https://virgool.ir/feed/@m_13189038fa2026-11-12 04:21:21https://files.virgool.ir/upload/users/3662772/avatar/efwpNq.jpghttps://virgool.ir/@m_13189038https://virgool.ir/@m_13189038/رنگی-که-هنوز-پیداست-dgascprdbr5iماشین ما رنگ مشخصی نداشت.نه آبی بود، نه کرمی. چیزی بین این دو، انگار که آفتاب و باران و سال‌ها زندگی رویش سایه انداخته باشند.وقتی بچه بودم، هر وقت کسی می‌پرسید: «رنگش چیه؟» بابا می‌گفت: «رنگش تجربه‌ست.»پدرم همیشه می‌گفت ماشین باید کار کنه، نه بدرخشه.و واقعاً هم کار می‌کرد.با اون ماشین همه‌چیز جابه‌جا شده بود: تکه تکه جهیزیه‌ی خواهرم با آن کارتن‌های وسایل، گونی‌های برنج از شمال، جعبه‌های کتاب برای کتابخانه‌ی مدرسه، و حتی خود من، وقتی تازه از بیمارستان اومده بودم.می‌گفتن روزی که من به دنیا اومدم، هوا بارونی بود.بابا با همون ماشین و چند تا پتو رفت دنبال ما.مادر می‌خندید و می‌گفت: «اون روز هنوز پلاستیک صندلی‌ها رو نکنده بودی، علی رو گذاشتی رویش، و گفتی حالا ماشینمون دیگه کامل شد.»سال‌ها بعد، رنگ ماشین رفت، درهاش صدا می‌داد، سپر عقبش لق می‌زد.ولی هنوز کار می‌کرد.هر بار که روشنش می‌کرد، بوی خاصی می‌اومد. نه بوی بنزین، نه بوی لاستیک، یه بوی ترکیب‌شده از خاک، عرق، چای و زندگی.حالا سال‌ها گذشته. ماشین فروخته شده، شاید الان یه جای دیگه داره خاک می‌خوره، شاید تیکه‌تیکه شده.اما برای من هنوز همون رنگ خاص رو داره.رنگی که فقط از پشت پنجره‌ی کودکی دیده میشه، رنگِ حرکت‌های آرام، صدای دنده‌عوض‌کردن بابا و نور کم‌رنگ غروب‌هایی از قسمت دودی شینه جلو ماشین که عصرها از مهمونی به خونه برمی‌گشتیم.نه آبیه، نه کرمی.اما توی ذهن من، هنوز از همه چیز درخشان‌تره.m_13189038m_13189038Thu, 30 Oct 2025 02:44:44 +0330https://virgool.ir/@m_13189038/سفری-در-دنیای-رژیم-ها-sf913jx8pjpvیادم می‌آید اولین باری که تصمیم گرفتم خیلی جدی رژیم بگیرم؛ دوستم، سارا، با رژیم کتوژنیک مثل یک ستاره سینما شده بود؛ پرانرژی، خوشحال و البته، به شکل محسوسی لاغرتر. عکس‌هاش تو اینستاگرام پر بود از غذاهای خوشمزه و پرچرب و وعده‌هایی که بیشتر شبیه رویا بودند تا رژیم. با خودم گفتم: «همینه! راه حل تمام مشکلات اضافه وزن من!» با شور و شوقی وصف‌ناپذیر، تمام کابینت‌ها را از کربوهیدرات خالی کردم و یخچال را با آووکادو، پنیر و استیک پر کردم.هفته اول مثل یک قهرمان بودم. حس می‌کردم دارم کاری مهم انجام می‌دهم. اما خیلی زود، ابرهای تیره بالای سرم ظاهر شدند. «آنفولانزای کتو» با تمام قوا به سراغم آمد؛ سردرد، خستگی مفرط و یک جور مه مغزی که انگار توی ژله راه می‌رفتم. سارا می‌گفت طبیعی است و زود می‌گذرد. برای او گذشته بود، اما برای من نه. انرژی‌ام تحلیل رفته بود، دلتنگ یک بشقاب ماکارونی ساده بودم و بدتر از همه، وزنم بعد از کاهش اولیه، روی عدد خاصی قفل شده بود و پایین‌تر نمی‌رفت. در مهمانی‌ها، وقتی همه پیتزا می‌خوردند، من باید به سالاد کاهو بدون سس اکتفا می‌کردم و لبخند می‌زدم. بعد از دو ماه کلنجار رفتن و احساس محرومیت شدید، تسلیم شدم. اما سارا؟ او هنوز با کتو می‌درخشید و این سوال بزرگ در ذهن من شکل گرفت: چرا بدن من مثل بدن او واکنش نشان نداد؟شکست اول، عزمم را جزم‌تر کرد! این بار گفتم باید سراغ یک روش کاملن متفاوت بروم: خام‌گیاهخواری! تصاویر اینفلوئنسرهای اینستاگرامی با پوست‌های درخشان و انرژی بی‌پایان که فقط میوه و سبزیجات خام می‌خوردند، وسوسه‌انگیز بود. این بار هدفم فقط لاغری نبود، بلکه «سلامتی خالص» بود. روزهای اول با اسموتی‌های سبز و سالادهای رنگارنگ گذشت. حس سبکی خوشایندی داشتم، اما خیلی زود گرسنگی دائمی و نفخ شدید امانم را برید. برنامه‌ریزی برای وعده‌های غذایی‌ام به یک شغل تمام‌وقت تبدیل شده بود و بدنم انگار التماس می‌کرد کمی غذای پخته به آن برسانم. باز هم نتیجه؟ کاهش وزن ناچیز، احساس ضعف و در نهایت، بازگشت به همان نقطه اول، با این تفاوت که حالا کمی هم از سبزیجات زده شده بودم!رژیم سوم، یک روش قدیمی و ظاهرا علمی بود: کالری‌شماری دقیق و تمرکز بر چربی کم. هر لقمه‌ای که می‌خوردم را تو اپلیکیشن وارد می‌کردم. وسواس‌گونه برچسب‌های غذایی را می‌خواندم و از هر چیزی که کمی چربی داشت، فرار می‌کردم. این روش از همه خسته‌کننده‌تر بود. زندگی‌ام حول محور اعداد و کالری‌ها می‌چرخید. بله، کمی وزن کم کردم، اما لذت غذا خوردن برایم مرده بود. دائم گرسنه بودم و وقتی کمی از برنامه خارج می‌شدم، عذاب وجدان شدیدی می‌گرفتم. این روش هم پایدار نبود.اینجا بود که آن سوال بزرگ، به یک فریاد تبدیل شد: مشکل از من است یا از این رژیم‌های همگانی؟ چرا بدن من در برابر روش‌هایی که برای میلیون‌ها نفر (یا حداقل دوستانم!) جواب داده، مقاومت می‌کند؟ مگر بدن‌ها چقدر می‌توانند متفاوت باشند؟همین موقع بود که با مفهوم «نوتریژنومیکس» یا «دانش تغذیه مبتنی بر ژنتیک» آشنا شدم. فهمیدم که تفاوت‌های کوچک در کدهای ژنتیکی ما می‌تواند تأثیرات بزرگی بر نحوه پردازش مواد غذایی، نیاز ما به ویتامین‌ها و مواد معدنی، حساسیت‌مان به چربی‌ها یا کربوهیدرات‌ها و حتی سرعت متابولیسم‌مان داشته باشد. شاید بدن من به طور ژنتیکی برای هضم مقادیر زیاد چربی در رژیم کتو ساخته نشده بود. شاید نیاز بیشتری به پروتئین داشتم که در رژیم گیاهخواری تأمین نمی‌شد. شاید متابولیسم کربوهیدرات من طوری بود که محدود کردن شدید آن، انرژی‌ام را تحلیل می‌برد.