https://virgool.ir/feed/@m_13058247سرگشتهfa2026-11-11 10:42:19https://files.virgool.ir/upload/users/4153068/avatar/x3OCEy.jpghttps://virgool.ir/@m_13058247https://virgool.ir/@m_13058247/نبودن-ها-bxs6fz0e9dazگاهی زندگی آنقدر بی رحم و ظالمه که حتی دیگه نایی برای ادامه دادن نداری. زندگی اونقدر متوحشه که چیزایی که در قلب تو رسوخ کردن رو ازت می گیره. تا به خودت میای که کمی از داشته هات لذت ببری، می بینی یه چیزی کمه، یه چیزی دیگه توی وجود تو نیست. گاهی به خودت میگی چرا من؟؟ چرا من باید این همه رو رنج رو متحمل شم؟ چرا دیگه اون شوقی که باید تو قلب من باشه نیست؟ چرا زندگی‌ مدام علیه منه؟ شاید گفتن اینا هیچ فایده ای نداشته باشه، شاید گفتن شون فقط تکرار مکررات باشه، اما گاهی این رنج آنقدر عمیقه که نمی تونی پنهانش کنی، نمی تونی باهاش کنار بیای و فقط میخوای اون رو فریاد بزنی. اما کسی هم هست که به فریاد هات گوش بده؟ هیچکس نیست. تو فقط توی یه زندان با دیوار های بلند و ضخیم داد می زنی، زندانی که زندگی برات ساخته. اونوقت از قدرت انتخاب و اختیار حرف می زنن! توی زندان چه انتخاب خوبی می تونه وجود داشته باشه؟ انتخاب ها فقط برای رهایی از رنج هستن و درگیر یه رنج دیگه شدن. آره شایدم من زیادی بد بینم، هنوز هم زیبایی هست، هنوز هم امید هست، اما ای کاش این امید ها واقعی بودن! غرق یه سری امید واهی شدیم که هرگز تحقق پیدا نمیکنن، در نهایت زندگی تمام تلخی واقعیت رو بهتون می چکونه. زندگی همینه! رنج و رنج و رنج.من می‌خوام یه چیزی رو عوض کنم، شاید گفتن این حرف ها برای یه دختر ۱۹ ساله زیادی سنگین باشه ولی اینجا یه چیزی درست نیست. مسیری رو انتخاب کردم که از بیرون خیلی خوب به نظر می رسه اما در درون این منم که دارم می جنگم. این منم که دارم با درد این روزا رو می گذرونم. شاید بهترین کار اینه که یه تصمیم عجیب بگیرم و همه چیز رو ول کنم و برم سراغ کار هایی که به ظاهر آینده نداره! آره این منم، منی که پر از تیکه های خورد شده است. تیکه هایی که پر از غمه. داشتم با زندگی کنار می اومدم که باز هم بی رحمی زندگی واقعیت های تلخ رو تو صورتم کوبوند و گفت هی حواست باشه من اینجام که تو رو گوشمالی بدم. خیلی ممنونم زندگی عزیز. ممنونم که باعث شدی آنقدر شکننده بشم. ممنونم که باعث شدی احساساتم خدشه دار بشه. ممنونم که باعث شدی ذهنم آشفته بشه.رویارویاThu, 25 Sep 2025 11:16:34 +0330https://virgool.ir/@m_13058247/امیدوار-یا-نا-امید-pvfxll0fzmxqکارای زیادی انجام میدم که حال خودم رو خوب کنم اما نتیجه بخش نیست. اطرافیان بهم گوشزد میکنن که تو از مشکل خاصی تو زندگی رنج نمی بری و باید آروم و بیخیال باشی و خودت رو به جریان زندگی بسپاری. راستش خودم هم می‌دونم که باید بیخیال باشم و صرفا در زمان و جریان زندگی در حرکت باشم ولی خب اینجا یه چیزی هست که درست نیست! یه چیزی که سر جاش نیست و هر روز تو مغز و قلبم سرک می کشه. من خیلی تلاش میکنم حال خودم رو خوب نگه دارم ولی وقتی نمی تونم واقعا راه چاره چیه؟؟ از درون‌گرا بودن خسته شدم، از اینکه نمی تونم درمورد احساساتم با کسی صحبت کنم خسته شدم. از اینکه هر روز باید حرف هام رو در انبار دلم انباشته کنم واقعا به ستوه اومدم. اون حرف های نگفته یه روزی منفجر میشن و مغز من رو دچار یه سردرگمی شدید میکنن. من دلم میخواد درک بشم. دلم میخواد یکی بغلم کنه و بهم بگه آروم باش، قرار نیست چیزی بشه! من اینجام و هر چیزی اتفاق افتاد با هم درستش می کنیم. من نیاز ندارم کسی بهم کمک آن چنانی کنه، من فقط می‌خوام یکی باشه که درک کنه و بدونه من از درون دارم با چیا می جنگم. من