https://virgool.ir/feed/@m_12365376تهش آسمون آبیه؛ تهش ما خوب میشیم https://t.me/In_praise_of_depressionfa2026-11-10 19:03:54https://files.virgool.ir/upload/users/2232644/avatar/kYuoy3.pnghttps://virgool.ir/@m_12365376https://virgool.ir/@m_12365376/در-ستایش-دلتنگی-اگه-بیام-و-تو-نباشی-خو-دلوم-تنگ-میشه-pwutd1ce2jjiآخرین عکسی که در دانشگاه گرفتم...دیروز برایم روز آخرین‌ها بود. آخرین روزی که به دانشگاه (شاید این دانشگاه) رفتم. آخرین باری که اساتیدم را دیدم. آخرین دفعه‌ای که در سلف دانشگاه غذا خوردم. آخرین باری که از بوفه دانشکده خرید کردم.دیروز خیلی از ملاقات‌ها برایم ملاقات آخر بود و امان از روزی که می‌دانی این بار، بار آخر است.دیروز با خیلی‌ها خداحافظی کردم که می‌دانستم دیگر سلامی نخواهد داشت و امان از آن خداحافظی‌هایی که برای سلام دوباره‌اش امیدی نیست.دیروز برای آخرین بار تا آنجا که در توانم بود، دانشگاه را گشتم. و من نقش اول فیلمی بودم که در انتهایش تمام صحنه‌های گذشته مرور می‌شد.حالا من دلم تنگ است...الآن احساس می‌کنم قلبم کف اقیانوس آرام است و فشار ستون ده‌هزار متری آب را دارد تحمل می‌کند و هر لحظه این فشار، آن را مچاله‌تر می‌خواهد.الآن احساس می‌کنم قفسه سینه‌ام اندازه قوطی کبریت است که قلبم در آن جا نمی‌شود.الآن احساس می‌کنم جای دلم تنگ است.راستش دلتنگی ستایشی ندارد. دلتنگی بیشتر شبیه کودک سرکشی است که الآن مشغول گریه کردن و پا به زمین کوبیدن است که نه می‌دانی دقیقاً چه می‌خواهد و نه می‌دانی چطوری می‌توانی ساکتش کنی و چند لحظه بعد که ساکت می‌شود هم مدام زیر گوشت نق می‌زند.دلتنگی حافظه قوی‌ای دارد. هنگامی که می‌آید و قلب‌مان را در مشتش فشار می‌دهد، تنها بهانه یک موضوع را نمی‌گیرد. تمامش را می‌خواهد.من الآن نه فقط برای زندگی چهارساله‌ام در دانشگاه و دوستان و اساتید مهربانم، نه فقط برای صندلی مخصوصم که ردیف آخر کلاس کنار پنجره بود، نه فقط برای همه خاطراتی که در این چهار سال قلبم را اکلیلی کرد، بلکه برای تمام خاطرات گذشته‌ام دلم تنگ است و این خاصیت بی‌رحم دلتنگی است.حالا که فکرش را می‌کنم، چقدر دلم برای همه چیز و همه‌کس تنگ شده است.این را نوشتم که بگویم دلتنگی احساس بی‌منطق و زبان‌نفهمی است. که هرچقدر سعی کنی برایش توضیح دهی که عزیزم! آن چیزی که بهانه‌اش را می‌گیری دیگر نیست و دستمان به او نمی‌رسد، باز هم تیزِ تیز به چشمانت زل می‌زند و بهانه‌اش را می‌گیرد.این را نوشتم که بگویم دلتنگی ساکت‌کردنی نیست. تحمل‌کردنی است که این احساس بی‌درک و منطق بعد از مدتی خودش خسته می‌شود و می‌رود.این را نوشتم که بگویم اگر شما هم مدتی است دلتان بهانه کسی یا چیزی را می‌گیرد که نیست، بیایید حلقه پشتیبانی هم باشیم. که همه ما محکومیم به اینکه گاهی دلمان تنگ شود، در حالی که کاری از دستمان برنمی‌آید :)سین . حسین . حThu, 22 Jun 2023 07:52:25 +0330https://virgool.ir/@m_12365376/در-ستایش-قلب-های-شکسته-همان-ها-که-مدخل-نور-است-ولی-درد-دارد-llmewvqrrbt7گاهی فرقی ندارد چقدر قوی باشیم. از فولاد یا بتن مسلح باشیم. رویین‌تن یا ابرقهرمان باشیم. قلب ما در برابر برخی‌ها در بی‌دفاع‌ترین شکل ممکن است. از جنس ماهیچه و خون نیست که از جنس تُنگ بلور است. نمی‌شکند، بلکه متلاشی می‌شود.ما گاهی انتظار رها شدن را نداریم. که آن‌قدر به طرف مقابل‌مان قشنگ تکیه داده‌ایم که یقین داریم پشت‌مان خالی نمی‌شود. ولی گاهی پشت‌مان خالی می‌شود. گاهی ما را رها می‌کنند. گاهی از همانی که تکیه‌گاه‌مان بود، مزه سقوط را می‌فهمیم.که آن لحظه‌ای که بعد از یک سقوط مهلک به زمین می‌خوریم و متلاشی می‌شویم، نمی‌دانیم این درد عمیقی که حس می‌کنیم دقیقاً برای چیست؟ درد می‌کشیم چون سقوط کرده‌ایم؟ یا که درد می‌کشیم چون کسی ما را از لبه دره هل داد که انتظارش را نداشتیم؟تجربه رها شدن، عجیب دشوار است.گاهی آن‌قدر به بودن کسی دلمان گرم است که وقتی می‌رود، قبل از اینکه در را ببندد، جان می‌دهیم.گاهی کسی که قلب‌مان را به دستش می‌سپاریم، آن‌قدر دست‌های امنی را به ما نشان می‌دهد که یقین داریم پناه قلب‌مان می‌شود. ولی گاهی همین دست‌های امن با چاقوی قصابی قلب‌مان را قطعه‌قطعه می‌کند.گاهی رابطه‌ای که شروعش می‌کنیم، آن‌قدر جای خوبی است که یقین داریم مأمن ما خواهد بود. ولی گاهی همین مأمن برای‌مان شبیه اردوگاه نازی‌ها می‌شود. پر از شکنجه‌های شبانه‌روزی.گاهی آن‌قدر کسی را دوست می‌داریم که می‌شویم کودکی پنج‌ساله. دلمان را از سینه درمی‌آوریم و بدو بدو می‌رویم که با چشم‌های پر از برق تقدیمش کنیم. ولی او دل ما را می‌گیرد و دقیق نگاهش می‌کند و سپس به دیوار می‌کوبدش. ما روی زمین می‌افتیم و خون بالا می‌آوریم، ولی او می‌رود. طوری که رد پایش قرمز می‌شود.پس...خطاب به همه آن‌ها که حامل قلبی شکسته در سینه‌هایشان هستند:می‌دانم چه حالی دارید. شاید فکر می‌کنید خیلی کافی نبودید. شاید فکر می‌کنید به قدر کافی زیبا نبودید. یا که لایق نبودید.شاید فکر می‌کنید چیزی کم داشتید. یا سزاوار نبودید که عشقی دریافت کنید.شاید خود را مقصر می‌دانید یا که احساس می‌کنید تقصیری نداشتید و هیچ‌کدام از این‌ها حق شما نبوده است.می‌دانم چقدر افکارتان شلوغ است. چقدر در هجوم عواطف سنگینی هستید. چقدر گنجایش قفسه سینه‌تان برای وسعت این احساسات تنگ است.می‌دانم چقدر پریشان‌حالید. چقدر ذهن‌تان تحت اشغال سؤال‌های بی‌جواب است.می‌دانم لحظه‌ای دلتنگید. لحظه‌ای خشمگین و لحظه بعد گیج و آشفته.می‌دانم گاهی چقدر احساسات وحشتناکی دارید. چقدر در هجوم خاطرات هستید. چقدر شکار گذشته‌اید.می‌دانم گاهی چقدر دلهره دارید. گویی کسی با ناخن‌هایش به دیوار قلب‌تان می‌کشد و دیگری وسط حیاط دل‌تان رخت می‌شوید.می‌دانم گاهی احساس می‌کنید چه فاصله نزدیکی با جنون دارید. می‌دانم چقدر شاکی هستید. می‌دانم معترضید. می‌دانم دوست دارید این شرایط را باور نکنید.من همه را می‌دانم.ولی دوست دارم شما هم بدانید. بدانید گاهی شرایطی که مقابل چشمان ماست هیچ چیز زیبایی ندارد، ولی با همه زشتی‌اش باید پذیرفته شود.ایرادی ندارد اگر با خودتان درگیر هستید. اگر لحظه‌ای یقه خود را گرفته‌اید و لحظه بعد روی زمین دراز کشیده‌اید و آرام اشک می‌ریزید. برای پذیرش شرایط به خودتان زمان کافی بدهید.دوست دارم بدانید که جدایی تنها برای آدم‌های نادرست نیست. گاهی هر دو طرف درستیم، ولی کنار هم ترکیب خوبی نمی‌شویم.دوست دارم بدانید که جمع کردن همه قصور و اشتباهات برای خودتان یا پاس دادن همه‌شان به طرف مقابل هیچ چیزی را حل نمی‌کند. که هر دو اشتباهاتی داشتید. که هیچ‌گاه یک طرف گناهکار و طرف مقابل تبرئه نیست.دوست دارم بدانید شما هنوز زیبایید. هنوز دوست‌داشتنی هستید و قلب شما بیش از قبل لایق دریافت محبتی خالص است.دوست دارم بدانید به اندازه تمام قلب‌هایی که در جهان می‌تپد، عشق وجود دارد برای اینکه به دل‌هایمان تزریق شود.دوست دارم بدانید حبس احساس کینه در قلب‌تان نسبت به کسی که دیگر نیست تنها اسباب زحمت شماست. فرقی نمی‌کند چقدر او را متهم می‌دانید و دنبال گرفتن حکم جلب او هستید تا برای رفتارش او را محاکمه کنید. حبس احساس کینه تنها اسباب زحمت شماست، پس برای اینکه با خودتان کنار بیایید زمان کافی کنار بگذارید و سعی کنید اندک‌اندک قلب‌تان را از این دست احساسات پالایش کنید.دوست دارم بدانید اگر آن عشقی که می‌خواستید را دریافت نکردید، باید از کوپن خودتان برای خودتان خرج کنید. به اندازه ذره‌به‌ذره محبتی که ازتان دریغ شد، خودتان را بیشتر دوست بدارید. این حس شفقت به خودتان، قلب‌تان را گرم می‌کند.دوست دارم بدانید داشتن احساس تنهایی با دوز بالا در این دوران کاملاً طبیعی است، ولی خواهش بزرگم این است که مثل یک قهرمان تنهایی بکشید. می‌خواهم از شما که حرفه‌ای تنهایی بکشید. که یعنی برای پر کردن این احساس تنهایی دست به هر کاری نزنید. که اگر تنهایید، این تنهایی را با هر چیزی پر نکنید. شما باید بادی‌گارد خودتان شوید. به هر کسی و هر چیزی اجازه نزدیکی به حریم امن‌تان را ندهید.احساس تنهایی محرک کُشنده‌ای برای برقراری ارتباط با دیگران است و در بیشتر موارد کار را خراب‌تر می‌کند.این تنهایی را با خواندن کتاب، با رسیدگی به خودتان، با انجام کارهای لذت‌بخش تک‌نفره سپری کنید.این تنهایی را با معدود نفرات امین خود پر کنید.این تنهایی را با مثبت‌ترین کارها پر کنید.تنهایی هرچقدر گاهی احساس دوست‌نداشتنی‌ای است، ولی بسیار باشکوه است.دوست دارم بدانید شما در این دوره زمانی از زندگی خود، یک ممنوعه بزرگ دارید. این ممنوعه بزرگ، رابطه مجدد است.مادامی که پرونده این ماجرا را برای همیشه برای خودتان نبسته‌اید، هیچ پرونده دیگری را باز نکنید. مادامی که هنوز ته‌مانده‌های احساسات گذشته را دارید، احساسات فرد دیگری را درگیر نکنید. مادامی که این ماجرا را تمام نکرده‌اید، پای خود را به هیچ ماجرای دیگری باز نکنید. مادامی که آدم گذشته را برای خودتان تمام نکرده‌اید، اجازه ورود آدم جدیدی را صادر نکنید. این یک ادای احترام شرافتمندانه نسبت به زندگی خودمان و دیگران است.دوست دارم بدانید رفتن از کنار کسی، همیشه به معنای متنفر بودن از او نیست. گاهی ما کسی را دوست داریم، ولی از او خداحافظی می‌کنیم.این را می‌گویم که بعد بگویم داشتن حس دلتنگی یا تجربه احساساتی مشابه علاقه، در این هنگام کاملاً طبیعی است، ولی به این معنی نیست که ما باید برگردیم.دوست دارم بدانید رفتن آسان نیست. برای همین است که خیلی‌ها نمی‌روند. می‌دانند این جایی که هستند جای آن‌ها نیست. یا اینکه دیگر جای آن‌ها نیست، ولی نمی‌روند.دوست دارم بدانید گاهی رفتن با همه دردهایش می‌ارزد به برخی بودن‌ها.دوست دارم بدانید از این ترک‌هایی که به قلب‌مان افتاده است نور و هوای تمیز وارد می‌شود...راستش اگر دوست داشته باشید، می‌توانم بیشتر درباره این موضوع بنویسم.پس ادامه دادن یا اتمام این بخش بر عهده شما...سین . حسین . حWed, 03 May 2023 18:04:02 +0330https://virgool.ir/@m_12365376/در-ستایش-کنکوری-ها-افشای-حقیقتی-که-همه-از-شما-مخفی-کردند-dgwdiuwxchakدر جایی که ما زندگی می‌کنیم، یک حراجی بزرگ برای افسردگی وجود دارد. جایی که به مفت‌ترین قیمت ممکن، حجم زیادی از افسردگی با درصد خلوص بالا معامله می‌شود.این حراجی بزرگ، کنکور است.من دو ماه دیگر از دانشگاه فارغ‌التحصیل می‌شوم. البته اگر خدا بخواهد...به‌خوبی احوالات خودم و آدم‌های شکل خودم را هنگامی که به این حراجی بزرگ رفت‌وآمد داشتیم، به خاطر دارم.کلاس ما تجربی‌ها در مدرسه چیزی شبیه یکی از سالن‌های آسایشگاه روانی بود. یک مشت مضطرب، افسرده و صدالبته خودباخته که غرق در بیچارگی و ناامیدی بودیم، دور هم جمع شده بودیم و درس می‌خواندیم.تمام تارهای موی سرمان گره خورده بود به کنکور که اگر خرابش می‌کردیم، گیس‌هایمان را می‌کشید و ما را کشان‌کشان به سمت آینده‌ای تیره می‌برد.اکثریت‌مان یک شعار داشتیم: یا پزشکی یا مرگ!فرقی نمی‌کرد ما که بودیم. فرقی نمی‌کرد چه استعدادی داشتیم یا رؤیای‌مان چه بود. فرقی نمی‌کرد برای چه هدفی به این دنیا آمده بودیم. ما باید پزشکی می‌خواندیم. چون هم نان داشت هم آب. چون افتخار داشت. چون رنگ و لعاب داشت. فرقی نمی‌کرد که آیا واقعاً این چیزی هست که می‌خواهیم یا نه. ما محکوم بودیم به خواستن روپوش سفیدی که برای خیلی‌هایمان بوی کفن داشت.ولی گوش‌تان را جلو بیاورید. می‌خواهم چیزی را بگویم که تا به حال همه از شما دریغش کردند.خطاب به همه گل‌هایی که پشت کنکور دارند پرپر می‌شوند:عزیزان باهوش و بااستعداد من، در دانه‌به‌دانه سلول‌های بدن شما درصد بالایی از نبوغ وجود دارد. و شما به اندازه کافی، کافی هستید. هر حرفی غیر از این یک دروغ جنایتکارانه است. باور نکنید. شما ناجیان آینده‌اید.تمام آینده، وجب‌به‌وجب برای شماست. این شمایید که قرار است فردای ما را نجات دهید.چرا غم؟ چرا ناامیدی؟ چرا حسرت؟ برای شمایی که در جوان‌ترین سن زندگی‌تان هستید، جایی که دیگر تکراری نخواهد داشت.چون به شما گفتند تراز آزمون‌تان پایین است و چیزی نمی‌شوید؟ دروغ می‌گویند. شما همین حالا همه چیز هستید.چرا افسردگی؟ چرا درماندگی؟ چرا افسوس؟ برای شمایی که به دنیا آمدید تا به قدر شادی‌های دنیا اضافه کنید.چون می‌گویند ریاضی‌تان خوب نیست؟ چون می‌گویند سرعت تست‌زنی پایینی دارید؟ چون ساعات مطالعه‌تان در روز بالا نیست؟ دروغ می‌گویند. باور نکنید.