https://virgool.ir/feed/@m_12879131fa2026-11-11 23:37:34https://files.virgool.ir/upload/users/699324/avatar/OKesEC.jpeghttps://virgool.ir/@m_12879131https://virgool.ir/@m_12879131/بهار-ifxzktjpvdsbبهار را دوست ندارم، شبیه من است، سرگردان است بین خوب بودن و بد بودن.نمی‌داند ته ‌مانده زمستانش را ببارد یا گرمای تابستان را به ارمغان بی‌اورد.جوری که بهار در باورها نقش بسته یعنی افتاب ملایم، انقدر ملایم که از خیره نگاه کردنش چشمانت سفیدی نرود، انگار بهار قسم خورده کههمیشه خانم باشد.اما گاهی دلش می‌خواهد ببارد یک جوری ببارد که همه باورهارا به‌هم بریزد و آدمها که بیدار می‌شوند از خواب ، فحش بدهند به زمین و آسمان کهباریدن را تمام نمی‌کند.بهار مثل من است پر از تناقض و رودربایستی.از ته دلش که بپرسی برای ادامه حیاتِ درختانِ چشم انتظار است که می‌آید وگرنه دلش می‌خواهد پشت زمستان قایم باشد و همان گاهی یواشکیسرکی بکشد ببیند هنوز کسی از دیدنش خوشحال می‌شود یا نه.بهار را دوست ندارم، این‌که مسئولیت شروع همه سال روی دوشت باشد که قشنگی ندارد؛ این‌که آن همه خرابی زمستان را آباد کنی و بعد دودستی تقدیم کنی به تابستان که نهایتا ماحصل را به نام خودش بزند و فخر بفروشد که آدمها دهانشان را می‌چرخانند و می‌گویند میوه هایتابستانی و انگار نه انگار این بهار بوده که هی باید حواسش می‌ماند مواظب اندازه باران و آفتابش باشد. حالا دریغ از یک دستت درد نکند خالی.حالا بیایند هی برای بهار شعر بنویسند مثل همین بیت ملک شعرای بهار:خوشا بهارا خوشا میا خوشا چمناخوشا چمیدن بر ارغوان و یاسمنابسرایند؛ این که نشانی از قدردانی نمی شود. این فقط تعریف حال خودشان از دیدن تلاش بی وقفه بهار است.اگر می‌خواهید قدردانی کنید اسم دختران‌تان را بگذارید تابستان یا پاییز، زمستان هم حتی، این‌طور دست کم باری از دوش بهار برمی‌دارید کههی حواسش به هزاران دختر هم‌نامش نباشد که سر دماغ هستند یا نه؟بعضی چیزها از دور قشنگ ترند. مثل همین بهار، مثل کوه که دلش لک‌زده برود یک جایی حتی کمی آن‌طرف‌تر را هم ببیند. مثل برف که دلشنمی‌خواهد بنشیند روی زمین که آب شود و نهایتا به هیچ تبدیل شود. مثل مادر که تنش می‌لرزد با اولین گریه کودکش تا حتی بعداز مرگش که بایددم در برزخ بایستد منتظر که هرکدام از فرزندانش دلتنگ شدند، بدود و برود به خوابشان که خدای نکرده مرده اش موجب غصه آن طفل‌های نهچندان معصوم بشود.همان زمستان بهتر است که هرچه ببارد می‌گویند زمستان است دیگر باید ببارد. مثل طوفان که هرچه خرابی به‌بار بی‌آورد می‌گویند طوفان استدیگر.یا همان زلزله که هیچ‌کس به زمین خورده نمی‌گیرد که حالا کمی گرما را تحمل کن تا هی تکان ریز و درشت به خودت ندهی و خانه ها را آوار نکنیروی سرکسانی که بی وجودشان یک سیاره بی معنی بودی که هی دور خودت می‌چرخیدی.توقعی نیست از چیزهایی که دل‌خوشی نمی‌آورند. حداقل تکلیف‌شان با خودشان روشن‌است. همیشه خودشان هستند. نه مثل بهار سرگردان بینباریدن و تابیدن.