https://virgool.ir/feed/@m_15062414fa2026-11-12 09:19:00https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_15062414https://virgool.ir/@m_15062414/پنجشنبه-۱۵-مرداد-۱۴۰۵-ساعت-۱۷۴۸-ibsxeohu0boxبه لحظه‌ی تولدم فکر می‌کنم. به دردی که مادر برای زایمان تحمل‌ کرد. به اولین نفسی که بیرون از معبد تن او کشیدم. به اولین تکان‌های تارهای صوتی حنجره‌ام، به اولین قطره‌ی اشکی که از چشمانم چکید. به اولین لحظه‌ی لمس شدنم توسط دکتر. به اولین باری که خندیدم. به اولین شبی که تا صبح در گهواره دست‌وپا زدم. اولین قدمی که برداشتم و زمین خوردم. به هزار اولین دیگری فکر می‌کنم که به امروز رساندندم. امروز! خیال می‌کنم هر آن ممکن است بمیرم. دلم بترکد و بمیرم. اما اطمینان دارم، که نمی‌میرم. که آنقدر زنده می‌مانم تا هزار بار دیگر این خیال را از سر بگذرانم و هر آن آرزوی مردن کنم. کاش بمیرم. این لحظه، فقط همین را می‌خواهم.دست از لجبازی برداشته‌ام. پذیرفته‌ام که بیمارم. هرچند اسم بیماری‌ام آزارم می‌دهد. می‌گویم نمی‌خواهم دوباره درمان را شروع کنم. این راه را دوست ندارم. می‌خواهم بمیرم. دکتر به کنایه تایید می‌کند، می‌گوید بگذار بیماری شکستت بدهد و خودت را بکشی. می‌گویم این شکست بزرگترین پیروزی‌‌ام خواهد بود. دکتر می‌گوید این بیماری‌ام است که دارد از زبان من حرف می‌زند.چند سال است بیمارم؟ بایپولار. دوقطبی. به گمان خودم از اولین نفسی که بیرون از تن مادر کشیدم همین بوده‌ام. امروز فرصت داشتم تا به همه‌ی آنچه که به سبب این بیماری از دست داده‌ام را بشمارم؛ فرصت‌های ادامه تحصیل، رویای نویسنده شدن، عشق و همه‌ی توانایی‌ام برای احساس کردن را. احساس زنده بودن. احساس توانایی‌‌ام برای مواجهه با زندگی. و فرصت‌های بسیاری در آینده را: نمی‌توانم مادر بشوم. یعنی نمی‌خواهم. نمی‌خواهم این رنج را به دیگری منتقل کنم تا یکروز کع به اولین نفسی که بیرون از تن من کشیده فکر می‌کند، آرزو کند ای کاش همان اولین نفس، آخرین بود.LostLostThu, 06 Aug 2026 18:25:42 +0330https://virgool.ir/@m_15062414/به-آسانی-مرا-از-من-ربودی-q7v0xrpcbjwi۱۳ مرداد ۱۴۰۵ | ۳:۰۹ بامدادسلام. این نامه برای تو نوشته شده، اما هرگز به دستت نخواهد رسید. امروز ۱۱۷ روز از آخرین دیدار ما می‌گذرد. و بیشتر از ۷۰ روز از آخرین باری که فقط برای یکبار دیگر دیدنت التماس می‌کردم.خواستم بگویم، حالا که ۱۱۷ روز از آن اتفاق گذشته و دیگر میلی برای دوباره دیدنت ندارم پشیمانم. بابت فرصتی که به تو دادم، تا در زندگی‌ام حضور داشته باشی پشیمانم. یکسال و نیم رابطه حتمن لحظات خوب و خوش کم نداشته. اما همه‌ی آن تجربه‌های خوب ارزش آسیبی که به من زدی را نداشت.