برای هر یک از شما، رؤیایی منحصربه‌فرد وجود دارد. که انحصاری مال شماست. که خداوند تمام امکانات رسیدن به آن را در قلب و وجودتان مخفی کرده است. که اگر همه شما را به زور در صف پزشکی و پیراپزشکی و مهندسی شریف و حقوق علامه جمع کرده‌اند، از صف بیرون بزنید. بروید دنبال همان چیزی که قلب‌تان می‌گوید.در میان شما هزاران رؤیای غبارگرفته وجود دارد که منتظر است بروید و رویش دستی بکشید تا دوباره بدرخشد.که شاید یکی از شما قرار است بزرگ‌ترین کیهان‌شناس ایران شود. فکر نمی‌کنید اگر برای چیزی غیر از این تلاش کند، بیهوده است؟که شاید یکی از شما قرار است معروف‌ترین مستندساز ایران باشد. پس نباید در صف اشتباهی صبر کند.شاید رؤیای یکی اقیانوس‌شناسی است. شاید دوست دارد زبان‌شناس باشد. شاید هست تا مددکار اجتماعی شود. شاید دوست دارد صاحب یک گلخانه بزرگ شود. یا که نویسنده قابلی باشد. یا یک آشپز حرفه‌ای، یک هتل‌دار بزرگ، یک گوینده بی‌نظیر، یک طبیعت‌گرد شاد، یک مترجم کاردرست یا که یک هنرمند فاخر.شاید در سرنوشت یکی از شما نوشته شده است که پرافتخارترین انیمیشن ایران را کارگردانی کند. یا که شاید نوشته شده است که در فلان رشته ورزشی اولین مدال المپیک را بیاورد. یا شاید خداوند او را به زمین داده است تا خوشحال‌ترین عروسک‌ساز دنیا باشد.اشک‌هایتان را برای رؤیایی که مال شما نیست حیف نکنید.همه قرار نیست پزشک و مهندس باشند. همه قرار نیست رتبه برتر باشند. که عزیزان من، هیچ‌کس، هیچ‌کس، هیچ‌کس نمی‌تواند تضمین دهد که رتبه یک کنکور امسال قرار است از رتبه ۲۸۰۰۰ کنکور موفق‌تر باشد.شما رتبه کنکورتان نیستید. شما عدد نیستید. شما پاسخ صحیح سؤالات تستی نیستید.که همه آن مشاوران و مدرسان کنکوری که این رؤیاهای اشتباهی را به آدم‌های اشتباهی می‌فروشند، اگر جلوی‌شان خون بالا بیاوری و تشنج کنی، دنبال رمز کارت بانکی‌ات می‌گردند تا شهریه ترم جدیدشان را بدهی. که اگر برای تدریس فیزیک و زیست و فلسفه روی زمین آفتاب بالانس می‌زنند، تنها برای جلب مخاطب است. آن‌ها سر سوزنی برای آینده شما احساس مسئولیت نمی‌کنند.که کنکور فرصت خوبی است. برایش تلاش کنید. برایش درس بخوانید. برایش تست بزنید. می‌دانید چرا؟ چون فردا حسرت تلاشی که نکردید تا ابد روی قلب‌تان حک می‌شود.چرا که اگر از این فرصت استفاده نکنید. اگر این روزها برای خودتان کاری نکنید، فردا هر روز حالتان بدتر از امروز خواهد بود.ولیولیولی برای رشته‌ای که رؤیای شماست. ولی برای صفی که مال شماست.که اگر رؤیایت هتل‌داری است، برایش درس بخوان. اگر رؤیایت مهندسی نفت است، برایش خیلی زیاد تست بزن. اگر عاشق باستان‌شناسی هستی، سعی کن در دانشگاه خوبی پذیرفته شوی.عزیزان آینده‌دار و نابغه من، رؤیایتان را پیدا کنید و برایش هر روز از ۱۲۰ درصد توان‌تان خرج کنید. که این روزهای پر از استرس و اندوه می‌گذرد. اجازه ندهید فردایی که قرار است سر خود را به عقب بچرخانید، جایی برای حسرت خوردن باقی گذاشته باشید.نمی‌دانید رؤیای شما چیست؟ این مأموریت ویژه و فوق‌سری شماست. شما باید پیدایش کنید.رؤیای شما آن چیزی است که برایش حاضر هستید ساعت ۳ نصف شب بیدار شوید و انجامش دهید. حاضر هستید برایش جان بکنید. همان چیزی که ته قلب‌تان صدایی می‌گوید برای این کار متولد شده‌اید.کنکور فرصت خوبی برای پیگیری رؤیاهایتان است، ولی قبل از اینکه نتیجه‌اش مهم باشد، قبل از اینکه رتبه نهایی‌اش مهم باشد، تلاش شما مهم است.اهمیتی ندارد اگر نتوانید رتبه یک کنکور باشید. چیزی که مهم است این است که وقتی رتبه خود را دیدید، بدانید که همه‌تان را برایش گذاشته بودید. که لحظه دیدن نتایج از خودتان بپرسید آیا این همه من بود؟ که اگر بود، پس شما این مأموریت را با موفقیت پشت سر گذاشتید. فارغ از عدد نهایی آن.به من اعتماد کنید. فردا بیشترین حسرت شما بابت رتبه کنکورتان نخواهد بود. بابت تلاشی خواهد بود که برای رسیدن به رؤیای خود دریغش کردید.چون من طعم این حسرت را چشیده‌ام....تمامسین . حسین . حMon, 01 May 2023 18:38:35 +0330https://virgool.ir/@m_12365376/در-ستایش-افسردگی-ادامه-بخش-پایانی-jaxfw40wgjvfشروع مطالعه از بخش قبلیاجازه دهید این‌گونه ادامه دهم.گاهی ما در زندگی خود به خودمان آسیب می‌زنیم. با رفتار و تصمیمات و تفکرات خود، خودمان را هدف می‌گیریم. فرقی نمی‌کند که می‌دانیم یا نه. گاهی این ما هستیم که مسبب همه گرفتاری‌های خودمانیم. گاهی جرم ما از همه بیشتر است. که دیگر اهمیتی ندارد اگر عالم و آدم را مقصر شرایط خود بدانیم. این چیزی از بار خطاهایمان کم نمی‌کند.گاهی این ما هستیم که به دیوار مقابل‌مان شلیک خطا می‌کنیم. این گلوله در نهایت کمانه می‌کند سمت خودمان. وقتی که این تیر به ما اصابت کرد، حالا مجروح و دردمند روی زمین می‌افتیم.خداوند می‌آید که همه چیز را درست کند. بر سر بالین مجروح‌مان حاضر می‌شود و یک پنس را به داخل زخم‌مان فرو می‌کند.ما درد می‌کشیم...پنس را داخل زخم‌مان می‌چرخاند تا گلوله را پیدا کند.ما درد می‌کشیم...مدتی طول می‌کشد و در نهایت گلوله را از بدن‌مان خارج می‌کند.ما درد می‌کشیم...روی زخم‌مان مرهم می‌گذارد و زخم را می‌بندد و ما خوب می‌شویم.حالا چرا این مثال را زدم؟ برای اینکه شاید اگر الآن زندگی‌مان دردآور است، برای این است که ما به خودمان شلیک کرده‌ایم و خداوند دارد با پنس دنبال گلوله می‌گردد تا ما را درمان کند.گاهی اوقات این دردهای زندگی، رنج قبل از خروج گلوله است. دردناک ولی لازم.این مثال افسردگی است. افسردگی یعنی همان جایی که خداوند دارد دنبال گلوله می‌گردد و ما درد داریم.خداوند در نهایت این گلوله را پیدا می‌کند و ما حال‌مان خوب می‌شود.افسردگی ما در نهایت رو به بهبودی می‌رود. چرا؟ برای اینکه طبیب این روح دردمند و مجروح، خداوند است.یکی از قوانین زندگی همین است. گاهی برای اینکه همه چیز درست شود، اول باید همه چیز خراب شود.گاهی این ما هستیم که آن‌قدر خشت به خشت زندگی‌مان را کج و سست چیده‌ایم که خداوند برای بهبود شرایط‌مان چاره‌ای ندارد جز اینکه همه چیز را تخریب صددرصدی کند.ما بر سر این ویرانی‌ها بی‌تابی می‌کنیم و خداوند را شماتت. در حالی که او تنها می‌خواهد همه چیز را درست کند.گاهی اوقات برای اینکه قلب‌مان احساسات درستی داشته باشد باید بشکند. ما دل‌شکسته و محزون، ناامید می‌شویم، در حالی که این کار برای التیام قلب‌مان بهتر است.گاهی ما رها می‌شویم. تنها و درمانده به خود می‌پیچیم، در حالی که تنها آدم اشتباهی رفته است که درستش بیاید.گاهی ما می‌بازیم. بازنده و سرافکنده دور خودمان می‌چرخیم، در حالی که این کار لطفی است به ما که بتوانیم استراتژی قوی‌تری را پیدا کنیم.گاهی از اعتماد ما سوءاستفاده می‌شود. ما بی‌پناه و ترسان به گوشه‌ای می‌خزیم، غافل از اینکه این اتفاق رخ داده است تا ما بتوانیم تکیه‌گاه مستحکم‌تری پیدا کنیم.گاهی تحقیر می‌شویم. شکسته و خجالت‌زده خود را از همه مخفی می‌کنیم. اما نمی‌دانیم که این ماجرا برای ما اتفاق افتاده است تا از درون، خود را مسلح کنیم و از خودمان آن چیزی را بسازیم که هیچ‌وقت شجاعتش را نداشته‌ایم.یادم است بچه که بودم، هر وقت مریض می‌شدم، دکتر یک شربت سفیدرنگ گچی برایم می‌نوشت. بدمزه و تهوع‌آور بود. اما همین شربت سفیدرنگ گچی بدمزه و تهوع‌آور، فاصله مریضی تا بهبودی من می‌شد.گاهی فاصله شرایط بد تا خوب زندگی ما وقایعی تلخ است. درست مانند مزه آن داروی سفیدرنگ گچی.بنابر تجربیات خودم و تا آنجایی که از تجربیات افراد دیگر مطالعه کرده‌ام، افسردگی یکی از مهم‌ترین نقاط عطف زندگی است. جایی که قبل و بعد بودنش ما فرق کرده‌ایم. پس از بهبودی یا پس از بهبودی نسبی از آن، ما شبیه قبلش نیستیم.درک این موضوع ساده است، چرا که دردها و رنج‌های زندگی، ما را عوض می‌کنند. ما بعد از آن‌ها قوی‌تر می‌شویم. قدردان‌تر می‌شویم. هدفمندتر می‌شویم و با قدم‌های استوارتری ادامه می‌دهیم.اگر از این بخش نهایی مرا همراهی کردید، خواهشم این است که لطف بفرمایید و بخش‌ها را از اول و به ترتیب مطالعه کنید. حتماً به خودتان برای بهبودی زمان بدهید و باور داشته باشید که انتهای این مسیر، ما خوب می‌شویم :)ورژن دیگر در ستایش افسردگیسین . حسین . حTue, 25 Apr 2023 15:19:48 +0330https://virgool.ir/@m_12365376/در-ستایش-افسردگی-بخش-پایانی-هویت-واقعی-افسردگی-که-کسی-نمیخواست-بدانیم-ed1apw9aiy0iروزی که نوشتن اولین بخش در ستایش افسردگی را شروع کردم، خودم مقتولش بودم. مانند کسی که در عمق ده‌متری اقیانوس دیگر قادر به حبس کردن نفس خود نبود و کم‌کم آب، تمام فضای گلویش را پر می‌کرد.همیشه با خودم فکر می‌کردم که برای نجات کسی از سقوط، باید بالای دره باشی. جایی که زیر پایت محکم است تا بتوانی از آن بالا دست کسی را هنگام سقوط کردن بگیری. این‌طور که اول باید نجات پیدا کنی که نجات دهی.یکی از درس‌های دوران افسردگی این بود که برای نجات، حتماً لازم نیست در امنیت باشی. گاهی خودت درد و خونریزی داری، ولی با همان احوال می‌روی برای مرهم گذاشتن بر جراحت‌های فرد دیگری. من، در هنگام سقوط نوشتم. راستش می‌خواستم قبل از اینکه به زمین برخورد کنم، کار مثبتی کرده باشم.دوست داشتم اگر کسی مانند من مدتی است که دم‌خور افسردگی شده است، احساس بی‌کسی نکند. بداند که تنها نیست.روزی که درباره خودکشی نوشتم، انتهای حرف‌هایم از امید گفتم. از اینکه نباید به جان خود تعرض کنیم. هر کس که نوشته‌ام را می‌خواند، فکر می‌کرد که مادربزرگی در حال نصیحت است. ولی کسی نمی‌دانست چند دقیقه قبل از نوشتن آن بخش، لبه پنجره بودم و داشتم برای پایان دادن به زندگی‌ام تصمیم می‌گرفتم.این اتفاقات، دومین تجربه من از افسردگی بود. از دفعه اول تجربیات زیادی داشتم. پس نوشتم که با هم از این تجربیات برای نجات خود استفاده کنیم.نوشتم چون ما زخم‌های روح یکدیگر را نمی‌توانیم ببینیم. که اگر دست‌مان ببرد اطرافیان‌مان متوجه می‌شوند، ولی اگر سر روح‌مان هم بریده شود کسی خبردار نمی‌شود. نوشتم که بگویم یکی از مأموریت‌های ما این است که به رنج‌های روحی یکدیگر احترام بگذاریم.اجازه دهید داستانی تعریف کنم.وقتی که در بخش خودکشی نوشتم درباره برنامه خودکشی خود حتماً با کسی حرف بزنید، چند روز بعدش وقتی که با پدرم، بیرون از خانه تنها بودم، از این برنامه با او حرف زدم. مشغول صحبت بودیم که یکی از دوست‌های پدربزرگم آمد کنار ما. آقای مسنی که روبه‌روی من نشست و شروع کرد به گپ زدن با پدرم. از بی‌خوابی‌های شبانه‌اش گله می‌کرد. می‌گفت که شب‌ها خوابم نمی‌برد. که رفته‌ام پیش دکتر و او یک خواب‌آور قوی برایم تجویز کرده است. ناله می‌کرد که بعد از خوردن این قرص، حال جسمی خوبی ندارد. تصمیم گرفته بود که خودش، دوز خواب‌آور را کمتر کند. پس از چند دقیقه با همین گله‌مندی از درد بی‌خوابی ما را ترک کرد.بعد رفتنش پدرم عمیق‌ترین جملات ممکن را به من گفت. گفت می‌دانی همه آن‌ها که پیر می‌شوند از بی‌خوابی گله می‌کنند. بی‌خوابی برای‌شان درد است. مثل همین پدربزرگ می‌روند برای درمانش و سعی می‌کنند با دارو مهارش کنند. در حالی که برای این سن، بی‌خوابی هدیه است. هدیه خداوند به افرادی که زمان زیادی در این دنیا ندارند. یک نعمت است برای‌شان که حالا که بخش زیادی از عمر خود را سپری کرده‌اند، به جای خوابیدن زمان بیشتری داشته باشند. بی‌خوابی به سراغ‌شان می‌آید که فرصت جبران داشته باشند. فرصت مطالعه بیشتر. فرصت عبادت بیشتر. فرصت بهتر شدن و نیک‌تر شدن، حالا که دارند به آخر زندگی خود می‌رسند. ولی اکثرشان از این هدیه شکایت می‌کنند.پدرم گفت گاهی چیزی که ما آن را درد می‌نامیم، نعمت است.پس، من نوشتم در ستایش افسردگی؛ چرا که افسردگی را درد روح می‌نامند، ولی بیشتر که نگاهش کنیم آن هم یک نعمت است.افسردگی می‌آید و ما را به درون خود می‌کشد. جایی که ما برای اولین بار می‌توانیم ترک‌های روح‌مان را مشاهده کنیم.افسردگی می‌آید و نقاب‌مان را از صورت‌مان برمی‌دارد تا برای اولین بار، چهره حقیقی خود را ببینیم. که چقدر خسته است. چقدر رنجور و شکسته است. چقدر این منی که می‌بینم نیاز به مراقبت دارد. چقدر نیازمند توجه است. چقدر گناه دارد. چقدر نیازمند حمایت است.افسردگی می‌آید تا درز و شکاف‌های روح‌مان را به روی‌مان بیاورد. جایی که ما با احساسات حقیقی خود، بدون هیچ تحریفی روبه‌رو می‌شویم. که چقدر کینه و خشم در دل‌مان است. که چقدر تنهاییم و شاید همدم می‌خواهیم. که چقدر رها شده‌ایم یا خودمان را رها کرده‌ایم.افسردگی می‌آید و موقع فرار، یقه‌مان را از پشت می‌گیرد که صبر کن! تا کجا می‌خواهی از اشتباهاتت و ترس‌هایت فرار کنی. افسردگی ما را در مقابل چیزهایی قرار می‌دهد که تمام عمر در حال فرار از آن‌ها بوده‌ایم.