی طلایی را برداشت و ورد را خواند.اما پیری‌اش، چشمانش را تعطیل کرده بود؛و اشتباهی، ورد مرگ را خواند... و مُرد.رضارضاWed, 19 Nov 2025 22:02:42 +0330https://virgool.ir/@m_15874506/ادبیات-راه-رهایی-smrh9c3cunyqامروز بر تو سخنی گویم که از صد دینار بِه؛گر فهمی، دنیا از آنِ توست.گر رفاقت کنی، ز همه‌کس بی‌نیاز بمانی؛ گر عاشقی کنی، معشوق نشوی.آری، پند من دانش ادبیات است. شاید گویید: «آخر ما را به آن چه؟»اما شما جاهل‌ترین جاهل‌اید؛ زیرا ادبیات را نباید طوطی‌وار یاد گرفت.تنها راه آن است که با تمام بدنتان آن را حس کنید، نه فقط گوش و زبان‌تان.یادم است که در دوران طفولیت، هر وقت که اسم ادبیات می‌آمد، گل از گل شکفتن می‌کردم.اما عاشقی راه یادگیری آن نیست؛ باید فهمید، وگرنه صد بار این‌گونه کنی، هیچ‌کس را به در نیاید.ادبیات آینه‌ی دل هر شخص است، و هر جمله نشانِ شخصیت ماست.پس این را بدان: هر کس که از ادبیات هراس دارد، در دلش پر از ناراستی و پلشتی است.و اگر به هر کلمه‌ی آن دقت کنی، متوجه‌اش می‌شوی.حال، این‌ها را از بنده‌ی حقیر بپذیر و فراگیر، که در زندگی‌ات به کار گیری؛دگر بار تحقیر مخواهی شد.پس این‌ها را حلقه‌ی گوشت کن تا فراموش نکنی،چون دگر بار نشاید شنید یا خواند.رضارضاWed, 19 Nov 2025 21:54:58 +0330