https://virgool.ir/feed/@m_13187841fa2026-11-12 03:24:10https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_13187841https://virgool.ir/@m_13187841/روایتی-واقعی-از-ده-سوراوجین-هوشیاری-دختری-در-برابر-سه-جادوگر-fqrsdhkwirulدر میان دشت‌ها و کوه‌پایه‌های غرب ایران، در یکی از توابع استان قزوین، دهی قدیمی به نام "سوراوجین" وجود دارد. اهالی این ده، داستانی را نسل به نسل نقل کرده‌اند که ریشه در حدود ۱۵۰ سال پیش دارد؛ داستانی واقعی که مرز میان افسانه و واقعیت را کم‌رنگ می‌کند.در آن زمان، دختری جوان و زیبارو به‌تازگی به خانه‌ی همسرش در سوراوجین آمده بود. زندگی آرام و ساده‌ی روستایی در جریان بود تا اینکه روزی، مردی ژنده‌پوش و ناشناس به در خانه‌شان آمد. گرسنه بود و درخواست غذا کرد. دختر با مهربانی برایش غذا آورد. مرد پس از صرف غذا، نگاهی عمیق به دختر انداخت و با لحنی عجیب گفت: «سه تار از موهات را به من می‌دهی.»دختر باهوش و محتاط بود. چیزی در دلش نهیب زد که این درخواست، چیزی فراتر از یک خواسته‌ی ساده است. او بدون اینکه چیزی بگوید، به خانه برگشت و سه تار مو از پوست بز قربانی‌شده‌ای که پدرشوهرش ذبح کرده بود، جدا کرد و به آن مرد داد.شب‌هنگام، پوست بز شروع به حرکت کرد. بی‌هیاهو از خانه خارج شد و به‌سمت بیابان رفت. اهالی که متوجه این حرکت عجیب شدند، پشت‌سر پوست روانه شدند. مسیر آن‌ها را به خرابه‌ای در دل بیابان رساند؛ جایی که سه زن، دور آتشی نشسته بودند. یکی از آن‌ها همان مرد ژنده‌پوش بود که حالا چهره‌ی واقعی‌اش، جادوگری تاریک و خوفناک را نشان می‌داد. آن‌ها ورد می‌خواندند و موهایی را که گمان می‌کردند متعلق به دختر است، در آتش می‌انداختند.مردم ده که حقیقت را دریافته بودند، بی‌درنگ وارد عمل شدند. با خشم و ترس، خرابه را بر سر جادوگران ویران کردند و خاک بر تنشان ریختند. آن سه، همان‌جا جان دادند و دیگر هیچ‌گاه اثری ازشان دیده نشد.این روایت، هنوز هم در میان بزرگان سوراوجین زنده است. داستانی از هوشیاری یک دختر، از همبستگی مردم، و از مواجهه با نیرویی مرموز که در تاریکی کمین کرده بود. در دورانی که هنوز واژه‌هایی چون "جادو" و "طلسم" در دل باورهای مردم جایگاه داشت، همین هوشیاری‌های کوچک، سرنوشت‌ها را تغییر می‌داد.امروز که به این قصه گوش می‌دهیم، شاید با دیدی اسطوره‌ای به آن بنگریم، اما برای اهالی سوراوجین، این تنها یک داستان نیست؛ بلکه بخشی از حافظه‌ی تاریخی‌شان است.حسین کاظمیحسین کاظمیSun, 06 Apr 2025 17:38:48 +0330