افسردگی می‌آید و یک فیلتر جلوی چشم ما می‌گذارد. جایی که برای اولین بار چهره واقعی اطرافیان‌مان را می‌بینیم. که چقدر آن خانواده‌ای که دوستش ندارم، دوستم دارند. یا که چقدر آن آدمی که فکر می‌کردم مال من است، مال من نیست. که چقدر برخلاف آنچه تا الآن قبول داشتم، مناسب من نیست. که چقدر نیاز است که رهایش کنم تا برود. حتی اگر قلبم شکسته شود. این بهتر است تا بودن در کنار کسی که هم‌قد و اندازه قلب من نیست.افسردگی می‌آید و سرعت زندگی‌مان را آهسته‌تر می‌کند. جایی که در لابه‌لای این تصاویر آهسته، قوی‌ترین ادراکات زندگی خود را تجربه می‌کنیم.افسردگی می‌آید و مانند معلم‌های سخت‌گیر به طرف‌مان گچ پرتاب می‌کند که حواست را جمع کن. جمع خودت، جمع زندگی‌ات.افسردگی می‌آید تا درس‌هایی را به ما بدهد که تا قبل آن باید یاد می‌گرفتیم و نگرفتیم.او می‌آید که ما را متوجه کند. متوجه چیزهایی که باید تغییر کنند و ما با همه سختی باید تغییرشان دهیم.می‌آید که توجه ما را به چیزهایی جلب کند که مدت‌ها متوجه آن‌ها نبوده‌ایم.می‌آید و ما را کشان‌کشان جلوی آینه می‌برد. جایی که برای اولین بار می‌فهمیم چقدر با آن کسی که در آینه است بیگانه‌ایم. چقدر دوستش نداریم. چقدر از ظاهرش ایراد می‌گیریم. او می‌آید که ما را کمک کند خودمان را بغل کنیم. که پادرمیانی کند که با خودمان آشتی کنیم. که یادآوری کند ما فقط خودمان را داریم، پس باید خودمان را دوست بداریم.افسردگی سخت است، درست. تلخ است، درست. گاهی زشت است، درست.افسردگی کمی بی‌رحم است، درست. سخت‌گیر است، درست. دوز ماندگاری‌اش طولانی است، درست.ولی دقیق‌تر که نگاهش کنیم مهربان هم هست. دلسوز هم هست. غمخوار هم هست.ادامه بخش پایانیورژن دیگر در ستایش افسردگیسین . حسین . حTue, 25 Apr 2023 15:08:08 +0330https://virgool.ir/@m_12365376/در-ستایش-افسردگی-بخش-بیست-و-سوم-درمان-افسردگی-با-قلم-و-کاغذ-qbfinrvu931pبیایید از عنوان این بخش که آمیخته به بزرگ‌نمایی است بگذریم. موضوع این قسمت درباره تأثیر نوشتن در التیام رنج‌های روحی است.نوشتن نه به معنای مهارت خاص در نویسندگی. همه ما قرار نیست قلمی مانند عرفان نظرآهاری یا حسین وحدانی داشته باشیم. نوشتن به معنای اسیر کردن کلماتی که می‌خواهند ما را اسیر کنند. یعنی شکار چیزی که ما طعمه او هستیم. بله، کلمات!در دوران افسردگی، ذهن‌مان ممکن است تحت اشغال همین کلمات باشد. انگار درون سرمان رادیو روشن کرده‌اند. هر موجی را که عوض می‌کنیم، گوینده‌ای با صدایی رسا در حال بیان سرخط اخبار ویرانی ماست. یک سری کلمه به وحشیانه‌ترین شکل ممکن در ذهن‌مان می‌تازند. که:اینجا آخرشههمه‌چی تموم شدتو مقصریتو دیگه تنهاییهیچ‌کس تو رو نمی‌خوادتو دیگه مهم نیستیاینا می‌خوان اذیتت کننخدا کجاست اصلاً؟تو بدبختیزندگیت همینهدرست نمی‌شهتو باختیالآن آخر خطیبین همه این تو بودی که ضرر کردیچرا این‌طوری کردی؟چرا اون‌طوری کردی؟تو هیچ‌وقت بخشیده نمی‌شیچیزی که خرابش کردی دیگه درست نمی‌شهدارن بهت دروغ می‌گنمی‌خوان بهت آسیب بزننحتماً یه چیزی هست که تو نمی‌دونیقراره یه اتفاق بد بیفتهآینده چقدر تاریکهقراره یه خبر بد بشنویاون می‌خواد تو رو ترک کنهتو قراره تا آخر عمر قلبت شکسته باشهحتماً تو یه کاری کردی که اون باهات این‌طوری رفتار کردهشاید اگه این کار رو نمی‌کردی هیچ‌وقت این‌طوری نمی‌شدوووواین کلمات مثل نازی‌ها به سراسر ذهن‌مان حمله همه‌جانبه می‌کنند. حالا راهکاری که از همه در این مواقع می‌شنویم چیست؟ بله؛ مثبت‌اندیشی!یعنی همین هنگام که این کلمات منفی در سرمان می‌چرخند، ما بیاییم یک سری کلمه مثبت را در سر خود آزاد کنیم. ذهن‌مان می‌شود شبیه مهدکودک. هر جایی یک مشت کلمه در حال شلوغ‌کاری هستند. خب، این‌گونه که در انتها سرسام می‌گیریم.پس راهش این نیست. راهش یک تکه کاغذ و یک قلم است و دستی که قرار است بنویسد.ذهن ما یک فضای بی‌انتهاست. یک محدوده وسیع که ته ندارد. لااقل ما قادر به درک ته آن نیستیم. کلمات، وقتی که در ذهن ما هستند، یک فضای بی‌انتها برای جولان دادن دارند. برای همین قدرت‌شان زیاد است. برای همین کلمات منفی در ذهن‌مان امپراطوری راه انداخته‌اند. راه سقوط این امپراطوری، نوشتن این کلمات روی کاغذ است. چرا که با این کار، ما این کلمات را از فضای نامحدود ذهن‌مان روی یک تکه کاغذ دوبعدی و محدود می‌آوریم. حالا ما امپراطور این کلمات هستیم. می‌توانیم بعد نوشتن‌شان آن‌ها را پاره کنیم. می‌توانیم آتش بزنیم. می‌توانیم مچاله کنیم و در سطل زباله بیندازیم. یک استراتژی فوق‌هوشمندانه.پس یک کاغذ برمی‌دارم و روی آن می‌نویسم "من تنهام و هیچ‌کس من رو دوست نداره".یا می‌نویسم "من نگرانم و احساس می‌کنم اتفاق بدی قراره بیفته". یا شاید می‌نویسم "من یه بزدل دست‌وپاچلفتی هستم که هیچ کاری ازم برنمیاد". یا "من از فلانی متنفرم و ای کاش به زمین گرم بخوره و هوا بره (بعدش هم ندونه تا کجا بره)".یا هر جمله‌ای که در ذهن شماست. شاید فکر می‌کنید خیلی تحت فشار و بی‌پناهید. یا شاید خیانت دیده‌اید و خیلی دل‌شکسته‌اید. یا که دلتنگ هستید و آسیب دیده‌اید.همه این‌ها را، با لحن خودتان روی کاغذ بنویسید. از نوشتن آن‌ها خجالت نکشید. این کاغذ و این قلم دوستان رازداری برای شما هستند. هر چیزی که در ذهن‌تان مشغول شلوغ‌کاری است را بنویسید. مهم نیست که خط‌تان چطور است. پر از خرچنگ و قورباغه بنویسید. مهم نیست اگر از نظر نگارشی درست نیست. پر از غلط املایی و نگارشی بنویسید. اصلاً این کلمات منفی لیاقت‌شان همین است. ما که قرار نیست برای نوشتن از این‌ها جایزه نوبل ادبیات را بخواهیم.درباره هر چیزی که شما را آزار می‌دهد بنویسید. از رفتار همسرتان تا صدای چک‌چک شیر آب حمام که مدت‌ها است خراب است. از بد مزه بودن غذای امروزتان تا لحن رئیس‌تان وقتی که مشغول صحبت با شما بود. هر چیزی که باعث آزار شما شده است را روی کاغذ گیر بیندازید.در نهایت برای‌شان تصمیم بگیرید. می‌خواهید کاغذ را خاکستر کنید. یا اگر دوست دارید پاره‌اش کنید. یا نه، اگر خوشتان می‌آید خیسش کنید یا مچاله‌اش کنید.تصمیم با شماست.پس از مدتی که این کار را کردید و آشفتگی ذهن‌تان از بین رفت، حالا مهندسی معکوس کنید این فرایند را.چطور؟ این‌گونه که حالا روی کاغذ جملات نیک و زیبا برای خودتان بنویسید.آروم باشدرست می‌شهتو تلاشت رو کردیبه خودت زمان بدهاینجا همه چیز آرومهاز چی می‌ترسی؟ هیچ‌وقت اتفاق نمی‌افتهتو در امانیکسی بهت آسیب نمی‌زنهتو زیبایی. هر کسی غیر از این بهت گفته دروغ‌گو بودههمه چیز تحت کنترلهتو خدا رو داری. تا خدا هست ترس چرا؟خدا هنوز دوستت دارهتو هنوز اول راهیهنوز جوونیتو می‌تونیهیچ‌کس به اندازه تو نمی‌تونه خوب این کار رو انجام بدهوووو هر چیزی که به شنیدن آن نیاز دارید را بنویسید. از خودتان به خودتان. با لحن دوستانه و حمایتگر بنویسید. و سعی کنید به این کلمات نیک باور داشته باشید. چرا که همه‌اش درست است. راست است. حقیقت است. چون شما لایق شنیدن این کلمات هستید.ادامه دارد...ورژن دیگر در ستایش افسردگیسین . حسین . حTue, 18 Apr 2023 10:46:35 +0330https://virgool.ir/@m_12365376/در-ستایش-افسردگی-بخش-بیست-و-دوم-وقتی-که-باید-سناریو-را-تغییر-دهیم-qnyg1l4wjlxmاصطلاح از صفر شروع کردن را بارها شنیده‌ایم. ولی گاهی واقعیت زندگی ما فاصله دوری با این اصطلاحات دارد. که گاهی ما در صفر نیستیم که بخواهیم از صفر چیزی را شروع کنیم. ما در طبقه منفی هستیم.نکته ماجرا این است که ما هیچ‌گاه این فاصله را تا زیر صفر، یک‌نفس طی نمی‌کنیم. یعنی ناگهانی نابود نمی‌شویم. ناگهانی همه چیزمان را نمی‌بازیم. یک‌دفعه به طبقه منفی پرتاب نمی‌شویم. ما تدریجی به صفر و پایین‌تر از آن می‌رسیم. و ناگهان به خودمان می‌آییم و می‌بینیم که جایی که هستیم چقدر وحشتناک است. چقدر هیچ چیزی اطراف‌مان درست نیست. جای خودش نیست. که چقدر ما درست نیستیم. یا که در جای درستی نیستیم.مثلاً ما هیچ‌گاه در یک شب به ده کیلو اضافه‌وزن نمی‌رسیم. این، یک فرایند تدریجی حاصل از سبک زندگی ناسالم ما است ولی یک شب که خودمان را جلوی آینه می‌بینیم تازه متوجه آن می‌شویم.یا مثلاً رابطه ما در یک شب نابود نمی‌شود. این هم حاصل اتفاقات تدریجی و مخفی است. اتفاقات پنهانی که آهسته‌آهسته بدون اینکه متوجه شویم ما را از چیزی که می‌خواستیم دور می‌کند. ولی در یک شب متوجه می‌شویم که چقدر قلب‌مان شکسته است و چقدر در این رابطه آسیب دیده‌ایم یا آسیب زده‌ایم. و حالا در یک شب همه چیز تمام می‌شود.یا اینکه ما هیچ‌گاه در یک چشم به هم زدن افسرده نمی‌شویم. افسردگی حاصل اجی‌مجی‌لا‌ترجی نیست. افسردگی، ناگهانی در زندگی ظاهر نمی‌شود. این هم برخلاف آنچه فکر می‌کنیم، تدریجی است.تدریجی از ترک‌ها و خرده‌ترک‌های روح‌مان. تدریجی از انباشت قطره‌قطره افکار منفی‌مان. تدریجی از کلمه‌به‌کلمه حرف‌های ناگفته‌مان. تدریجی از قطره‌قطره اشک‌های نریخته‌مان.تدریجی از مثقال‌به‌مثقال عقده‌ها و کدورت‌ها و آسیب‌ها و شکست‌ها و نرسیدن‌هایمان.ما فقط در لحظه‌ای متوجه بودنش می‌شویم. مثل برگ‌های پاییزی که تدریجی و دانه‌دانه روی سرمان می‌افتند و ما به ناگهان متوجه می‌شویم که زیرشان دفن شده‌ایم.پس اگر این ابتلا، تدریجی است؛ التیام آن نمی‌تواند ناگهانی باشد. این بهبودی هم به صورت تدریجی حاصل می‌شود.همان‌گونه که نمی‌توان در یک روز ۱۰ کیلو از وزن‌مان را کم کنیم یا در یک روز، مشکلات یک رابطه چندساله را حل کنیم در یک روز هم نمی‌توانیم افسردگی را از زندگی خود به بیرون پرت کنیم. ما زمانی تدریجی می‌خواهیم.ما هیچ‌گاه ناگهانی به زیر صفر نرسیده‌ایم که بخواهیم ناگهانی از زیر صفر به بالا خودمان را بکشیم. پس اگر سناریوی فعلی زندگی‌مان بسیار غمگین و دردناک است. اگر در این سناریو، ما نقش اول یک زندگی تراژیک هستیم و بازنده و خودباخته و ناامید و بی‌پول و... و... و... می‌توانیم همه چیز را تغییر دهیم. اینکه فکر می‌کنیم نمی‌شود یا از ما گذشته است، برای این است که می‌خواهیم به سرعت نور اتفاق افتد. که مثلاً من می‌خواهم از صفر یا زیر صفر شروع کنم. یا دوباره از صفر و طبقات زیر آن شروع کنم. پس، فردا باید همه چیز درست شود. فردا اگر نه، پس‌فردا. پس‌فردا اگر نه پس هیچ‌وقت. هیچ‌وقت قرار نیست چیزی عوض شود.ولی بیایید قبول کنیم که خواسته زیادی است. ما برای تغییر این سناریو، چوب دستی هری پاتر را نداریم. ما قرار است با دست خالی، زندگی‌ای که مدت‌هاست رهایش کرده‌ایم تا به اینجا برسد را اصلاح کنیم.مثلاً اگر مدت‌هاست شب‌ها رفتاری مانند جغد داریم. که تا دیر وقت بیداریم و سرمان در گوشی‌هایمان است (این جمله با لحن مادرها خوانده شود). اگر الگوی منظمی برای خواب‌مان نداریم. نمی‌توانیم همین امشب ساعت ۱۰ شب بخوابیم و فردا مثل فیلم‌های انگیزشی ساعت ۵ صبح بیدار شویم.ما باید کم‌کم، آهسته و پیوسته خودمان و زندگی‌مان را اصلاح کنیم.اینکه اگر همین الآن، همین حالا، تصمیم بگیریم که فقط یک درجه، فقط و فقط یک درجه نوک پای‌مان را به طرف زندگی‌ای سالم، رابطه‌ای سالم، ذهنی سالم و جسمی سالم بچرخانیم. سال بعد، ما در مثبت صد هستیم نه زیر صفر.بیایید سال بعد، یکدیگر را در طبقه مثبت صد ملاقات کنیم و یادمان بیاید که مدت‌ها قبل در یکی از این طبقات منفی فکر می‌کردیم هیچ‌وقت چیزی بهتر نمی‌شود.ادامه دارد...ورژن دیگر در ستایش افسردگیسین . حسین . حSun, 16 Apr 2023 10:41:57 +0330https://virgool.ir/@m_12365376/در-ستایش-افسردگی-بخش-بیست-و-یکم-تا-پایان-وقت-قانونی-نباید-بری-v4xqgjf4fehpدیروز یکشنبه بود. روز زشت و بدترکیب هفته. البته برای من. چون من یکشنبه‌ها کلاس تربیت بدنی دارم. درس تربیت بدنی تنها درسی بود که در دانشگاه، آن را افتادم. آن هم با نمره صفر. فکرش را بکنید، تمام درس‌های تخصصی را با گودرت پاس کنی و یک درس تک‌واحدی را با ذلت صفر بگیری.دیروز هم یکی از همین یکشنبه‌های دوست‌نداشتنی بود. خبر بدتر از آن هم این بود که من از تمام غیبت‌های این درس استفاده کرده بودم و دیگر این کلاس، جای پیچاندن نداشت. به ناچار در سالن ورزشی دانشگاه حاضر شدم. استاد با تأخیر زیاد آمد و شروع کرد به گرفتن آمار بچه‌ها که چه کسی حاضر و چه کسی غایب؟و کلاس رسماً شروع شد. راستش را بخواهید این دروس، بهشت برون‌گراها هستند. همان دانشجوهای پر از انرژی که از شلوغ‌کاری در کلاس لذت می‌برند و استاد، نام آن‌ها را قبل از بقیه یاد می‌گیرد و می‌آیند که به جای استاد تمرینات گرم کردن بدهند. همان‌ها که سرگروه می‌شوند و می‌آیند که تیم تشکیل دهند. و صدالبته جهنم درون‌گراهایی چون من. همان‌ها که گوشه سالن در سکوت مطلق ایستاده‌اند و با خجالت لباس‌های ورزشی به تن می‌کنند و با هیچ‌کس حرف نمی‌زنند. راستش ما را در این کلاس هیچ‌کس نمی‌شناسد و هیچ‌کس با ما تیم نمی‌شود.