گلناز شمیرانیگلناز شمیرانیFri, 02 Apr 2021 18:54:27 +0430https://virgool.ir/@m_12879131/مهاجرت-شبیه-مردن-است-gausr6pxasg0مهاجرت شبیه به مردن است. یک خودکشی موقت.وقتی دستت از دنیایی که دوستش داری کوتاه می‌شود. وقتی دلت می‌خواهد در خانه‌ای باشی که هر گوشه‌اش خاطره‌انگیز است و در خیابانی راهبروی که رنگ هر درختش را از بَری و وقتی دلت برای شهری تنگ می‌شود که رویاهایت را یا سوزانده یا محقق کرده است. وقتی جانِ دلت برایبوسیدن و در آغوش کشیدن آدم‌های عزیز زندگیت به لب رسیده باشد و مجبور باشی فقط به سفیدی سقف زل بزنی و خاطرات گذشته‌ات را مرورکنی؛ فرقی نمی‌کند که زنده باشی یا مرده.گلناز شمیرانیگلناز شمیرانیWed, 31 Mar 2021 13:42:25 +0430https://virgool.ir/@m_12879131/پایان-gmnx547gwqfwنشسته‌ بود روی نیمکت پارک و برای پیرمردهای بازنشسته دیگر پر‌حرفی می‌کرد:«در سرم رویای بزرگی داشتم. می‌خواستم دنیا را با نوشته‌هایمزیر‌و‌‌ رو‌ کنم. اگر که چشم‌ها و دست‌هایم مرا قال نمی‌گذاشتند، الان به جای این‌که برایتان پرحرفی کنم داشتم برایتان کتابم را می‌خواندم»از این‌که دیگران توجه‌شان را به او دادند خوشش آمد و ادامه داد.از همان وقت‌ها که بچه بودم می‌فهمیدم یک جای کارم می‌لنگد، از گل‌کوچک و تیله بازی و هفت سنگ خوشم نمی‌آمد، می‌نشستم کنار پدرم و بهتقلیدش کتاب‌هایی که هیچ نمی‌فهمیدم‌شان را ورق می‌زدم.حال و هوایم با همه هم‌سن‌ و سال‌هایم فرق داشت؛ غرق در کتاب و فیلم و موسیقی بودم.جهان را با رازهای نهان در کتاب‌ها کشف می‌کردم و فیلم و موسیقی تنها دل‌خوشی‌هایم بودند. همان‌وقت‌ها که آخر فیلم و کتاب‌هامی‌نوشتند«پایان»سر پر شوری داشتم؛ با صادق هدایت می‌لرزیدم و با کامو رنگ عوض می‌کردم. تمام شب بیدار می‌ماندم و می‌نوشتم و هر صبح که می‌شد همهنوشته‌هایم هذیان به نظرم می‌آمدند.منتظر بودم دستانم مثل دست‌های پیانیستی متبحر که بدون نگاه کردن به نت‌ها، کلید‌های پیانو را می‌لرزاند روی کاغذ برقصد و داستانی بنویسدکه هر برگش ترکیبی از داستایفسکی و ساراماگو باشد تا مغزها و روح‌های زیادی با خواندنش از آن من شود. من منتظر پایان داستان خودمبودم.این رویا تمام طول زندگی بی‌حاصلم دست از سرم بر نداشت.نه به زندگی متاهلی تن دادم و نه فهمیدم پدر شدن چه حسی دارد. جز حیاط و باغچه خانه‌ام هیچ‌جای دنیا را ندیدم و مهمان‌هایم هرگز از دو نفربیشتر نشدند.سرازیری عمرم را می‌آمدم که دیدم دیگر روی آخرین صفحه‌ی کتاب‌ها نمی‌نویسند «پایان» یا فیلم‌های با پایان باز اسکارهای بیشتری می‌گیرند.دیگر برای پایان داشتن خیلی دیر است.من دنبال پایانی بودم که در رویایم بود. اما حتی پایان هم می‌تواند تو را جا بگذارد و زمان آنقدر بی‌رحم باشد که تورا بی هویت لای کتاب‌ها و فیلمها و موسیقی ‌گم کند.شاید پایان من همان داستان‌هایی بود که مچاله‌شان می‌کردم.»گلناز شمیرانیگلناز شمیرانیWed, 10 Mar 2021 13:37:22 +0330