https://virgool.ir/feed/@m_14683673به دنبال یافتن معنای هیچ و دوری از شاید ها و تنفس کلمات . شاید بشود زندگی را در یک استکان چای بابونه و چند خط کتاب نفس کشید و خلاصه کرد ...fa2026-11-11 17:08:52https://files.virgool.ir/upload/users/4906668/avatar/ybPYnh.jpghttps://virgool.ir/@m_14683673https://virgool.ir/@m_14683673/نویسنده-zzk2ovgshmoqاو نویسنده بود ،از ان نویسنده هایی که هیچکس حتی نمی‌داند او اصلا اهل کتاب است .نوشته هایش حال و هوای عجیبی داشتند . منظورم از عجیب مثل صادق هدایت و عباس معروفی و اینها نیست ؛ وقتی نوشته های او را می‌خوانید سرشار از امید می‌شوید. نمیدانم چطور این‌گونه از درد می‌نوشت که بعد از خواندنِ متن هایش امیدوار می شدم .کلمات را جوری روی کاغذ پشت سر هم سوار می‌کرد که انگار دارد ساده ترین کار دنیا را انجام می‌دهد. نمیدانم بخاطر استعدادش بود که اینقدر درست فکر می‌کرد یا بخاطر درست فکر کردنش بود که اینقدر حرفه ای شده بود !نمیدانم شعر را چگونه می‌نوشت؟ کاش می‌توانستم شعر هایش را هم بخوانم ...JoJo.mJo.mSat, 17 Oct 2026 19:29:54 +0330https://virgool.ir/@m_14683673/پیش-از-آن-که-تمام-شویم-vbc3tjmjci2z«یک گوشه دنج»A Comfortable Corner (1887), by Charles Courtney Curran (1861-1942)وقتی وارد گل‌فروشی می‌شد، مثل بقیه‌ی آدم‌ها به گل‌ها نگاه نمی‌کرد.بقیه گل‌ها را بسیار شاد می‌پندارند؛ در واقع چیزی را که می‌خواهند باشند، در رنگ و بوی آن‌ها جست‌وجو می‌کنند. اما او این‌گونه نبود.او آن‌ها را خسته اما زیبا می‌دید؛ گل‌های مریم و داوودی و لاله که دسته‌دسته چیده شده بودند و دورشان پلاستیک‌های بی‌روح کشیده شده بود ، به آن‌ها عطر می‌زدند که بوی بهتری بدهند .به نظر او گل‌ها به کمک نیاز داشتند. آن‌ها می‌دانستند قرار است به‌زودی بمیرند، اما باز زیبا و قوی بودند .هیچ‌چیز جز مقداری آب و نور نمی‌خواستند تا فقط چند روز دیگر زیبا بمانند ، این کل خواسته یشان بود .به نظرش این قدرت زیادی می‌خواست؛ امید داشتن به زندگی، وقتی می‌دانید قرار است تمام شود.Jo@Jom16mJo.mJo.mThu, 15 Oct 2026 13:29:24 +0330https://virgool.ir/@m_14683673/زنی-به-نام-مادر-li1pw4ekesfzلالا گل پونهگل خوش‌عطر بابونهبهار سخت عمر منگل ایوون این خونهشاید همه‌ی ما اولین آهنگی که شنیدیم، صدای لالایی مادرمان بوده؛ وقتی با عشق به چشمانمان نگاه می‌کرده.مادرها زنانی بسیار قوی هستند؛ کسانی که تصمیم می‌گیرند وجود خودشان را شریک شوند. تصمیم می‌گیرند وسط راهِ پیشرفت خود، موجودی کوچک را به دنیا هدیه بدهند؛ فرزندی کوچک که ناگهان دلیل برق چشمانشان می‌شود.اما در افغانستان، زنان در بسیاری از عرصه‌های زندگی به نقش‌های محدود و عمدتاً خانوادگی رانده شده‌اند؛ گویی وجود زن باید تنها در یک نقش تعریف شود و آن نقش، مادر بودن است. وجودی محدود و ابزاری؛ وجودی که فقط یک بخش از زن را مورد توجه قرار می‌دهد. این طرز تفکر حتی نیاز به نقد و بررسی هم ندارد، وقتی این‌قدر واضح و پوچ است.مریم میرزاخانی هم مادر دختر کوچولوش بود و هم یکی از بزرگ‌ترین ریاضی‌دانان زمان خود؛ نخستین زن و نخستین ایرانی که مدال فیلدز، یکی از مهم‌ترین جوایز ریاضیات، را دریافت کرد.ماری کوری هم مادر دو دختر بود و مادر بودن مانع از آن نشد که دو بار برنده‌ی جایزه‌ی نوبل شود.اما داستان زنان در تاریخ آن‌قدر غم‌انگیز است که باید اضافه کنم: گاهی بی‌معناترین تفکرها، فرهنگ‌ها را شکل می‌دهند.همان‌طور که ویرجینیا وولف یک زن بود، ماری کوری هم یک زن بود؛ و هر دو، با وجود تفاوت در مسیر زندگی‌شان، قابل ستایش‌اند؛ زیرا انسان‌هایی بودند با تفکرات، استعدادها و هنرهایی که شایسته‌ی بررسی و احترام است.مادر بودن باید باعث شود اهمیت بیشتری برای افکار، تلاش‌ها و مسیر زندگی آن زن قائل شویم؛ اما نباید بهانه‌ای برای محدود کردن او یا دلیلی برای جلوگیری از پیشرفت آن زن باشد.اکثراً فکر می‌کنیم که تلاش‌ها برای برابری و حقوق زنان و مادر بودن، برای زمان حال امری بی‌فایده است، چون جامعه حالا خودش را روشن‌فکر می‌نامد؛ اما متأسفانه با وجود محوریت فضای مجازی و ارتباطات بسیار زیاد، باز هم خیلی از مردم به اشتباه فکر می‌کنند.تصویر به‌وجودآمده از مادرها در فضای مجازی، زنی است که یا دائماً در حال مراقبت از فرزند خود است و یا به همه‌ی امور زندگی خود در کنار مادر بودن ادامه می‌دهد. به ناچار باید بگویم هر دو تصویر درست نیستند!جامعه‌ی امروز از مادرها هم قاب‌عکس‌هایی ساخته، با سایز و رنگ‌هایی تعیین‌شده و مشخص، و آن را نمادی از کامل بودن نشان می‌دهد؛ اما در زندگی روزمره، شما با بیشترین تلاش هم یا از آن قاب‌عکس کوچک‌تر هستید یا بزرگ‌تر.مادر بودن و زن بودن می‌تواند با رنگ‌های مختلفی وجود داشته باشد تا هم فرزند و هم خانواده موفق و آرام باشند. بیشتر تصاویری که جامعه ارائه می‌دهد و باعث می‌شود ما برای تبدیل شدن به آن تلاش کنیم، باعث ایجاد ناآرامی در سطح خانواده می‌شود؛ مگر اینکه با فکر و قوانین خودمان از آن پیروی کنیم.استفاده‌ی پی‌درپی از الگوهای موفقیت بقیه یا راهکارهای مادرِ بهتر بودن یا زنِ بهتر بودن باعث می‌شود کمتر به ماهیت مادر بودنمان فکر کنیم.مادر بودن برای هر زن معنایی متفاوت دارد که، در عین تفاوت، باارزش و قابل توجه و فکر است.آیا خواندن فلان کتاب ما را مادر بهتری می‌کند؟