خلاصه که کمی از تربیت کردن بدن‌مان که گذشت، استاد گفت یک بازی انتخاب کنید که توپ بخواهد. همان برون‌گراهای کلاس، وسطی را انتخاب کردند و آمدند که یارکشی کنند. من آخرین نفر شدم که کسی مرا به تیمش دعوت نکرد. خودم را قاطی یک گروه کردم و بازی شروع شد.کمی از بازی گذشت که توپ بین آن‌همه، آمد سراغ من. توپ را برداشتم که یکی را بزنم، به طرز خجالت‌آوری از دستم افتاد. صدای خنده‌های ریز و درشت همه را می‌شنیدم. و پچ‌پچ‌هایی که دوست ندارم به محتوای آن فکر کنم. یکی از همان برون‌گراهای آن وسط، بلند داد زد که پرتابت خیلی تأثیرگذار بود. و من طعم لزج تحقیر را زیر زبانم حس می‌کردم.چند دقیقه بعد یکی هم مرا با توپ زد و من با خوشحالی از زمین به بیرون خزیدم. دوست داشتم از آنجا فرار کنم اما نمی‌شد. برای اینکه غیبت نخورم مجبور بودم تا پایان وقت، سر کلاس باشم.در همان دقایقی که از بیرون زمین، به عنوان یک بازنده به بچه‌ها نگاه می‌کردم؛ یک چیزی را یافتم.که زندگی چقدر شبیه همین جمع است.گاهی اوقات در شرایطی هستیم که دوست داریم از آن فرار کنیم. شرایطی که در آن، ما بازنده‌ایم. ما تحقیر شده‌ایم. شرایطی که کسی ما را نمی‌خواهد. در یارکشی، آخرین نفر شده‌ایم. یار اضافه. مهره سرباز شطرنج.گاهی دوست داریم از زمین بازی فرار کنیم. چون درهم‌شکسته‌ایم و پشت سرمان صدای خنده و پچ‌پچ است.ولی نمی‌شود. مجبوریم که تا پایان وقت قانونی در آنجا باشیم. هرچقدر هم که نخواهیم. و این طبیعت زندگی است. که ما قادر به ترک شرایط دوست‌نداشتنی نیستیم. که عقربه‌های ساعت با همان ریتمی که در لحاظ خوش می‌گذرند در ناخوشی‌ها هم می‌گذرند. و ما باید ثانیه‌های ناخوشی را هم بگذرانیم.برای افسردگی نیز هم. در افسردگی هم بازی همین است. اینکه باید تا پایان وقت قانونی در میدان بمانیم. اینکه گاهی فرار کردن از دردهایمان، آن‌ها را محو نمی‌کند. آن‌ها پررنگ‌تر و درشت‌تر ما را دنبال می‌کنند. اینکه گاهی به جای فرار، باید قرار داشته باشیم. به جای قایم‌باشک‌بازی، با دردهایمان رخ‌به‌رخ شویم. و زل بزنیم به چشم‌شان. محکم و یاغی.اینکه بیایید فرار کردن هیچ‌وقت انتخاب‌مان نباشد.ادامه دارد...ورژن دیگر در ستایش افسردگیسین . حسین . حMon, 10 Apr 2023 15:18:53 +0330https://virgool.ir/@m_12365376/در-ستایش-افسردگی-بخش-بیستم-بابت-افسردگی-سپاس-گزارم-uq2iq3t3mjltدر چند بخش گذشته درباره نقش کلمات در درمان افسردگی نوشتم که آن را می‌توانید در اینجا مطالعه کنید. در دوران افسردگی بین قشون کلمات، یک واژه اصلاً وجود خارجی برای‌مان ندارد. انگار مغزمان قادر به چینش حروف برای ساخت همچین کلمه‌ای نیست. چرا که نمی‌توانیم حسش کنیم، پس آن را به زبان نمی‌آوریم. آن واژه، سپاس‌گزاری است.در دوران افسردگی عملاً چیزی برای تشکر کردن از زندگی نداریم. که مثلاً ممنونم که حالم خراب است؟ متشکرم که داغونم؟ سپاس‌گزارم که زندگی پایش را روی استخوان حنجره‌ام گذاشته است؟برعکس؛ در این دوران یک لیست چند ده صفحه‌ای داریم از نارضایتی‌ها. هر ثانیه در ذهن‌مان چندین مورد به این لیست اضافه می‌شود. حالا بیا و بین این حجم از چیزهایی که دوست‌شان نداریم دنبال دلایل سپاس‌گزار بودن بگرد. اگر پیدا کردی، سلام من را هم به آن‌ها برسان.اصطلاح دیدن نیمه پر لیوان را که شنیده‌اید؟ اصطلاحی بسیار لوس و کلیشه‌ای. که اصلاً کدام لیوان؟ کدام نیمه؟ کدام پر (نیمه پر منظورم است)؟ولی در این میان یک چیزی درست نیست. اینکه قدردانی را برای‌مان بد جا انداخته‌اند. ما تصور درستی از آن نداریم. ما آن را اشتباه فهمیده‌ایم.اکثریت فکر می‌کنیم تشکر کردن یک پاسخ است به لطفی که دریافت می‌کنیم.این کار را برایم انجام می‌دهی؟_ بلهممنونمشاید این فرمول و مکانیزم در مراودات روزمره طبیعی و درست باشد. ولی در رابطه ما با جهان اطراف‌مان، در رابطه ما با زندگی‌مان و در رابطه ما با خدایمان نه طبیعی است و نه درست.من یکی از طرفدارهای دکتر جو دیسپنزا هستم. مردی که معنویت را با علم و عقل توجیه می‌کند. مردی که دانش را ترویج می‌کند، نه خرافات را.کتاب‌های ایشان پر است از علم. از طب و فیزیک تا دانش کیهان‌شناسی. و او از همین مسائل علمی که ما فکر می‌کنیم در تضاد با قوانین معنوی است برای‌مان معنویت را توجیه می‌کند.برای اولین بار در یکی از کتاب‌های ایشان با فلسفه سپاس‌گزاری آشنا شدم. که قدردانی تنها یک پاسخ مودبانه به الطاف دیگران نیست. یک قانون معنویت است. یک راه نجات. یک معجزه بزرگ.که قدردان بودن در زندگی، باعث انسجام امواج و فرکانس مغزی می‌شود. سطح ارتعاش کوارک‌ها (ذرات نوسان‌کننده از انرژی که سازنده پروتون‌ها و نوترون‌ها هستند) را بالا می‌برد.که انسان‌های قدردان سیستم عملکردی جسمی و روانی بهتر و سالم‌تری دارند.و همه این‌ها با آزمایش‌های فراوان تیم پزشکی ایشان بر روی مغز طیف وسیعی از افراد اثبات شده است.حالا این‌ها چه ربطی به درمان افسردگی دارد؟ عرض می‌کنم.در دوران افسردگی به علت حجم درد و رنج‌های روحی و روانی، امواج مغزی افراد به هم می‌ریزد. چند وقت پیش درباره نتیجه یک تحقیق می‌خواندم که بیان می‌کرد گاهی مغز افراد افسرده نسبت به افراد سالم در برخی قسمت‌ها تحلیل می‌رود.در این دوران ما در جدالی نفس‌گیر با زندگی هستیم. که اگر در بین راند‌های این مسابقه کسی بیاید و بگوید که تو باید در زندگی‌ات قدردان باشی، با مشت به فک او می‌زنیم.ولی بیایید و به حرف این شخص گوش کنیم. که ما باید در زندگی قدردان باشیم. این یک باید است، نه اختیار. اجرای این قانون معنوی به مرور زندگی ما را نجات می‌دهد.که خیلی اوقات ما یک چشم‌بند مانند دزدان دریایی زده‌ایم و با یک چشم، فقط نداشته‌ها را می‌بینیم.برای بهبودی باید این چشم‌بند را برداریم. مثل شرلوک هلمز یک ذره‌بین دست‌مان بگیریم و برویم بین نداشته‌هایمان دنبال دلایل قدردانی بگردیم.و هر روز دلایل قدردانی خود را از خداوند، از جهان و از زندگی‌مان بنویسیم. زیرا نوشتن، دوپینگ کلمات است.شاید در روز اول این لیست قدردانی یک مورد داشته باشد:که خدایا بابت اینکه انگشتانی دارم که با آن‌ها می‌توانم بنویسم، ازت ممنونم. (چرا که همه ما حداقل انگشت که داریم.)شاید در روزهای بعد به این لیست تنها یک مورد اضافه شود:که خدایا بابت اینکه چشمانی برای دیدن دارم ازت ممنونم.یا از اینکه توان راه رفتن دارم از تو سپاس‌گزارم.یا مثلاً برای اینکه می‌توانم غذا بخورم خیلی متشکرم. (برخی بیماری‌ها، خوردن یک سری از غذاها را برای‌مان حسرت می‌کند.)یا چه می‌دانم؟ مثلاً برای اینکه شارژ گوشی‌ام ۹۸ درصد است ممنونم.و مواردی این‌چنینی. همین مسائل ریزه‌میزه که به چشم‌مان نمی‌آید ولی نعمت است که ما داریم و خیلی‌ها ندارند.حتی؛ حتی در ابتدا لازم نیست در درون خود احساس قدردانی عمیقی داشته باشیم. نه ابداً! در ابتدا شاید نوشتن این قدردانی‌ها برای‌مان فاقد هرگونه احساس سپاس‌گزاری باشد ولی همین هم یک شروع ماورایی است.من از حدود سه هفته پیش از همین‌جا شروع کردم. از همین‌که بابت داشتن تختی برای خوابیدن سپاس‌گزارم. و الآن لیست قدردانی‌هایم در یک صفحه جا نمی‌شود. برای همین اعتماد شما را برای ورود معجزه سپاس‌گزاری به زندگی‌تان می‌خواهم.سپاس‌گزاری یکی از قوی‌ترین احساساتی است که زورش به افسردگی می‌رسد.ادامه دارد...ورژن دیگر در ستایش افسردگیسین . حسین . حThu, 06 Apr 2023 11:37:08 +0330https://virgool.ir/@m_12365376/در-ستایش-افسردگی-بخش-نوزدهم-چگونه-این-جام-زهر-را-با-شکوه-سر-بکشیم-yxt8nmgvy5q3در بین این نوزده بخش، نوشتن این بخش از همه برایم دشوارتر بود. چرایی آن را در ادامه می‌گویم.باری، اجازه دهید این‌گونه شروع کنم. در دوران مدرسه چه چیزهایی یاد گرفتیم؟ یا بهتر است بگویم چه چیزهایی را باید یاد می‌گرفتیم. از پیدا کردن x ولگرد بین اطلاعات مسئله تا اثبات اینکه چرا مثلث، مثلث است و دایره نیست. یا اینکه چرا دایره نیست. از حفظ کردن اینکه شاعر منظورش در اینجا از این، این نیست و آن است. که این عشق، عشق آسمانی است و حال آنکه خود شاعر هم گردن نمی‌گرفت آن را. از حفظ کردن ستون‌های عمودی و افقی جدول تناوبی و موازنه کردن یک مشت کربن و اکسیژن و نیتروژن نامتوازن.در تمام این سال‌ها، لابه‌لای همه این زنگ‌های درس و مشق و تکلیف، هیچ‌کس به ما یاد نداد چطور با رنج‌هایمان کنار بیاییم. چطور بعد از اینکه زمین خوردیم و زانوهایمان نابود شد دوباره سر پا شویم. هیچ‌کس به ما نگفت چطور با غم‌ها و ترس‌هایمان روبه‌رو شویم. چطور زندگی کنیم. چطور خوب زندگی کنیم. چطور با وجود وسعت دردها باز هم خوب زندگی کنیم.مغز ما پر شد از فرمول شیمیایی و فرمول ریاضی و فرمول فیزیک. در حالی که مشکلات ما در زندگی به اندازه پیدا کردن x ولگرد، آسان نبود و بین این‌همه اطلاعات کذایی و اضافه و مزاحم، هیچ فرمولی برای حل مشکلات‌مان نداشتیم.ما بزرگ شدیم. همه درس‌های مدرسه از یادمان رفت. که الآن چه کسی به یاد دارد که اتحاد مزدوج که بود و چه کرد؟ که دیگر چه کسی یادش است که تفاوت وزن و جرم فلان وزنه در یک آسانسور، آن هم روی کره ماه چه تفاوتی دارد؟ ولی از زندگی درس‌هایی گرفتیم که تا لحظه ملاقات فرشته مرگ در خاطرمان خواهد بود. و ما آسیب دیدیم. عقب ماندیم و نتوانستیم. شاید چون به جای دانستن قوانین زندگی، قوانین نیوتن را یاد گرفتیم.نمی‌گویم درس خواندن بد است. نه، خوب است. من همین حالا هم محصل هستم. ولی این درس خواندن همه چیز نبود. شاید خیلی اوقات، هیچ چیز نبود.ما بلد نشدیم چطور با رنج‌هایمان کنار بیاییم. یاد نگرفتیم چطور درد بکشیم. چطور تاب بیاوریم و چطور زنده بمانیم.نمی‌خواهم بگویم من این‌ها را بلد هستم. نه. ابداً!من هم خیلی اوقات در برابر رنج‌هایم فرومی‌ریزم. آن‌قدر که باد می‌تواند خرده‌هایم را با خود ببرد. ولی درباره تحمل رنج‌ها یک چیزی را می‌دانم. تا زمانی که رنج‌هایمان بی‌معنی است، در برابر آن‌ها فرومی‌ریزیم. آن‌قدر که باد خرده‌هایمان را با خود می‌برد.اینکه در پس رنج‌هایمان باید معنای قوی‌ای باشد. رنجِ بی‌معنی، تحمل‌ناپذیر است. اینکه رنج کشیدن باید چرایی داشته باشد. یک چرایی قوی. آن‌قدر که زورش به زور رنج‌ها بچربد.کتاب انسان در جست‌وجوی معنا که در بخش‌های قبل معرفی‌اش کردم، همین را می‌گفت.در بخشی از این کتاب، داستان مردی روایت شد که دختر کوچکش را از دست داده بود و در برابر این رنج، ویران شده بود. البته این مرد انسان نیکی نبود. او برای تحمل این رنج یک معنا پیدا کرد. اینکه دخترش در بهشت است و او زنده مانده است تا انسان نیکی شود و کارهای نیک کند که روزی او را در بهشت ملاقات کند. یک معنای باشکوه برای تحمل رنجی تحمل‌ناپذیر.مثل این است که به ما بگویند همین حالا بلند شو و تا شهر مجاور بدو و به آنجا که رسیدی یک مشت خاک از روی زمین بردار و بدون استراحت برگرد؛ مسلماً این کار را نمی‌توانیم. ولی اگر به ما بگویند با این کار و با این یک مشت خاک، جان چندین نفر را نجات می‌دهی، حالا می‌توانیم کاری کنیم. چون برای این کار سخت، یک معنی قوی داریم.البته همه این‌ها گاهی به کلام ساده است. نمی‌خواهم با کلمات بازی-بازی کنم. شاید اگر من هم متحمل همچین رنجی شوم، خاکستر شوم ولی به نظرم بسیار درست است. داشتن یک نیروی درونی قوی، ما را قوی می‌کند. نه فقط برای تحمل رنج‌هایمان، ما برای زندگی کردن هم معنا می‌خواهیم. چرایی می‌خواهیم. اینکه چرا امروز زنده‌ام؟ چرا دیشب روح من، دوباره به جسم من بازگشت؟ اینکه چرا این قلب نایستاد؟ ما برای زیستن هم معنا می‌خواهیم و آنهایی که معنای تپیدن هرروزه قلب خود را یافته‌اند، عشق و صلح و تعادل بیشتری را در جهان هستی تجربه می‌کنند.واقعاً به امتحانش می‌ارزد. بیایید رنج‌هایمان را معنادار کنیم. بیایید داشتن نبض‌مان را معنادار کنیم. بیایید سر دربیاوریم که چرا بین همه انسان‌هایی که دیشب این دنیا را ترک کردند، ما ماندیم؟ و اینکه چرا ما؟ چرا ما ماندیم؟پیدا کردن چرایی تحمل رنج‌ها، به ما قدرت چگونه انجام دادنش را می‌دهد.اینکه اگر برای سر کشیدن جام شوکران، معنای باشکوهی داشته باشیم آن را باشکوه سر می‌کشیم.ادامه دارد...ورژن دیگر در ستایش افسردگیسین . حسین . حWed, 29 Mar 2023 08:44:51 +0330https://virgool.ir/@m_12365376/در-ستایش-افسردگی-بخش-هجدهم-بزرگ-ترین-معتمد-دوران-افسردگی-wqrq2uyyeeceدر این بخش می‌خواهم درباره یکی دیگر از مرهم‌های افسردگی بنویسم.