https://virgool.ir/feed/@m_13334675niloنویسنده، نقاش و به طرز دیوانه وار در همه نابلدfa2026-11-11 15:59:49https://files.virgool.ir/upload/users/539271/avatar/xJzhn2.jpeghttps://virgool.ir/@m_13334675nilohttps://virgool.ir/@m_13334675nilo/مکتب-آنلاین-و-رایگان-کابل-oxvdnvpiestmمکتب آنلاین و رایگان کابل برای خدمت به جامعه انسانی و سهولت دانش آموزان افغانستانی ایجاد گردیده که در حال حاضر بیشتر از یک هزار دانش آموز دارد.این مکتب در تلگرام به صورت آنلاین فعالیت می‌کند و تمام کلاس ها برای بانوان افغانستانی چه در داخل و چه در خارج آماده خدمت است.لینگ زیر مربوط به تلگرام می‌شود.https://t.me/Online_kabul_schoolNilofaiNilofaiSun, 14 May 2023 03:04:20 +0330https://virgool.ir/@m_13334675nilo/دیار-ِمسلخ-من-ejkrtwykjlvt همه چیز از یک مشت خاک شروع شد. و ادامه خواهد داشت تا مدت زمان ِ نامعلوم!خاک شد، آدم شد، بشر شد، نخل شد و خرما و آب...و همین آدمیزاد، که بشر می‌نامید، همین که اشرف مخلوقات است، بلای جان یکدیگر است در گوشه و کنار دنیا!برهرجا برود جهان پیرامون اش را تلخ و تاریک می‌کند.مانند قیر می‌چسبد بر روح و روان یکدیگر و دست به هر چیزی که می کشد سیاه و داغ و مزخرف اش می‌کند!اینجا زمین است، خون می‌بارد از او...دیار ِ من مدت هاست که مسلخ ِ بیش نیست!NilofaiNilofaiFri, 02 Jul 2021 02:04:49 +0430https://virgool.ir/@m_13334675nilo/ما-قربانی-بکارت-شده-ایم-lbqfms2gxjy5حتی حق انتخاب در نوع بکارت نداشتیم ولی محکوم شده ایم...محکوم شده ایم و نمی‌دانستیم و نمی‌دانیم نوع بکارت مان چه بود...راستش نمی‌دانم به چه چیزی محکوم شده ام، او آدمی درونگرایی هست و حرف زیادی نمی‌زند‌.فقط میدانیم نه تنها من، بلکه تعدادی زیادی از خانم ها و دخرها چون من قربانی بکارت مان شده ایم.NilofaiNilofaiMon, 21 Jun 2021 16:48:07 +0430https://virgool.ir/@m_13334675nilo/سنگسار-ِ-نامشخص-x4hfwfmxjffsسنگسار نا مشخصچوبی که در دست داشتیم را برای محافظت از خود مان در برابر موش های صحرا ِ گرفته بودیم.کوله پشتی سونیا به دست من بود و کوله پشتی خودم بر پشت شانه ام.او چند قدم جلوتر از من بود.شقایق هم یک قدم به پیش میماند و یک جیغ می‌زد او حتی از سایه ِ خودش می‌ترسید.مدام می‌گفت، دیدن یک چیز از اینجا رد شد؟علینا، جسور‌تر از همه مان بود، دختر زبر و چالاک.او از ما چندمتر فاصله داشت و همچنین چوبی در دست داشت.آفتاب گرم ِ بود، کوه پست و بلند، بوته های که رنگ شانرا تغییر داده اند دور و برمان زیاد بود.خوبه که به حرف خاله طاهره گوش دادیم،او گفته بود همه تان با خود آب ببرید. هوا گرم است و تشنه می‌شویدآفتاب گرم ِ بود، کوه پست و بلندی زیادی داشت،بوته های فراوانی بود که رنگ شانرا تغییر داده اند.و زمینی که مدت ها بود هیچ انسانی در آنجا قدم ننهاده است.از شدت گرمی همه مان تشنه ایم ولی جایی مناسبی برای نشستن نبود.دنبال یک جایی مناسب‌تری بودیم که چند لحظه استراحت کنیم و غذا بخوریم و منبعد به جستجو و گردش مان ادامه می‌دادیمآسمان مثل آینه صاف بود و هوا گرم، کیف های مان سنگینی می‌کرد.صدای علینا و هلن از دورتر می‌آمد بیاین…بیاید…من، شقایق و سونیا با ذهن کنجکاو دویدم.آنجا که رسیدیم، زمین پهناور و برابر بود، می‌شود سفره را آنجا پهن کرد و غذا خورد.جای بد ولی خوبی بود، آنجا فارغ از غم جهان بودیم ولی مجبور بودیم تمام لوازم را با خودمان حمل کنیم.راه ماشین نبود.