آیا گذاشتن تمام وقت خود برای فرزندانمان از ما مادر بهتری می‌سازد؟مادر بودن مهم‌تر است یا زن بودن؟این سؤال‌ها جواب‌های ثابتی ندارند؛ همه‌اش بستگی به اولویت‌های زندگی خودمان دارد.و همه‌ی این مادرها زنانی بسیار قوی هستند؛ کسانی که تصمیم می‌گیرند وجود خودشان را شریک شوند. انسان‌هایی که باید از آن‌ها قدردان باشیم.Jo.mJo.mSun, 27 Sep 2026 21:14:25 +0330https://virgool.ir/@m_14683673/تفاوت-نه-برتری-rjnjcgtgybpxزنان مثل روز زیبا هستند، همان‌قدر که خورشید می‌درخشد؛ و مردان می‌توانند شب باشند، مانند ماه که با غرور در شب‌های تابستان و پاییز ظاهر می‌شود.طبیعت مثالی ساده و کامل برای فهمیدن بی‌معنا بودن تبعیض‌هاست. اما سؤال اصلی اینجاست که بعضی‌ها، به دلایل نامعلومی، می‌خواهند نور شب و روز را نشانه‌ی ضعف دیگری بدانند.نبودن نور کامل در شب، نشانه‌ی بی‌فایده بودن شب نیست و تابش خورشید نیز نشانه‌ای از ناآرام بودن روز نیست. هرکدام زیبایی و معنای خود را دارند، حتی وقتی کاملاً شبیه هم نیستند.آدم‌ها اغلب به دنبال راحتی‌اند، نه حقیقت؛ و شاید برای همین است که بیشتر از آنکه به دنبال فهمیدن تفاوت‌ها باشند، چیزهایی برای نفرت ورزیدن یا کوچک کردن پیدا می‌کنند.برابری به معنای این نیست که همه باید کاملاً شبیه یکدیگر باشند؛ بلکه یعنی انسان‌ها، با وجود تفاوت‌هایشان، از نظر ارزش انسانی و حقوق اساسی برابر باشند.یعنی فردی را با توجه به ویژگی‌هایی که دارد، در کنار فرد دیگری که ویژگی‌های متفاوتی دارد، از نظر حقوق و ارزش انسانی برابر بدانیم؛ همان‌طور که برنده‌ی جایزه‌ی نوبل ادبیات داریم و هم برنده‌ی جایزه‌ی نوبل در حوزه‌های دیگر. متفاوت بودن حوزه‌ها، چیزی از ارزش هیچ‌کدام کم نمی‌کند.اما جامعه و سیاست، همان‌طور که در بیشتر مواقع دم از صلح می‌زنند، از برابری هم حرف می‌زنند.جامعه از زنان و مردان تشکیل شده و بشر در حال تحول و پیشرفت است؛ اما متأسفانه هنوز در بسیاری از موارد، درباره‌ی حقوق زنان سیاه‌پوست آفریقا و همچنین استفاده‌ی تبلیغاتی و ابزاری از زنان، آن‌طور که باید صحبت نمی‌شود. با این حال، ما نام این وضعیت را «پیشرفت» و «آزاداندیشی» گذاشته‌ایم.اما موضوع مهم اینجاست که همان‌طور که باید در بسیاری از موارد به مسائل و حقوق زنان توجه شود، در برخی فعالیت‌ها و موقعیت‌ها نیز نسبت به مردان سخت‌گیری می‌شود. برابری زمانی معنا پیدا می‌کند که مسئله را از هر دو طرف ببینیم، نه اینکه تنها یک طرف آن را قربانی بدانیم.درست است که تبعیض‌هایی که زنان با آن روبه‌رو می‌شوند، در اکثر موارد بیشتر از تبعیض‌هایی است که مردان تجربه می‌کنند؛ اما برابری به معنای واقعی، یعنی حل مشکلات هر دو طرف این ترازو.زنان و مردان از نظرهای متفاوتی، از جمله از نظر جسمی و برخی ویژگی‌های زیستی، تفاوت‌هایی با یکدیگر دارند؛ اما موضوع مهم، حقوق و شرایط زندگی است. وجود تفاوت، به خودی خود دلیلی برای ارزش‌گذاری انسان‌ها نیست.واضحاً تفاوت‌های جسمی و شرایط متفاوت می‌توانند در بعضی وظایف و شرایط زندگی تأثیر داشته باشند، اما متفاوت بودن به هیچ وجه به معنای برتری یکی بر دیگری یا کمتر بودن حق دیگری برای زندگی نیست.موضوع دیگر، کارهای سخت و آسیب‌زننده‌ای است که گاهی به نام برابری از زنان و مردان انتظار می‌رود.اگر هدف برابری است، آیا باید زن را به انجام هر کاری که مرد انجام می‌دهد وادار کنیم، حتی وقتی آن کار برای او آسیب بیشتری دارد؟ یا برعکس، آیا باید مرد را از انجام کاری منع کنیم فقط به این دلیل که آن کار در جامعه «زنانه» شناخته شده است؟برابری یعنی پذیرفتن تفاوت‌ها و فراهم کردن حق انتخاب و فرصت، نه مجبور کردن انسان‌ها به انجام دقیقاً یکسانِ همه‌ی کارها.داستان در مورد منع کردن و جوّسازی‌های ساختگی است.تا به حال درباره‌ی کسانی که برای رسیدن به قدرت، از حمایت از زنان طرفداری کرده‌اند فکر کرده‌اید؟وقتی حمایت از حقوق زنان تنها به ابزاری برای جلب توجه، محبوبیت یا رسیدن به قدرت تبدیل شود، دیگر خودِ زن و حقوق او در مرکز ماجرا نیست؛ بلکه تبدیل شدن یک آرمان انسانی به ابزار، مسئله‌ی اصلی است.در بسیاری از مناظرات و رقابت‌های انتخاباتی در سراسر جهان، حمایت از حقوق زنان می‌تواند به ابزاری برای جلب توجه، کسب محبوبیت یا رسیدن به قدرت تبدیل شود. اما نمی‌توان درباره‌ی نیت هر فرد فقط از روی شعارهایش قضاوت کرد؛ چیزی که اهمیت دارد، فاصله‌ی میان حرف و عمل است.و وقتی جالب می‌شود که متوجه می‌شوید حمایت از حقوق زنان هم می‌تواند استفاده‌ی ابزاری باشد.جواب درست این است که ابتدا باید عینک خودمان را درست کنیم.ایسلند، فنلاند و نروژ در تلاش برای کاهش شکاف‌های جنسیتی هستند و در بسیاری از شاخص‌ها وضعیت متفاوتی نسبت به بسیاری از کشورهای دیگر دارند؛ اما آیا این موضوع به این معناست که زنان باید مجبور به انجام کارهایی شوند که به آن‌ها آسیب می‌رساند؟ نه. برابری در حقوق و فرصت‌ها به معنای مجبور کردن زنان و مردان به انجام شغل‌ها و وظایف کاملاً یکسان نیست.البته در این طرز تفکر، فضای مجازی نیز تأثیر بسیار زیادی دارد. ترندها باعث تغییر رفتار بسیاری از مردم می‌شوند؛ بزرگ‌ترین حمایتشان گاهی تغییر رنگ پروفایلشان است و ممکن است تصور کنند با یک رنگ می‌توانند حمایت خود را نشان دهند. اما تغییر یک تصویر یا رنگ، به‌تنهایی نمی‌تواند نشان دهد که فرد واقعاً تا چه اندازه به یک مسئله اهمیت می‌دهد. حمایت واقعی، وقتی معنا پیدا می‌کند که از ظاهر فراتر برود و به رفتار و عمل برسد.