https://virgool.ir/feed/@m_13137670fa2026-11-12 16:36:47https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_13137670https://virgool.ir/@m_13137670/من-می-رویَم-wamjz90gyaex به نام آنکه قلم را آفریدگاهی از خود می پرسم،آیا این همان جهانیست که ما دوست داریم؟ سرزمین هایی خالی از نور و آکنده ازخاکستر نسل های بی شمار گذشته واجساد قامت کاج ها و سروها.آن ها که رسالت مرگ را به نحو احسن به انجام رسانیده اند. ما برای آن ها بارها گریسته ایم اما به یاد نمی آوریم که ثانیه ای چشم خود را برای مرگ آهویی غرق نسترن یا هلاک شدن قویی در قعر غروب،نمناک کرده باشیم. شب ها، به تعبیری معرکه ی مرگ رشته های ملتهب لامپ هاست که مبدل به عروسی ستارگان به دور از آلودگی های نوری می شود.چه خوب می شد اگر آسمان صبح،غبار از چهره می زدود،تا ما دستانمان را وصله ی پرتو پاک خورشید کنیم. لحظه ای که شکار گنجشک ها را نظاره گر بودم،کودکی ام ناشنیده میگرفت آبی های آسمان غم را و از هراس عذابِ وصله به وجدانم ،پناه به سیاه چادرِ مادرم می بردم. حالا بزرگ شده ام ، غم را نفس میکشم، کوه را نمی بینم، رود را نمی فهمم و جنگل را درک نمی کنم. با خودمان رو راست باشیم، ما چه کردیم با طبیعت؟ ما همین روزها خواهیم مُرد، در کشتزاری از حسد، در مراتعی مرتفع از دروغ، در کویر کویر جدایی. در میانِ ستمِ سیمانی و آسمان خاکستری شهر، روزی سبز می شود نهالی به بلندای زاگرس و سبزی گیسوم. بگذار پس از رویش شقایق از پسِ خروارها غبار به خود بگویم،من کاری کرده ام، من نهالی کاشته ام. قلب من روستاییست که رود آب شیرین آن از دست تو چکه می کند. سرچشمه، چشم های من است. ای دوست! روزگاری این اشک های من از این خاک خشک به تو خواهد رسید وبه زلالی، در کف دست هایی کوچک مرا سر خواهی کشید. آنگاه که تو برخیزی برای فتح فرداها و جایت را بر نیمکت، مملو از دانه هایی برای کبوتران کنی، هر پیچ دامنت پیچکی بر صندلی جوانه میزند. چه زیباست که نام هر شهید بر کوچه ها، درخت می شود تا تو راه را گم نکنی. روزی می رسد که باد به دور از اسارت غبارگونه ی انسان ها، خیال، خیراتِ جاده ها می کند. من برای خواب کبک ها، برای خنده ی خرس ها، برای جذبه ی شیرها و برای کوچ پرستوها، کارون می شوم تا بر تن خشک هامون جاری باشم. تو هم با من بیا . اگر میخواهی.#پیک_زمینصوفیا صاحبیصوفیا صاحبیThu, 08 Apr 2021 02:22:46 +0430