با این چالش ویرگول با چکاپ ژنتیکی تغذیه NutritionX از #مای_اسمارت_ژن آشنا شدم و شروع به سرچ ‌های بیشتر کردم. این ایده که یک آزمایش ساده می‌تواند نقشه راه شخصی بدن من را برای تغذیه نشان دهد، مثل یک پنجره جدید بود. اینکه بفهمم بدنم به چه چیزهایی نیاز دارد، به چه چیزهایی حساس است و کدام نوع سوخت (چربی، کربوهیدرات، پروتئین) برایش بهتر عمل می‌کند، می‌توانست کلید پایان دادن به این چرخه معیوب رژیم‌های شکست‌خورده باشد.سفر من در دنیای رژیم‌ها شاید پر از دست‌انداز بود، اما درس بزرگی به من داد: بدن ما منحصر به فرد است. تقلید کورکورانه از دیگران، راه به جایی نمی‌برد. شاید وقت آن رسیده که به جای دنبال کردن ترندهای روز، به صدای بدنمان و رازهایی که در DNA ما نهفته است، گوش دهیم. شاید رژیم ایده‌آل من، نه کتو باشد، نه وگان و نه کالری‌شماری، بلکه «رژیم مخصوص خودم» باشد که بر اساس هویت ژنتیکی‌ام طراحی شده است.m_13189038m_13189038Wed, 23 Apr 2025 12:02:37 +0330https://virgool.ir/@m_13189038/ابوالقاسم-u5fdgmnttgc6ابوالقاسم، همسایه‌ی روبرویی‌مان بود. مادرش، خیلی دوست داشته که اسمش «سروش» باشد. اما پدرش بدون اینکه نظر مادرش را بپرسد، رفته بود ثبت احوال و اسم بچه را گذاشته بود ابوالقاسم! به یادِ عموی خدابیامرزش که ۴ بار ازدواج کرد تا بلکه بتواند نسلش را در زمینِ خدا گسترش دهد و هر بار هم بی‌ثمرتر از بارِ قبل! حالا اسم این بچه را هم گذاشته بودند ابوالقاسم تا شاید بتواند نسلِ پرفروغِ ابوالقاسم خانِ جورکش، نزول‌خور نامی را گسترش دهد.مادرم وقتی بحث به اینجا می‌کشید، چون خیلی عصبی می‌شد که ابوالقاسم خان بزرگ، ۴ تا زن گرفته و الان که فکر می‌کنم به‌خاطر اینکه غیرمستقیم به پدرم بفهماند که همه زن‌ها مثلِ زن‌های ابوالقاسم نیستند و خیلی راحت می‌توانند مرگِ موشی چیزی، توی غذای شوهر بریزند، می‌گفت:حالا انگار میخواسته نقش انیشتین از بین نره! زن اول اگه یه ذره زن بود، باید یه چیزی تو غذاش می‌ریخت که تا آخر عمر اختیار خروجیِ خودشم نداشته باشه!مطمئنم که این بحث‌ها توی خانه‌ی ابوالقاسم هم بود. ابوالقاسم اما کلاً آدم جالبی بود. خیلی به روی خودش نمی‌آورد که بچه‌های دبیرستان، فقط بخشِ اول اسمش را صدا می‌زنند تا مسخره‌اش کنند یا مثلاً به روی خودش نمی‌آورد که خیلی‌ها خیلی تحویلش نمی‌گیرند. اما به هر حال ما دوستان خوبی برای هم بودیم.ابوالقاسم خیلی روی کاری هم که می‌کرد، تمرکز داشت. چه آن وقت‌ها که توی یک دبیرستان بودیم و درس‌هایش را خیلی خوب می‌خواند و چه حالا که با هم توی یک دانشگاه درس می‌خواندیم. البته ابوالقاسم سال بالایی من بود. تلاش خیلی زیادی هم کرد که رتبه‌ام در کنکور طوری شود که بتوانم همان رشته و همان دانشگاه را انتخاب کنم. این‌طور شد که من و او، سه سال دیگر هم در کنار هم زندگی کردیم.