https://virgool.ir/feed/@m_15015470یک بنده خدا...fa2026-11-12 11:07:48https://files.virgool.ir/upload/users/1067416/avatar/NkuYEK.jpeghttps://virgool.ir/@m_15015470https://virgool.ir/@m_15015470/آرزویی-که-به-دیوار-خورد-و-برآورده-شد-xxux9t86kfwiآلوارکس پدربزرگ میراث خانوادگیهمه چی از کودکی من شروع شد؛ از ساعت مچی روی دست پدرم ساعت طلایی رنگ "آلوارکس" با آن عقربه‌های مثلثی شکل و زیرثانیه‌ی گردی که خیلی یواش و نرم میچرخید، ساعتی که از پدربزرگ مرحومم به دست پدرم که نه، به روی مچش رسیده بود. ساعتی که قرچ قرچ کوک میشد و منِ شش ساله که هنوز خواندن ساعت هم بلد نبودم غرق زیبایی و صدای متفاوتش شده بودم. ساعتی که به جای تیک و تاک، تیک، تیک، تیک میگفت؛ بدون ذره‌ای توقف و سکوت و صدای دلنشینش من را ساعتها مجذوب خودش میکرد صدایی که نجوای مرموزش مثل لالایی مادرم بود و بارها میشد که ساعت در دست و گوش چسبانده به ساعت خوابم برده بود.ساعتی که با همه‌ی ساعتها فرق میکرد باتری نمیخواست، ثانیه شمارش جدا بود و چنان نازک و ظریف بود که فکر میکردم موتوری ندارد، با جادو حرکت میکند و ساعت را نشان میدهد.انقدر به ساعت پدرم گیر دادم و از روی پیش بخاری خانه پنهانی برمیداشتمش که پدرم عاصی شد و برای کم کردن شر من از ساعتش و میراث خانوادگیمان یک ساعت مچی "کیو اند کیو" خرید، انصافا هم ساعت قشنگی بود صفحه ای دیجیتالی داشت که با دگمه ای چراغش در تاریکی روشن میشد و حتی زنگ هم میزد اما تنها بازیچه یک هفته‌ی من شد و باز من بودم و پنهانی کش رفتن ساعت پدر تا گذشت و روزی که داشتم با پیچ سرکوکش بازی میکردم تا دوباره کوکش کنم صدای قرچی داد و پیچ کوک از جایش درآمد، یخ کرده بودم و عرق سرد به پیشانیم نشسته بود، نگران و اشک ریزان ساعت رو سرجایش روی پیش بخاری گذاشتم و دعا دعا میکردم پدرم بویی نبرد، اما مگر میشد؟ صبح به وقت سرکار رفتن خرابکاریم عیان میشد و همین هم شد. صبح با داد که نه، با عربده پدرم بیدار شدم و مورد نوازش مهربانانه‌اش قرار گرفتم.پدر در محل به هر ساعت سازی که سپرد کسی نتوانست تعمیرش کند چون قدیمی بود و لوازمش پیدا نمیشد تا اینکه یک تعمیرکار قدیمی در بازار توانست تعمیرش کند و بعد از تحویل تاکید کرده بود که این ساعت آنتیکه و با این عمر و کمیابی قطعاتش به درد استفاده روزمره نمیخوره و بهتره در موارد خاص و مهمانی‌ها، مهمان دستتان بشود و همین هم شد، ساعت محبوبِ من و البته پدرم از آن روز به بعد رفت در داخل کمد دکوری و کلیدش رفت در دسته کلید پدر و دیدار من با محبوبم شد دیدار از پشت شیشه ها، روزگارم به همین منوال گذشت، هر از چندگاهی برای ایام عید، عروسی‌ و مهمانی‌ها ساعت محبوبم از زندان شیشه‌ای آزاد می‌شد و بر دست پدر مینشست و من با حسرت و از دور خیره زیبایی‌اش میشدم .سالها گذشت من بزرگ شدم، دانشگاه رفتم اما از نظر پدر هنوز لایق به دست کردن میراث خانوادگی نبودم، از همان دوران دانشجویی که شروع به کار و پس انداز کردم، اولین هدفم پیدا کردن و خریدن ساعتی مثل ساعت پدربزرگم بود . قیمت چنان ساعتی به کنار، پیدا کردنش از جور کردن پول خریدش هم سخت تر بود، کارم شده بود جست و جوی سوزن در انبار کاه، در ماه حداقل یک بار به بازار بزرگ تهران سر میزدم و در راسته ساعت فروش‌ها حجره به حجره و چهره به چهره سراغ ساعت محبوبم را میگرفتم تا بالاخره بعد یک سال یکی از حجره داران قدیمی بازار که جست و جو چند باره‌ام را دیده بود گفت چون ساعتی که دنبالشی قدیمی و آنتیکه، تو بازار که جنس نو و جدید میفروشن پیدا نمیکنی برای پیدا کردنش سمت منوچهری یا جمعه ها پارکینگ پروانه برو انشالله که اونجا پیدا میکنی.