کوهستان بود دیگر!سونیا و شقایق فرش را روی زمین انداختن و بلافاصله خودشان دراز کشیند هلن کلا آفتابی اش را از کیف بیرون کشید و بر سرش گذاشت.او به پوست اش خیلی حساس بود. گاهی به شوخی می‌گفت دوست ندارم مثل شما سیاه ِ زاغیشم، و اونوقت هیچ وقت خانه بخت نمیرم.دختر شوخ و شادی بود.۲۱ سال اش بود، چشمان سیاه و بادامی ِ داشت.علینا کیف هارا باز می‌کرد، خوراکی و پیاله های از جنس پلاستیک را از آن بیرون می‌کشید و می‌گفت: اکیپ خواب برده ها، شرط می‌زنم اگر من نباشم هیچ جا رفته نمی‌توانید. راست می‌گفت، همیشه او بود که اجازه از طرف خانواده می‌گیرفت و بیشتر لوازم مورد نیاز را حمل می‌کرد.هوا همچنین گرم بود، چای سیاه می‌نوشیدیم و آب نباتی در دهن انداخته بودم و او را می‌چوشیدم.ایستاده شده بودم و در افکارم و در آن فضا می‌چرخیدم.چندم قدم دور تر‌ شده بودم، گاهی سنگ هارا با پایم می‌زدم.چشم ام به استخوان ِ که شباهت زیادی به قبرغه یا همان دنده آدم داشت افتاد.یکی نبود، بلکه بسیار بود.سوت زدم و بقیه را صدا کردمدخترها هم رسیدند، او را به آن‌ها نشان دادم و هر یک نظر شانرا می‌گفتن.شقایق حرف سر زبانش همیشه شوهر بود، گفت: نکند شوهرمن بوده و ننه‌ش کشته‌تش؟سونیا خندید و جواب او را با لگدی به آن استخوان ها داد.علینا استخوان را در دست گرفته بود و می‌گفت: فکر نکنم استخوان آدم باشد.آدم و اینجا؟اینجا هیچ خانه ِ نیست، آدم از کجا شد؟ هلن سرش را پایین انداخت و گفت: ممکن است قتل باشد، ممکن است کسی کشته باشدش و اینحا دفن اش کرده باشد.همه حرف او را ناشنیده گرفتند و علینا گفت: اگر آدم است پس سرش و بقیه استخوان های اعضای بدن اش کو؟تبر کوچکی که با خود، برای شکستن هیزم آوره بودیم را در دست گرفتیم، و نوبت زمین را می‌کندیم.با هر باز زدن تبر بر زمین استخوان بیشتری به دست میامد. و سوال ها بیشتر می‌شود.بیشتر استخوان ها نزدیک به نابودی بودند.وقتی به دست می‌گرفتیم، اندکی می‌شارید.علینا به کندن زمین ادامه داد.تا همه استخوان های بدن یک انسان به دست آمد.برای اینکه همه می‌خواستیم مطمئن شویم، استخوان را کنار هم چیدیم، گردن، ستون فقران، دنده ها، لگن، دست انگشت های نیمه باقی مانده‌ و پاه!تنها چیزی که کم بود داشت از اعضای بدن یک انسان سر او بود.سرش ناپیدا بود و نا معلوم.من و علینا چهار طرف را با دقت کامل نگاه می‌کردیم و دنبال سرش بودیم، و سوال این بود چرا این مرده اینطور دفن شده است؟از کمر پایین زیر خاک و بقیه بیرون خاک؟علینا گفت: میدانی سارینا؟ قدیم ها اگر زنی را گنهکار می‌دانستن سنگسار اش می‌کردند.شاید این هم جز همان زن ها بوده.او سه سال بزرگتر از من بود، سه سال گرما و سرما دیده‌تر…از او پرسیدم: بنظرت چه گناهی کرده باشد؟و از کجا معلوم که زن است؟او بی‌خبری اش را گفت و در فکر بود‌.سرش نبود و طبق حدس و گمان ما شاید حیوانی برداشته است و برده باشدش.برگشتیم به جا مان، ترس داشتیم، و به چهار طرف مان نگاه می‌کردیم‌حس مشترکی داشتیم، گمان می‌کردیم یکی از جایی نگاه می‌کند.NilofaiNilofaiTue, 15 Jun 2021 19:22:56 +0430https://virgool.ir/@m_13334675nilo/سر-در-گم-osg7yx15r6woچشم هایم را اشک های نریخته می‌سوزاند،‌ دوری دلتنگی و...من از خودم دور شده ام و نمیدانم چه باید بکنم.میخواهم آزاد و رها باشم، بدون هیچ گونه بند و قید بنویسم.ولی چی بنویسم؟ مگر در این سیاهی افکارم چه چیزی است که بخواهم بنویسم؟NilofaiNilofaiWed, 06 Jan 2021 16:48:14 +0330