دلم نمی‌خواد ساعت ها خودم رو برای کسی توضیح بدم تا شاید تازه بخش کوچیکی از وجودم رو بفهمه. گره های این ذهن لعنتی آنقدر زیاده که ساعت ها صحبت کردن درمورد شون هم نمی تونه اندک تاثیری در بهبود حال من داشته باشه. محیطی که آدما توش زندگی می کنند خیلی بر روی ما تاثیر گذاره. گاهی شدت زهر آلود بودن حرفای آدمای دور و برم به قدری زیاده که حتی نمی تونم اون رو توصیف کنم. راستش من از درون داغون شدم و هیچکس اهمیت نمی‌ده. من خیلی تلاش کردم کافی باشم ولی هنوزم مامانم طوری رفتار می‌کنه که تو کافی نیستی. شاید گفتن این حرف ها به خودش درست نباشه و قطعا که خیلی ناراحت میشه، درسته که لحن صحبت کردنش گاها خیلی ناخودآگاه رخ میده و باعث میشه من فکر میکنم داره منو با بقیه مقایسه میکنه ولی من نباید تاوان این حرف ها رو پس بدم!من خیلی دوست دارم اونقدر پیشرفت کنم که برای مامان بابام باعث افتخار بشم، دارم نهایت تلاش خودم رو می کنم ولی خب هر چیزی نیاز به یه زمان مناسبی داره...کارایی که من تو زندگیم انجام میدم معمولا کارای دیر بازدهی هستن پس بنا براین صبر و شکیبایی از همه چیز واجب تره.من همیشه به خودم قول دادم که برای خانواده ام فرزند خوبی باشم ولی حس ناکافی بودن برای اونا داره منو می کشه. انگار که هرکاری می خوام تو زندگیم بکنم دارم به اونا خیانت میکنم، انگار که دارم نا امید شون میکنم...درسته اونا همیشه منو تشویق می‌کنن، همیشه منو تحسین می‌کنن و باور دارن که من در حد تلاشم براشون فرزند بسیار خوبی بودم ولی این حس درونی ناکافی بودن به من اجازه نمیده زندگی کنم. از بس این حس در من زیاد شده و آنقدر در این حس غرق شدم که زندگیم داره روز به روز سخت تر می‌گذره. به امید روزی که وقتی این یادداشت رو خوندم، حالم خیلی خوب باشه.رویارویاMon, 28 Jul 2025 19:56:29 +0330https://virgool.ir/@m_13058247/بحران-زندگی-fvefzuftlogdهمه چی از اونجایی شروع شد که وارد دهه ی بیست سالگی از زندگیم شدم. رفتم دانشگاه و با آدمای جدید آشنا شدم. اولش فکر می کردم خب خیلی خوبه دارم با آدم های سطح بالا حرف می زنم و خیلی عالیه که بتونم باهاشون ارتباط داشته باشم، اما گذر زمان باعث شد که من هر روز و هر لحظه خودم رو با اونا مقایسه کنم بدون اینکه حتی بک گراند زندگی خودم رو در نظر بگیرم. برای اینکه خودم رو آروم کنم مدام میگفتم شرایط اونا خیلی با من فرق داره، اونا خیلی امکانات بیشتری نسبت به من دارن، اما این حرف ها هیچ فایده ای نداشت و من هر روز با یه غم بزرگ و عجیب داشتم دست و پنجه نرم می کردم. پیش خودم گفتم حالا که پول زیادی نداری بری مثل بقیه دوره های مختلف رو بگذرونی حداقل تا میتونی درس بخون. من تلاش کردم و تلاش کردم و تلاش... ولی هیچ وقت نشد کمالگرایی این روح لعنتی رو ارضا کنم.هر روز با خودم می گفتم ببین فلانی اینو بلده تو نیستی! ببین فلانی می‌ره سرکار ولی تو نمیری! و... من آنقدر تو فکرای خودم غرق شدم که تبدیل شدم به یه آدم بی انگیزه. به آدمی که دیگه یادش رفته باید چطور زندگی کنه! آدمی که حتی داشتن احساسات مختلف رو برای خودش حروم کرده و فقط داره به غمش بها میده. من ضعیف شدم، اونقدر ضعیف که روز ها و شب ها گریه می کردم و اشک می ریختم برای چیزی که دست من نبود. من در حد خودم خیلی تلاش کرده بودم ولی یه جای کار می لنگید. من هنوزم خیلی ناکافی بودم. اونقدر ناکافی که حتی گاهی حس می کردم اون بار معنایی منفی رو از صحبت های پدر مادرم هم می گیرم. من نه تنها روز به روز غمگین تر شدم بلکه روز به روز تنها تر شدم. تنهایی من از جایی شروع شد که زیادی به جزییات رفتاری آدما توجه می کردم. کوچک ترین چیزی که