از بازار نا امید سراغ خیابان منوچهری و پارکینگ پروانه رفتم و بعد از نزدیکِ شش ماه گشت و گذار بالاخره از یک آنتیک فروش تو پارکینگ پروانه بعد از کلی چانه زنی تونستم یه ساعت "آلوارکس" بخرم، درسته قیمتش برای من زیاد بود و تمام پس اندازم را به باد میداد و تازه به تمیزی ساعت پدربزرگم هم نبود، اما مال خودِ خودم بود، از خوشحالی تا خونه پیاده رفتم و همون روز سر راه یه بند چرم نو و یه جعبه هم هم براش گرفتم تا وقتی از دستم بازش میکنم، بزارم تو جعبه ساعت تا حتی گرد و غبار هم روی ساعتم نشینه .دیگه منم آلوارکس داشتم اما ته دلم باز رازی نبودم، من آلوارکسی میخواستم به تمیزی و دست نخوردگی ساعت پدربزرگم، این ساعتی که خریده بودم خوب بود اما خط و خش های ریز روی بدنه و شیشه و عقب ماندنهای گاه و بیگاهش وسوسه‌ام میکرد تا به دنبال یک آلوارکس تمیزتر بروم و همین هم شد بعد از گذشت سه ما باز پایم به منوچهری و پارکینگ پروانه باز شد به جست و جوی ساعت محبوبم، اما مگر پیدا میشد.نزدیک یک سال و نیم از خرید اولین آلوارکسم گذشت و من هنوز نتوانسته بودم یک "آلوارکس" دیگه پیدا کنم. این جست و جوی هفتگی و ماهانه در بازار، منوچهری و پارکینگ پروانه خسته کننده شده بود به غیر از شلوغی و دور بودن این محل‌ها به خانه‌ام و هزینه رفت و آمدم، وقتی زیادی از من میگرفت مخصوصا که پارکینگ پروانه فقط جمعه‌ها فعال بود و برای جست و جو در پارکینگ پروانه باید از خواب روز تعطیلم و استراحت روز جمعه میزدم و وضع وقتی بدتر میشد که دست از پا درازتر بدون یافتن ساعت محبوبم، خسته و کوفته مجبور به بازگشت به خانه میشدم.نا امید و خسته از جست و جوی بیهوده‌ام دیگر سه ماه یک بار به دنبال ساعت محبوبم میرفتم و معمولا هم دو ساعت نشده به خانه برمیگشتم تا روزی که در محل کار یکی از همکارانم داستان خرید یک لوستر آنتیک از طریق سایت دیوار رو برام گفت و اینکه باورش نمیشده به چنین قیمت پایینی و به این سرعت لوستری که دلش میخواست رو پیدا بکنه و تاز لوستر قدیمی خودش رو هم با همین دیوار به یکی دیگه بفروشه.کنجکاو شدم که این دیواری که ازش حرف میزنه چیه، با اولین سرچ در گوگل بالا اومد، صفحه اولش که باز شد از آگهی فروش تلویزیون گرفته تا لباس بچه را میشد پیدا کرد، تو دلم گفتم بعیده همچین ساعت قدیمی و آنتیکی تو دیوار پیدا بشه اما خوب امتحانش ضرر نداره، قسمت جست و جوی دیوار را باز کردم و نوشتم "آلوارکس" و با اولین اینتری که زدم چشم چیزی رو که میدید باور نمیکرد، چهارده تا ساعت "آلوارکس" در مدلهای متفاوت و از شهرهای مختلف تو قسمت نتایج به نمایش دراومد، تو دلم انگار قند آب کرده باشند، اون لحظه معنای واقعی آب در کوزه و ما تشنه لبان میگردیم! رو درک کردم. چقدر وقت گذاشتم، خودم رو خسته کردم و پای پیاده خیابان ها رو متر زدم تا بلکه یک دانه "آلوارکس" پیدا کنم و نشد، اما حالا از پشت رایانه بدون سگ دو زدن در خیابان ها و جواب منفی شدن از مردم داشتم آلوارکسهای دلبر رو تو صفحه رایانه‌ام میدیم.از اون موقع تا حالا نزدیک هفت سال میگذره و من حالا نه تنها به کمک دیوار به آرزوی کودکیم رسیدم بلکه با دیوار تونستم تبدیل به کلکسیون دار ساعت "آلوارکس" بشم و ساعتهایی که الان تو کمد دکوری خونه کنار ساعت پدربزرگم جا خوش کردن، اگر دیوار نبود معلوم نبود چه جوری میتونستم این ساعتهای دلبرا رو از سراسر ایران پیدا و جمعشون کنم. از اون به بعد به کمک دیوار نه تنها ساعت محبوبم بلکه از عطر و ادکلن بگیر تا سه پایه عکاسی و چیزای دیگه‌ای که میخواستم رو تونستم پیدا و بخرم و چیزهایی که نیازم نبوده هم بفروشم. و این بود از #دیواربگو من، که هنوزم ادامه داره، بازم هم صبح ها به امید پیدا کردن یه "آلورکس" دیگه سر به دیوار میزنم بلکه یه ساعت دلفریب دیگه رو به گنجینه‌ی آرزوهای بچگیم اضافه کنم.از قدیم هر کسی که برای آرزویی تلاش میکرد و به نتیجه نمیرسید میگفتن خورد به دیوار، اما من آرزوم رو به دیوار زدم و برآورده شد! و این از عجایب دیوار بود...مسعود امیری کلیائیمسعود امیری کلیائیSat, 24 Jul 2021 17:59:23 +0430