https://virgool.ir/feed/@m_14878986ما همه زیر نور یک ماه زندگی می‌کنیم.fa2026-11-12 01:46:28https://files.virgool.ir/upload/users/1284590/avatar/SKcNNI.jpeghttps://virgool.ir/@m_14878986https://virgool.ir/@m_14878986/این-قاب-شیشه-ای-هرگز-خالی-نخواهد-ماند-odsflndedk92مدت طولانی‌ست که هربار می‌خواهم برایت بنویسم، جمله‌ها فراموشم شده و کلمات بر لبانم می‌خشکند. این‌بار تصمیم گرفتم از جهان وهم بیرون بیایم و هرچه به ذهن تکراری و خسته‌ام می‌رسید بنویسم. تو دقیقا آن‌جا بودی؛ جایی که هیچکس نمی‌دانست اصلا وجود دارد یا نه؛ حتی اگر می‌دانست هم نمی‌خواست و نمی‌توانست که پایش به افکار شلوغ و سردرگمم برسد. تو دقیقا به‌موقع رسیدی. زمانی که تمام اشک‌هایم در گوشه‌ی تنهایی‌های شبانه‌ام، کنج اتاق تاریک و سردم می‌چکید، همان آغوش گرمی شدی که مرا به رهایی از بغض‌های بی‌پایان فرا می‌خواند. بغض‌های بی‌گاه که نه دلیلی داشت و نه نبودنشان باورم می‌شد. می‌دانی، تو دقیقا همان اتفاقی بودی که مرا از مرگ حتمی پس از سقوطم به پوچی و انزوا نجات داد. همان ندایی که چشم ناامید مغروق در اعماق وجودم را به نوری جدید باز کرد. تو دلیلی شدی که هرگاه بغض می‌کنم به چشمانت نگاه کنم و دیوانه‌وار لبخند بزنم. تو دلیل زیبایی تک‌تک شیشه‌های قطارهایی؛ زمانی که تصویر خودم را بدون حضور سرت به‌روی شانه‌هایم نمی‌توانم تصور کنم. این شهر و این صداهای بی‌احساس بدون تو مرا معتاد به گوش دادن به موسیقی‌هایی می‌کند که با هم گوش می‌دادیم تا به یادت بیفتم و در چشمانم قطره‌های دلتنگی جمع شود. در همین حوالی و کوچه‌های تنگ و تاریک به خوبی می‌توانم تصورت کنم. تو تمام خواهش من از این شب‌های تنهایی هستی. تو بی‌شک تنها ماه تمام آسمان‌های خیالاتم هستی. تو زیباییِ یک انتظاری؛ وقتی که فرا می‌رسی... اکنون خودت را در آیینه‌ی چشمانم ببین؛ حتی نیازی نیست دقت زیادی به خرج بدهی تا صورتت را پیدا کنی. زیرا چشمانم هرجا که بروی و دست به هر کاری ببری گام به گام قدم هایت را دنبال می‌کنند. آن گوشه‌ای که همیشه اشک تنهایی آماده‌ی سرازیر شدن بود الان بغض دلتنگیت نشسته. خوب خودت را تماشا کن که چه جایگاه عظیمی را برای خودت در قلبم دمیده‌ای. کمی بیشتر خیره شو. از عمق چشمانم می‌توانی روحم را لمس کنی؟ می توانی خط به خط احساسم را بخوانی؟ می‌دانم که همه چیز را می‌دانی اما بگذار بنویسم تا از زبان من هم شنیده باشی تمام حرفهای نگفته ولی شنیده‌ شده‌ام را که مقصدی بجز قلب تو ندارند. تو هستی تا خوشبخت‌ترین باشم. از روز شلوغ و پرکارم بگیری تا آخرین زمانهای پیش از بسته شدن پلکم در شب، بزرگترین تصویر آرزوهایم همواره دیدن چهره‌ی آرامت است. می.دانم که همیشه قرار نیست همه‌ی اتفاق‌ها راحت و همانطور که فکرش را می‌کنیم رقم بخورد اما بجز مدارا و تلاش برای آرام بودن دیگر چه کاری از دستمان بر می‌آید؟ با همه‌ی فاصله‌ای که از دستانم تا قلب نازنینت وجود دارد، به جز تجسم در آغوش کشیدنت دیگر چگونه می‌توانم مرهمت باشم؟ به‌جز این‌که اطمینان بدهم یک نفر همیشه خواهد بود که در هر گوشه‌ی تنگ زندگی دستانت را می‌گیرد تا به آرامی و سلامت از لبه‌ی سختی‌ها عبور کنی. گاهی اوقات هم حس ناتوانی عجیبی بهم دست می‌دهد. از آن دسته حس‌ها که در سختی و عذاب بودنت را می‌بینم ولی تنها نظاره می‌کنم و لبخند می‌زنم تا روحیه‌ات را نبازی. نه آن‌که نخواهم یا ضعیف باشم؛ صرفا این تمام کاری‌ست که می‌توانم انجام دهم. اما راستش را بخواهی در دلم فقط یک جمله را تکرار می‌کنم: کاش بودم! بگذریم! نمی‌خواهم ناامید باشم و در دلنوشته‌ام تنها افسوس نقش بسته باشد. می‌خواهم کمی از تمام دلم را با قلم و کاغذ به تصویر بکشم؛ کاری که حس می‌کنم این‌بار به میل خودم نبوده و احساس خاصی مرا با این‌جا کشانده. همان احساس خوب تماشا کردنت در هر ثانیه. تصور نزدیکی وقتی کیلومتر‌ها آن‌طرف‌تر با بوسیدنت لبخند می‌زنم. می‌دانم که دورم! اما دیوانه بودن آنقدر‌ها هم زمان و مکان نمی‌شناسد. به همان راحتی که در خیابان‌هایی شلوغ و پر رفت و آمد دست در دست هم قدم می‌زدیم، به همان زیبایی که در گذرگاه.های خلوت در آغوش می‌کشیدمت، همان‌قدر راحت می‌توانم سرت را روی سینه‌ام بگذارم و تنت را نوازش کنم و عطر موهایت را ببوسم. راستش بخواهم خلاصه بگویم، اگر در پاراگراف قبلی واقعا خوب خودت را در چشمانم دیده باشی اکنون مطمئن می‌شوی تنها دلیل دلخوشی‌های زندگی پر فرازونشیبم شده‌ای. شده‌ای تنها انگیزه‌ای که شب ها را می‌خوابم تا فردا صبح کنارت بیدار شوم و تنها امیدی که روزها را بگذرانم تا شب که می‌شود پیشت آرام بگیرم. آن‌قدر وابسته‌ی بودنت شده‌ام که چند دقیقه‌ای هرچند کوتاه که از حالت بی‌خبر باشم بی‌تابی و نگرانی احساست توان حتی کارهای روزمره‌ام را می‌گیرد. حرف‌های دل بسیار است؛ آن‌قدر می‌توانم بی‌وقفه از تو بنویسم که مثل شب های قبلی هنگام نوشتن از حال بروم. اما به دلم مانده بود که دلنوشته‌ای را به انتها برسانم هرچند که خیلی نگفته باشم. در کنار هم هستیم و با تمام دوری‌ها و روزهای محدود نزدیکی، انگار عمری‌ست در کنار هم زندگی می‌کنیم. سخت تلاش می‌کنیم برای آینده‌ای که شاید نامعلوم باشد اما یادی که از بودنت در قلبم به جای می‌ماند همیشگی است. این قلب خانه‌ی دائمی تو خواهد بود. سخت تلاش می‌کنیم برای رسیدن به خوشبختی اما می‌خواهم بدانی: هستی و خوشبخت‌ترینم.LunaLunaSun, 19 Jun 2022 22:16:18 +0430https://virgool.ir/@m_14878986/به-هنگام-رفتن-qnsqcokdvpovهربار بی‌تفاوت به گذشتن لحظه‌ها از کنار یکدیگر رد می‌شویم. گاهی با صدای بلند موسیقی در گوش و گاهی با لمس صدای پرنده‌هایی که در خلوت معابر، جای خودشان را میان گرمی ظهر به روی شاخه‌ها تثبیت کرده اند؛ می گذریم و نگاهمان را بی هدف به هر گوشه‌ای می‌اندازیم؛ انگار به دنبال دلیلی برای لبخند زدن، انگیزه‌ای برای ادامه و هوایی برای تازه کردن نفس ها می گردیم. مانند هرروز به همان جای همیشگی می رسیم و به هم که بر می خوریم... این بار هم بی‌تفاوت به گذشتن لحظه‌ها از کنار یکدیگر رد می‌شویم.