<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های m_15260425</title><link>https://virgool.ir/feed/@m_15260425</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-12 08:36:33</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/3673031/avatar/NjoEQL.jpg</url><title>m_15260425</title><link>https://virgool.ir/@m_15260425</link></image><item><title>بی اینترنتی در قطار و قسطی که یادم رفت</title><link>https://virgool.ir/@m_15260425/بی-اینترنتی-در-قطار-و-قسطی-که-یادم-رفت-mkwhdsklvfle</link><description>صبح زود بود که قطار از ایستگاه حرکت کرد. قرار بود ۲۰ ساعت توی راه باشم، از تهران راه بیفتم و برم بندرعباس. همه‌چی به نظرم خوب و مرتب بود: خوراکی‌هام رو بسته بودم، کتاب برای خوندن داشتم، حتی گوشیم رو هم کاملاً شارژ کرده بودم. ولی خب، اگه زندگی چیزی رو به آدم یاد بده، اینه که هیچ‌وقت نمی‌شه همه‌چی رو کنترل کرد.چند ساعت که گذشت، متوجه شدم خبری از اینترنت نیست. گفتم: «ایرادی نداره، توی مسیر دوباره برمی‌گرده.» اما هر چه جلوتر می‌رفتیم، خبری از سیگنال نشد. قطار، بی‌صدا از دل کوه‌ها و دشت‌ها می‌گذشت و انگار همراهش همه امیدهای من هم داشت می‌رفت.تا عصر همه‌چی آروم بود، تا اینکه یادم افتاد امروز آخرین مهلت پرداخت قسط واممه. همون لحظه یه چیزی مثل برق از سرم رد شد. قسطی که اگه پرداخت نمی‌شد، جریمه داشت. گوشی رو برداشتم، اپلیکیشن بانک رو باز کردم. اما خب، بدون اینترنت؟ عملاً هیچی کار نمی‌کرد.به ساعتم نگاه کردم: ۵ عصر. هنوز فرصت داشتم. ولی قطار توی ایستگاه‌ها فقط ۵ دقیقه توقف داشت. اولین ایستگاه که رسیدیم، پریدم پایین و دویدم سمت دفتر ایستگاه. گفتم شاید اینترنت داشته باشن. ولی مسئول ایستگاه یه لبخند زد و گفت:«خانم‌جان، اینجا اینترنت؟ نداریم آقا، نداریم.»نفس‌زنان برگشتم توی قطار. به خودم گفتم: «تو که می‌دونستی سفری به این طولانی داری، چرا از قبل فکری نکردی؟» اما دیگه وقت سرزنش نبود. یه جورایی باید قسط رو پرداخت می‌کردم.ساعت ۹ شب شده بود. قطار از دل بیابون رد می‌شد، جایی که حتی چراغی هم توی مسیر دیده نمی‌شد. صدای چرخ‌های قطار روی ریل‌ها داشت حالم رو بدتر می‌کرد. توی دلم گفتم: «اگه نت داشتم، الان دیگه همه چی حل شده بود.» گوشیم رو چک کردم. هنوز هیچ خبری نبود.همون لحظه، صدای زنگ گوشی‌ام بلند شد. پیام از دوستم بود:«تو که همیشه قسط و قبضات رو یادت می‌ره، چرا از پرداخت مستقیم استفاده نمی‌کنی؟ دیگه نه اینترنت می‌خواد، نه یادآوری.»پیام رو خوندم و یه لحظه سکوت کردم. راست می‌گفت. این همون چیزی بود که نیاز داشتم. چیزی که توی سفر، توی بی اینترنتی، و حتی توی بی‌خبری، همه کارها رو برام انجام بده.</description><category>m_15260425</category><author>m_15260425</author><pubDate>Wed, 04 Dec 2024 17:32:13 +0330</pubDate></item><item><title>گمشده در پاریس</title><link>https://virgool.ir/@m_15260425/گمشده-در-پاریس-gvagdvzdsskq</link><description>همه چیز بی‌نقص به نظر می‌رسید. پاریس با خیابان‌های سنگ‌فرش، کافه‌های دنج، و عطر دلنشین نان‌های تازه، مثل یک کارت پستال زنده بود. سفر به فرانسه حکم یک استراحت از زندگی روزمره را داشت. اما این حال خوب، فقط تا روز سوم ادامه داشت.در یک کافه کوچک نزدیک مونمارتر نشسته بودم، کروسان تازه و قهوه داغم رو نوش جان می‌کردم که ناگهان متوجه شدم کارت بانکی‌ای که باهاش تمام پرداخت‌های ایرانم رو انجام می‌دادم، نیست. کیفم رو زیر و رو کردم، تمام جیب‌ها رو گشتم، اما خبری از کارت نبود. با خودم گفتم شاید توی هتل جا مونده. قهوه رو به سرعت تمام کردم و به سمت مترو دویدم.توی مترو، کنار پنجره‌ای که انعکاس برج ایفل توش دیده می‌شد، مدام با خودم تکرار می‌کردم: «حتماً توی چمدونه، چیزی نیست.» اما وقتی به هتل رسیدم و اتاق رو زیر و رو کردم، فهمیدم واقعاً کارت رو گم کردم. حالا چطور قبض‌ها و شارژ اینترنت خانه رو از اینجا پرداخت کنم وقتی CVV2 کارت یادم نمی‌آید؟ مامان و بابا شمال بودن و کسی هم نبود که کمکم کنه.روی تخت نشستم، در حالی که نور غروب از پنجره اتاق روی دیوار افتاده بود. ذهنم پر از فکرهای مختلف بود. زنگ زدن به بانک؟ بعید بود از اینجا بشه کاری کرد. پاریس، که تا همین دیروز جادویی به نظر می‌رسید، حالا به یک شهر پر از مشکل تبدیل شده بود.یاد دوست همیشگیم افتادم و برایش پیغامی ارسال کردم و درخواست کمک کردم. چند دقیقه بعد همین‌طور که به نمای برج ایفل از پنجره نگاه می‌کردم، گوشی‌ام ویبره زد. پیام از دوستم بود که گفت اطلاعات کارتش را بهم میده تا بتونم قبض‌ها را فعلا با کارت او پرداخت کنم. همینطور گفت اگر می‌خواهم این مشکل برای همیشه حل شود از قابلیت پرداخت خودکار قبض‌ها استفاده کنم.یک نفس عمیق کشیدم. انگار باری سنگین از روی شونه‌هام برداشته شد. به منظره بیرون نگاه کردم؛ نور برج ایفل در تاریکی می‌درخشید و بوی نان و قهوه از کافه‌ها به مشام می‌رسید. حس آرامش دوباره برگشت.از اون لحظه، سفرم به مسیر عالی خودش برگشت. دیگه مطمئن بودم هر جا باشم، نیازی نیست نگران قبض‌ها یا اقساطم باشم. پاریس با همه زیبایی‌هاش شگفت‌انگیز بود، اما فهمیدن این‌که زندگی می‌تونه این‌قدر ساده باشه، خودش یک نوع جادو بود.وقتی شب کنار رود سن قدم می‌زدم و نور چراغ‌های پاریس روی آب می‌درخشید، با خودم گفتم:پاریس معرکه‌ست، ولی پرداخت خودکار هم دست‌کمی از یه معجزه نداره!</description><category>m_15260425</category><author>m_15260425</author><pubDate>Wed, 04 Dec 2024 15:56:03 +0330</pubDate></item></channel></rss>