https://virgool.ir/feed/@m_13426481fa2026-11-12 14:24:07https://files.virgool.ir/upload/users/3017768/avatar/ZWQR4X.jpghttps://virgool.ir/@m_13426481https://virgool.ir/@m_13426481/این-رفیقِ-عزیز-c9hmhvqmr9oiمن هر روز با زنی شصت ساله جدال می‌کنم، به زندگی برمی‌گردانمش، با او حرف می‌زنم، می‌خندانمش، سر به سرش می‌گذارم، از قشنگی‌ها برایش می‌گویم و او… فقط زل می‌زند به من. به کسی که رو به رویش نشسته و دارد قصه می‌بافد، لبخندی نصفه‌نیمه می‌زند، چشم‌هایش را می‌بندد و نفس عمیقی می‌کشد.من هر روز زن شصت ساله را وادار به حرف زدن می‌کنم. اما انگار زیاد تمایلی ندارد. صمیمی‌ترین رفیق او غمی پوست کلفت و چندهزارساله است. می‌گوید این غم، جدانشدنی است. او تنهایی را انتخاب کرده، کنج خانه را، زل زدن به پنجره و آسمان و شب‌های موزون خیال‌انگیزش را.رو به روی من زنی شصت ساله لبخند می‌زند. چشم‌هایش را بسته و با خودش جمله‌ای را تکرار می‌کند: «من غمم را دوست دارم.»Mhdse_momenMhdse_momenThu, 07 May 2026 00:55:34 +0330https://virgool.ir/@m_13426481/انساننِسیان-z9dmju0vwhbpما آدم‌ها زاده شده‌ایم برای فراموش‌کردن! اصلاً کلمهٔ «انسان» از «نِسیان» به معنی فراموشی آمده.دیر یا زود بزرگ می‌شویم. مستقل می‌شویم. کار می‌کنیم برای اینکه زنده بمانیم و زندگی می‌کنیم برای خودمان یا به‌خاطر دیگری! ترجیح می‌دهیم از یک جایی به بعد تنهاتر باشیم. طوری که شاید شمع تولد سی‌سالگی را در خلوت، دور از هیاهو فوت کنیم. شاید هم برعکس.انگار یادمان می‌رود که همین دیروز از غصه‌ای کودکانه به نزدیک‌ترین دوست خود پناه برده‌ایم و او دارد با حرف‌هایی که حالا می‌فهمیم چقدر آبکی و الکی بوده‌اند، دلمان را آرام می‌کند.کم‌کم با بزرگ‌شدن، دغدغه‌هایمان فرق می‌کنند. نگرانی‌هایمان شکل دیگری پیدا می‌کنند. غصه‌هایمان به‌روز می‌شوند و ما هم فراموش‌کارتر می‌شویم! مثلاً گاهی هرچه به کلّهٔ مبارکمان فشار می‌آوریم، تاریخ تولد یکی از نزدیکانمان را به یاد نمی‌آوریم؛ یا گاهی وسط خیابان یا توی یک مغازه ذهنمان درگیر این می‌شود که «گازو خاموش کردم؟!» آن وقت تمام فکر و ذکرمان می‌شود شعلهٔ گاز و توهم آتش‌سوزی!فراموشی جنبه‌های مثبتی هم دارد؛ مثلاً زمانی‌ که یک شرایط سخت یا یک خطا از جانب دیگری را فراموش می‌کنیم. فراموش که نه. سعی می‌کنیم آن را توی ذهنمان جا ندهیم. اما ای کاش یک چیز را تحت هیچ شرایطی فراموش نکنیم. آن هم اشتباهاتمان. اشتباه؛ واژهٔ مظلوم و تنهایی که حتی تمام وجودِ انسان را هم گردن می‌گیرد.#محدثه_مومن_مقدم Mhdse_momenMhdse_momenMon, 13 Jan 2025 09:27:56 +0330https://virgool.ir/@m_13426481/برای-یادآوری-zj2htiixnxisمن مدام و مکرر، «اصالت» و «قدمت» رو به خودم یادآوری می‌کنم.مثلا این روزا بعد از چند سال دوری از زادگاه و خانواده، تلاش می‌کنم رگه‌هایی از گذشته رو بیارم جلوی چشمام. حالا می‌دونم که نسبت به قبل به ظروف قدیمی حس بهتری دارم، موقع هم‌نشینی با آدم‌ها به حرفاشون دقیق‌تر گوش می‌کنم و جزئیات صورتشون رو توی ذهنم می‌سپرم. حالا با دیدن آدم‌هایی که یه روز چشم دیدنشون رو نداشتم، گل از گلم می‌شکفه و سعی می‌کنم نقطه اشتراکی هرچند کم و کوتاه پیدا کنم.حالا… توی سفرهای دو سه روزه‌م به مشهد و گناباد با نگاه دیگه‌ای با آدم‌ها ارتباط برقرار می‌کنم، بابامهدی، مادرجانِ کمال و مادرجان خودم رو محکم‌تر بغل می‌کنم، چون داغی دارم که نبودن آدم‌ها روی دلم گذاشته. چون باباجان، باباعلی و بی‌بی عزیزی داشتم که از دست دادمشون و این ترس از دست دادن، همه جا همراهمه.« زندگی در دوری»، چه از خانواده و چه از زادگاه، انگار من رو «غنیمت‌شمارتر» و «قدردان‌تر» کرده.من روزهای زیادی رو توی گذشته زندگی کردم. لحظات زیادی رو توی خواب‌هام، توی اشیاء یادگاری، توی ظروف قدیمی، توی بشقابای لعابی و لیوانای سفالی، توی رؤیاها و خاطراتم زندگی کردم. روزها، هفته‌ها و ماه‌ها توشون گیر افتادم و از این بابت خوشحال بودم و هستم.به هر روشی که یاد گرفتم، خوشی‌ها رو قدر می‌دونم و ناخوشی‌ها رو دووم میارم. پرده رو کنار می‌زنم و زیر باد کولر و پنکه در حالی‌که لیوان چایی دستمه، از آفتاب تابستونی و داغ پشت پنجره لذت می‌برم! بغض می‌کنم، گریه می‌کنم، قهقهه می‌زنم، عکسای قدیمی رو می‌بینم، تلفنی با مامانی و بابا و بچه‌ها حرف می‌زنم و دووم میارم… .Mhdse_momenMhdse_momenFri, 30 Aug 2024 11:22:03 +0330