زمانراستش را بخواهید گاهی تحمل زمان سخت است. انگار که به پای عقربه‌های ساعت زنجیر فولادی وصل کرده‌اند. هر عقربه جان می‌کند که حرکت کند.گاهی اوقات ما گرفتار روزها و شب‌های کش‌دار هستیم. انگار یک نفر دارد این بازه زمانی را با دستش می‌کشد که طولانی شود.گاهی این ۲۴ ساعت برای‌مان اندازه ۳۶۵ روز یک سال، ماجرا برای چشیدن دارد.گاهی همین گردش ساعات یک گرداب می‌شود. که ما گرفتار آن، به دور خود می‌چرخیم. آن‌قدر که بعدش سرگیجه بگیریم و تا ساعت‌ها در گوشه‌ای بالا بیاوریم.گاهی زورمان به ساعت‌هایمان نمی‌رسد. او جلو می‌رود، ما نمی‌توانیم. او حرکت می‌کند، ما نمی‌توانیم. او به پیش می‌رود، ما نمی‌توانیم. انگار که با آخرین دانه جان خود روی زمین افتاده‌ایم و حرکت ماه و خورشید را می‌بینیم.گاهی اوقات دلم می‌خواهد زمان را متوقف کنم. از این ۲۴ ساعت، یک شکاف پیدا کنم و از آن شکاف به بیرون بروم. جایی که بعد از ساعت هفت، دیگر هشتی نباشد.گاهی اوقات دلم می‌خواهد جلوی سرعت زمان را بگیرم. عقربه‌ها را متقاعد کنم که کمی آهسته‌تر. اینجا منی هست که زورش به زندگی با این سرعت نمی‌رسد.می‌خواهم بگویم این کلنجار رفتن‌ها با زمان در دوران افسردگی، شاید هم در بسیاری از دوران‌های زندگی، بسیار طبیعی است.ولی همین زمان، همین عقربه‌هایی که دوست داریم برویم با مشت به صورت‌شان بزنیم که کمی آهسته‌تر حرکت کنند؛ یا همین عقربه‌هایی که گاهی دلمان می‌خواهد یقه‌شان را بگیریم و روی زمین کشان‌کشان ببریم‌شان که زودتر حرکت کنند، مرهم‌های ما هستند.گاهی تنها معتمد ما هستند و ما باید برای درمان افسردگی به قدرت‌شان اعتماد داشته باشیم.گاهی رنج‌هایی پایشان به زندگی ما باز می‌شود که هیچ راه نفوذی ندارند. که تنها سلاح ما برای تعدیل آن‌ها همین گذر زمان است.زمان هرچقدر که گاهی لج‌مان را درمی‌آورد ولی یکی از بزرگ‌ترین التیام‌دهندگان رنج‌های ماست.یک جمله‌ای هست که می‌گوید زمان خودش همه چیز را درست می‌کند. زمان به‌راستی قدرت همچین کاری را دارد.زمان، گنجایش قفسه سینه‌مان را برای تحمل رنج‌ها زیادتر می‌کند.زمان، چهره واقعی اتفاقات مجهول زندگی‌مان را آشکار می‌کند.زمان، گره‌های کورتر از کور زندگی را برای‌مان شل‌تر می‌کند.زمان، ما را بزرگ‌تر، عاقل‌تر و باتجربه‌تر می‌کند. که اگر تا دیروز با یک گلوله تا مدت‌ها روی زمین از درد و خونریزی به خود می‌پیچیدیم ولی الآن با تانک هم روی زمین نمی‌افتیم.برای بهبود افسردگی باید به خودمان زمان بدهیم. که اگر الآن در جایی هستیم که هر ثانیه‌اش برابر هزار سال نوری است ولی زمان که بگذرد جفت‌وجور می‌شود.برای تعدیل رنج‌هایمان باید به قدرت زمان ایمان بیاوریم. زمان قدرت حل خیلی چیزها را دارد.برای التیام دردهایمان باید این بازه زمانی را برای خود محترم بشماریم. همین بازه زمانی که بودن در آن بسیار زحمت دارد.گاهی آن‌قدر جرم و حجم رنج‌هایمان زیاد می‌شود که دیگر فردایی برای خودمان نمی‌بینم. که من با این رنج‌ها چگونه امشب را سحر کنم؟ ولی فردا هست. فردا و فرداهای بعد آن، همه هستند. و ما در یکی از همین فرداها حالمان خوب است. که برمی‌گردیم و به همین دورانی نگاه می‌کنیم که حتی برای یک ثانیه بعد خود توانی نداشتیم.به من اعتماد کنید. من این فرداها را دیده‌ام. این پیشگویی، درست از آب درمی‌آید.و قبل رفتن این را هم بگویم که در بخش قبلی یک چیزی را جاساز کرده‌ام. امیدوارم حوصله‌تان بکشد که بروید و پیدایش کنید. چیزی بسیار مناسب و هم‌قد و اندازه حس و حال نوشته قبلی که آن را می‌توانید اینجا بخوانید :)ادامه دارد...ورژن دیگر در ستایش افسردگیسین . حسین . حSun, 26 Mar 2023 14:01:00 +0330https://virgool.ir/@m_12365376/در-ستایش-افسردگی-بخش-هفدهم-بیا-خودکشی-دو-نفره-کنیم-k9xuptunyqf8جمله‌ای که برای عنوان این بخش انتخاب کردم، دیالوگ یکی از شخصیت‌های مورد علاقه‌ام در یک مجموعه مانگا (کتاب مصور ژاپنی) بود.چینش کلمات در این جمله حس بسیار عجیبی دارد. در ظاهر یک دعوت است برای تنهایی نمردن. ولی من حس می‌کنم بیشتر شبیه یک درخواست است برای منصرف شدن. که شاید یکی از آن دو نفر بتواند دیگری را منصرف کند.در چندین بخش قبل درباره خودکشی نوشتم. اگر میل‌تان می‌کشد می‌توانید آن را در اینجا مطالعه کنید.باری، یکی از احساسات گریبان‌گیر افسردگان، احساس پوچی است. احساس اینکه این من، دیگر به اندازه کافی، کافی نیست. احساس اینکه لیاقت ندارد.چند وقت پیش درباره نتیجه تحقیقی می‌خواندم که رابطه دوسویه افسردگی و عزت نفس پایین را بررسی می‌کرد. اینکه عزت نفس پایین احتمال ابتلا به افسردگی را افزایش داده و افسردگی هم عزت نفس را کاهش می‌دهد.این احساسِ به قدر کافی، کافی نبودن را به‌خوبی می‌شناسم.چون وقتی به ذهنم رسید که با کسی خودکشی دو نفره داشته باشم برای این بود که به هیچ دردی نمی‌خوردم. این احساس به دردی نخوردن، درد بدی بود.علل کمبود عزت نفس و راهکارهای افزایش آن، مبحث بسیار گسترده‌ای است که واقعاً در این مقال نمی‌گنجد.ولی برای وقت‌هایی که افسردگی این حس را به ما می‌دهد یک راهکار درست و حسابی‌ای وجود دارد.اینکه اول سعی کنیم کارهای نیک‌مان را در گذشته به خاطر بیاوریم. به خودمان یادآوری کنیم که ما هیچ‌وقت مهره سوخته نبودیم. یادآوری کنیم در فصل‌های گذشته زندگی خود در کنار همه اشتباهات‌مان، نیکی هم کرده‌ایم.به خودمان یادآوری کنیم این مایی که الآن مثل سرباز مجروح فقط دارد دست و پای سربازان دیگر را می‌گیرد، روزی خودش کلیدی‌ترین مهره بازی بوده است.به یاد خودمان بیاوریم چه راهی را در زندگی خود آمدیم.و دوم اینکه سعی کنیم در روزهای افسردگی هر روز به یک نفر کمک کنیم. البته ما انتظار نداریم که هر روز یک زندانی جرایم نقدی را آزاد کنیم یا یک نفر را از مرگ نجات دهیم.منظور از کمک، همان کارهای ارزشمند شاید کوچکی است که از دست‌مان برمی‌آید.حتی اگر امروز فقط زورم می‌رسد که برای پرنده‌ها در لبه پنجره غذایی بریزم. یا به گلدانم آب بدهم و با دستمال خیس برگ‌هایش را تمیز کنم. حتی اگر فقط امروز زورم به این می‌رسد که ۱۰ هزار تومن برای حمایت از کودکان سرطانی محک واریز کنم. حتی اگر امروز تنها موقعیتی که دارم این است که به مادربزرگم زنگ بزنم و بعد مدت‌ها حالش را بپرسم.اینکه امروز با اعضای خانواده‌ام مهربان‌تر باشم یا در مسیرم برای یکی از کودکان کار، خوراکی بخرم.این کارهای نیک، هرچقدر کوچک ولی برای قلب و روح و جسم ما آرامشی بزرگ می‌آورد.اینکه امروز سعی کنم شهروند بهتری باشم. حتی کمی. خیلی کم.که مثلاً امروز هیچ زباله‌ای را روی زمین نریزم. استفاده بی‌مورد از پلاستیک نکنم. به حقوق افراد دیگر احترام بگذارم.که مثلاً امروز در خانه، زباله خشک و تر را جدا کنم. این کار یکی از شایسته‌ترین کارهای ممکن است. یا مثلاً به درختان حیاط آب بدهم.اینکه سعی کنم با حیوانات مهربان‌تر باشم. به حقوق گیاهان احترام بگذارم. بله، حقوق گیاهان. همان موجودات زنده و هوشیار سبز که بسیار دارای شعور هستند.که اگر درختی دیدم بهش زخم نزنم. که مثلاً امروز به فضای سبز نزدیک خانه‌ام رفته و زباله‌ها را جمع‌آوری کنم. یا مثلاً خاک گلدانم را بعد مدت‌ها عوض کنم که گیاهم جای راحتی داشته باشد.همه همین کارهای نیک و کوچک، ما را نجات می‌دهد.چند هفته پیش سر یکی از کلاس‌ها، استادم به‌طور مفصل درباره موضوعی به نام اثر پروانه‌ای صحبت کرد. اینکه کوچک‌ترین کارهای ما تأثیرات بزرگی به همراه دارد.اینکه همین کارهای اندک و خوب، بزرگ‌ترین التیام‌ها را برای‌مان می‌آورد.اینکه همین کارهای درستی که کسی بعد انجامش تشویق‌مان نمی‌کند، قوی‌ترین مرهم‌ها را برایمان دارد.اینکه با همین‌ها ما دوباره کافی می‌شویم.من خودم معجزه این نیکَک‌ها، کارهای نیک کوچک، را دیده‌ام.به عنوان حسن ختام این بخش هم این‌گونه بگویم که اثر پروانه‌ای نام علمی‌تری داشت و من دوست داشتم آن نام علمی‌تر را بگویم که نوشته‌ام علمی‌تر باشد. ولی چون حافظه‌ام برای حرف‌هایی که سر کلاس می‌شنوم از حافظه ماهی، دو واحد کمتر است، هر چه فکر می‌کنم یادم نمی‌آید...و قبل رفتن یک لینک را اینجا برایتان می‌گذارم. اگر دنبالش را گرفتید بدانید نیکی بسیاری دنبال‌تان خواهد آمد. از همان جنس حس کافی بودن :)باری؛ این بخش ادامه دارد...ورژن دیگر در ستایش افسردگیسین . حسین . حFri, 24 Mar 2023 23:15:24 +0330https://virgool.ir/NedayeSalamat/در-ستایش-افسردگی-بخش-شانزدهم-درمان-افسردگی-بازی-سانت-هاست-usgzfrdc5tuu-usgzfrdc5tuuدر چندین بخش گذشته بنا بر تجربیات خودم قدم هایی که میشد برای درمان افسردگی برداشت را بیان کردم.البته چون افسردگی برای هر فردی شخصی سازی میشود پس این اقدامات هم باید برای التیام آن فرد شخصی سازی شود.در دوران افسردگی، ما چیزی شبیه جزر و مد را در سینه خود حس میکنیم. همانقدر که آب دریا در شبانه روز بالا و پایین میرود، احساسات ناخوشایند نیز گاهی به ساحل روح مان هجوم می آورند و گاهی فروکش میکنند.این الاکلنگ بازی ها در این دوران طبیعی است.اگر افسردگی در نتیجه یک فقدان بزرگ رخ داده باشد اسم این جزر و مد را، حمله سوگواری میگذارند. که گاهی این سربازان در جبهه خود هستند ولی گاهی با تمام قوا به روح و جسم ما یورش می آورند.یکی از یاری دهندگان ما در این دوران طبیعت است. هم خودش و هم همه آن چیز هایی که ردی از آن دارند.میدانم؛ به خوبی میدانم در این دوران حوصله مان به جایی جز زیر سقف اتاق مان نمیکشد. البته قرار نیست مانند دوندگان دو استقامت تلاش کنیم.این بازی قرار است بازی سانت ها باشد. هر بار فقط یک سانتی متر. هر بار فقط یک سانت...برای یاری گرفتن از طبیعت نیاز نیست در دو ماراتن شرکت کنیم. یا کوهنوردی کنیم و هر روز در دل طبیعت کمپ بزنیم.ما فقط نیاز داریم طبیعت برای پالایش روح و روان مان ما را یاری دهد. آن هم با قدم های سانتی متری.یعنی اگر در روز های اول، توان رفتن به طبیعت را ندارید، آن را به خانه بکشید.شاید در دل تان همه پرده ها، ضخیم و تیره هستند و همین را دوست دارید که هیچ نوری، رد دل تان را نگیرد. ولی بیایید پرده های خانه را کنار بزنید. نور خورشید مهمان مهربانی است. اجازه دهید با شما دست بدهد و پوست تان را لمس کند.هوای تازه بیرون، همانقدر که اندکی به داخل بوزد و موهای تان را کمی تکان بدهد هم کارش را میکند.میتوانید برای خودتان گل بخرید. حتی یک شاخه. حتی اگر حوصله گذاشتن ساقه اش را داخل آب ندارید. اجازه دهید عطری غیر از بوی تلخ و تند و مشمئز کننده افسردگی به مشام تان برسد.اگر میتوانید سرپرست مسئول و مهربانی باشید، یک گلدان گل کوچک برای خود بخرید.در آن دوران افسردگی، شب تولدم مصادف بود با یکی از آن حملات سوگواری. هوای بیرون مانند هوای قلبم به شدت بارانی و سرد بود.من رفتم بیرون که کمی قدم بزنم. تعداد قدم هایم از دستم در رفت تا رسیدم به مغازه ای که از پشت شیشه هایش یک دانه گلدان کاکتوس کوچک دیده میشد.کاکتوسک، کاکتوس کوچک، بسیار شبیه خودم بود. غریب و تنها و دور افتاده. در جایی که برای او نبود.او را به عنوان هدیه تولد برای خودم خریدم. کم کم حس و حالم را تغییر داد. رفتم برایش چند کاکتوسک دیگر خریدم تا تنها نباشد.بعد از مدتی روی میزم پر بود از کاکتوسک هایی که حال و هوای اطرافم را تغییر داده بودند.به این میگویند بازی سانت ها. هر بار فقط یک سانت. هر بار فقط یک قدم کوچک.ولی روزی همین قدم های کوتاه کوتاه، مسیر ما را از لبه دره به امن ترین جای ممکن تغییر میدهند.در آن روز ها تصمیم گرفتم پیاده روی کنم. اولین روزی که برای این کار به بیرون رفتم هوا بسیار آلوده بود. ولی مهم نبود چون من حسم میرسید که پیاده روی کنم. به موازات ماشین های خیابان که همه در هم قفل بودند راه میرفتم. ولی همان قدم های بی حس و حالِ بین دود و دم و ترافیک شروع خوبی بود. چون چند ماه بعد حدود چهار کیلومتر هر روز در پارک خوش آب و هوای نزدیک خانه راه میرفتم.اگر برای شروع خیلی چیز ها برای تان ایده آل نیست مهم نیست. کم کم همه چیز باب میل میشود.در این دوران یک ماجرایی بسیار شایع است. اینکه شرایط ما خوب نیست. ما خوب نیستیم. حالمان خوش نیست. در روز از پس مسئولیت ها و کار هایمان بر نمی آییم. و همین حس عذاب وجدان هر روز میشود برآیند روز های قبل. در نتیجه ما هر روز بدتر میشویم.ولی همچنان این بازی، بازی سانت هاست.برای تغییر شرایط نیاز نیست نقش اول فیلم های انگیزشی را بازی کنید. که به ناگهان با شنیدن یک جمله یا دیدن یک چیز یا خواندن یک خط متحول شوید و هر روز با 120 درصد توان برای تغییر شرایط بجنگید. نه ابدا!