https://virgool.ir/feed/@m_15280185دانشجوی زبان و ادب انگلیسی.fa2026-11-11 15:53:40https://files.virgool.ir/upload/users/488545/avatar/72MdZO.jpeghttps://virgool.ir/@m_15280185https://virgool.ir/@m_15280185/توفیق-اجباری-یک-درونگرا-قرنطینه-و-گوشی-هوشمند-pfiif0cwu4o2شروع واقعه کجا بود؟همه چیز از اواخر بهمن شروع شد. بعد از چندروز استرس قبل و بعد از انتخاب واحد، بالاخره ترم شروع شده بود و روتین دانشگاه. یکی از روزهای سرد زمستونی بود که خبر دار شدیم کرونا وارد ایران شده و فعلا باید #در_خانه_بمانیم . هفته به هفته تعطیلی ها تمدید میشد و من، به عنوان یک درونگرا و عاشق آرامش خونه غرق در لذت بودم. کم کم توجه همه اعضای خونه بیشتر به تلفن های همراهشون جلب شده بود. این یار همیشگی، رفیق بیشتر روز های زندگیمون از اواسط نوجوونی تا به الان، کم کم تو تنهایی قرنطینه جایگاه خاص تری از قبل برامون پیدا کرده بود. حالا دیگه بیشتر از قبل به برنامه های‌ کاربردی توجه میکردیم و هرروز با قابلیت هایی که تلفن های همراهمون داشتن و تا الان ازشون بی خبر بودیم، وقتمون رو پر میکردیم. روز به روز پس زمینه عوض میکردیم و طماع شده بودیم، به قابلیت های جدید که هرروز اختیارات جدیدی رو بهمون میدادن و دنیایی که تا قبل از کرونا ادعا داشتیم به اون تسلط کامل داریم. اگر استفاده خودِ قبل از کرونای ما از تلفن هوشمند "زیاد" تلقی می شد، حالا دیگه مطمئنا ساعت های استفاده هم از دستمون در رفته. ولی این لزوما خبر بدی نیست!قبل از گوشی هوشمند چی ؟سال ها پیش مدرن ترین وسیله خبرگیری از اوضاع و احوال جهان، جعبه جادویی تلویزیون بود. با قدم گذاشتن گوشی های هوشمند به میدان و به روز رسانی های پیاپی اونها گوی سبقت رو از هر اختراع دیگه ای در زمینه تکنولوژی می ربودن. تلفن های هوشمند در زمینه مطلع کردن ما از شرایط کرونایی چه در ایران و چه در سراسر دنیا نقش پررنگی داشتند. حالا وقتی سفارشاتمون رو از اسنپ سفارش میدادیم، هم فاصله اجتماعی رو رعایت میکردیم، هم از تردد غیرضروری خودداری میکردیم. با استفاده از‌گوشی های هوشمندمون، حالا دلمون برای دوست ها و هم کلاسی ها و فامیل های چند ماه ندیده مون کمتر تنگ میشد و شاید حتی بیشتر از قبل باهاشون صحبت میردیم. ما برنامه های مختلف پادکست گوش میکردیم و به عنوان اعضای فعال جامعه دانشگاهی این مرز و بوم (!) هرروز واقعیت های جدید درباره دنیای اطرافمون یاد میگرفتیم ، دنیای که قبل از کرونا، روزهاش انقدر پرسرعت از کنارمون رد میشد که فرصت نه تنها نگاه عمیق، بلکه نیم نگاهی هم بهش نداشتیم . پادکست String Cast ، جایی برای یادگیری از ناشناخته های جهان و ماورای آن.ما دانشجو ها دیگه لازم نبود نگران وقت های مرده مون توی راه خونه و اتوبوس و تاکسی باشیم، حالا دیگه اون وقت هارو به درس و مقاله خوندن اختصاص میدیم و مهارت های جدید یاد میگیریم، و فکر‌ میکنم لازم باشه همه از مدیران سایت های مفید آموزش آنلاین که بعضی وقت ها حتی محتوا شون رو به صورت رایگان در دسترس مون قرار دادن، تشکر‌ کنیم. عزم بادآوره پندمی؟قبل از پندمی هرروز به ثبت نام کردن در باشگاه فکر‌ میکردم. هرروز عزمم رو جزم میکردم که طلسم رو بشکنم و مسیرم رو به سمت سلامتی شروع کنم، ولی یاور من در این راه مربی باشگاه نشد، گوشی همراه توی دستم بود. دیگه بهونه ضیق وقت برای من وجود نداشت، روزهام پر می شد از نرمش های کوچک تا ورزش های حسابی و سنگین. خستگی لذت بخش بعد از کالری سوزاندن هم که جای خودش رو داره، و شاهد من صدای رباتیک پشت گوشی همراه که در اخر هر تمرین، تبریک میگفت که این تمرین هم تموم شد.به عنوان درونگرا ( که قبلا هم ذکرش کردم )، طبیعتا خبر تعطیلی اجباری کم و بیش یک خبر رضایت‌بخش بود. اما حتی به عنوان یک درونگرای سرسخت هم باید اعتراف کنم که شرایط ترسناکی پیش روی‌ همه مون هست. ترس یک واکنش روانشناختی عادی به هر شرایط‌ پندمی برای یک انسانه، و همه ما راه و روش های‌مختلفی برای کنار‌ اومدن با شرایط جدید برای خود اختیار کردیم. کسی هرروز کتاب‌میخونه، کسی مقاله نیمه کاره ش رو تکمیل میکنه، کسی به کسب و کار‌ آنلاین ش رونق‌ میده . ولی اگر‌ نقش مهم تلفن های هوشمندمون رو در این واپسا نادیده بگیریم، قطعا بی انصافی کردیم. قرنطینه هرموقع که به سر برسه، گوشی های همراه ما از توی دستامون مارو نگاه میکنن و به یاد روزهایی که در تنهاییمون در اتاق خواب چهاردرچهار تنها دوست و همدم ما بودن، شاید دعا میکنن که کنار گذاشته نشن و به اندازه روزهای سابق برای ما مهم بمونن.سخن آخر. پست کردن این متن در سایت ویرگول اولین تجربه من از اجتماعی کردن نوشته های شخصی خودم بود. امیدوارم بعد از خوندن این متن حس خوب هرچند کوچکی در وجود شما به وجود اومده باشه و امید و استقامت شما رو برای گذر از این بحران، افزایش داده باشه :).《چون عهده نمی‌شود کسی فردا را حالی خوش دار این دل پر سودا را می نوش به ماهتاب ای ماه که ماه بسیار بتابد و نیابد ما را 》#روایتگرباشسوگندسوگندSun, 20 Dec 2020 21:19:30 +0330