ما جواب خیلی از سؤال‌ها را نمی‌دانیم، اما آیا این به آن معناست که برای آرمان‌هایی که معنا دارند نجنگیم؟جنگ واقعی زمانی شروع می‌شود که اول متوجه کلمه‌ی «برابر بودن» بشویم؛ نه درگیر جوهای زن‌ستیزانه یا مردستیزانه شویم و نه تغییر رنگ پروفایل را به جای عمل واقعی بگذاریم.باید فکر کنیم که اگر جامعه با نظر ارسطو پیش برود، چه چیزی از ناطق‌ترین موجود کره‌ی خاکی باقی خواهد ماند؟ارسطو انسان را موجودی ناطق و سیاسی می‌دانست، اما دیدگاه او درباره‌ی زنان با برابری امروزی فاصله‌ی زیادی داشت. اگر قرار باشد تفاوت را بهانه‌ای برای محدود کردن انسان بدانیم، تفاوت دیگر فقط تفاوت نیست؛ تبدیل به دیواری برای جلوگیری از رشد انسان می‌شود.زنان همان‌طور که می‌توانند مادر باشند، می‌توانند در جامعه نیز نقش‌های مختلفی داشته باشند؛ و مردان نیز همان‌طور که می‌توانند پدر باشند، می‌توانند نقش‌های متفاوت دیگری را بر عهده بگیرند. هیچ‌کدام از این نقش‌ها نباید به اجبار به جنسیت یک انسان تبدیل شوند. اعتدال زمانی شکل می‌گیرد که هرکس بتواند با توجه به توانایی، انتخاب و شرایط خودش جایگاهش را پیدا کند.این موضوع برای هرکس می‌تواند متفاوت باشد. به جامعه‌ی امروز فکر کنید و آن را با صد سال پیش مقایسه کنید؛ نه فقط از نظر ظاهر، بلکه از نظر حقوق، آموزش، امکان انتخاب شغل، حضور اجتماعی و سیاسی و فرصت‌هایی که برای زنان و مردان وجود داشته است. بعد، جامعه‌ی امروز را با تصویری که خودش از «آزاداندیشی» ساخته مقایسه کنید.خوب فکر کنید... و دنبال جواب آن در واپسین فکرهای خودتان و رفتار خودتان باشید. وقتی دارید با فرزندتان بازی می‌کنید یا وقتی توی کلاس درس تاریخ کشورتان را در نفس‌های ذهنتان زنده نگه می‌دارید، جواب را پیدا خواهید کرد.Jo.mJo.mSun, 27 Sep 2026 21:06:41 +0330https://virgool.ir/@m_14683673/تاثیر-زنان-در-تاریخ-آرتمیس-vuo1l7xqnyqzآرتمیس یکم-تصور کنید که در دوران باستان، زمانی که افکار کاغذیِ مردسالارانه، قایق‌های کاغذیِ خود را برای فتح جهان شناور می‌ساختند؛ زمانی که نه هنوز خبری از حق رأی زنان بود و نه حمایت از حقوق آنان، و بیشترین آسیب‌دیدگان جنگ‌ها زنان بودند؛ زمانی که در نگاهی تقلیل‌گرایانه و غیرانسانی به زنان نگریسته می‌شد، زنی دریاسالار در خدمت شاهنشاهی هخامنشی متولد شد.زنی که حالا هم نمادی از قدرت ناو «آرتمیس» در خلیج فارس و هم نمادی از قدرت زنان جهان است؛ نشانی از زنانی که تاریخ را عمیق‌تر و بحث‌برانگیزتر کرده‌اند و البته مثالی درست از قهرمان بودن و مادر بودن.در زمان حکومت هخامنشیان، در زمانی که خشایار شاه بر ایران حکمرانی می‌کرد، آتن برای مدتی کوتاه به تصرف ایران درآمد. یکی از چهره‌های برجسته این لشکرکشی، زنی قدرتمند بود که فرزند فرمانده‌ای از کشور کاریه، واقع در جنوب‌غربی ترکیه کنونی، بود. او اهل هالیکارناسوس بود و همراه با پنج فروند از کشتی‌های خود وارد سپاه دریایی ایران شد و تاریخ کشورگشایی‌های خشایار شاه را جلوه‌ای تازه بخشید.حال آتن، کشوری که اکثراً آن را مهد فلسفه می‌شناسند، در آن زمان مانند اکثریت کشورها حکومتی مردسالارانه داشت. زنان در آن دوران حق مشارکت‌های سیاسی نداشتند و ازدواج بخش مهمی از مسیر زندگی بانوان بود و اختیار آنان خارج از محیط خانواده و تربیت فرزندان بسیار محدود بود.در چنین جامعه‌ای، با همین تفکر که در آن تنها مردان برای تصرف دنیا و حکومت بر آن زندگی می‌کنند و جهان در چنگال مردسالاری، زندگی را برای نفس کشیدن گل‌های زیبای بهاری سخت و طاقت‌فرسا می‌کند، زنی دریاسالار پا به میدان تاریخ گذاشت.آرتمیس در سال ۴۸۰ قبل از میلاد مسیح در مقام فرماندهی ناوگان کاریه و متحدان هخامنشی حضور داشت. او فرمانده پنج کشتی بود و ناوگانی که به فرماندهی او بود، از هالیکارناسوس می‌آمد.آرتمیس نمادی از جلوه قدرت زنان در تاریخ است که سیاست‌ها و توانایی نظامی را با یکدیگر ترکیب کرده و مفهومی نو از قدرت زنان پی‌ریزی کرده است.هرودوت در روایتی می‌گوید که در جنگ سالامین، آرتمیس و ناوگانش در میان آشوب نبرد گرفتار شدند. کشتی آرتمیس از سوی یک کشتی آتنی تعقیب می‌شد و راه گریزی نداشت؛ اما با ابتکار و زرنگی و سیاست خود کاری کرد که نامش در تاریخ جاودانه شود.او به‌جای اینکه تسلیم سپاهیان آتن شود، کشتی خودی را که متعلق به متحدان هخامنشی بود، با ضربه شدید کشتی خود غرق کرد و آن را همچون یکی از ستون‌های تفکر مردسالاری در آب‌های تفکرات انسانی غرق کرده و به عمق آب‌های دریای اژه هدیه داده است.در آن زمان، آتنیان فکر کردند که کشتی آرتمیس از سپاه یونانی است یا از نیروهای ایرانی جدا شده و به یونانیان پیوسته است و به همین دلیل از تعقیب او دست کشیدند.در کتاب هرودوت آمده این اقدام عجیب و البته زیرکانه آرتمیس از اصلی‌ترین دلایلی بود که باعث شد خشایار شاه بیش از پیش تحت تأثیر عملکرد او قرار گیرد. زیرا در کتاب هرودوت گفته شده که در طی جنگ خشایارشا، که شخصاً ناظر عملیات جنگی بود، آن جریان توجهش را جلب کرد و یکی از ندیمان عرض کرد: «اعلیاحضرتا، ملاحظه می‌کنید آرتمیسیا با چه مهارتی نبرد می‌کند؟ او یکی از کشتی‌های دشمن را از کار انداخت.» خشایارشا پرسید: «آیا واقعاً او آرتمیس است؟» مخاطب پاسخ داد: «هیچ‌گونه شکی نیست، زیرا علامت جهاز او برجسته و پیداست.» هرچند که خیال می‌کرد کشتی دشمن را صدمه زده‌است. می‌گویند شاه با مشاهدهٔ آن صحنه فرمود: «مردانم زن شده‌اند و زن‌ها مرد.»در زمان آغازین این جنگ، اکثر فرماندهان دریایی هخامنشی رأی بر جنگ داده بودند و پیروزی بر آتن را در این جنگ می‌دانستند، اما آرتمیس برخلاف نظریات آنان نظر خود را بدون ترس از واکنش خشایار شاه بیان کرد و گفت:من که در تمامی نبردهای شاه به لحاظ شجاعت و فداکاری از احدی کمتر نبوده‌ام، عرضم این است که نیروهای خود را بی‌جهت تلف نکنید و از رزم دریایی احتراز جویید؛ زیرا یونانیان در کار دریا برتری دارند. چه الزامی در این کار است؟ مگر سایر نقاط یونان در ید اقتدار شاه نیست؟ دیگر احدی در مقابل پادشاه امکان اظهار وجود ندارد. آن‌ها که تاکنون با شهریار ما درافتاده‌اند، به‌طوری که سزاوار بوده، همه سرکوب شده‌اند. نیروها را همان‌جا که همین اکنون مستقر هستند، باقی بگذارید. خواه تا پلوپونز (یونان جنوبی) پیش بتازید یا در همین‌جا بمانید، باز مقصود همایونی حاصل است و یونانی‌ها قدرت ندارند که در مقابل عظمت و سطوت شهریاری استقامت و پایداری کنند. من نگران آن هستم که شکست در این جنگ دریایی، شکست در دیگر جبهه‌ها را در پی داشته باشد. نکته دیگری هم هست. شهریاران بزرگ غالباً ندیمانی ناباب دارند و سروران بد را چاکران شایسته خدمتگزارند. شاهنشاه که برترین سرور جهان است، چاکران شایسته و باکفایتی ندارد.کسانی که عنوان دستیاران شاهی را دارند، یعنی سرکاران مصری، قبرسی، کیلیکی (ایالتی باستانی در آسیای صغیر) و پامفیلی (ایالتی باستانی در آسیای صغیر)، افرادی باطل و بی‌اثر بیش نیستند.همه بعد از این اظهارات آرتمیس می‌پنداشتند که او خشم شاه را برمی‌انگیزد و مجازات خواهد شد، اما خشایار شاه، برعکس تصورات دیگران، از حرف‌های او خشنود گشت. اما با این وجود، توجه بر رأی اکثریت بود و جنگ صورت گرفت. آینده‌بینی درست آرتمیس هم اثبات شد.در این روایت از آرتمیس، تناقضاتی به چشم می‌خورد. در چنین جنگ عظیمی که صدها کشتی جنگی از هر دو طرف شرکت داشته‌اند، انتظار می‌رود که مانند هر پیکار دیگری، کشتی‌های طرفین جنگ، پرچم و علامت‌های مخصوصی به همراه داشته باشند تا قوای دوست از دشمن قابل تفکیک باشد. همچنین بعید به نظر می‌رسد واقعیت چنین حادثه‌ای هم‌زمان هم از نظر سپاهیان یونانی و ایرانی حاضر در میدان جنگ و هم از نظر شاه و همراهانش که در ارتفاعات مشرف به میدان جنگ سالامیس ناظر بوده‌اند، پنهان مانده باشد. اگر همراهان خشایار در فاصله‌ای بوده‌اند که بتوانند یک زن را از مرد تشخیص بدهند، چطور در تمیز دادن یک کشتی خودی از کشتی دشمن دچار خطای دید شده‌اند؟بعد از شکست سپاه ایران از نیروهای متحد یونانی در جنگ سالامین، خشایار شاه با مشورت گرفتن از آرتمیس به ایران بازگشت و بقیه امور جنگ را به مردونیه سپرد و آرتمیس در مشورت با خشایار شاه گفت:با وجود این شرایط اضطراری حاضر، به نظر من شاهنشاه، یونان را ترک و مردونیه را با عده‌ای که خواسته و به خدمتی که داوطلب شده‌است، مأمور فرمایند و این منوط به آن است که او واقعاً شایستگی انجام چنین مأموریتی را داشته باشد. اگر نقشهٔ او نتیجه بخشید و موفق شد، باز ظفر و کامیابی همایونی است و هرگاه او به مقصود خود نرسید، تا وقتی که وجود عزیز پادشاه سلامت باشد و خطری متوجه خاندانت نشود، یونانی‌ها برای ادامهٔ زندگی و بقای حیات خویش باید مدت‌ها رنج بکشند. از شکست مردونیه غمی نیست، چون او یک غلام شاهی بیش نیست و هرگاه یونانی‌ها بر او دست یابند، هنری نکرده‌اند؛ اما راجع به وجود مقدس همایونی باید عرض کنم که در عین کامیابی به وطن برمی‌گردید، چون آتن را به آتش کشیده‌اید.اما در آخر، همچنان یکی از اصلی‌ترین دلایل نجات یافتن ناوگان هالیکارناسوس در آن زمان آرتمیس بود؛ زنی که یک مفهوم جدید از زنان در میدان نبرد ساخت. مفهوم ایستادگی زنان بر آسیب‌پذیر بودنشان تغییر یافت.از جمله این افراد در تاریخ جهان کم نیستند. زنانی که در زمان‌های مختلف اولین‌های بسیاری بوده‌اند، زنانی که با سن‌ها و شرایط و هر یک با هنر خود پایه‌های تفکر مردسالاری را یکی پس از دیگری به سوی نابودی سوق دادند و تفکرات برتری را جایگزین آن نمودند.از جمله این زنان می‌توان به ملاله یوسفی‌زی (پاکستانی) که در ۱۵ سالگی هدف سوءقصد قرار گرفت و در ۱۷ سالگی جوان‌ترین برنده‌ی جایزه صلح نوبل شد، اشاره کرد. همچنین دوبووار، زن فیلسوف (فرانسوی) که از طریق تفکر و فلسفه با ساختار جامعه مبارزه کرد. زنانی هم مانند آرتمیس (کاریه)، ملکه پالمیرا (سوریه)، کاترین کبیر (روسیه)، کلئوپاترا (مصر) و راضیه سلطان (دهلی) حکومت‌ها و تاریخ‌های کهن باستان را عوض کردند.کسانی هم مانند خیاطی به نام رزا پارکس، با یک «نه» کوچک در اتوبوسی در آمریکا، تفکرات مردم قرن بیستم را تغییر دادند و یادگاری از ایستادگی شدند.اما ما حالا در قرن بیست‌ویکم میلادی هستیم و داریم خودمان را با آرتمیس سوار بر کشتی، یا دوبووار پشت میز تحریر، یا ملاله پشت تریبون صلح نوبل مقایسه می‌کنیم و فکر می‌کنیم که حالا ما باید چه کار کنیم؟ شاید جنگ امروز باید نمادی همراه با مادر بودن و موفق بودن باشد. جنگی که هرجا، از کلاس درس گرفته تا کرانه خلیج فارس، وجود دارد؛ جنگی درباره معنا و هویتی که خواهیم ساخت در میان پیچ‌وتاب‌های ذهن خودمان. و البته سؤال اصلی اینجاست که حالا نوبت کیست که سلاح را بردارد؟