برای تغییر شرایط قدم های نرم و کوتاه بردارید ولی هر روز بردارید.داستان خرگوش و لاک پشت را به یاد دارید؟ یکی از بزرگ ترین اصول زندگی را به ما یاد میداد.مثل فشنگ دویدن و بعد نصف روز خاموش شدن هیچ ارزشی ندارد. برای تغییر شرایط باید لاک پشت باشیم. آهسته و پیوسته قدم برداریم.حتی اگر در روز های اول این قدم ها هیچ تغییری در شرایط ایجاد نکند. ما این دانه را میکاریم. هر روز برای التیام خود آن را آبیاری میکنیم. این دانه در همان روز اول درخت سرو نمیشود.ولی اندک اندک همین دانه ای که در زیر خاک است و ردی ازش پیدا نیست، شاخه هایش به آسمان هفتم میرسد.امیدوارم روزی، خانه شما هم پر از کاکتوسک شود :)ادامه دارد...ورژن دیگر در ستایش افسردگیسین . حسین . حThu, 23 Mar 2023 13:48:08 +0330https://virgool.ir/@m_12365376/در-ستایش-افسردگی-بخش-پانزدهم-افسردگی-را-برای-خودت-جعل-نکن-b0rnxic4abh8در یکی از درس های عمومی چند ترم قبل، استادی داشتم که جمله زیبایی را به من یاد داد:فرق دارد ماتمی با ماتمیاینکه همه ما در اجرای قانون رنج ها در زندگی یکسانیم ولی در نوع رنج هایمان متفاوت. اینکه فرقی ندارد کجا هستیم و که هستیم. همه ما انسانیم به رنج هایمان.که رنج برای همه است و به اندازه آسایش محترم است. که ما نباید رنج دیگران را با خط کش زندگی خود اندازه بگیریم و قضاوت کنیم. که گاهی چیزی که برای کسی رنجش خاطر است برای ما خنده دار میشود؛ ولی شاید اگر ما هم در زندگی آن فرد بودیم با همان دوز رنج از پا در می آمدیم.ولی تفاوت فاحشی میان رنج کشیدن و رخت رنجیدگان پوشیدن وجود دارد. تفاوت فاحشی میان قربانی بودن و نقش قربانی را بازی کردن وجود دارد.تفاوت زیادی بین افسردگی بالینی و افسردگی حاصل از رخوت و تنبلی است.اینکه بین کسی که افسرده است و کسی که نقاب افسردگان را زده است تفاوت از زمین تا اقمار سیاره مشتری است.میدانم؛ به خوبی میدانم سونامی دریای زندگی، چقدر امواج ویرانگر دارد که با هر قدرتی زمانی در برابرش خرد میشوی. ولی گاهی اوقات این ما هستیم که در استخر یک متری دست و پا میزنیم. اینکه حس میکنیم داریم غرق میشویم. کم کم آب تمام فضای حلق مان را پر میکند و نفس مان تمام میشود. ولی این آب تنها یک متر است.اینکه گاهی حس میکنیم افسردگی با چاقوی خود دارد به گردن مان ضربه میزند. ما روی زمین میفتیم و گلوی مان را میگیریم. حس میکنیم خون با فشار از لای انگشتان مان بیرون میریزد ولی آن چاقو پلاستیکی بوده است.ما گاهی نه قربانی افسردگی بلکه قربانی بازیگری خوبمان میشویم. اینکه گاهی انقدر این نقاب را روی صورت مان نگه میداریم که کم کم با پوست مان یکی میشود. گاهی انقدر این دیالوگ ها را تکرار میکنیم که از یک جایی به بعد تفاوتی با حرف خودمان ندارد.که شاید ما قربانی نیستیم ما فقط نقش قربانی را بازی میکنیم.ماجرا خیلی ساده است. در استخر با عمق یک متر اگر روی زمین نشسته باشی آب به بالای سرت میرسد و غرق میشوی. شاید اگر الآن در حال غرق شدنی چون نمیخواهی در این استخر روی پای خودت بایستی.چون روی پای خودت بودن زحمت دارد، مغزت تو را فریب میدهد. میدانی چرا؟ چون وظیفه اش همین است. که پرونده کار های پر زحمت را ببندد. دوست دارد قبول کند که تو یک بازنده ای و داری غرق میشوی؛ حتی اگر نباشی.پس گاهی فاصله میان افسردگی تا التیام آن همین است. دست و پای الکی نزن. فقط بلند شو و روی پاهای خودت باش. آنوقت میبینی همین آبی که داشت خفه ات میکرد به زانوهایت هم نمیرسد.اینکه اگر الآن همه چیز در تاریکی مطلق است شاید فقط یک راه حل دارد. که چشم هایمان را باز کنیم. خیلی از ما، پلک هایمان را محکم روی هم فشار میدهیم و از تاریکی فریاد میزنیم. چشم هایت را باز کن. تو در نور هستی. همین...گاهی اوقات کف اتاقی نمور و تاریک افتاده ایم و جان میدهیم. شاید تنها راه نجات این است که زحمت بلند شدن را به خودمان بدهیم تا پرده ها را کنار بزنیم.بین افسردگی بالینی تا نقاب افسردگی تفاوت است.خیلی از ما یک برچسب "من افسرده ام" زده ایم که غم و درد برایمان توجیه پذیر باشد. چون نمیخواهیم زحمت تغییر شرایط را به خودمان بدهیم.میدانید که تسلیم درد و رنج شدن بسیار راحت تر از مقاومت در برابرشان است.گاهی افسردگی تنها رکب مغزمان است. مغز ما وقتی به مشکلی بر میخورد که برایش راه حل ساده ای ندارد یا که دارد ولی اجرای آن زحمت دارد، این بازی را راه می اندازد. بازی "جعل افسردگی".روزی به پدرم گفتم "من به هیچ دردی نمیخورم". پدرم گفت "خب به درد بخور. اگه بخوای به درد میخوری".اول از جمله اش ناراحت شدم. من دوست داشتم دلداری ببینم. درک شوم. پذیرفته شوم ولی جمله پدرم دستوری بود.کمی که خودم فکر کردم دیدم واقعا هم همین است. احساس حقارت و به درد نخور بودن داری؟! خب به خودت تکان بده تا به درد بخوری.احساس پوچی داری؟! به خودت زحمت بده و کار های مفید بکن. به همین سادگی!ولی گاهی ما به خوردن زهر و خون بالا آوردن عادت کرده ایم. ترجیح میدهیم به جای دویدن و عرق ریختن، بخوابیم و اشک بریزیم. همین...به پدرم گفتم "به آخر خط رسیدم". بهم گفت "تو تازه اول خطی". و این یعنی تو اول خطی و چون پیمودن این مسیر قرار است برایت پر از زحمت باشد ترجیح میدهی خودت را یک رنجورِ بدبختِ به تهِ خط رسیده نشان دهی. خب این بسیار کار راحتی است.با خودم ساعت ها فکر کردم. اولین دوره افسردگی ام بسیار سخت بود ولی واقعی بود. این دوره دوم شاید جعلی است. شاید واقعا افسرده نیستم و فقط در عمق کم استخر روی زمین نشسته ام.در این بخش آمدم بگویم شاید تو هم در حال اجرای سناریوی من هستی. شاید تو هم کنار من کف استخر نشسته ای. آمدم بگویم شاید تنها فاصله ات با بهبودی همین است که زحمت بلند شدن را به خودت بدهی و یک بار برای همیشه این ماجرای غم انگیز را تمامش کنی.میدانم؛ میدانم بسیار زحمت دارد. استرس دارد. اضطراب دارد. ولی این نقاب قربانی بودن زمانی باید از صورت مان به زمین بیفتد.امیدوارم بتوانم. امیدوارم بتوانید.ادامه دارد...ورژن دیگر در ستایش افسردگیسین . حسین . حMon, 20 Mar 2023 23:55:33 +0330https://virgool.ir/@m_12365376/در-ستایش-افسردگی-بخش-چهاردهم-روح-فاسد-طعمه-جذاب-افسردگی-است-ipuglfutwy2uاگر می‌توانستید به خودتان در گذشته یک جمله بگویید چه می‌گفتید؟ یک جمله دستوری با لحنی آمرانه. یا شاید یک هشدار.اگر می‌توانستید در گذشته‌تان چیزی را تغییر دهید سراغ کدام اتفاق می‌رفتید؟ اگر می‌توانستید کسی را حذف کنید با چه کسی این کار را می‌کردید؟اگر می‌شد از زندگی الآن دنده‌عقب بگیرید، به کدام منطقه زمانی و مکانی از گذشته‌تان برمی‌گشتید؟ما این کارها را خیلی دوست داریم. بازی با گذشته‌هایمان هرچند ناشدنی برایمان جذاب است. اینکه اگر برمی‌گشتم به عقب هرگز آن کار را نمی‌کردم یا آنجا نمی‌رفتم و آن حرف را نمی‌زدم. اینکه اگر به گذشته می‌رفتم فلان کار را می‌کردم. فلان‌جا می‌رفتم و با فلان فرد حرف می‌زدم.این‌ها برای‌مان هرچند دور و دراز ولی جذاب است.راستش من به خودم در گذشته یک دستور می‌دادم.ببین؛ بی‌خیال رؤیات نشو...!این حرف را سرش فریاد می‌زدم. اگر جدی نمی‌گرفت یقه‌اش را می‌گرفتم و به گوشه دیوار پرتش می‌کردم و دوباره فریاد می‌زدم که ببین؛ بی‌خیال رؤیات نشو...!اگر شما هم در جایی مثل گذشته من هستید پس شما هم مخاطب من هستید.می‌دانید چرا؟ چون درد است به جایی برسی ولی به زیر پایت نگاه کنی و ببینی رویای تو نیست. همان‌جا که دیگران تشویقت می‌کنند و برایت کف و سوت می‌زنند ولی اعماق وجودت کسی دارد عزاداری می‌کند.روزی که در دانشگاه قبول شدم همه برایم خوشحال بودند. همه افتخار می‌کردند. برایم کیک گرفتند و هدیه خریدند. من از همه تشکر می‌کردم و لبخند می‌زدم ولی در درونم مراسم عزای هفتم برپا بود.فرقی نمی‌کند الآن کجا هستید. از نظر دیگران جای خوبی است یا نه. افتخار دارد یا نه. جای زیبایی است یا نه. اگر در دل خودتان می‌دانید آنجا، جای شما نیست ماجرا تمام است.منم الآن از نظر دیگران جای خوبی هستم. در دانشگاه خوبی درس می‌خوانم. رشته زیبا و پردرآمدی دارم ولی من در هیچ‌کدام از روزهای زندگی‌ام خوشحال نیستم. چون جای من آنجا نبود. جای من پشت آن میز و سر آن کلاس‌ها نبود.من شغل می‌خواستم ولی عنوانی که الآن دارم برای من نبود.من به ظاهر خوبم ولی همچنان عزای عمومی در دلم برپاست. در تمام این مدت هر بار که مترو در ایستگاهی توقف می‌کرد به خودم می‌گفتم چرا اینجایی؟ واقعاً اینجایی؟ هنوز اینجایی؟هر بار که سر کلاس به خودم نگاه می‌کردم می‌گفتم این‌ها چیست که می‌نویسی؟ چرا می‌نویسی؟ برای چه کسی می‌نویسی؟هر بار سر کارم صدایی می‌گفت ببین این کار، رویای تو نیست. چرا انجامش می‌دهی؟ولی دوستان من، حقیقت ماجرا این است که جبران اشتباهات گذشته فقط به کلام راحت است.راستش من زورم به جبران گذشته نرسید. هزار بار تصمیم گرفتم از رشته‌ام انصراف دهم. نشد. ترسیدم. نتوانستم.هزار بار تصمیم گرفتم کارم را رها کنم و بروم پی چیزی که قلبم می‌گوید ولی نشد. ترسیدم. نتوانستم.دوست دارم برگردم و به خودم بگویم وقتی می‌خواهی راه زندگی‌ات را انتخاب کنی به ندای قلبت گوش بده. اجازه نده عقده‌های دیگران تو را منحرف کند.که فلان کسِ زندگی‌ام در گذشته رویای دکتر شدن داشته؛ الآن به من می‌گوید باید دکتر شوی. یا دیگری در رشته خود موفق نبوده به من می‌گوید آن رشته مزخرف است.به خودم می‌گفتم دیگران اگر مشورتی می‌دهند بی‌طرفانه نیست. آن‌ها عقده‌ها و احساسات حقارت خود را به تو می‌گویند.به خودم می‌گفتم آن مشاور کنکور اگر چیزی می‌گوید نگران آینده تو نیست، او حرص جیب خود را می‌زند.به خودم می‌گفتم اگر رویایی داری برایش ملوس نباش. یاغی باش. سرکش باش.که اگر ندای قلبت چیزی برخلاف خواسته جمع است، مفت آن را نباز.که من هر روز به خودم در آینه نگاه می‌کنم و می‌گویم تو نباید اینجا باشی. در این دانشکده. سر این کار.من دوست داشتم روان‌شناس شوم. هر روز که به دانشکده خودم می‌روم چشمم دنبال دانشکده روان‌شناسی می‌گردد. آرزو می‌کنم که ای‌کاش آنجا بودم ولی نیستم. من چندین دانشکده آن‌طرف‌تر هستم. همان‌جا که جای من نیست.هر کسی که روزی ساکن این جهان می‌شود برای هدفی آمده است. هر کدام از ما رسالتی دارد. ما برای چیزی به این سیاره آمده‌ایم. ما بیهوده خلق نشدیم. این روح به غلط در این کالبد دمیده نشده است.اگر ما آمده‌ایم برای کاری آمده‌ایم و این مأموریت در قلب‌های ما جاسازی شده است.ما هستیم تا هر کدام اندازه بودن‌مان این دنیا را نجات دهیم. و زمانی می‌توانیم که اول خودمان را نجات دهیم.کسی که خودش در حال سقوط است نمی‌تواند کسی را از لیز خوردن از لبه دره نجات دهد.اینکه رویای قلب‌مان را نادیده بگیریم آن رویا نمی‌میرد. می‌گندد و روح‌مان را فاسد می‌کند. و روح فاسد طعمه جذابی برای افسردگی است.اگر در تلاشید کاری را شروع کنید همانی را انجام دهید که عاشقش هستید. هرچقدر از نظر دیگران احمقانه باشد.اگر می‌خواهید رشته‌ای را برای تحصیل انتخاب کنید همانی باشد که عاشقش هستید.اجازه دهید با داستانی این بخش را تمام کنم.در دوران راهنمایی دوستی داشتم که بسیار باهوش و زرنگ بود. از همان بچه درس‌خوان‌های عشق مدرسه.همه می‌گفتند او باید تجربی بخواند که پزشکی قبول شود. ولی او عاشق باستان‌شناسی بود. هر هفته سر کلاس، یک کتاب تاریخی می‌آورد و با اشتیاق می‌خواند.او رشته انسانی را انتخاب کرد و به من گفت هیچ‌وقت بی‌خیال باستان‌شناسی نمی‌شود. خیلی وقت است خبری ازش ندارم ولی مطمئنم هر جایی که هست خیلی خوشحال‌تر از من است.خوشحال‌تر از من و همه آن‌هایی که به توهم عشق پزشکی بی‌خیال رویای حقیقی خود شدند.من در تک‌تک ساعات شبانه‌روز در تلاشم این ماجرای غم‌انگیز را درست کنم که اگر مثل منی، تو دوست خوب منی.دوست من، بی‌خیال رؤیات نشو. تو برای هدفی انتخاب شدی. ما بیهوده نیستیم. ما برای مأموریت ارزشمندی ساکن این سیاره رنج شدیم. ما زنده ماندیم تا این دنیا به اندازه بودن ما جای ارزشمندتری باشد. که اسم و جسم‌مان با هم در خاک متلاشی نشود.واقعاً امیدوارم بتوانم. واقعاً امیدوارم بتوانید.ادامه دارد...ورژن دیگر در ستایش افسردگیسین . حسین . حSat, 18 Mar 2023 10:30:56 +0330https://virgool.ir/@m_12365376/در-ستایش-افسردگی-بخش-سیزدهم-این-حجم-درد-مقیاسی-ندارد-pdvf9gkyufrdیکی از دردناک‌ترین همنشینی‌های زندگی هر انسانی به گمان من، همنشینی دو حس بی‌طاقتی و ناتوانی است. که انگار روی دست‌مان یک میخ بزرگ کوبیده‌اند. دردش آن‌قدر زیاد است که نمی‌توانیم تحمل کنیم ولی زورمان هم نمی‌رسد که میخ را از دست‌مان دربیاوریم. درد می‌کشیم. تاب درد نداریم ولی نمی‌توانیم درد را کاهش دهیم.