احساس خودم را نمی دانم اما مطمئنم که اصلا حواست نیست. اصلا نمی دانی که عادی بودن گذر این روزها قرار نیست تا همیشه ادامه پیدا کند. ما می آییم و می گوییم و می خندیم و گاهی غمگینیم. گاهی از درد و دل هایمان به هم می گوییم و گاهی آنقدر نزدیک می شویم که شب ها با فکر به هم لبخند می زنیم. هربار بی‌تفاوت به گذشتن لحظه‌ها از کنار یکدیگر رد می‌شویم، به کار هایمان می رسیم و با تمام خستگی شاید نگاهی به هم بیندازیم. باورش نمیکنیم اما هر ثانیه ای که رد می شود فرصت لبخند زدن و خاطره ساختن و دوست داشتن را از دست می دهیم. فرصتی که هیچ نمی‌دانیم همان فرصت با هم بودن است، همان فرصت زندگی کردن...«آخر ها به مرور می‌آیند و ناگهان...نمی‌دانم کی آخرین خنده و سلام را در لابی به هم می‌کنیم،و بعد، دیگر هیچوقت بر نمی‌گردیم؛ هیچوقت هم را نمی‌بینیم.ثانیه به ثانیه خرج می‌کنیم و نمی‌دانیم کی کدامشان تمام می‌شوند...»این یک تجسم است. تجسم آینده‌ای که دور نیست، شاید خیلی برای من، شاید کمی برای تو، تکراری باشد اما آن روزها اصلا دور نیست. لا به لای همین هفته ها و ماه ها روزی مانده که با لبخندی سرشار از خاطره و چشمانی پر از اشک دلتنگی برایت دست تکان می دهم. ساعت های که دقیق تر از واقعیت می توانم تصور کنم چقدر جای خالی ات قرار است حسرت ندیدن هایت را وقتی همینجا بودی به دلم بگذارد.درست از همان روزهایی که بیشتر از همیشه احساس زنده بودن می‌کردم میشد صدای گام های جداییمان را شنید. احساس خوشبختی ای که هرگز اجازه‌ی دوام نمیداد، زودتر از آنکه لمس شود تلخی رفتنت را فریاد میزد. میدانستم غرق شدن در آرامش بودنمان همیشگی نیست اما راستش را بگویم میخواستم از همین لحظه ها از همین بودنت، هرچقدر هم کم، بیشتر بشناسمت. میخواستم بدانم شوق تنفسی که درونم به وجود می آوردی از کجا سرچشمه میگیرد. آنقدر درگیر فهمیدنت شدم که برای این ثانیه ها اصلا آماده نبودم. آنچنان که وقتی احتمالا برای آخرین بار به چشمانم خیره می‌شوی نمی‌توانم لبخندت را از اشکی که گوشه‌ی پلکت جمع شده تشخیص دهم...کاش میشد پیش از رفتنت همه چیز را خوب مرور کنم تا دقیقا آن لحظه ای که میخواهی پشت کنی و بروی از همه‌ی حرفهایم مقداری را گفته باشم؛ نه آن که بعد از محو شدن تصویرت از دیدگانم تازه یادم بیفتد چه حرفهای ناگفته ای که به جا مانده است! از لبخندها، دویدن ها و شوق دیدار فرداهایی که آرامش خواب شب بودند گرفته تا دست هایی که گرم می فشردیم و آغوش هایی که تنها به سوی مهربانی و عشق بی پایان باز می شد؛ همه‌شان فقط این یک بار را فرصت دارند که تکرار شوند، اما مثل هربار دیگر، باز هم بغض جدایی و اشک حاصل از تصور نبودنت جای همه را به خوبی پر خواهند کرد. «آه دیوانه! ، تو آنــسوی جهان هم بروی من بـــه چـــشمان تـو از پلک تو نزدیک ترم»آنگاه که می روی زیر اشک های خداحافظی، درونم را پنهان می کنم تا از دریچه‌ی چشمم احساسم را نخوانی. خوب میدانم تو هم همانقدر آرزوی ماندن داری، آرزوی برگشتن از روی پل هایی که هنوز نشکسته اند؛ اما دلت با رفتن است. هرچه باشی آنقدر پر و بالت گشوده‌است که قلب کوچکم نمیتوانست تا ابد درون خودش محدودت کند. ولی یادت باشد هرجا که باشی همیشه امن ترین خانه برایت همان قلب صمیمی کوچک گرم دوستانی‌است که تا آخرین نفس تمام خاطراتت را زنده نگه خواهند داشت.