تاریخ همیشه توسط فاتحان نوشته شده؛ حالا این بار در تاریخ ما، زنی باید سلاح قلمش را در دست بگیرد و با خون قلمش، افکار تازه خود را بر کاغذ سفیدرنگ هویت‌ها بنویسد.Jo.mJo.mSun, 27 Sep 2026 20:59:22 +0330https://virgool.ir/@m_14683673/jo-march-fyqcchjknmae«و من؟ او بالاخره بحثمان به من کشیده شد … خب، خودم را چگونه معرفی کنم؟ فکر می‌کنید بهتر است؟ البته من کلمات زیادی برای معرفی خودم ندارم، پس به من سخت نگیرید؛ بگذارید کمی فکر کنم… آها، متوجه شدم! تنها کلمه‌ای که کاملاً مرا توصیف می‌کند، “تنها” است. تنها بودن مفید است، اما درد دارد؛ همان‌طور که مفید بودن، درد دارد. و من، چیزی میانِ تنهایی و درد هستم که به دنبال رشد کردن است.دستش را، انگار که دارد پیانویی خیالی را روی میز می‌نوازد، حرکتی ریتمیک می‌داد و حرف می‌زد. وقتی که حرف می‌زد، باعث می‌شد بخواهید در “فکر” فرو بروید. بعضی‌ها این‌گونه حرف زدنش را نشانه حماقتش می‌دانستند؛ می‌گفتند بلد نیست روان حرف بزند، اما او آن‌قدر کلمه زیاد داشت که گاهی برای اینکه بتواند احساساتش را بیان کند، در تونلی عمیق و تاریک سرگردان می‌شد.— خب، شما که گفتید کتاب می‌نویسید؟ نویسنده‌ها باید بلد باشند درست حرف بزنند.وقتی این را پرسیدم، نمی‌خواستم از او انتقاد کنم، فقط می‌خواستم از او یاد بگیرم؛ چون می‌دانستم برای هر رفتارش جوابی دارد.— او اتفاقاً عزیز من، نویسنده‌ها از همه بیشتر کلمه کم می‌آورند و البته هیچ‌وقت خودشان را معرفی نمی‌کنند. نویسنده اکثراً… بگذارید فکر کنم ببینم چگونه بگویم، متوجه می‌شوید... نویسنده‌ها خودشان را از داستان حذف می‌کنند؛ در واقع سعی می‌کنند که حذف کنند، ولی خواسته و ناخواسته، هجومِ افکارشان روی کاغذ، مثل اینکه دستت به جوهر بخورد و روی کاغذ پخش شود، سرازیر می‌شود.— او قربان، من واقعاً از حرف زدن با شما چیزهای خوبی یاد می‌گیرم.— او عزیز من، شما به من لطف دارید؛ البته خیلی‌ها مثل شما فکر نمی‌کنند.— خب، من قرار نیست مثل خیلی‌ها باشم.و او هم مثل من لبخند زد. لبخندش گرم بود، برخلافِ چشم‌هایش. کافه داشت شلوغ می‌شد و همه جور آدمی را می‌شد آنجا پیدا کرد؛ از دزدِ سابقه‌دارِ شهر تا بزرگ‌ترین دکترِ روستا…»Jo.mJo.mSat, 01 Aug 2026 01:38:50 +0330https://virgool.ir/@m_14683673/آدم-ها-dqx1rcfdryxwدر اتاقک کوچک روزنامه فروشی همیشه بوی سیگار می آید و صدای رادیوی خراب روی پیشخوان که خش خش کنان حرفهای مجری را پخش میکند به گوش میرسد.مجری صدای قشنگی دارد. ولى راديو بعضی مواقع آن را کمی عجیب غریب میکند. همیشه علاقه مند بودم چهره ی مجری را ببینم و دوست دارم بدانم چهره اش هم مانند صدایش است ، یا نه ؟راستی، امروز یک چیز جدید یاد گرفتم !البته ، شاید قبلا هم آن را میدانستم فقط به آن باور نداشتم.یاد گرفتم ظاهر و باطن آدم ها با هم خیلی فرق دارد. مردم همیشه آنچه در ذهن دارند بر زبان نمی آورند . وقتی میبینم کسی لبخند میزند به این معنا نیست که خوشحال است، حتی اگر از ته دل هم بخندد باز هم نمیتوان فهمید خوشحال است یا نه ! شاید در اعماق قلبش ، جاهایی که هیچ کس جزء خودش کلید ورود به آن را ندارد دارد در حال اشک ریختن است، انسانها نقابهای نامرنی زیادی دارند . البته بر عکسش هم امکان دارد، آدم ها بازیگران خوبی هستند و این ترسناک است ، نه ؟انسان ها از آنچه به نظر می آیند ضعیف ترند، هر لحظه دارند میشکنند و بعد با دست های خودشان دوباره خودشان را می سازند، انسانها سفالگران خوبی هستند.آنها نویسنده های خوبی هستند، هر کدام یک داستان برای خود دارند، داستانی که فقط خودشان آن را میخوانند ولی میتوانند شخصیتهای داستانهای دیگران هم باشند .البته اینکه چگونه از آنها یاد شود به خودشان بستگی دارد .انسان ها مثل نتهای موسیقی میمانند، اگر بلد نباشی آنها را بخوانی همانند خط های بی معنی ایی به نظر می آیند ، اما اگر بلد باشی آنها را بخوانی میتوانی موسیقی سحرامیزی بنوازی، انسان ها نوازنده های خوبی نیستند .انسان ها درمانگرهای خوبی نیستند، اما خوب بلدند ویران کنند !آدم ها شاعر های خوبی نیستند ، اما خوب بلدند قافیه بسازند. انسان ها بنا های خوبی نیستند ولی خوب بلندند خرابی و پستی های خودشان را بپوشانند .تو هرگز نخواهی فهمید قدم بعد بعدشان را کجا خواهند گذاشت، چون آنها انسان هستند. کلمه ایی که برای هر فرد یک معنا دارد.Jo.mJo.mTue, 28 Jul 2026 16:57:52 +0330https://virgool.ir/@m_14683673/نیاز-cxzydsudv2siدر اینجا که شما نفس میکشید ، جایی که رد قدم هایتان روی زمین می‌ماند و اسمش را خانه گذاشته اید ، از زندگی چیزی جز حصارهایتان می‌بینید؟خبری از آستاره و مِه دارید ؟باران آیا به شما سر می‌زند؟سور درختان زنده ی زاگرس را با باد های سرکش جنوب دیده اید ؟یا فقط نگاهتان محدود به همین خیابان و چند پاره آهنی است که سَرِهَم کرده اید ؟ البته که هست ، البته که شور دریا و امید جوانه گندم را از یاد برده اید .شما مردمان عادت هستید ؛ چند روزی ، چند هفته ای که بگذرد این همه اعجاز موسی را فراموش می‌کنید و دل به بت های آهنین خود میبندید ؛ چه انتظاری می‌شود از شما داشت ؟