نمی‌دانم چند بار این وضعیت را تحمل کرده‌اید؟ من الآن در بطن آن هستم. میخی که در دستم فرو رفته است تا مغز استخوان، درد دارد ولی توانی برایم نیست که آن را از دستم بیرون بکشم. محکوم شده‌ام به تحمل چیزی که تاب تحملش برایم نیست.به این وضعیت می‌گویند تحمل امر تحمل‌ناپذیر. به تجربه من، جزو سخت‌ترین لحظات زندگی انسان است و در این شرایط ما صبر می‌کنیم که اگر صبر نکنیم چه کنیم؟صبر کردن در شرایطی که کاسه صبرمان لبریز است هم همین است. هی می‌گویند صبر داشته باش. وقتی این کاسه لبریز است چه کنیم؟دائم صدایی در گوش‌مان می‌گوید تحمل کن. چند ثانیه بعد صدایی دیگر از اعماق وجودمان فریاد می‌زند نمی‌توانم. دیگر نمی‌توانم. تقابل بین این دو صدا تجربه دشواری است._ تحمل کن+ نمی‌توانم_ تحمل کن+ نمی‌توانم...+ نمی‌توانمبه‌راستی گاهی اوقات نمی‌توانیم. اگر چیزی قبلاً در توان‌مان بوده است الآن نیست. به‌راستی گاهی اوقات حجم دردها فراتر از حد تحمل ماست. انگار مساحت قفسه سینه‌مان برای تحمل کردن‌شان بسیار کوچک و تنگ است.این لحظات، دشوارند. به گمانم متداول هم هستند.حالا سرنوشت ما در این هنگام چیست؟ صبرگاهی اوقات صبر کردن برای ما یک گزینه نیست که انتخابش کنیم. یک جبر است. ما ناچاریم به صبر کردن. که اگر صبر نکنیم چه کنیم؟ که اصلاً تا کی صبر کنیم؟ همین است که دشوارش می‌کند.تا کجا؟اینکه صبوری تاریخ انقضای مشخصی ندارد، ماجرا را سخت‌تر می‌کند.گاهی اوقات زندگی برای‌مان صرفاً یک مسیر پرفرازونشیب نیست. یک خیابان از دو طرف بن‌بست است. که می‌گویند در این زمان باید بال‌هایت گشاده شود که راه آسمان بگیری. ولی این خیابان از بالای سرمان هم بن‌بست است.گاهی اوقات آن‌قدر گره به کارهایمان افتاده است که سرپنجه‌هایمان نمی‌تواند ذره‌ای از آن را باز کند. ما گیجیم. درمانده و بیچاره‌ایم و امان از درماندگی.جزو چندش‌آورترین حس‌های جهان است. درمانده بودن ما را به انجام کارها و گرفتن تصمیماتی سوق می‌دهد که تنها یک درمانده می‌تواند، نه هیچ انسان عادی دیگری.اگر الآن بخواهم نامی برای خودم بگذارم به خودم منِ بیچاره می‌گویم. منِ درمانده.درماندگی یعنی همان میخ بزرگ فرورفته در دست.راستش را بخواهید قبلاً هم تجربه‌اش را داشته‌ام. اگر الآن مثل من هستی پس بیا جلو تا در گوشت چیزی بگویم.درست می‌شودالآن درد داری. می‌دانم. من هم دارم. الآن درمانده‌ای. می‌دانم. من هم هستم. الآن وسط همان خیابان از همه طرف بن‌بست ایستاده‌ای. می‌دانم. منم ایستاده‌ام. ولی درست می‌شود.به من اعتماد کن. الآن وضع‌مان روبه‌راه نیست ولی فردا نه، پس‌فردا حتماً روبه‌راه می‌شود. الآن ماجرای زندگی‌مان یک داستان تراژیک است ولی مطمئن باش پایانش تلخ نمی‌شود. الآنم ناچاریم به صبر کردن ولی روزی این سینه برایمان فراخ می‌شود.چرا؟ چرا آن‌قدر درمانده ولی امیدوارم؟ چون ما خدا را داریم.مادامی که این میخ در دست‌مان، درد و خونریزی دارد ما خدا داریم. شاید فکر کنیم ساکت و بی‌تفاوت است ولی نه! او نگران است. او به فکر است. او به دنبال التیام ماست ولی برایش هر چیزی زمان مشخصی دارد و ما باید تا زمانش آن درد را تاب بیاوریم حتی اگر تحملش برای‌مان نباشد.ما درد می‌کشیم ولی تنهایی نه! در تمام این ثانیه‌ها که برایمان دشوار است ما تنها نیستیم. او می‌بیند. او حساب ثانیه‌های صبوری ما را دارد. او همین‌جاست. همین جایی که فرش زیر پایمان از خون دست‌هایمان قرمز و خیس است.درست می‌شود چون او درست می‌کند. شاید طول بکشد ولی انتهای بازی روشن است. خدا جایی که برایمان راهی نیست، راه می‌گشاید.پس بیایید با اعتماد به نامش، دردها را تاب بیاوریم. بیایید در اوج این بی‌قراری و بیچارگی تکیه دهیم به حضورش. هرچند نادیدنی ولی او استوارترین وجود زندگی ماست.صحبت از کلیشه‌ها نیست. صحبت از حقایق است و چه حقیقتی می‌تواند وجود خدا را کتمان کند. که در انتهای قلب ما آهن‌ربایی او را به خود می‌کشد.پس بیایید حالا که این کاسه‌های صبر، لبریز است باز هم صبر کنیم. بیایید حالا که این دست‌ها، درد تحمل‌ناپذیری دارد باز هم تحمل کنیم. بیایید در این شرایط باز هم تاب بیاوریم.اینکه می‌نویسم صرفاً ناله کردن نیست. من می‌خواهم توجه آنهایی را جلب کنم که فکر می‌کنند تنهایی دارند درد می‌کشند. تنهایی صبر کردن را نمی‌توانند و اگر دنیا رنجی دارد فقط برای آنهاست.دوست دارم اگر کسی مانند من جایی میان زمین و آسمان دارد لق می‌خورد که نمی‌داند دیگر باید کجا رود؟ چه کند یا چه بگوید؟ ببیند تنها نیست. و صدایی از لابه‌لای این کلمات در گوشش آهسته بگوید که درست می‌شود.صدایی آرام زیر گوشش بخواند که جایی که راه نیست خدا راه می‌گشاید.می‌دانم بعدها که قرار است دوباره این متن را بخوانیم همه چیز درست است. آن زمان اگر یادتان بود من را هم یاد کنید. من این وضع را برای شما و خودم پیش‌بینی کرده بودم.ادامه دارد...ورژن دیگر در ستایش افسردگیسین . حسین . حFri, 17 Mar 2023 21:04:47 +0330https://virgool.ir/@m_12365376/در-ستایش-افسردگی-بخش-دوازدهم-در-وصف-ناجیان-ما-از-افسردگی-kx667tvcitocدر ادامه مراحل درمان افسردگی به یک نجات‌دهنده بزرگ می‌رسیم.کلماتآن هم نه فقط چینش حروف الفبا که بتواند واژه‌ای بامعنی تولید کند. نه! معجزه کلمات را می‌گویم.کلمات دو قابلیت اساسی دارند. هم ویران می‌کنند و هم آباد. پس در درمان افسردگی هم دو مأموریت دارند. یا نجات‌مان می‌دهند یا نابودمان می‌کنند.اینکه کدام مأموریت در زندگی ما انجام می‌شود کاملاً بستگی به خودمان دارد. این‌که از کلمات مانند مرهم استفاده کنیم یا سیانور، دست خودمان است.کلمات فقط به مکالمات روزمره ما خلاصه نمی‌شوند. در هر جایی که کلمه‌ای باشد، قدرت کلمات هم همان‌جاست.می‌خواهد کتاب باشد یا متن یک آهنگ. پس ما توسط کلمات احاطه شده‌ایم. اینکه از قدرت سازندگی آن‌ها استفاده کنیم یا قدرت تخریب‌شان، کاملاً تصمیم ماست.و زمانی که ما چیزی را انتخاب می‌کنیم، مسئولیت عواقبش هم گردن خودمان می‌باشد. یقه هیچ‌کس را نمی‌توانیم بعدش بگیریم.پس اگر تصمیم گرفتیم کلمات را در نقش سیانور وارد زندگی خود کنیم تا انتهایش همه چیز پای خودمان است. بنابراین باید بسیار هوشمندانه و درست بازی کنیم.در دوران افسردگی بسیار میل‌مان به غم می‌کشد. دوست داریم تا چشم باز می‌کنیم در گوش‌مان یک موسیقی به‌شدت غمگین پر از کلمات غمبار پلی شود. دوست داریم از غم بخوانیم. از غم بشنویم. پیگیر غم باشیم. این‌ها درست نیست ولی خب بسیار در این دوران طبیعی است.خودم هم در این حالت وقتی آهنگ شادی گوش می‌دهم دوست دارم همه ریتم شادش را بالا بیاورم.این‌ها طبیعی است ولی درست نیست. نمی‌گویم بیایید از همین حالا ریمیکس عروسی را پلی کنیم. نه، این کار به‌شدت مضحک است. مانند این است که به هنگام عزا، لباس گل‌گلی تن‌مان کنیم که دیگر سوگوار نباشیم. بیهوده و چرت است.یا مثلاً برای کتاب‌ها و جملات؛ در دوران افسردگی خواندن مطالب روان‌شناسی زرد مثبت‌اندیشی هم بیهوده و چرت است. ما داریم درد می‌کشیم، بعد یک نفر می‌آید با موسیقی پس‌زمینه حماسی برای‌مان حرف‌های مثبت-مثبت می‌زند.بلند شوادامه بدهتو می‌تونیبجنگعاشق زندگی باشبخندشاد باشآرههههه همینهههههه..تمام شد؟! خیلی تأثیرگذار بود...این کلمات نه‌تنها کمک‌کننده نیست، بلکه لج ما را هم درمی‌آورد. که یعنی چه بلند شو و به زندگی لبخند بزن؟ من درد دارم. من خوش نیستم. من حالم بد است.می‌توانی بروی بالای سر کسی که قطع نخاع شده است با موسیقی حماسی بگویی بلند شو و به سوی موفقیت بدو؟ هرچقدر هم بالای سرش فریاد بزنی، او نمی‌تواند از جایش بلند شود. این طبیعی است. آن کسی که سعی دارد او را از جایش بلند کند مشکل دارد.در تمام این مدت اولین هدفم این بود که این کلیشه‌ها را درباره افسردگی از بین ببرم. فرد افسرده با کلیپ‌های انگیزشی نه‌تنها متحول نمی‌شود، بلکه تا گلو در عذاب وجدان فرو می‌رود. که چرا بقیه می‌توانند برای زندگی خود بجنگند ولی من دارم غرق می‌شوم؟کلیپ‌های انگیزشی و جملات مثبت بسیار خوب هستند. تشویق دیگران به مثبت‌اندیش بودن، به دیدن نیمه پر لیوان بسیار زیباست. اما در درمان افسردگی اولویت ما تزریق شادی نیست. تعدیل رنج است.بهترین شکل کلمات برای درمان افسردگی در کتاب پیدا می‌شود.کتاب‌ها برای درمان افسردگی باید به اندازه داروهای ضدافسردگی مهم شمرده شوند. کتاب‌ها باید برای نقش خود در درمان افسردگی مدال افتخار بگیرند. کتاب‌ها بهترین شکل استفاده از کلمات برای بهبودی هستند.من به هنگام افسردگی کتاب‌ها را نمی‌خواندم. آن‌ها را سر می‌کشیدم. چون می‌دانستم معجزه‌ای پشت آن‌هاست.البته، البته چون کتاب‌ها، خانه کلمات هستند پس هم می‌توانند ما را آجر به آجر بسازند و هم می‌توانند خشت به خشت نابودمان کنند. پس انتخاب درست‌شان بسیار حیاتی است.در انتهای این بخش، کتاب‌هایی که خودم خوانده‌ام را برای‌تان می‌نویسم. اگر به من توانست کمک کند پس به شما هم می‌تواند.ولی اجازه دهید در ادامه به خانه دیگری از کلمات بپردازیم. آهنگ‌ها...چندی پیش درباره نتایج تحقیقی شنیدم که می‌گفت ریتم آهنگ می‌تواند ریتم تپیدن قلب ما را تغییر دهد.یعنی آهنگی که گوش می‌کنیم تأثیر مستقیمی روی بدن‌مان می‌گذارد. وقتی می‌تواند ریتم قلب را عوض کند پس صددرصد می‌تواند روی سیگنال‌های مغزی هم مؤثر باشد. البته این اصلاً نیازی به تحقیق ندارد. بعضی آهنگ‌ها را در شادترین لحظه زندگی هم که گوش کنی غم را به جلوی چشمانت می‌آورد.پس مهم است به چه گوش می‌دهیم.من نمی‌توانم درباره این موضوع نظر قطعی بدهم. راستش را بخواهید آن‌قدر حساس است که می‌ترسم مسئولیتش را به گردن بگیرم.درباره چیزهایی که خودم گوش دادم هم چیزی نمی‌گویم. شاید توانسته برای من خوب باشد ولی برای فرد دیگری نتیجه عکس دهد.سالم‌ترین چیزی که می‌توانم بگویم این است که در این دوران حواس‌مان به چیزهایی که گوش می‌دهیم باشد.اصلاً خواهشم این است که حواس‌مان باشد. اصلاً تروخدا حواسمان باشد... دیگر نمی‌دانم چگونه اهمیت موضوع را در کلام بیاورم.بیایید برای مدتی روزه کلمات بگیریم. بیایید موسیقی بی‌کلام گوش دهیم. بیایید به موسیقی‌هایی گوش کنیم که المان‌های طبیعت را دارند. مانند صدای امواج دریا یا صدای باران.بیایید قبل از گوش دادن به هر آهنگی اول متن آن را بخوانیم.بخش زیادی از آهنگ‌ها در تصرف کلمات غمبار و منفی هستند. شکست عشقی، خیانت، بدبختی، تنهایی، طرد شدن و... و... و...می‌دانم چقدر شنیدن‌شان می‌چسبد ولی باور کنید خطرناک است. ویرانگر است. بیایید به خودمان شلیک نکنیم.در پلی‌لیست من به تعداد انگشتان یک دست هم آهنگ فارسی وجود ندارد. من در دوران افسردگی همه‌شان را پاک کردم. البته این موضوع کاملاً سلیقه‌ای است و من اجازه اظهار نظر درباره سلیقه موسیقایی کسی را ندارم.ولی حواس‌مان باشد... همین!در آخر هم دوست دارم اشاره‌ای به اخبار کنم. نه فقط خبر ساعت ۹ شب. نه! همین اخباری که در فضای مجازی دنبال می‌کنیم.می‌دانم حق داریم عمق فاجعه را درباره جامعه خود بدانیم ولی این جامعه اصولاً خبر خوشی برای ارائه ندارد. پس تا مدتی که در محدوده افسردگی هستیم بیایید از این اخبار دوری کنیم.راستش را بخواهید اینجا برای نوشتن از معجزه کلمات، فضا کم است. تنها خواهش من این است که در این دوران حواس‌مان به کلمات باشد.مخصوصاً کلماتی که به خودمان می‌گوییم. بیایید در این زمان با خودمان مهربان و نرم‌گو باشیم. خودمان را به شنیدن کلمات زیبا دعوت کنیم. به خودمان بد و بیراه نگوییم. بد و بیراه گوش ندهیم و بد و بیراه نخوانیم.لیست کتاب‌های کمک‌کننده من:کتاب پس از جدایی (سوزان جی. الیوت)ترجمه حجت محسنی حقیقی و طیبه موسوی، نشر دانژهکتاب انسان در جست‌وجوی معنا (ویکتور فرانکل)ترجمه علیرضا ارجاع، انتشارات شمشادکتاب نقشه راه (کارل. اس. پیرسون)ترجمه مرتضی نظری، انتشارات بنیاد فرهنگ زندگیکتاب زندگی خود را دوباره بیافرینید (جفری ای. یانگ)ترجمه سارا حسینی عطار، انتشارات شمشادکتاب دال دوست داشتن از حسین وحدانیکتاب ماورای طبیعی شدن از دکتر جو دیسپنزاانتشارات رویال مایندادامه دارد...ورژن دیگر در ستایش افسردگیسین . حسین . حWed, 15 Mar 2023 21:09:31 +0330https://virgool.ir/@m_12365376/در-ستایش-افسردگی-بخش-یازدهم-این-قلب-برای-درد-کشیدن-نیست-c6t8lbz5qiaiدر بخش‌های قبلی گفتیم که دومین مرحله در درمان افسردگی، بخشش است و این بخشش را به ۳ گروه تقسیم کردیم که مرحله‌به‌مرحله باید برای بهبودی طی می‌شد. گفتیم اولین بخشش، عذرخواهی از خداوند است که کامل‌تر آن را می‌توانید اینجا بخوانید. دومین بخشش هم شامل بخشیدن خودمان می‌شد که راهنمای کاملش را می‌توانید در اینجا مطالعه کنید. حالا می‌خواهم آخرین مرحلهٔ بخشش را بگویم.