آن شب، عروسیِ سیما بود؛ خواهرم. البته تالار هم بود اما نه ما پولش را داشتیم که بخواهیم تالار بگیریم نه اردشیر، شوهرِ سیما. این شد که مردها را بردیم خانه‌ی ابوالقاسم و زن‌ها هم ماندند توی خانه‌ی خودمان تا هر چه می‌توانند قرِ کمرشان را خالی کنند.ابوالقاسم شخصیتِ خیلی جالبی داشت: می‌توانست ساعت‌ها بنشیند و با یک بچه‌ی هفت ساله حرف بزند و حوصله‌ی هیچ کدامشان هم سر نرود. همزمان می‌توانست در یک جمع مردانه‌ی سنگین هم میدان‌داری کند و کاری کند که بقیه هم به حرفش گوش بدهند. همیشه دوست داشتم که من هم این ویژگی را داشته باشم؛ البته در حد همین دوست داشتن باقی ماند.آن شب هم بینِ چند تا مرد سبیل کلفت نشسته بود و داشت از مزایای دیجیتالی شدنِ زندگی و عوارضی که ممکن است برای جامعه‌ی بشری داشته باشد حرف می‌زد. مردهای سبیل کلفتِ فامیل اردشیر هم نشسته بودند رویِ پتوی ملافه‌داری که دور تا دورِ اتاق و کنار دیوار پهن کرده بودند و همان‌طور که تسبیح‌های دانه درشتشان را می‌چرخاندند، عینِ مسخ‌ شده‌ها به لکچرِ ابوالقاسم گوش می‌کردند.یک دفعه ابوالقاسم رویش را کرد به گنده‌ی همان جمع که کلاه شاپویی روی سرش داشت و گفت:مثلاً خودِ شما سلطان! تا حالا شده قبض برقتون رو یادتون بره بدین؟‌مرد که انگار تازه از ماتریکس بیرون آمده باشد، توجهش را بیشتر به سؤالِ ابوالقاسم کرد و سعی کرد متوجه شود که چه می‌گوید. ابوالقاسم می‌دانست که اگر بتواند همین گنده مرد را قانع کند، بقیه هم قانع می‌شوند. بنابراین خشابِ اسلحه‌اش را دوباره پُر کرد و پرسید:یا مثلاً قسطتون رو؟‌ یا قبض تلفنتون رو؟مرد با صدایی که خودش حداقل سه سال حبس داشت گفت:آره خُب... اصلش فِک می‌کنم واس همه‌مون پیش اومده باشه!و بقیه هم تأیید کردند. حالا وقتش بود که ابوالقاسم برگ برنده‌اش را رو کند. موبایلش را از روی زمین برداشت و قفلش را باز کرد. تمام افرادی که توی مجلس بودند، ساکت شده بودند و فقط ابوالقاسم را نگاه می‌کردند. انگار دور سرش یک هاله‌ی نور ایجاد شده بود و رفته بود در یک حصن و حصاری! اینها را که چرند گفتم اما ابوالقاسم توانسته بود همه‌ی حواس‌ها را به خودش جلب کند. بعد یک دفعه گوشی‌اش را به سمت گُنده مرد گرفت و گفت:خب ببینین! پیمان نمی‌ذاره این اتفاق بیفته. یعنی شما قبض‌هات رو بهش میدی، اونم سر موقع از حسابت برداشت می‌کنه. دیگه هم نه جریمه تأخیر می‌خوری نه برق خونه‌ت قطع میشه.یکی از نوچه‌ها که می‌خواست خودشیرینی کند، گفت:سگِ کی باشن که بخوان برق خونه فرامز خانو قطع کنن.و بقیه هم یک‌صدا گفتند:والله!یکی از توی حیاط با صدای بلند که همه‌ی افرادی که داخل بودند بشنوند، گفت:حاج آقا تشریف آوردن.و بعد صدای صلوات بلند شد. من هم رفتم توی آشپزخانه تا چای دم کنم. اما می‌دیدم که فرامز خان کنار ابوالقاسم نشسته و دارد سعی می‌کند تا پیمان را نصب کند.m_13189038m_13189038Mon, 02 Dec 2024 21:08:02 +0330