شما مردمان نیازید ، نیاز به درد ، تا که خون خود را بریزید که لحظه ایی شاد باشید ، از شما نمی‌شود انتظار به یاد آوردن داشت ...Jo.mJo.mMon, 20 Jul 2026 23:44:41 +0330https://virgool.ir/@m_14683673/قصه-ها-phelcluvzlyh«گاهی فکر می‌کنم ما اصلاً نباید درگیرِ مقایسه خودمان با دیگران می‌شدیم.هیچ مفهومِ «برتر» یا «بدتر»ی وجود ندارد؛ چون هیچ‌کس یک کتابِ فلسفی را با یک فیلمِ اکشن یا یک تابلویِ نقاشیِ رئال مقایسه نمی‌کند.البته که همه‌شان جزوِ گروهِ «هنر» محسوب می‌شوند، اما باز هم تمامِ زیربنا و نت‌هایِ ساختمان‌شان با هم متفاوت است. درست مثلِ ما. هر کدام قصه‌ای برای خود داریم با رنگ‌ها و نت‌هایِ مخصوصِ خودمان. هیچ‌کس نمی‌تواند دقیقاً همان‌گونه، با همان دردها و زخم‌ها، قصه‌ی ما را بنویسد. دردِ هر کس، حتی اگر کمی مشابهِ دردِ ما باشد، باز نمی‌شود فهمید تا چه سطحی از قلبش را با مه و توفان پر کرده است. شاید اگر همین متفاوت شمردن‌هایِ بیهوده نبود، شاید اگر هنوز آدم‌ها مانند فرشته‌ها پاک بودند، کمی دردی که قلبم را لگد می‌کند هم کمتر بود. شاید آن موقع هیچ تصوری از «زندگیِ ایده‌آلِ دسته‌جمعی» وجود نداشت؛ احتمالا آن موقع زندگی را توی این قاب‌عکسِ کوچکِ آهن‌آلاتِ مختلف زندانی نکرده بودیم؛ زندگی‌ای که همه به رنگِ خودشان نفس می‌کشیدند.ولی باید این خیال‌پردازی‌ها را کنار بگذاریم و کمی زنده‌تر عمل کنیم؛ چون اگر انسان‌ها هنوز هم مثل فرشته‌ها پاک بودند، هیچ‌کدام از ما «رنگِ خودمان» را نداشتیم. هیچ آهنگِ کلاسیکی بدون نت‌هایِ سکوتش زیبا و افسانه‌ای به نظر نخواهد آمد. داستان‌ها با دردها ساخته می‌شوند و با مرگ، مرهم پیدا می‌کنند.»Jo.mJo.mMon, 20 Jul 2026 23:19:30 +0330https://virgool.ir/@m_14683673/jo-march-jxy6bhmjstfxبرای من ماجرای مردی را نقل کردند که دوستش به زندان افتاده بود و او شب ها روی زمین می‌خوابید تا از آسایشی لذت نبرد که دوستش از آن محروم شده . چه کسی بخاطر ما روی زمین خواهد خوابید ؟ آلبر کامو«برایش سوال بود: مردم چگونه وقتی شادی را در زندگی‌شان حس می‌کنند، باز هم می‌توانند بد باشند؟ با همان چشمانِ گرد و اشکی پرسید.بد بودن برایش عجیب بود؛ درکی از اینکه کسی چگونه می‌تواند «بد» باشد نداشت. البته گمان می‌کنم من هم همین‌طور هستم؛ تصوری از بدی ندارم، فقط می‌دانم که آدم‌ها می‌توانند بد باشند.«بد بودن» کلمه‌ی عجیبی است؛ از همان‌هایی که ذهنِ خسته‌ام را مدام مشغول می‌کند. اینکه فکر کنم «بعضی‌ها بد هستند»، مثلِ چتری بزرگ بر تمامِ رفتارهایم سایه می‌اندازد؛ مدام نگرانم که نکند من هم از همان بعضی‌ها باشم؟ در صورتی که خودم در مقابل‌شان جبهه میگیرم . شاید چون معنای درستش را نمی‌دانیم، آن را این‌قدر پیچیده تصور می‌کنیم. راستش، من آن‌قدر مشغولِ وصله پینه کردنِ قلبِ خودم بودم که تا قبل از سوالِ او، هرگز به معنایش فکر نکرده بودم.آیا نخواندنِ کتاب، یا مسخره دانستنِ موسیقیِ من، کسی را «بد» می‌کند؟ شاید نه. اما چرا در ذهنِ من، همین نادیده گرفتنِ هنری که به آن باور دارم، به معنایِ تاریک بودنِ قلب‌شان است؟ چرا وقتی دیگران از چیزهایی که برایمان محترم است رضایت ندارند، حس می‌کنیم «امن» نیستند . البته فکر نمی‌کنم مفهومِ کاملی برای بدی وجود داشته باشد. شاید بدی فقط یک «موقعیت» باشد؛ بخشی از وجودِ آدم‌ها را تیره می‌کند، در حالی که از نظرِ خیلی‌های دیگر، آن‌ها انسان‌های شریفی هستند. بد بودنشان نسبی است؛ همان‌که دیروز شما را رنجانده، ممکن است امشب تا صبح مشغولِ دلداریِ دوستش باشد. داستایوفسکی راست می‌گفت؛ آدم‌ها خاکستری‌اند.گاهی یک دلیلِ ساده، معنایِ رفتارها را دگرگون می‌کند. من معنایِ بدیِ آن‌ها را نمی‌دانم، اما سوزشِ دردِ قلبِ خودم را چرا. و حالا، برای من هم سوال شده: چگونه بعضی‌ها وقتی شادی را در آغوش گرفته‌اند، باز هم توانند بد باشند؟»Jo.mJo.mSat, 18 Jul 2026 23:35:07 +0330https://virgool.ir/@m_14683673/jo-march-sncvmqoxgpvymia♡«شاید زندگی همین باشد؛ همین که با چشمان گریان به امید دل ببندیم، همین که وقتی متفاوتیم و تحقیر می‌شویم باز سر حرفمان بمانیم، اینکه وقتی دلتنگیم باز هم به عشقمان باور داشته باشیم، همین که بجنگیم و در خون جان دهیم، یا زندگی در سکوتی که فقط خودمان می‌شنویم.در واقع اهداف به اندازه‌ی مسیر مهم نیستند؛ قطعاً داستان‌ها مهم‌ترند، زیرا وقتی کتابی را می‌خوانید، بیشتر در آغاز و اواسط کتاب زندگی می‌کنید تا در پایانش.اما تنها چیزی که خوب می‌دانم این است که من راوی بودن را دوست دارم؛ راوی بودن حسِ زندگی کردن را به من القا می‌کند؛ انگار می‌توانم همان کسی باشم که واقعاً هستم.»Jo.mJo.mWed, 08 Jul 2026 01:34:05 +0330https://virgool.ir/@m_14683673/jo-march-unhzkpmiypkz«آدم‌ها همیشه ذهن من را مشغول می‌کنند. هر وقت می‌خواهم مطلبی بنویسم، ناخواسته این کلمه‌ی عجیب، حرف اولِ متنم می‌شود؛ دلیلش را هم نمی‌دانم و هم خوب می‌دانم. شاید به‌خاطر این است که هم خیلی به آن‌ها توجه می‌کنم و هم خیلی به آن‌ها توجه نمی‌کنم؛ به نظرم باید کلمه‌ای برای این حسِ بینابین بسازند… گاهی با دقت به حرف‌ها و حتی روشِ راه رفتنشان خیره می‌شوم و گاهی، مثل نویزهای سفیدِ یک رادیوی خراب، ارزشِ شنیده شدن ندارند. درواقع، آن‌ها مثل پاورقی‌های کتاب‌اند که گاهی با اشتیاق خوانده می‌شوند و گاهی، بی‌آنکه اهمیتی داشته باشند، از کنارشان به صفحه‌ی بعد می‌رویم. آدم‌ها موجوداتی بسیار نامطمئن، جذاب، ترسناک، سؤال‌برانگیز، مبهم، باشکوه و البته پرغم و در عین حال شاد هستند که نفس‌هایشان محدود است. اگر دقت کنید، می‌بینید که چقدر ناچیزند، چقدر کوچک‌اند، چقدر ناتوان‌اند و چقدر تنهایند؛ و البته، به اندازه‌ی غم‌های جهان، ادعای قدرت دارند، در صورتی که اکثراً جز فخر‌فروشی به خودشان، چیز دیگری بلد نیستند!》Jo.mJo.mWed, 08 Jul 2026 01:06:10 +0330https://virgool.ir/@m_14683673/ای-کاش-ها-z1wbrdsjjvl2گاهی فکر میکنم کاش اوج پیشرفت تکنولوژی درهمان تلفن هایی که در بچگی با قوطی های حلبی درست میکردیم و بی غرور می‌گفتیم دوستت دارم می‌ماند.