می‌دانم اگر این نامه را می‌خواندی، برافروخته می‌شدی که از آسیب حرف زده‌ام. در داستان تو، هرگز هیچ جفایی در حق من اتفاق نیفتاد. دیگر هیچ میلی برای اثبات آن ندارم. تو حتا پیام‌ دادن‌های گاه و بیگاهت پس از جدایی‌مان را نشانه‌ای از مردانگی و بزرگواری خودت دانستی که بعد از به دوش کشیدن بار رابطه، داشتی بار جدایی را هم یک تنه به دوش می‌کشیدی.تو به من آسیب زدی. تو در طول یکسال رابطه به من آسیب زدی. همه‌ی آنچه یکروز به سبب آن دوستم داشتی را پتکی کردی و بر سرم کوبیدی. تو همه‌ی علاقمندی‌ها، تلاش‌ها، و کارها‌ی مرا از اعتبار انداختی. از کوچکترین رفتار و حرکات من ایراد گرفتی. تا آنجا که دیگر وقتی با تو بودم حتا برای خواندن یک متن معمولی هم تپق می‌زدم و زبانم می‌گرفت. تو به وعده‌ی رابطه‌ای عاطفی دل مرا ربودی. اعتماد مرا به دست آوردی و سپس، میل و نیاز من به دوست‌داشتن و دوست‌داشته‌شدن را وابستگی و عشق و عادت نامیدی. رابطه را به جهنمی تبدیل کردی که آتشش برای من بی‌توجهی‌های مدامت بود. تو نرفتی. تو آنقدر با ندیدن و نشنیدنم عذابم دادی تا خودم مجبور به رفتن شوم.روزی که آن عکس را با تبخال لبم گذاشته بودم پروفایل تلگرامم یادت هست؟ که انگشت به دهان مانده بودی از اینهمه اعتماد به نفس؟ روزی را یادت هست که گیج شده بودی که من چطور در این سن و سال آنهمه کتاب خوانده بودم؟ نوشتنم را تحسین می‌کردی‌. گفتی هرچه من بنویسم خوب است.اما بالاخره یکروز گفتی لب‌هایم زیادی باریک است. گفتی خواندن اینهمه رمان بیهوده است، اما بهرحال بهتر از نخواندن است‌. نامه‌ای برایت نوشته بودم. منی که عاشق کلماتم و صفحه را سر تا سر پر کرده بودم از کلمات‌. گفتی ترسیدی. گفتی که نامه فقط نشانی از سرگشتگی و آشفتگی نویسنده‌اش بوده.تو انتخاب کردی که دیگر مرا دوست نداشته باشی. و آنقدر مرا خرد و کوچک کردی تا به انتخابت دلگرم و مطمعن باشی. هرگز فراموش نمی‌کنم که در آخرین مکالماتمان وقتی پیام‌هایت را بهت نشان دادم بهم گفتی: «واقعن نفرت‌انگیزی. تو بیمار نیستی، فقط نفرت‌انگیزی.»چرا؟ چون داشتم چیزهایی را نشانت می‌دادم که بدقولی‌‌ها و وعده وعیدهای پوچ و توخالی‌ات را نشان می‌داد؟۱۱۷ روز از آخرین باری که دیدمت می‌گذرد. هیچوقت تمنای مرا برای یک لحظه بیشتر دیدنت، برای یک لحظه بیشتر با تو بودن درک نکردی. از دوست ‌داشته‌شدن ترسیدی، حتا بیشتر از دوست داشتن. و وقتی گفتی یکبار در ۱۸ سالگی عاشق شدی خیلی بد بود و دیگر به این سادگی‌ها عاشق نمی‌شوی، فهمیدم آنچه به رابطه با من آوردی، عشق نبود. زخمی بود که از دیگری داشتی.LostLostTue, 04 Aug 2026 03:45:00 +0330https://virgool.ir/@m_15062414/ببین-فقط-زندگی-کن-کار-سختیه-w0oc7nycu7anساعت ۶ و ۲۹ دقیقه صبح است. و این‌ها جملاتی است که چند دقیقه قبل، وقت شستن ظرف‌ها داشتم به خودم می‌گفتم: «ببین! فقط زندگی کن. کار سختیه؟» سحرخیز نیستم. حتا می‌شود گفت آدمِ نیمه‌ی اول روز نیستم. و اگر ساعت ۵ صبح مشغول ظرف‌شستن شدم، از سر بی‌خوابی بود.