https://virgool.ir/feed/@m_15735564fa2026-11-11 15:20:16https://files.virgool.ir/upload/users/4338390/avatar/R4qnOg.jpghttps://virgool.ir/@m_15735564https://virgool.ir/@m_15735564/خزان-nev1d9le7vwpابتدای نوشته ام را با واژه عشق آغاز میکنم، چرا که بنظر من هر آنچه در هستسیت، با عشق آغاز میشود، بسان فرزندی که در بدو تولد از عشق مادر سیراب میشود.عشق، نه آن باشد که تنها بین زن و مرد باشد، عشق میان مادر و فرزند و پدر و فرزند، بنده به خداوند، دوست به دوست، آموزگار و دانش آموز، و عشقی که حال میخواهم به آن بپردازم، عشق دختری کوچک به پاییز، جریان دارد.همه‌ی ما این سوال را شنیده ایم، آیا تا به حال، عاشق شده ای؟ شاید پاسخ خیلی از ما خیر باشد، اما دقت که کنیم، میبینیم بار ها پیش آمده برای کسی یا چیزی جان بدهیم، وی را بر خویش برتری دهیم، و حاضر باشیم کل زندگیمان را فدای بچه لبخندی گوشه‌ی لبهایش کنیم، حدس میزنم مرجع ضمیر این چند خط برای خیلی از شما، مادر.این را نگفتم که این حس را به پاییز نسبت بدهم؛ گفتم که در موردش چند خطی بنویسم.برای من، پاییز گل سر سبد فصول است.چرا که به نظر من پاییز حرف میزند، وقتی در کوچه ای قدم میزنی برگهای درختان با تو حرف میزنند، به هنگام ناراحتی قطرات باران با تو میگریند.برای من، عشق با پاییز رابطه ای مستقیم دارد.این فصل که از راه می آید ناخودآگاه دنبال بهانه ای برای عاشقی میگردم. چرا که این فصل به قدری عاشقانه است که در خیال من حضرت حافظ این دو بیت را در همین فصل سروده استساقی و مطرب و می جمله مهیاست ولی،عشق بی یار مهیا نشود، یار کجاست؟حافظ از باد خزان در چمن دهر مرنجفکر معقول بفرما گل بی خار کجاست؟در این فصل عاشقانه من قطره بارانی نمیشوم که روی گونه های یار ببارم، من تنها ابری تیره و عظیم هستم که دنبال فرصتی برای گریستن و غریدن میگردد.نه فقط من، فکر میکنم تمام ما دنبال فصلی هستیم که آنچه را در گرمای تابستان در خود گنجاندیم، میان برگهای پاییزی روی زمین، باران و هوای پاییزی و عطر دارچین، رها کنیم.نام پاییز که به گوشتان میرسد، ناخودآگاه شعر و عطر خوش و عشق و عاشقی به یادتان نمی آید؟ چه فصلی عارفانه تر از این؟گویی فصل خزان فقط دلارام ما نیست، دلارام خدا نیز هست.فکر کنم خدا تمام سطل رنگ های خوش لعابش را برای این فصل کنار گذاشته است. بهترین آب و هوا، بهترین رنگ و لعاب، بهترین حس و حال، شناسه های پاییز، و دسترنج خدا هستنداما خیلی ها این فصل را برای عاشقی نمی‌بینند؛ برخی نیز خزان را با توجه به نامش، بسیار اندوهگین مینگرند.خب نگرشی درست دارند؛ حتی اندوه پاییزی گاهی موجب ساخت اندوه های جدید و عطش شاعریست، غروب بود و به شیشه خیره شده بودم و چای مینوشیدم که در همان لحظه ابیاتی به ذهنم خطور کرد، به ذهن منی که تا قبل از این حتی کلمه ای شعر نگفته بودم.برگها دانه دانه می ریختند، نیامدی.ابر ها برسر کاشانه گریستند، نیامدیحیف این فصل نباشد همه باشند و تو نه؟خواهم که سر در کویت بنویسند نیامدیبنویسند تا شاید کمی به ما فکر کردیتا ببینی پژمردم و همه دیدند نیامدیگفتمت گر تو بیای زندگی ام بهار شودخزانی ام که ذراتش می‌میرند، نیامدیبا هر غروب پاییز ، دلم یاد تو را میکردحاله های غروبین در من دمیدند، نیامدیناگه به خود آمدم و دیدم چای در دستانم سرد شده است، همان لحظه ندایی درونم فریاد زد، چای که چیزی نیست، جهانت سرد شده است.