کاش غم هایمان مثل قند در چای زندگیمان حل میشد.کاش خواسته هایمان در حد همان بستنی شکلاتی های وسط ظهر تابستان بود که واقعا خستگی را از تن مان فراری می‌داد. کاش تنها چیزی که از دستمان فرار می‌کرد همان کفشدوزکی بود که درمیان بابونه ها پیدا کرده بودیم. کاش بهترین دوستمان عروسک خز دار بچگیمان که میدانستیم بی قضاوت همیشه کنارمان می‌ماند و رویا های بلند پروازانه ی مان را گوش میدهد باقی مانده بود . کاش در دنیای تاب و سرسره های کوچکِ خودمان مانده بودیم نه در این هزار تویی که پایانی برایش پیدا نمی‌کنیم.  فقط می‌گویم کاش هنوز دنیا را با همان عینک سبز خودمان می‌دیدیم با همان رنگ ، با همان مزه با همان بو ...JoJo.mJo.mMon, 06 Jul 2026 23:56:21 +0330https://virgool.ir/@m_14683673/در-جستجوی-رنگ-واقعی-e0pgfqqqk5ua«ما در دنیایی زندگی می‌کنیم که در آن “زیبایی‌هایِ دروغین” با دقتِ تمام صیقل خورده‌اند تا جایگزینِ “حقیقت‌هایِ ناهنجار” شوند. همه چیز تمیز، بی‌نقص و البته… بی‌روح است. اما چه می‌شود اگر حقیقت، در میانِ صداهایِ آزاردهنده و رنگ‌هایِ غیرمنتظره پنهان شده باشد؟ این داستان، روایتِ کسی است که در میانِ خنده‌هایِ کاغذی، به دنبالِ لرزشِ واقعیِ یک رنگ می‌گردد.»《 پرده ی اول 》چراغ‌ها خاموش شدند و صدای پچ‌پچ‌ها قطع شد.سکوتِ پرانتظاری برای تماشاچی‌ها و اضطرابی سخت برای دلقک بود.نفس عمیقی کشید و کل سناریو را توی ذهنش مرور کرد و با قدم‌های مردد روی صحنه آمد.سناریویی ساده بود، اما وقتی هزاران چشمِ قضاوت‌گر دارند قدم‌هایت را دنبال می‌کنند و به دنبال کوچک‌ترین اشتباهت می‌گردند تا بهانه‌ای برای خنده‌شان داشته باشند، داستان عوض می‌شود.با کفش‌های نارنجی‌رنگش که طرح‌های زرد و نارنجی در هم داشت و جوراب‌های تا به تا، روی صحنه آمد. تماشاچی‌ها با همان نگاه اولیشان، صدای خنده‌شان بلند شد. آدم‌ها خندیدن به چیزهای متفاوت را دوست دارند.نگاه کوتاهی به تماشاچی‌ها انداخت. همه‌شان مثل هم بودند؛ صورت‌هایی بی‌حس، انگار به‌جای قلب، سنگ در سینه داشتند که به هر طرف ضربه می‌زد. با لباس‌های یک‌رنگ و کلاه‌هایی که برای سرشان بزرگ‌تر بود.قدم‌هایش را طوری برمی‌داشت که انگار روی یک کشتیِ در حال غرق شدن راه می‌رود؛ ولی برخلاف حالت مضحکِ حرکات و صورتش، در چشمانش هیاهویی از شادی و سرخوشی بود.به سمت اتاقک کوچکی رفت که حکم مترو را داشت و چند نفر هم با کت‌وشلوار داخل آن ایستاده بودند؛ او هم در میان آن‌ها ایستاد و بعد طوری که انگار مترو دارد حرکت می‌کند بالا و پایین شد، تا اینکه ناگهان به بقیه برخورد کرد و همه به شکل مسخره‌ای به زمین افتادند. بعد با قدم‌های عجیب‌وغریبش فرار کرد و همزمان با صدای خنده تماشاچی‌ها، پرده‌ها هم بسته شد.《 پرده ی دوم 》صدای پچ‌پچ‌ها دوباره شروع شد. دلقک کلاهش را صاف کرد و منتظر ماند تا دکور را عوض کنند و پرده‌ها را بکشند.این بار صحنه یک رستوران کوچک بود که به‌جای غذاهای واقعی، کاغذهایی بودند که طرح غذاها را روی آن‌ها کشیده بودند و این برای همه مشتری‌ها امری بدیهی و عادی بود؛ صدای خرچ خرچِ کاغذها فضا را پر کرده بود.وارد شد و به سمت میز خودش رفت. خیلی با هیجان روی صندلی قشنگی نشست که ناگهان پایه صندلی شکست و او به زمین افتاد. به‌گمانم این صندلی‌ها هم مثل خودشان توخالی بودند.باز صدای خنده‌ها بلند شد.دلقک از جا برخاست و این‌بار روی میز نشست. در این میان، صدای خنده تماشاچی‌ها قطع نمی‌شد. چشمان قهوه‌ای‌اش خسته بود و می‌لرزید؛ چرا هرچه تلاش می‌کرد خوب باشد، کافی نبود؟از دیدن غذاهای کاغذی تعجب کرد. سعی کرد مثل بقیه از آن‌ها بخورد، ولی از مزه آن‌ها واقعاً بدش آمد و کاغذهای جویده شده را تف کرد.صاحب رستوران آمد و او را بیرون کرد؛ بعد دوباره پرده‌ها کشیده شد.《 پرده‌ی سوم 》برای پرده‌ی آخر باید استایلش را عوض می‌کرد، پس کت‌وشلوار اتو زده‌ای پوشید. باید گریمِ لبخند بزرگی را که روی صورتش کشیده شده بود، پاک می‌کرد و لبخند وارونه‌ی آبی‌رنگی جایش می‌کشید.این‌بار وقتی پرده‌ها کشیده شد و وارد شد، کسی نخندید و همه حالت کنجکاوی به خود گرفتند.دلقک، نسخه متضاد خودش شده بود. این‌بار دیگر صاف و کاملاً عادی راه می‌رفت و حالت صورتش بی‌هیچ حسی بود؛ اما در چشمانش هنوز اندکی کسی نفس می‌کشید که امید کوچکی را می‌خواست.صحنه شبیه پارکی بود که تعدادی بچه در آن بازی می‌کردند و دور سرسره‌ی کوچکِ وسط صحنه می‌دویدند.دلقک آرام میان آن‌ها حرکت کرد و به سمت سرسره رفت. انگار که شک داشته باشد که سوار سرسره شود یا نه؛ قدم‌هایش را عقب و جلو می‌گذاشت. ناگهان سرش را بالا آورد و به تماشاچی‌ها نگاه کرد. صورتش را در هم کشید، طوری که انگار چیز ترشی خورده است.