https://virgool.ir/feed/@m_12566721اگر زنده ماندم و روزی باهم در یک خانه چای خوردیم، برایت تعریف می‌کنم که این روزها چقدر سخت و دیر و دور گذشت...fa2026-11-12 18:55:01https://files.virgool.ir/upload/users/4556954/avatar/dIIRuS.jpghttps://virgool.ir/@m_12566721https://virgool.ir/@m_12566721/آه-از-غمی-که-تازه-شود-با-غمی-دگر-qwvyq2bojgshامروز و درحالی‌که آمار روزهای قطعی اینترنت از دستم در رفته بود، بعد از تلاش‌های متعدد تونستم برای چنددقیقه به دنیای بیرون وصل بشم. از ابعاد ماجرا بی‌خبر نبودم، اما عمقش رو هم تا این‌حد نمی‌دونستم. اول از همه اینستا تولدم رو که چندروز پیش بود، بهم تبریک گفت که واقعا در این شرایط، بی‌اهمیت‌ترین موضوع به‌نظر می‌اومد. و اما نگم از بعدش که وارد اکسپلور شدم. کاش هیچ‌وقت اون صحنه‌ها رو نمی‌دیدم. نمی‌دونم قلب ما از چی ساخته شده که این‌همه رنج رو تحمل می‌کنه و از غصه نمی‌ترکه. نمی‌دونم چطور قراره با این تروماهایی که تجربه کردیم ادامه بدیم و روح زخم‌خورده ما تا کجا می‌تونه تحمل کنه. چنددقیقه بعد، همه‌چیز قطع شد و من موندم و یه عالم غم و حس گناه که هزاران هزار جوون کشورم دیگه بین ما نیستن، اما من هنوز هستم و فقط غصه‌شون رو می‌خورم، نه بیشتر. از عصر تا الان، فکر و خیال یه لحظه هم دست از سرم برنداشته. احساس می‌کنم دارم زیر این فشار له می‌شم و هیچ کار دیگه‌ای هم از دستم برنمی‌آد."گفت: نمردیم و چه چیزها دیدیم.گفتم: ای کاش مرده بودیم و نمی‌دیدیم."•نون‌شین••نون‌شین•Sat, 24 Jan 2026 03:07:24 +0330https://virgool.ir/@m_12566721/همه-چی-آرومه-من-چقدر-خوشبختم-b0r9sr0dqp8qامروز، یازدهمین روزیه که ارتباطمون با تمام جهان قطع شده. انگار تو یه جزیره دورافتاده‌ گیر کردیم و از عالم و آدم بی‌خبر موندیم. اما اینا که اهمیتی نداره. مهم اینه همه‌چی گل و بلبله. مردم با حضور پررنگ خودشون مشت محکمی بر دهان آمریکا و اسرائیل کوبیدن و از آرمان‌های انقلاب دفاع کردن که مبادا قطار پیشرفت‌ ایران متوقف بشه. دشمن هم که طبق معمول شکست خورده. فقط یه‌ذره مشکل اقتصادی وجود داره که اونم با کالابرگ ۷ دلاری حل می‌شه. اینترنت رو هم که به‌خاطر خودمون قطع کردن. آخه ممکنه با اخبار جعلی، ما رو گول بزنن و خدای نکرده یادمون بره چقدر وضعیتمون خوبه.حالا که فکر می‌کنم می‌بینم واقعا ما مردم ناشُکر و قدرنشناسی هستیم. آخه کجای دنیا انقدر به فکر مردمشون هستن؟•نون‌شین••نون‌شین•Mon, 19 Jan 2026 13:12:01 +0330https://virgool.ir/@m_12566721/آخرش-کجاست-f8y0zr1g2unuحتی منی که به آرامش همیشگی‌م معروفم هم این روز‌ها با تمام وجودم سرشار از خشمم. اصلا آیا می‌شه انسان بود و حسی نداشت؟ بی‌خود نیست که می‌گن "در جنگِ شرف، بی‌طرف، بی‌شرف است".نمی‌تونم آدم‌هایی رو که هنوز متعصبانه و کورکورانه، یه‌سری عناوین ثابت رو تیتروار تکرار می‌کنن بپذیرم. نمی‌تونم بفهمم افرادی که حساب فرد ایکس و ایگرگ رو از هم جدا می‌کنن (درحالی‌که جفتشون در مسند قدرت هستن)، چی تو ذهنشون می‌گذره.چرا درحالی‌که ادعای قدرت ما گوش فلک رو کر کرده، نگرانیم مبادا اینترنت وصل بشه و فلان رسانه اخبار جعلی منتشر کنه؟ چرا سال‌هاست که باید برای گرفتن حقوق بدیهی و طبیعی خودمون، سرمون منت گذاشته بشه؟ انگار که ما رعیتیم و ارباب، هرموقع دلش خواست می‌تونه ما رو این‌جوری تهدید کنه و بترسونه.آیا ساده‌ترین نیاز‌ها باید نهایت آرزوی جوون ایرانی باشه؟ آیا این مقامِ انسانیتیه که تعریفشو می‌کردن؟ مگه ما چندبار زندگی می‌کنیم که باید این‌جور بجنگیم برای کوچک‌ترین چیزها؟ برای یه لقمه نون، برای نفس کشیدن، برای یه قطره آب، برای برق، برای اینترنت، برای ...تو ذهنم هزاران سوال و حرفه که این‌جا، جای مطرح کردنشون نیست، اما فقط دارم به این فکر می‌کنم اون‌ چندنفری که برای ۸۰ و اندی میلیون ایرانی تصمیم می‌گیرن، این تصمیم‌ها رو برای خودشون هم اجرا می‌کنن؟ البته که نه! و این‌که چه کسی قراره جوابگوی خسارت‌های ناشی از قطع راه‌های ارتباطی باشه؟ اصلا براشون مهمه که هرکس به نحوی از قطعی اینترنت آسیب دیده؟ گویا مردم حتی لایق شنیدن یه عذرخواهی خشک و خالی هم نیستن!اما هرچی که باشه و هرچی که بشه، ما جنگیدن و ادامه دادن رو یاد گرفتیم. ایستاده می‌میریم اما پا پس نمی‌کشیم. قدرت "ما" و "باهم بودن" رو نباید دست کم بگیریم...•نون‌شین••نون‌شین•Sun, 18 Jan 2026 03:33:56 +0330https://virgool.ir/@m_12566721/یکی-بود-یکی-نبود-clarwqdzh8rlدورادور با ویرگول آشنایی داشتم و گهگاهی بهش سر می‌زدم. فضا و حس‌وحالش منو پرت می‌کرد به دوران اوج وبلاگ‌ها تو دهه نود و شروعِ نوجوونی من. اما چه حیف که هیچی شبیه اون‌‌موقع‌ها نیست و منم دیگه اون دختر پرانرژی و کنجکاوِ ۱۰، ۱۲ ساله نیستم. این چندروزه، ویرگول شده جایی که می‌تونم بهش پناه ببرم و بخونم و از قلم هنرمندانه دوستانی که نمی‌شناسم لذت ببرم.همیشه نوشتن رو دوست داشتم، اما هیچ‌وقت نتونستم چیزی که دقیقا تو ذهنمه رو با واژگان بیان کنم. تصمیم گرفتم حالا که اوضاع گنگ و پر از ابهامه، دوباره به نوشتن رو بیارم، با همین قلم و جمله‌های دست و پا شکسته. شاید ذهنم آروم‌تر بشه، شاید یه روز از تمام این نوشته‌ها فقط خاطره محوی باقی مونده باشه، شاید وقتی شب ما هم صبح شد به این روزامون بخندیم، شاید...•نون‌شین••نون‌شین•Sun, 18 Jan 2026 02:58:27 +0330