آری، پاییز برای من نیز سرشار از اندوه است. حتی به دیده من خود برگ های پاییزی نیز بخاطر شدت فشار و غمی که روی آنهاست، دانه دانه پژمرده میشوند و فرو میریزند.من تمام غم های دو فصل گذشته را در خودم میریزم و به خود میثاق میدهم خزان که بیاید غم دل را پیش برگ های ریخته شده فاش کنم و از پروردگار خویش بخواهم هر آنچه آب در دریا ها و اقیانوس هاست به من بدهد و تا خود بهار بگریم، حتی شده بی دلیل، اما خیلی روز ها برنامه ریزی میکنم که گوشه پنجره تا خود صبح بگریم، اما چه کنم؟ خزان غم را میشوید و میبرد البته گاهی اوقات، این جاست که شاعر میفرماید:گفته بودم چو بیایی غم دل با تو بگویم، چه بگویم که غم از دل برود چون تو بیایی!خزان که می آید غم دل خود به خود میریزد و چیزی جز عطش شعر و ادبیات و هنر در من متجلی نمیشود.تا این جا هر آنچه درباره واقعه هایی که در پاییز رخ میدهد گفتیم ، بالعکس آن نیز گفتیم، سرشار از حس خوب و عشق، سرشار از اندوه و غصه. با این وجود باز هم میگویید تابستان دمدمی مزاج است؟گاها کاندر خود استفسار میکنم میبینم چنان سرگشته و مبحوت به پنجره خیره شده ام و آهنگ داریوش را به رگ هایم القا میکنم و چای دارچینی ام را می‌نوشم، انگار معشوقه‌ی من آن بیرون با شاخه گل لاله ای در انتظارم نشسته است، یا حتی بالعکس، بخاطر اندوه پاییز خیلی اوقات فکر میکنم به وسعت قلب یک عاشق و طول شب یلدا میان من و معشوقه مکتوم خویش فاصله است، خزان که می‌رسد چنان مست و مدهوش و خمار عطر آن معشوقه مجهول میشوم که دلم به حال نیک پنداری ام میسوزد.این پاییز چیست که با هر طلوعش های خورشید در من میدمند و با هر غروبش همان حاله ها جان من را میستایند؟این چه فصلیست که گاه برای گذران روز هایش از شدت غم تک تک لحظاتش آرزوی اتمام روز را دارم، و گاه به خاطر دلنشینی و شاعرانه بودن هر ثانیه اش دعا میکنم ثانیه ها نگذرند؟این چه فصلیست که تا به هر نشانه ای میرسم، آن را نشانی از یار نداشته میبینم؟ شمیم پاییز را بسان نکهت گیسوان یار میبینم، نسیم پاییزی برایم دلچسب، چو ثبات عطر معشوق به هنگام گذشتن می‌ماند؛ و حتی جعد برگ های درختان سرو و کاج مرا یاد زیبایی موج طره های وی می اندازد.خود به خود با آمدن پاییز دلم میخواهد از تمام فکر های روزمره و دغدغه هایم عریان شوم، گیسو برافشانم و به صبای پاییزی بپیوندم؛ با هر قطره باران پاییزی به اعماق زمین بروم و ز غوغای جهان به فراغت برسم و اولین شعر یا آهنگ را با ذره ذره وجودم در هم آمیزم.پاییز را فصل نمینامم، چرا که پاییز واژه نیست، یکی از حواس پنجگانه ماست، حواسی که در قلب ماست نه آن پنج حواس کوانتومی. شاید نام اصلی پاییز خارج از درک و فهم ماست، شاید آیندگان نامی جدیر این یافتند، مثلاً: چشم بیدار معنا ، چرا که به نظر من پاییز نگاهیست که جهان را با نور عشق الهی می‌نگرد.در این فصل با شکوه، هر محالی حال می‌شود؛ سعی کنید از اندوه و اندوهگینی دست بکشید و محال های خود را حال کنیدخیزید و خز ارید که هنگام خزان استباد خنک از جانب خوارزم، وزان استآن برگ رزان بین که بر آن شاخ رزان استگویی به مثل پیرهن رنگ رزان استدهقان به تعجب سر انگشت گزان استکاندر چمن و باغ نه گل ماند وگلنار.مسعود غزنویبگذریم...سارینا مالمیرسارینا مالمیرTue, 04 Nov 2025 23:47:32 +0330