کمی که بگذرد احساس پوچی خواهم کرد، اما هیچ گاه از یادت خالی نمیشوم. شب های خلوت تنهایی‌ام به بودنت می اندیشم و هر از گاهی با خاطراتت بغض میکنم. آن روزها تمام داشته هایم همین نامه هایی خواهد بود که از عمق وجود قلمت به جا مانده... می گویند خوشبختی دقیقا همان حس خوبیست که هنگام عبور از مسیر زندگی زیر قدمهایت درک میکنی؛ کاش زودتر از قبل، سریعتر از آنچه فکرش را میکنم بیایی و بگذاری با هم به ساعت های پرسه‌ی گاه و بی گاهمان در کوچه پس کوچه های دلتنگی برگردیم... از ته دل آرزو میکنم انتهای این جملات وقتی که سالها بعد مرورشان میکنم، جای افسوس دوری ات، حرفهای دلنشین شبانه‌ات نقش بسته باشد. همان حرفهایی که هزار بار دیگر هم از روی جملاتت بخوانم، به همان دقت روز اول می‌توانم چهره‌ی دلنشینت را تصور کنم.«آری تو و صفایت ! ای جان من فدایت کز من به خاک پایت ، این آخرین سلام است»LunaLunaFri, 31 Dec 2021 01:56:44 +0330https://virgool.ir/@m_14878986/گاهی-باید-دیوانه-بود-srfg49hzi21vمی گذرند... هر روز، هر شب، ساعت‌های طولانی و طاقت فرسا؛ قطارهایی که هر چند دقیقه یک بار وارد این ازدحام می شوند و لحظه‌ای بعد در هیاهوی شلوغی های بی هدف گم شده اند. صندلی هایی که رنگ زندگی ندارند. سرد، کوچک و آلوده... نمی نشینم، در عوض به میله‌ی سرد آهنی تکیه می دهم و به بیرون از شیشه می نگرم. در ها که بسته می شوند، صدای ملتمسانه‌ی دختربچه ها به گوش می رسد. واگن به واگن با چهره‌های آشفته و درهم، کودکانی که عاجزانه به چشمانت خیره می شوند... تو بی گناهی... این منم که در طوفان روزمرگی خسته کننده ام نسبت به غرورت، به احساسم و به لبخندها بی تفاوت شده ام.برو... برو و اجازه نده سنگدلی و تلخی امشبم دلخوشی ساده‌ات را کور کند...به ایستگاه آخر می رسم، به آرامی پیاده می شوند انسان های بی رمقی که منتظر بازگشت به خانه هایشان و آماده شدن برای فردایی تکراری اند. دم در که می رسم، چند ثانیه مکث می کنم؛ می چرخم و به نقشه‌ی مسیرها می نگرم... پیاده می شوم اما... چند گامی بیشتر بر نمیدارم. آهسته به روی صندلی های انتظار می نشینم. جمعیت پر سر و صدا که از خروجی ها به بیرون می روند، وسایلم را جمع می کنم و به اولین واگن مترو برمی‌گردم. می خواهم تمام مسیر را از انتها بازگردم...آهسته گوشه ای را انتخاب کرده و می نشینم. آنچنان ماتم برده که نمیدانم چطور به کاری که میکنم فکر کنم. اما حالم خوب است... نفس می کشم... کمی که می گذرد با وارد شدن مردم احساس عجیبی می کنم بعد از چند ایستگاه بی اختیار بر می خیزم و به همان جای قبلی تکیه می دهم. منتظر می مانم تا اولین ایستگاهی که دلم بخواهد پیاده شوم... نه آنکه تصمیم بگیرم جایی بروم، فقط به دلم اختیار می دهم هر جا که خواست پیاده شوم... کمی بی هدف در خیابان ها قدم میزنم، شهر عطر خیس باران نم نم و خاک برانگیخته در هوا می دهد، آمیخته با سرمای خشک کلام های بی روح متوالی. با دو دست یخ بسته در جیب و نگاهی گذرا در آسمان به دنبال یافتن نور ماه، به راه بی پایانم ادامه میدهم. گام هایم را با افتادن برگ های خشک درخت‌های کنار پیاده رو هماهنگ می کنم. مسیرم همان مسیری است که وزش بی قرار باد با انداختن این برگ ها پیش پایم مشخص می کند. این احتمالا دوردست ترین هدفی است که در نظر دارم. از هر چهارراهی که رد می شوم، به مرور آدم‌های کمتری هستند که به چشمم می خورند اما هرچه به نیمه شب نزدیکتر می شوم، باران شدت می گیرد صدای موسیقی درون گوشم را بیشتر می‌کنم و گام هایم را بلندتر و بلندتر...