https://virgool.ir/feed/@m_15236836294علاقه‌مند به دنیای جواهرات 💍fa2026-11-12 06:32:54https://files.virgool.ir/upload/users/3748268/avatar/XFEUbW.pnghttps://virgool.ir/@m_15236836294https://virgool.ir/@m_15236836294/چالش-جاده-ی-بی-نام-شبِ-بیست-وهشتم-مهر-ساعت-۲۳۴۷-irxg5bhks3fmعلیرضا، ۳۲ ساله، با موهای ژولیده و چشمان قرمز از خستگی، پشت فرمان سمند EF7 سفیدش نشسته بود. پنجره‌ی سمت راننده نیمه‌باز بود و باد خنک پاییزی صورتش را می‌زد. روی داشبورد، یک گوشی قدیمی با صفحه‌ی ترک‌خورده روشن بود؛ یک پیام متنی نصفه‌نیمه روی صفحه می‌درخشید.«اگه جرات داری، ساعت ۱۲ شب، جاده‌ی قدیمیِ پشت تپه‌ی سیاه. تنهایی بیا. اگه تا طلوع برگشتی، برنده‌ای. جایزه: هر چیزی که بخوای.»امضا: ناشناسعلیرضا نمی‌دانست پیام از کجاست. شماره ناشناس بود، اما چیزی در دلش می‌گفت باید برود. سمندش، که از دو سال پیش خریده بود، انگار می‌دانست امشب قرار است نقش اصلی را بازی کند. بدنه‌اش تمیز بود، اما زیر نور ماه، خط و خش‌های ریز مثل رگ‌های نقره‌ای می‌درخشیدند. موتورش آرام صدا می‌کرد. ساعت ۲۳:۵۹، جاده‌ی قدیمی شروع شد. آسفالت شکسته، درختان کج‌ومعوج و مه‌ای که انگار از زمین بیرون می‌زد. علیرضا چراغ‌های بزرگ را روشن کرد، اما نور فقط چند متر جلوتر را می‌شکافت. رادیو را روشن کرد؛ فقط نویز. گوشی را خاموش کرد تا حواسش پرت نشود. فقط او بود، سمند و جاده‌ای که انگار زنده بود. کیلومتر اول: سکوت.کیلومتر دوم: صدای عجیبی از عقب ماشین. انگار چیزی در صندوق عقب می‌غلتد. علیرضا آینه را نگاه کرد؛ هیچی. شانه بالا انداخت و ادامه داد.کیلومتر سوم: تابلوی شکسته‌ای کنار جاده. با اسپری قرمز نوشته شده بود: «برگرد. هنوز دیر نشده.»علیرضا پوزخند زد. «نه، رفیق. امشب نه.» پایش را روی گاز فشار داد. سمند با غرش موتورش به جاده ادامه داد. کیلومتر پنجم: مه غلیظ‌تر شد. ناگهان، در وسط جاده، یک شکل ایستاد. یک زن با لباس سفید، موهای بلند، صورتش در سایه. علیرضا ترمز کرد؛ سمند با جیغ لنت‌ها ایستاد. زن نبود. فقط یک تکه پارچه سفید روی شاخه بود که باد می‌چرخاندش. نفس عمیقی کشید و دوباره حرکت کرد.کیلومتر هفتم: موتور شروع به لرزیدن کرد. دما بالا رفت. علیرضا کنار جاده توقف کرد، کاپوت را باز کرد. هیچی غیرعادی نبود. سوار شد، درِ راننده را بست، دوباره استارت زد؛ موتور مثل روز اول آرام گرفت. ساعت ۲:۴۳ بامداد. جاده به یک دایره‌ی بزرگ رسید. وسط دایره، یک جعبه‌ی فلزی کوچک روی زمین بود. علیرضا پیاده شد. جعبه را برداشت. داخلش یک کلید قدیمی و یک کاغذ: «تبریک. برنده شدی. کلید درِ خونه‌ی رویاهاته. آدرس: همون جایی که همیشه می‌خواستی بری.»علیرضا سوار شد، موتور را روشن کرد و به سمت شهر برگشت. طلوع خورشید را پشت سر گذاشت، اما دیگر جاده‌ی قدیمی نبود؛ جاده‌ی اصلی بود، پر از ماشین، پر از زندگی.وقتی به خانه رسید، کلید را روی میز گذاشت. همان شب، درِ آپارتمان جدیدش را با همان کلید باز کرد. آپارتمانی که همیشه می‌خواست، رو به پارک، طبقه‌ی آخر. هیچ‌کس نمی‌دانست چطور شد. از آن شب به بعد، هر وقت کسی می‌پرسید: «چطور این خونه رو گرفتی؟»علیرضا... با سکوتی می‌گفت هدیه گرفتم.دوست داشتم ادامه و حدس‌تون از داستان رو داخل کامنت‌ها بنویسید تا بیشتر با تصورات نویسنده‌های ویرگول آشنا بشم. 😊رویارویاSun, 09 Nov 2025 19:25:46 +0330