تو رفتار و لحن صدا شون تغییر می کرد، من رو آزار می داد. حس می کردم همه پر از ریا و پلیدی شدن. گاهی آنقدر از اطرافیان خسته می شدم که فقط دلم می خواست برم تو تنهایی خودم و به اصطلاح عزلت نشینی کنم. صحبت کردن با آدمای تزویرگر روحم رو مکدر می کرد. دیگه هیچ چیزی نمی تونست منو خوشحال کنه. من خیلی تلاش کردم حالم رو خوب کنم، اما نشد! چون هر روز زندگی با تمام ظالم بودنش بهم یاد آوری می کرد که تو یه زندگی بی ارزش و فاقد معنا داری! دیگه مهم نبود من ساعت ها با دوستام بخندم و باهاشون وقت بگذرونم و حتی برم گردش. روحی که من داشتم دیگه خسته و غمگین شده بود. اونقدر این غم در روح من رسوخ کرد که حتی دیگه غذا خوردن هم برام لذتی نداشت. همه ی کارام رو صرفا بر اساس یه چارچوب می گذروندم که روزا تموم شن. گاهی آرزو می کردم فقط امروز تموم شه و همه ی اینا کابوس باشه. شایدم همه چیز از اونجایی شروع شد که من همه چیز رو خیلی عمیق حس می کردم تا جایی که دیگه هیچ کس اهمیت نمی داد من واقعا چه حسی دارم و اصلا چرا پر از رنج و غم شدم؟ هیچکس نبود که بشنوه که بفهمه و درک کنه. خودم بودم و خودم. یه آدمی که هر لحظه فکر می‌کنه و نمی دونه چطور خودش رو درمان کنه. شاید من نباید خودم رو با بقیه مقایسه می کردم. شاید من نباید کامل گرا می بودم اما قرار نبود زندگی آنقدر معمولی باشه! قرار نبود همه چیز بر خلاف آرمان های من پیش بره! من فکر می کردم می تونم خیلی چیزا رو درست کنم اما نشد. آنقدر فکر کردم و فکر کردم تا رسیدم به این نتیجه که تمام زندگی من تحت تاثیر جبر قرار گرفته، من حتی فهمیدم که انتخاب هایی که تو زندگی ام دارم کاملا بر اساس جبر اتفاق می افتن. من رفتم رشته ای رو خوندم که علاقه ی قلبی زیادی بهش نداشتم ولی چون به آینده ی شغلی خوبی نیاز داشتم، « مجبور » شدم انتخابش کنم. من دوستایی رو انتخاب کردم که مثل خودم فکر کنن و باور هاشون شبیه به من باشه و دقیقا اینم به خاطر جبر روانشناختی من بود. شایدم همه چیز از اونجایی شروع شد که من تصمیم گرفتم به خودم سخت بگیرم و هیچوقت نخوام طعم شادی واقعی و لذتی که میشه تو این زندگی چشید رو تجربه کنم. کارم به جایی رسید که از تجربه ی کوچک ترین حس های مثبت، متحمل کلی رنج می شدم. در واقع شادی های من بسیار کم و بسیار کوتاه شدن. حس می کردم اگه شاد باشم دارم گناه می کنم، هر لحظه می گفتم باید بری کار کنی، تلاش کنی و درس بخونی! من زندگی رو برای خودم حروم کردم. شاید اینا نمی تونه افکار مناسبی برای یه دختر نوزده ساله باشه ولی من تک تک این افکار رو زندگی کردم. تمام این افکار منو به ورطه ی نابودی بردن تا جایی که یه غروب ابری توی پاییز و زمستون تبدیل میشه به یه کابوس برای من. این اندیشه ها باعث شدن آنقدر پیچیدگی درونم زیاد بشه که حتی دیگه ندونم واقعا از چه چیزی دارم رنج می برم و آنقدر خودم رو اذیت می کنم! درسته من باید زندگی می کردم. این سال ها که می بایست بهترین سال های زندگی من باشن و من طعم واقعی زندگی رو بچشم، دارن از دست میرن با زهر افکاری که هر روز قدرتشون بیشتر میشه. دیگه از یه جایی به بعد کسی اهمیت نمیده که چرا حالت خوب نیست؟ چرا اینقدر به خودت سخت می گیری؟ چرا آنقدر گرفته ای؟ همه و همه، حتی نزدیک ترین آدمای زندگیم، اسم رنج درونی ای که من داشتم بابتش تاوان پس می دادم رو گذاشتن « منزوی بودن » گذاشتن « بد خلق بودن » گذاشتن « پرخاشگر بودن »، اما این انصاف بود؟؟ این انصاف بود که شما رنج من رو به سخره بگیرید و حتی جویای دلیلش نشید! این ویرانه های روان منه، روانی که نمی دونم قراره کی به آرامش برسه! .رویارویاMon, 28 Jul 2025 10:26:21 +0330