<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های mary.fa</title><link>https://virgool.ir/feed/@m_13571709</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-12 19:09:39</pubDate><image><url>https://virgool.ir/images/default-avatar.jpg</url><title>mary.fa</title><link>https://virgool.ir/@m_13571709</link></image><item><title>دلبر</title><link>https://virgool.ir/@m_13571709/دلبر-snsadkgwbbmc</link><description>هروقت میخواست صدام کنه بهم میگفت دلبر.چه واژه قشنگی بود برام، انگار قند تو دلم آب میکردن.انقد دلبرانه بهم میگفت دلبر که دیگه دوس نداشتم اسم خودمو صدا بزنه.فقطم دلبر گفتنایه اون برام جذاب بود.انگار این کلمه ساخته شده بود که فقط از زبون همین ادم شنیده بشه. یه جوری تعصب پیدا کرده بودم نسبت به این کلمه. انگار فقط برای خودم بود و فقطم اون باید بهم میگفت. وقتی پشت تلفن بهم میگفت دلبر؟ با اون صدای مردونه و گوش نوازش، با اون غرور خاص خودش، وااای که دوس داشتم همون لحظه فاصلمون از بین میرفت و تو بغلش گم میشدم. روزایه خوبی بود. اما خب هر شروعی یه پایانی داره.هرجا کلمه &#34;دلبر&#34; رو میبینم یا میشنوم ناخودآگاه یادش میفتم.یکسری چیزا تو ذهن ادم برای همیشه میمونه. یا بهتره بگم یکسری آدما میدونن چجوری برای همیشه تو ذهن یک نفر بمونن. یک کلمه مثل یه زخم رو دل من مونده که هرچند وقت یکبار سرش باز میشه و قلبمو میسوزونه عیبی نداره، تحمل میکنم، فقط کاش به یک نفر دیگه نگه دلبر ...</description><category>mary.fa</category><author>mary.fa</author><pubDate>Tue, 17 Aug 2021 15:53:17 +0430</pubDate></item></channel></rss>