https://virgool.ir/feed/@m_14232826fa2026-11-12 04:19:26https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_14232826https://virgool.ir/@m_14232826/منِ-متناقض-ggctg5gkhl5bو دوباره در شبِ تاریک به کنارم آمده است  نشسته با چهره‌ای شاد و دستانی که می‌رقصند اما وای از آن چشم‌ها که او را لو می‌دهند چشم‌های اندوهگینی که حرکاتِ دستش را به دروغی شاعرانه بدل کرده‌اند  و آن پاها که نمی‌دانند تا کجا باید بدوند با او حرف می‌زنم اضطرابش مثل همیشه بالاست و کلمات را درست ادا نمی‌کند  ولی لبانش می‌خندند خنجری به خود می‌زند و بیرون می‌آورد علت را می‌پرسم باز می‌خندد  از بقچه‌اش شرابی درمی‌آورد و می‌نوشد وقتی به آن شراب نزدیک می‌شوم می‌بینم چیزی جز آب در آن بطری لعنتی نیست  اما مستی از آب چگونه ممکن است  دوباره به لبانش نگاه می‌اندازم لبانش می‌خندند اما خشک مثل بیابان تعجبم دوچندان می‌شود مگر همین الآن از آب نخورده بود  ؟او باز به من نگاه می‌کند و می‌خندد  هرگاه سخن می‌گوید تمام وجودم مضطرب می‌شود از او خواهش می‌کنم که سکوت کند اما او همچنان ادامه می‌دهد گاه از سخنان نغز می‌گوید گاه طنز و گاه آن‌قدر مرا می‌خنداند که غمِ چشمانش از یادم می‌رود اما گاهی چنان در غم فرو می‌رود که او را نمی‌شناسم یعنی او حقیقتاً کیست  پشت آن نقاب چه چیزی پنهان است  راستش را بگویم این نوسانات هم مرا خسته کرده و هم او را عمیقاً دوست دارم نمی‌دانم او کیست و از جانم چه می‌خواهد تنها می‌دانم که احساسی نامأنوس در من هست. احساس من نسبت به دو قطبی بودنم دیدار من با منسبز بی انتهاسبز بی انتهاSat, 06 Dec 2025 00:12:00 +0330https://virgool.ir/@m_14232826/دشنه-خون-آلود-fikhoraxs7vwژنرال سپاستیانوس سردار دلیری که آتن چون او به خود ندیده بود در تالار مجاور قصر مشغول قدم زدن بود که ناگهانچشمش بر شاهزاده مدئا افتاد دخترکی با موهای خرمایی که قامتش چون ستون‌های معبد، دلربا و افسونگر بود.نور مشعل‌ها بر چهره‌اش می‌لغزید و هر لحظه سیمای او را چون تندیسی زنده‌تر می‌نمود.دل سپاستیانوس بی‌آنکه خود بداند آرام آرام به سوی شاهزاده جوان کشیده میشد . گویا تبی تمام وجود سردار سپاستیانوس را به خود گرفته بود او دیگر نمی‌توانست زبان در خموشی نگهداردو آنگاه زبان از نیام کشیده و سخن آغاز کرد:سپاستیانوس:ای مدئا تو را می‌نگرم که گویی خدایان آتن خود تو را برگزیده‌اند تا زیبایی را معنا کنیچهره ات چون هنر پیکرتراشان بی‌نقص و جاودانه است.و لبانت به خدایان آتن سوگند لبانت چو شراب مقدس دیونیسوس، شیرین و خوشگوار است .مدئا با پوزخندی که گویا خود نیز باورش نمیشد در آن قصر غریب و مدفون کسی به ستایشش بپردازد گفت :سردار دلیر ما زبانت به ستایش آراسته است.چگونه میتوانی کسی را ستایش کنی که مادرش منفور پادشاه است و خودش نفرین شده قصر ریسنوس آیا نمی‌ترسی پادشاه تو را مواخذه کند یا نمی‌ترسی برادرم هاگسندروس فرا رسیده و تو را به واسطه عشق بمن درزندان مخوف آتن بیندازد ؟سپاستیانوس قدری درنگ کرد با چشمانی که ترس را بلعیده بود نزدیک‌تر آمد و با لحنی که تردید را به سخره می‌گرفت پاسخ داد:نه ای مدئا هرگز سپاستیانوس تا حال از هیچ شمشیری نترسیده و از هیچ میدانی نگریخته است مرا هیچ واهمه ای نیست نه از سرزنش پادشاه و نه از بند و زنجیر برادر جوانتانتنها چیزی که من از آن واهمه دارم دشنه نگاه مدئاست که اگر قلبم را نشانه نرود تنم را خوراک مار و عقرب کرده است.و اگر در راه آن دشنه خون آلود مرا به سیاه‌چال اندازند هر شبانگاهان جانم تو را خواهد جست و تن خفته ام بسان فانوسی روشن در دل تاریکی تو را خواهد پیمودمدئا لب فرو بست و نگاهی سرد و ژرف به سپاستیانوس افکند سپس چون موجی آرام سخن گفت:سپاستیانوس، عجله مکن عشقی که زودتر از موعدش به جوشش آید زودتر از آنچه گمان ببری خاکستر گردد. آیا نمی‌دانی آتش باید پیش از آنکه به سردی گراید تن ها را پخته کند تا در آن هیچ خامی فرصت اساییدن از عشق نداشته باشد؟نه سپاستیانوس نه اکنون بسیار زود است.سخنانت چون شمشیری دو دم است اما بی‌پروا و بی مقدمه سوختن تو را به خاموشی میراند. من دختر مادری هستم که منفور پادشاه گشته است اگر بی‌پروا به من نزدیک شوی تو نیز طرد خواهی شد .پیش از آنکه هاگسندروس بازگردد از اینجا برو و جانت را بیهوده به دست افسانه‌ها مسپار.سبز بی انتهاسبز بی انتهاWed, 19 Nov 2025 02:25:56 +0330https://virgool.ir/@m_14232826/مرگ-لذت-hl4eykrlgym3لذت در ذات خود امری شکننده و ظریف است .اما زمانیکه در چارچوب آگاهی و فاصله گذاری تجربه شود میتواند به کمال و رشد خود برسد . محدودیت اگاهانه به لذت وزن داده و انتظار طعم آن را عمیق‌تر می‌کند .اما وقتی انسان بی‌وقفه در لذت غرق می‌شود. لذت ماهیت خود را آرام آرام از دست می‌دهد .لذت دیگر تجربه‌ای زنده نیست بلکه به خواسته‌ای بی‌پایان تبدیل میشود که هر بار شدت بیشتری می‌طلبد تا همان حس نخستین را بازآفرینی کند.اعتیاد در حقیقت مرگ لذت است زیرا انسان را از توانایی چشیدن شادی‌های ساده محروم می‌کند . آنچه روزی کافی بود دیگر نتنها شادی آور نیست بلکه موجب دلزدگی نیز میشود .و انسان در جست‌وجوی بی‌پایان برای شدت بیشتر ظرفیت لذت بردن را از دست می‌دهد .پس می‌توان گفت لذت فرزند محدودیت است و تنها در سایه فاصله و اندازه است که لذت می‌تواند هویت خود را حفظ کرده و به تجربه‌ای بی بدیل مبدل شود اما بی‌مرزی آن را می‌بلعد و شعله های آن را خاموش میکند .و هنر زیستن شاید همین باشد: نگه داشتن لذت در مرزهای آگاهانه .تا همیشه محسور کننده باقی بماند .📝زینبسبز بی انتهاسبز بی انتهاWed, 12 Nov 2025 03:14:44 +0330