تا به حال زیر باران دویده‌ای؟ نه اینکه مجبور باشی برای فرار از آن به قدم هایت سرعت بدی تا به سرپناهی نزدیک برسی... برای یافتن شوقی در ادامه‌ی زندگی... پنهان کردن اشک‌هایی که بی‌دلیل بر کوه دلت نشسته و نمی‌بارد... آنگاه که میخواهی غم‌های تکراری کهنه‌ی دلت را به آبی جاری بسپاری برای رفتن...برای آنکه سریع تر برسی به جایی که هیچ هدفی تا رسیدن به آن نداری... جایی که نمیشناسی و نمیدانی کجاست... گاهی باید دیوانه بود، برای رستن از خود؛ برای دور شدن از شهر، شب، تنهایی... دیوانگی یعنی دوست داشتنی جنون‌آمیز... گاهی باید بدون فکر انتخاب کرد، بی‌منطق دوید، باید بازگشت، بی دلیل؛ هنگامی که دل‌های گرم و تپنده در قفس سرد زمان محبوس شده‌اند، شهری خاموش در این نزدیکی‌است؛ در راهروهایش سازها شکسته اند و سکوت در کوچه ها تنهایی پراکنده است... جایی که قلب‌ها را میفشارد و تنگ در تاریکی نگه می‌دارد. باید با دست خالی به دیوارهای شیشه‌ای کوبید و هوای احساس را کشاند به فضای سینه‌هایی که هنوز سبزند. آنان که همچنان آزادی را در دستان خشکیده‌ی عدم می شناسند. گاهی باید دیوانه‌وار از حصار سایه‌ی جسم فرار کرد. باید پابرهنه روی چمن‌ خیس دوید و آنگاه که به فواره های بلند خیالت می رسی، دیوانه باش! زیر بارش آب بچرخ، دستانت را آزادانه باز کن و موهای خیست را به پرواز در بیاور آن چنان که قطره به قطره غصه را به بیرون از دایره‌ی لحظه‌های دلتنگی بپاشد. به صدای ترنم باران بی مهابا برقص و روحت را از زندان تنت به آسمان و بیرون از آن برهان...گاهی برای تازه ماندن، برای گرم بودن باید دیوانه بود! وقتی از همهمه‌ی شلوغی ها، از پوچی روزمرگی و از همیشه نرسیدن‌ها بیزار شده‌ای! باید فرسنگ ها دور شوی از سیاهی شهری که مردمش غرق در بی‌ذوقی نسبت به احساسات اند. آنجا نه به زمین بلکه آسمان و بلندای دست نیافتنی ستاره‌ها خیره شوی. باید شیفته‌ی ماه باشی تا ساعت ها به نور گرم خاکستری رنگش زل بزنی و بی بهانه تر از همیشه بگذاری لبخندی از ته دل و از جنس آرامش روی چهره ات نقش ببندد. گاهی باید دست خالی تر از همیشه اطرافت را به حال خودش رها کنی و بگذاری دلت هرچه که میخواهد تصمیم بگیرد. آنجاست که ذهن بیمار از تمام مشکلات و خستگی ها و دویدن های بی ثمر پی در پی می ایستد و پلک چشمانت آهسته به روی هم قرار می گیرند.LunaLunaWed, 01 Dec 2021 02:56:16 +0330https://virgool.ir/@m_14878986/نه-من-لیلی-نه-تو-مجنون-ajy3uiitfrltنه من آن لیلیِ نابم که تو دیوانه شوی * * * * نه چنان مستِ جنونی که غریبانه شوینه چنان آتش عشقم بِدَرَد بال و پَرَت * * * * نه تو رقصی بلدی سوزشِ پروانه شوینه من آن نرگسِ جادو که فریبت بدهم * * * * نه تو بیدل به سر خانه و کاشانه شوینه پریشان شده گیسوی هوس در تبِ تو * * * * نه تو تابی بدهی تارِ مرا شانه شویپر از احساس غم و قصه‌ی عشق مانده دلم * * * * تو نمان؛ شاید از اوّل نشد افسانه شویتو همان آتش جنگی که به خاکم زده‌ای * * * * بگشا بالِ سفر، از دل ویرانه شویبرو آنجا که کسی منتظر آمدن است * * * * برو از خانه‌ی دل، عاشقِ بیگانه شویمیم.