وقت شستن ظرف‌ها با خودم حرف می‌زنم. حتا در خیالم پیش کسی، از کس دیگری گله و شکایت می‌کنم. تا آنجا که از دستم بر باید ظرف‌ها را می‌سابم و ناگهان، از شدت انباشت افکار بیهوده دوست دارم سرم را بکوبم به دیوار مقابل.با خودم می‌گویم باید بیشتر ظرف بشویم، بیشتر غذا بپزم، بیشتر کتاب بخوانم، بیشتر ورزش کنم. مگر زندگی کردن جز این‌هاست؟ و اینها همه در حالی‌ست که چندین و چند هفته است حتا انرژی جمع کردن اتاقم را هم نداشته‌ام. دیشب، پس از مدت‌ها، بالاخره کمی اتاق را خلوت کردم.با خودم می‌گویم: «ببین! فقط زندگی کن. کار سختیه؟» یعنی باز در شروع فصل شیدایی هستم؟ این چند ماه اخیر افسردگی‌ها جان‌دارتر از حال‌خوشی‌هایم بوده‌اند. شبیه مقایسه‌ی نوزاد کاملی‌ست با نوزاد نارسی است که نفسش بالا نمی‌آید.با خودم می‌گویم: «من زیاد فکر می‌کنم. اما نباید. فقط باید زندگی کنم، همین.» اما این واقعیت که اینها همه افکاری‌ست با عمری کوتاه می‌ترساندم. بدتر از آن ناامیدم می‌کند. چند روز دیگر باز از زندگی خسته می‌شوم؛ از ظرف شستن، از غذا پختن، از کتاب خواندن و حتا از خوردن و خوابیدن.ساعت ۶ و ۵۶ دقیقه است. صبحانه خوردم. چشم‌هایم گرم خواب است. مدت‌هاست هیچ یادداشتی از خودم منتشر نکرده‌ام، اما احساس نیاز می‌کنم به انتشار. اولین باری‌ست که بی‌نام‌ونشان می‌نویسم، کاری حتا در ابتدای جوانی هم نمی‌کردم. اما تصمیم گرفتم به نوشتن. دوباره نوشتن. بسیار نوشتن. و نوشتنُ نوشتنُ نوشتن.LostLostSun, 02 Aug 2026 07:09:45 +0330https://virgool.ir/@m_15062414/زندگی-ruprvmnmsrc5-ruprvmnmsrc5هیچگاه تا به این اندازه با کلمات غریبه نبوده‌ام‌‌. هنوز مثل همیشه می‌نویسم اما، این کلماتِ من نیست. این اندیشه و خیال من نیست که بر کاغذ می‌رود. این، هدرررفت کلمات است از آدمی که نمی‌تواند از هدررفت زندگی‌اش نجات یابد.زندگی کردن را بلدم، تنم اما همراهیم نمی‌کند در این راه. پاهایم همیشه چند میلیمتر با زمین فاصله دارد و همین که می‌خواهم بر خواسته‌ای پافشاری کنم، میان بودن و نبودن معلق می‌شوم.۲۱۹۰ روز است که در همین نقطه‌ام. نه قدمی به جلو، و نه قدمی به عقب برنداشته‌ام‌. آنچه خورده‌ام، آنچه خوانده‌ام، آنچه بدست آورده و آنچه از دست داده‌ام همه در همین نقطه اتفاق افتاده است. دیگر اما خسته‌ام‌. یا پس از این ۲۱۹۰ روز پایم را به زمین می‌رسانم یا همانطور که نباید، پا پس می‌کشم از زندگی.LostLostSun, 17 May 2026 09:40:29 +0330