https://virgool.ir/feed/@m_13135498fa2026-11-12 09:55:16https://files.virgool.ir/upload/users/1724206/avatar/vBBxFA.jpeghttps://virgool.ir/@m_13135498https://virgool.ir/@m_13135498/پیکانِ-فردین-hyujrvbamrexپیکانِ فردینآن پیکانِ زنگ‌زده، ماشین نبود؛ نبضِ کوچه‌مان بود.عکس‌های فردین از هر گوشه‌اش لبخند می‌زدند، شبرنگ قرمزی پشتش می‌درخشید و می‌گفت:«فردین خسته‌ست، بوق نزن!»داشبوردش پر از تسبیح کهنه، عطر بنزین و بوی گریس بود؛ بویی که مثل خون در رگ‌های پیکان جریان داشت. رضا فرمان را با نوک انگشت می‌چرخاند، انگار داشت روح پیکان را نوازش می‌کرد. برای او، بعد از فردین، پیکان تنها عشقِ بی‌مرگ زندگی‌اش بود.آن شب، پیکان شد همه‌ی من.امین در آغوشم داشت از خون می‌مرد؛ تاندون دستش پاره، رنگش مثل برف زیر باران رفته، نفسش مثل شمع آخر شب بود. مریم با دست‌های لرزان زردچوبه می‌ریخت، میثم روسری گلدار را با اشک آورده بود، و من با دمپایی خونی درِ خانه‌ی رضا را کوبیدم.انگار درِ بهشت را می‌کوبیدم.رضا با لقمه‌ای در دهان بیرون پرید. چشمش که به امین افتاد، پیکان را بیدار کرد. گیوه‌های سفیدش را بالا کشید و پرید پشت فرمان. کوچه بن‌بست بود، پنج‌متری و تنگ. پراید جلو، نیسان پشت، دیوار چپ، دیوار راست.پیکان در قفس مرگ گیر کرده بود، اما نفس کشید.دنده عقب... یک متر... ترمز.دنده جلو... نیم‌متر... ترمز.فرمان با نوک انگشت می‌چرخید. رضا شیشه را پایین داد و سرش را بیرون آورد. باران نم‌نم می‌بارید، شیشه‌ها بخار کرده بود، نفسش روی شیشه می‌نشست مثل اشک آسمان. بچه‌های همسایه دور پیکان حلقه زده بودند و فریاد می‌زدند:«فردین! بزن بریم!»پیکان می‌جنگید.عقب... جلو... عقب... جلو...هر بار که عقب می‌رفت، قلبم می‌مرد. هر بار جلو می‌آمد، امین تکانی می‌خورد و ناله‌ای می‌کشید، انگار با او نفس می‌کشید. شبرنگ قرمز پیکان در نور مهتاب برق می‌زد، انگار فریاد می‌زد: «من خسته نیستم.»و بعد، پیکان پر کشید.با یک مانور آسمانی از دهانه‌ی کوچه بیرون آمد. رضا پاشنه‌ی گیوه را کوبید روی گاز. پیکان غرید. بچه‌ها دست زدند و یکی با گریه فریاد زد:«فردین زنده‌ست!»من اشک ریختم. نه از ترس، از عشق. نبود که حرکت می‌کرد؛ زندگی بود که در رگ‌های پیکان می‌تپید.تا درمانگاه، پیکان مثل تیر رحمت پرواز کرد. دو سه ماشین را مویی رد کرد. گفتم:«رضا، یواش‌تر...»گفت: «چشم، حاجی...»اما پیکان گوش نمی‌کرد. می‌دوید. از درمانگاه تا کامکار، در باران لغزید، اما رضا کنترلش کرد. پیکان نمی‌خوابید.وقتی رسیدیم بیمارستان، آرام ایستاد. اما تمام نشده بود.پیکان نجاتم داده بود. امین را از مرگ کشیده بود.قلب تپنده‌ی شب سیاه ما، پیکان بود؛ فرشته‌ای با عکس‌های فردین، بوی بنزین و شبرنگ قرمز که می‌گفت: «من خسته نیستم.»حالا هر بار پیکان را می‌بینم، دست می‌کشم روی بدنه‌اش، روی عکس‌های فردین و شبرنگ قرمز.آرام زمزمه می‌کنم:«تو خسته نبودی، فردین... تو زنده بودی. هنوز زنده‌ای.»مصطفی سلیمانیمصطفی سلیمانیWed, 12 Nov 2025 04:38:13 +0330https://virgool.ir/@m_13135498/اضطرابِ-خوشبختی-sy7lcifvgtrg?️ اضطراب خوشبختیهمه آدم‌ها بی‌کم‌و‌کاست، دل‌شان می‌خواهد سعادتمند باشند.دل‌شان می‌خواهد حال‌شان خوب باشد. کِیف‌شان کوک باشد. نیش‌شان تا بنا‌گوش‌شان باز باشد. توی دل‌شان عروسی باشد. ولی انگار همه این‌چیزها براشان دست‌نیافتنی است. انگار یک رؤیاست. آرزویی است که تا ابد آرزو می‌ماند. و خیالی است که تا آخرِ دنیا هم جان نمی‌گیرد؛ چون خاصیتِ دنیا این است که خوشی توش جا نمی‌شود!بیشتر آدم‌ها یک‌جورهایی مطمئنند نمی‌شود همیشه خوش باشند. مطمئنند نمی‌شود دنیا به کام‌شان بچرخد. و خیال می‌کنند این‌جور دیدنِ دنیا یعنی واقع‌بینی. حس‌شان این است که روشنفکرند، چون دنیا مجموعه‌ای از خوبی‌ها و بدی‌هاست. پر از خوشی و ناخوشی‌ست. و هرکس دنیا را این‌طور نبیند ابله است. به این خاطر، به نظرشان معقول است که بالأخره بعد از هر خنده زیاد، یک گریه سنگین هم از راه برسد.بیشتر آدم‌ها آرزوی خوشبخت‌شدن را به گور می‌برند، چون تا می‌آیند مزه خوشبختی را زیر زبان‌شان احساس کنند تُفَش می‌کنند. با خودشان می‌گویند چرا باید به چیزی عادت کنم که دوام ندارد؟ چرا باید توی راهی بیفتم که آخرش به سقوط ختم می‌شود؟ اصلاً مگر من تافته جدا بافته عالم‌ام؟ چرا باید همه خوشی‌های دنیا، راهشان را کج کنند سمت من؟ بقیه آدم‌ها چه گناهی کرده‌اند که خوشبخت نیستند؟ اصلاً مگر زندگی این‌شکلی است؟ و همین‌طور دلیل می‌بافند تا خودشان را قانع کنند هیچ وجهی ندارد که خوشبخت باشند. آدم‌ها خوشبخت می‌شوند اگر شجاعتِ تحملِ خوشبختی را داشته باشند‌؛اگر باور کنند که خوشبختی، نابودشان نمی‌کند؛و اگر قبول کنند که لازم نیست خوشبختی‌شان نیست و نابود شود.اما بیشتر آدم‌ها حوصله ندارند با اضطراب خوشبختی‌شان بجنگند. اعصاب‌شان نمی‌کشد چرندیات ذهن‌شان را برملا کنند.و ترجیح‌شان این است که یک عمر بدبخت باشند، چون خوشبختی جرأت می‌خواهد.#مصطفی_سلیمانی #آدم_ها ۵۴مصطفی سلیمانیمصطفی سلیمانیFri, 22 Jul 2022 21:02:54 +0430