هLunaLunaWed, 27 Oct 2021 15:06:42 +0330https://virgool.ir/@m_14878986/بیا-زیبایی-خلق-کنیم-jsl6askfthcbو قسم به لحظه‌های خداحافظی... لحظه‌ای که تازه یادت میندازه چقدر تا اون موقع از داشتن همه‌چی بی‌خبر بودی! لحظه‌ای که دقیقا یک‌ثانیه بعدش سرشار از نیاز میشی، سرشار از حس سرما و تنهایی و دغدغه‌هایی که شاید یه مدت فراموش کردنش بهت آرامش می‌داد.ما همیشه در حال گذریم؛ گاهی گذری کوتاه از یک کوچه یا خیابون، گاهی گذر از یک زندگی و گاهی گذر از کنار افراد،ثانیه‌ها،مکان‌ها و همه خاطراتی که خلق کردیم. هیچ گذری زمانش با دیگری یکسان نیست اما در نهایت همشون به لحظه‌ی آخر خداحافظی میرسن... مثل وقتی عزیزترین‌هات رو برای همیشه از دست میدی و تنها بازمانده‌ی اون همه عشق فقط دوتا چشم پر از اشک میشه؛ مثل لحظه‌ی ترک وطن وقتی همه‌ی داشته‌ها و خاطره‌های زندگی چند سالت رو دفن می‌کنی تا یه جای دیگه، تو یه شرایط "شاید" بهتر از نو بسازی؛ با این تفاوت که حداقل ۲۰ سال از عمرت کمتر باقی‌مونده. مثل وقتی کلاه فارغ التحصیلی‌ت رو با تمام قدرت بالا میندازی و وقتی به آسمون نگاه میکنی تا بگیریش، یادت میفته دیگه هیچوقت قرار نیست این ۴ ۵ سال زندگیتو با این جمع و این دانشگاه تکرار کنی؛ خیلی ساده بگم، گذر از خاطرات مثل لحظه‌ی وداع با دوستاییه که شاید کمتر از یک هفته با هم زندگی کرده باشین، ولی از ثانیه به ثانیه‌ش لذت بردی و با تمام جزئیات اون روزهارو به ذهنت سپردی.. اونجاست که بر خلاف موقعیت‌های قبل تو دلت یا پیش بقیه آرزو میکنی کاش دوباره همچین اتفاقاتی رو با هم تجربه کنین.نه من میدونم دو روز آینده‌مو قراره کجا چیکار کنم و نه تو دو سال آیندتو؛ ولی جفتمون میدونیم که هممون در حال "گذریم". چه دو روز، چه دو سال چه هفتاد سال دیگه بالاخره یه روزی میاد که قراره افسوس لحظه‌های خداحافظیمونو بخوریم:) چه فرقی داره دو سال و هفتاد سال وقتی جفتش رو با بی‌اهمیتی نسبت به زمان بگذرونیم، وقتی ندونیم که وقتی در کنار هم خاطره و زیبایی خلق می‌کنیم همه چیزیه که براش آفریده‌شدیم؛ ما محکومیم به تلاش و حرکت برای ساختن رویاهامون، ولی تو مسیر آرزوهامون قرار نیست ساده بگذریم و زیبایی‌هارو لمس نکنیم. منظورم از زیبایی دقیقا همون حس خوبیه که از درونت سرچشمه می‌گیره و لابه‌لای روحت خودش رو بروز میده. نه لزوما حس خوشحالی، هر حس ذاتی که رنگ و بوی قشنگی داره، مثل دلتنگی مثل آرامش.دنبال پوچ‌گرایی و فلسفه‌های عجیب مدرن نیستم، میخوام بگم: رفیق! ساده‌ترین نوع خوشبختی نگاه کردن به خاطره‌هاییه که توش شریکیم و تصور بی‌صبرانه لحظه‌هایی که قراره قدرش رو بهتر از همیشه بدونیم و دفترچه‌ی زندگیمون رو خط به خط، با خط خوش پر کنیم:) پس... بیا زیبایی خلق کنیم!LunaLunaTue, 26 Oct 2021 13:15:49 +0330