از سرسره دور شد و روی زمین نشست و زانوهایش را بغل کرد.حالا دیگر تنها صدایی که به گوش می‌رسید، صدای قدم‌ها و خنده‌های چند بچه‌ای بود که داشتند روی صحنه بازی می‌کردند. تماشاچی‌ها اندکی سرگردان و مبهم شده بودند.یک دختربچه که لباس رنگارنگ و شادی به تن داشت و یک بادکنک سبز رنگ در دستش بود، سمت دلقک آمد. آرام روبروی او نشست و بادکنکش را به دست دلقک داد و بعد به سمت بقیه بچه‌ها دوید.دلقک آرام سرش را بالا آورد. به بادکنک سبز رنگ در دستانش نگاه کرد. فقط نگاه کرد؛ این بار فقط بادکنک را.نخش را میان انگشت‌هایش حرکت داد. جدید بود اما امن هم بود؛ حتی اگر وقتی دستش را روی پوسته‌اش می‌کشید، صدای ناهنجاری داشت، باز هم برایش امن بود. بعد شروع کرد به قهقه زدن. از ته دلش می‌خندید. تماشاگران اما این بار در سکوت بودند؛ سکوتی که از انتظار نبود، بلکه از روی تفکر بود.دلقک دستش را زیر کتش برد، کلاه رنگارنگ و عجیب‌وغریبش را درآورد و سرش گذاشت. شروع کرد به بازی کردن با بچه‌ها. صدای خنده بچه‌ها بیشتر می‌شد. لحظاتی بعد، کل چراغ‌های صحنه روشن شدند. تماشاچی‌ها دست زدند و دلقک آرام تعظیمی کرد و رفت. نمایش تمام شد.سالن کم‌کم خالی از جمعیت شد و صداها خاموش شدند. وسایل صحنه را جمع کردند.اما این نمایش هنوز برای دلقک تمام نشده بود؛ برای او تازه شروع شده بود، چون دلقک حالا باید به دنبال بادکنک سبز رنگ خودش می‌گشت.«جستجو هرگز تمام نمی‌شود. گاهی حقیقت، در یک لبخندِ وارونه یا در نقشِ یک بادکنکِ سبز پنهان است. نمایش تمام شده و چراغ‌ها خاموش شده‌اند، اما سوال اصلی اینجاست: آیا ما هم در جستجویِ رنگِ واقعیِ خودمان هستیم، یا تنها به تماشایِ نمایشِ بی‌روحِ دیگران بسنده می‌کنیم؟»ممنون میشم نظرتون رو بدونمJo.mJo.mMon, 06 Jul 2026 20:14:18 +0330https://virgool.ir/@m_14683673/jo-march-wujycvpnpivy“گاهی لازم نیست برای پیدا کردنِ خودت، راهی به مقصد پیدا کنی؛ گاهی فقط کافی است زیر باران، به سمت یک کتاب‌فروشی قدیمی قدم برداری…”روی مبل کنار پنجره نشسته بود؛ جای مورد علاقه‌اش در خانه. شاید تمام آن چیزی که درست شبیه رویاهای دوران نوجوانی‌اش بود، همین کنج کوچک بود که از خانه‌ی آینده‌اش در نظر داشت. داشت باران می‌بارید و خیابان‌ها خلوت شده بود؛ هوس کرده بود بیرون برود. پس بلند شد، چترش را برداشت، بی‌معطلی در را باز کرد و بیرون رفت. اما برای من که در خواندنِ چشم‌ها مهارت دارم، داستان جور دیگری بود؛ پس خوب می‌دیدم. او اخیراً تصمیمات لحظه‌ای زیادی می‌گرفت، البته از نوع خوبش، مثل همین حالا. چند روز پیش هم تصمیم گرفته بود بعد از مدت‌ها شیرینی دارچینی بپزد و تازگی‌ها هم فکرِ رفتن به شیراز را در سر می‌پراند؛ این را می‌توانستم از نگاهِ خاکستری اش حدس بزنم. در واقع، من مهارت خاصی در خواندنِ حرف دل آدم‌ها از چشمانشان دارم. مثلاً دقیقاً بعد از تاریخ ۸ مهر، این حالتِ گنگی در چشمانش هویدا شد؛ گویی در چشمانش غمِ از دست دادن و شاید کمی بی‌مقصد بودن می‌رقصید. به این حسِ خوب آشنا بودم؛می‌فهمیدم دلش برای چیزی تنگ شده، چیزی که شاید هرگز نداشت و حالا در خاطرات خوش گذشته‌اش دنبالش می‌گشت. شبیه کسی شده بود که عینکش روی سرش باشد، اما با دلهره به دنبالش بگردد. باران داشت تندتر می‌شد، اما او چترش را باز نکرد و به سوی خیابان گلستان حرکت کرد. از روی عادت بود؛ قبلاً خیلی آنجا می‌رفت؛ پیش دوستان همیشگی‌اش، جایی که همیشه چیزی برای یاد گرفتن وجود داشت. تنها جایی بود که انگار می‌توانست با خیال راحت از دنیای انسان‌ها فرار کند… دنیایی که هیچ‌وقت درکش نکرد؛ دنیایی که همه به دنبال بالاتر بودن بودند، نه به دنبال ارزشمند بودن و معنا داشتن.با هر قدم که جلوتر می‌رفت، خاطراتش برایش زنده‌تر می‌شد. تمام این دیوارها و درخت‌های کاج، با او خاطره داشتند. نمی‌دانست چرا باران این‌گونه است؛ خاصیت عجیبی دارد که خاطراتت را به یادت بیاورد. به یاد خاطرات گذشته، دوباره تصمیم گرفت به سوی کتاب‌فروشی برود. اسم کتاب‌فروشی را نمی‌دانست، زیرا هر بار آن‌قدر با شوق به داخل می‌رفت که اصلاً توجهی به چیزی جز خودِ کتاب‌ها و آن پیانوی کوچکِ خاک‌خورده در میان قفسه‌ها نداشت. به نظر من، دوست داشتنِ واقعی همین‌گونه است، بدون اینکه به جلد نگاه کنی، از محتوا لذت ببری.مغازه خلوت بود، مثل همیشه. او احساس کرد وارد خانه‌اش شده؛ حس کرد به همین کتاب‌ها تعلق دارد. آرام میان قفسه‌ها قدم برمی‌داشت و انگشتانش را که از سرمای بیرون قرمز و سفید شده بودند، به هم گره می‌زد تا گرم شوند. ناگهان در میان کتاب‌ها، کتابی را که مدت‌ها بود دنبالش می‌گشت، دید.کتاب را با لبخند در دست گرفت، ورق زد و عطر کاغذ نو و بوی خاکِ مرطوبِ قفسه‌ها را چند لحظه‌ای زندگی کرد. بعد از مدت‌ها، لبخندی گرم دوباره مهمانِ صورتش شد.با اینکه کتاب‌های نخوانده‌ی زیادی در خانه داشت، اما تصمیم گرفت آن را بخرد؛ چون کتابخوان‌ها که این چیزها سرشان نمی‌شود!پس به سوی پیشخوان رفت. وقتی مغازه‌دار داشت کتاب را حساب می‌کرد، او با خودش عهد بست که هر وقت باران بارید، به اینجا بیاید و یک کتاب بخرد. چند لحظه بعد، رادیو هواشناسی اعلام کرد که هفته‌ی آینده، هفته‌ای بارانی است ...“شما هم جایی دارید که در آن احساس کنید به آن تعلق دارید؟ جایی که بتوانید از دنیای انسان‌ها فرار کنید؟”ایت ت…Jo.mJo.mSun, 05 Jul 2026 23:45:47 +0330