خواهش من این است که اگر درگیر اختلال افسردگی هستید یا سابقهٔ ابتلا به آن را داشته‌اید، لطف بفرمایید و نوشته‌ها را به ترتیب از بخش اول آن مطالعه کنید. برای خودتان زمان بگذارید و برای بهبودی به خودتان وقت کافی دهید. من به‌خوبی می‌دانم برداشتن هر قدم برای بهبودی روح و روان‌مان چقدر می‌تواند دشوار و زمان‌بر باشد. پس هیچ عجله‌ای در کار نیست. پس از خواندن هر بخش، به خودتان فرصت دهید. خودتان را تشویق کنید، حتی اگر در ظاهر تغییری در حال خود حس نمی‌کنید. و صبور باشید تا این ریشه در خاک، محکم شود.باری؛ آخرین بخشش، بخشیدن دیگران است.بخشیدن همهٔ آن‌هایی که در عمق قلب‌مان از آن‌ها ناراحت و رنجیده هستیم. شاید تار و پود خاطرات‌مان گره خورده به کینه و حس انتقام است. بخشیدن همهٔ آن‌هایی که حس می‌کنیم اگر زخمی به تن ماست، از آن‌هاست.می‌دانم، می‌دانم که چقدر دشوار است. برای بعضی‌هایشان حتی به کلام، بخشیدن هم دشوار است، چه برسد به اینکه قلب‌مان را از کینه‌هایشان پاک کنیم.انسان‌ها می‌توانند از یکدیگر دیو بسازند. با رفتارشان، با دانه‌به‌دانهٔ کلام‌شان، با طرز برخوردشان می‌توانند دیگران را به آخرین طبقهٔ جهنم ببرند. با زبان‌شان می‌توانند چاقویی را تا دسته در لای دنده‌هایمان فرو کنند. ما روی زمین می‌افتیم. خون‌ریزی می‌کنیم و وجب‌به‌وجب تنمان خیس می‌شود. ما درد می‌کشیم و این دردها ضبط می‌شود در حافظهٔ زندگی‌مان. که هر از چند گاهی دوباره در وجودمان پخش می‌شود و مثل روز اول می‌افتیم روی زمین و از لای دنده‌هایمان خون به بیرون می‌پاشد.الآن که این‌ها را می‌نویسم، چقدر همه چیز برایم آشناست. من هنوز هم درد زخم‌هایی که از دیگران خورده‌ام را حس می‌کنم. درد بدی است. مثل باد غریب و سردی که از روحم رد می‌شود و آن را می‌لرزاند.خیلی دشوار است گذشتن از کسانی که هنوز درد زخم‌هایشان را حس می‌کنیم. خیلی دشوار...حتی نوشتن از آن هم دشوار است. خیلی دشوار...اما تنها راهی که داریم همین است. سخت است، ولی همین است. دوستش نداریم، ولی همین است.بگذارید این‌گونه ادامه دهم. ما فکر می‌کنیم با بخشیدن دیگران، پروندهٔ اعمال زشت آن‌ها را مختومه می‌کنیم و آن‌ها تبرئه می‌شوند. بدون هیچ مجازات و تاوانی. مسلماً عادلانه نیست. ما می‌خواهیم زنده باشیم که اجرای عدالت را ببینیم، پس چرا باید آن‌ها را ببخشیم تا بروند خوش و خرم رد کارشان؟ولی این‌طور نیست. ما با بخشیدن دیگران، اعمال آن‌ها را پاک نمی‌کنیم. چیزی را از دور گردن‌شان باز نمی‌کنیم. اشتباهات آن‌ها را لاپوشانی نمی‌کنیم. ما با بخشیدن دیگران، آن‌ها را تطهیر نمی‌کنیم. رد گناهان آن‌ها بر روی آستین‌هایشان همچنان وجود دارد.داشتن احساس کینه نسبت به دیگران مانند این است که ما زهر بخوریم و انتظار بکشیم که دست عدالت، آن‌ها را مسموم کند. نه، این ما هستیم که در انتها خون بالا می‌آوریم.اینکه مادامی که از کسی کینه داریم و دوست داریم سر به تن بدترکیبش نباشد، مانند این است که آجری گداخته را از تنور دربیاوریم و برویم که سر آن را بشکنیم. نه، این ما هستیم که دست‌مان می‌سوزد.بخشش یعنی برو! این میدان نبرد جای تو نیست. این تو نیستی که باید عدالت را اجرا کنی. این شمشیر که در دستان توست، جای غلطی است.بخشش یعنی رها کن! اینجا، جای ماندن تو نیست. گرفتن انتقام بدی‌های دیگران وظیفهٔ تو نیست.بخشش یعنی من می‌بخشم که خدایم جای من شمشیر دست بگیرد. و خدایی که می‌آید برای دلجویی از بندهٔ آسیب‌دیده‌اش، خیلی کارها می‌تواند انجام دهد.بخشش یعنی من می‌گذرم که خدایم نگذرد. من می‌روم که خدایم در این میدان بماند. من می‌روم که عدالت اجرا شود.بخشش یعنی رها کردن جنگی که مال ما نیست. ما با داشتن حس کینه، اجرای عدالت را نمی‌بینیم. ما فقط از بی‌عدالتی زجر می‌کشیم.بخشش یعنی اجازه می‌دهم این عدالت را کس دیگری اجرا کند.به‌راستی همین است. برایتان در چند بخش گذشته گفتم داستان خودم را. همان دو نفری که هر بار به کارهایشان فکر می‌کردم، از قلب‌درد به خود می‌پیچیدم.من این ۳ مرحلهٔ بخشش را انجام دادم. خدا مرا بخشید. خودم، خودم را بخشیدم و در نهایت از آن‌ها گذشتم.بعد از انجام این کارها، دیگر قلب‌درد به سراغم نیامد. من آن‌ها را می‌دیدم. هنوز درد زخم‌هایشان را حس می‌کردم. همچنان مجروح و بیمار بودم، اما دیگر قلبم از نفرتشان درد نمی‌گرفت. من آن‌ها را بخشیدم و بعد از مدت خیلی کوتاهی، لحظه‌به‌لحظه اجرای عدالت را در زندگی‌شان مشاهده کردم. من عدالت خدا را دیدم. همان‌هایی که به من زخم زدند، در مقابل خودم روی زمین از هجوم درد زخم‌های بی‌درمان خود به خود می‌پیچیدند. و این معجزهٔ بخشیدن بود.ما می‌بخشیم، نه برای اینکه دیگران سزاوار بخشش ما هستند. ما می‌بخشیم چون خودمان شایستهٔ آرامش هستیم.ما می‌بخشیم چون قلب ما برای درد کشیدن آفریده نشده است. ما می‌بخشیم چون خدای ما حواسش هست.ما می‌گذریم چون خدای ما پشت ما در جای خود ایستاده است. ما می‌بخشیم چون خدا اشک‌های ما را در مشت خود جمع کرده است. چون حساب زخم‌هایمان را دارد. چون حواسش به دردهایی که کشیدیم بوده است. ما می‌بخشیم چون خدای ما عادل‌تر است و قدرتمندتر.سخت است؛ می‌دانم، بسیار سخت است. ولی تنها چاره همین است.بیایید شمشیرهایمان را به زمین بیندازیم. خاک زانوهایمان را پاک کنیم. این میدان انتقام را ترک کنیم. اجازه دهیم خدای ما به جای ما بماند.بیایید خودمان را از رنج دیگران رها کنیم. ما لیاقت آرامش را داریم و قلب‌هایمان برای مچاله شدن نیست.بیایید روی خدای خود حساب کنیم. دیگران را به جرم آسیب‌هایی که زدند ببخشیم تا ما هم به خاطر آسیب‌هایی که زدیم، بخشیده شویم. که به همان اندازه که عده‌ای در زندگی ما بدی کردند، شاید ما هم برای عده‌ای خیلی خوبی نکرده‌ایم. می‌دانم سخت است، ولی این کاری است که باید انجام شود.امیدوارم بتوانم. امیدوارم بتوانید.ادامه دارد...ورژن دیگر در ستایش افسردگیسین . حسین . حTue, 14 Mar 2023 14:33:07 +0330https://virgool.ir/@m_12365376/در-ستایش-افسردگی-بخش-دهم-تنها-متحد-ما-در-درمان-افسردگی-m7zz2tufvxqpالآن ساعت ۶ صبح است و من در راه دانشگاه‌ام. دیدم بهتر است به جای خوابیدن در مترو، بخش بعدی را بنویسم و در فرصتی بین کلاس‌های امروز، آن را منتشر کنم.کجا بودیم؟!گفتم بر اساس آنچه تجربه کرده‌ام، دومین راه درمان افسردگی در یک واژه خلاصه می‌شود؛ بخشیدن. که این بخشیدن شامل ۳ نوع بخشش بود که نوع اول را در بخش قبل بیان کردم که آن را میتوانید در اینجا مطالعه کنید :)نمی‌دانم چرا حس کردم دارم شبیه یکی از اساتیدم حرف می‌زنم؟باری؛ نوع دوم بخشش، بخشیدن خودمان است. شاید سخت‌ترین قسمت ماجرا هم همین باشد. زیرا ما هرچقدر که برای دیگران بخشنده‌ایم، همان‌قدر برای خودمان کینه‌ای‌های بدقلقی هستیم.بخشیدن خودمان سخت است چون برای این کار لازم است ابتدا گذشته‌مان را رها کنیم و همین است که دشوارش می‌کند. برای خیلی‌هایمان گذشته واقعیت عینی‌تری تا همین حالا دارد.بسیاری از ما آنچه که الآن هستیم، حاصل همین گذشته است. که بسیاری از درد شانه‌هایمان برای بارهای سنگین گذشته است. که ما می‌خواهیم گذشته را رها کنیم، اوست که ما را رها نمی‌کند. که ما در شکار خاطراتش هستیم.این‌ها را می‌گویم، فکر نکنید من این‌گونه نیستم. اتفاقاً من و گذشته‌ام هر روز دست‌هایمان را دور گردن هم می‌اندازیم و به هم می‌گوییم: هی رفیق! بیا امروز هم گند بزنیم به حال (زمان حال را می‌گویم).ورای همهٔ این‌ها، من هم در چنگال گذشته‌ام. همین حالا که در حال نوشتن هستم، گهگاهی از پنجرهٔ مترو به بیرون نگاه می‌کنم و در دلم چیزی می‌گوید اگر در گذشته‌ات این تصمیمات را نمی‌گرفتی، الآن جای بهتری بودی. می‌گویم به خودمان، به همه‌مان، به یکایک‌مان که گذشته را حتی خدا هم نمی‌تواند تغییر دهد. که چقدر هر روز به خودم بگویم تقصیر توست؟ این چیزی را عوض نمی‌کند.که الآن یقهٔ خودم را بگیرم و خودم را خفت کنم کنج دیوار، از جیبم چاقو دربیاورم و بگذارم بیخ گلوی خودم که تو کردی؛ تو این تصمیم را گرفتی. تو آنجا رفتی. تو پای فلانی را به زندگی‌ات باز کردی. تو این‌گونه درس خواندی یا آنگونه درس نخواندی. تو... تو... تو.... تو همهٔ ما را به اینجا رساندی.هیچ چیز تغییر نمی‌کند.که حتی اگر با آن چاقو سر خودم را ببرم، باز هم همه چیز دست‌نخورده به قوت خود باقی می‌ماند.در تمام ثانیه‌های زندگی‌ام به دنبال فرصتم که شاید بتوانم چیزی را در گذشته اصلاح کنم. ولی نبود. نیست. نگردید. گذشته را حتی خدا هم نمی‌تواند تغییر دهد.پس چه چارهٔ دیگری برایمان مانده است؟ پذیرش گذشته و بخشیدن خودمان.پذیرش گذشته با همهٔ خاطرات و اتفاقات زشت و بدترکیبش. با همهٔ آدم‌هایی که سهمی از آن داشتند. با همهٔ تصمیمات و ماجراهایی که ما در آن رقم زدیم.و بخشیدن خودمان با همهٔ اهمال‌کاری‌هایمان. همهٔ اشتباهات و ندانم‌کاری‌هایمان. با همهٔ شکست‌ها و نرسیدن‌هایمان.که همهٔ ما هرچقدر هم به خود مفتخر باشیم، باز هم لکهٔ سیاهی در گذشته‌مان است که باید راز سربه‌مهر باشد. که همهٔ ما با این وسعت از تفاوت‌ها، در داشتن اشتباهات جور و واجور در گذشته‌هایمان مشترکیم.کم‌کم دارم به ایستگاه آخر می‌رسم. ادامهٔ این بخش را اگر بتوانم در ساعت استراحت بین کلاس‌های امروز کامل می‌کنم...خب، الآن ساعت ۱۵:۱۳ ظهر است و چون کلاس آخرم تشکیل نشد (منت خدای را)، در راه بازگشت هستم. طبق معمول هم با همراه همیشگی، جناب مترو. ادامهٔ این بخش را در لابه‌لای صدای فروشنده‌های مترو، مابین تبلیغ پودر جرم‌گیر نانو تا کلیپس و گل‌سر می‌نویسم.دوباره نوشته‌ام را تا اینجا خواندم و دیدم که چقدر سخت است بخشیدن خودمان؛ که چیزی در درون ما برای بخشیدن بسیار مقاومت می‌کند.بگذارید این‌گونه خودمان را قانع کنم. اگر فکر می‌کنید در گذشته تصمیم اشتباهی گرفته‌اید، این قضاوت برای الآن شماست، نه شمایی که در گذشته بودید.شاید شمای گذشته، چاره‌ای نداشته است. شاید تحت فشار بوده است. قطعاً به اندازهٔ الآن شما تجربه نداشته و حتماً بینش اکنون شما برایش وجود نداشته است.شمای گذشته با همهٔ خطاهایش بی‌گناه است که اگر هم نباشد، همهٔ ما حق اشتباه داریم.و اگر قرار است خودمان را ببخشیم، باید برای خودمان این حق را قائل باشیم.متهم کردن خودمان به همهٔ فجایع زندگی چیزی را بهتر نمی‌کند. با مجرم دانستن خودمان بازی را عوض نمی‌کنیم. اینکه برای خود حکم ببریم، هرچند عادلانه، حالمان را بهتر نمی‌کند.پس بیایید برای خودمان قاضی رئوفی باشیم. بیایید چشم‌مان را روی مدارک جرم خود ببندیم و حکم عفو خود را صادر کنیم.در تمام این مدت، خودم را گوشهٔ کوچه‌ای تاریک و بن‌بست خفت کرده بودم. به اشتباهاتم، تصمیمات غلطم و نوع رفتارم با آدم‌های اطرافم که فکر می‌کردم گلویم را بیشتر فشار می‌دادم. اینکه در انتها خودم را خفه می‌کردم هم چیزی را حل نمی‌کرد. متأسفانه ما دم‌دست‌ترین فرد زندگی‌مان برای انتقام گرفتن هستیم، ولی حتی اگر این زخم‌های انتقام‌، کاری باشد؛ باز هم چیزی تغییر نمی‌کند.اصلاً بیایید یک گور دسته‌جمعی درست کنیم. همه‌، خود خطاکارمان را به آن پرت کنیم. آخرش چه؟ هیچ...تغییر شرایط جایی آغاز می‌شود که چاقو را از زیر گلویمان برداریم. به جای حسرت خوردن، به جای افسوس، به جای هزاران آهی که مثل دود، ریه‌هایمان را پر کرده است؛ خودمان را ببخشیم و در آغوش بگیریم.می‌دانم؛ می‌دانم چقدر می‌تواند دشوار باشد. خودم هم از خودم خوشم نمی‌آید که بخواهم خودم را بغل کنم. اتفاقاً دوست دارم خودم را با تمام زورم هل بدهم که عقب برود و به هم نخورد که چندشم شود. ولی چاره‌ای نیست. این صلح باید برقرار شود.با بخشیدن خودمان، در برابر افسردگی با خود متحد می‌شویم. و مایی که ما را دارد، بسیار قوی‌تر است.الآن که دیگر قطار دارد به ایستگاه آخرش می‌رسد، بسیار خسته‌ام. دوست دارم زمان را ثابت نگه دارم. روی همین صندلی مترو تا ساعت‌ها بخوابم و به این فکر نکنم که فردا باز هم ساعت ۸ صبح کلاس دارم.باری؛ بسیاری از ما در گذشته‌مان نقش خود را درست بازی نکردیم. شاید بد انتخاب کردیم. بد عمل کردیم. بد راه رفتیم یا در راه بدی رفتیم. یا که در راه بدی، بد راه رفتیم. ولی گذشته، گذشته. دیگر دستمان بهش نمی‌رسد. مثل شب‌های پرستاره، برویم روی نوک انگشتان‌مان. دست‌مان را هم که دراز کنیم، هرچقدر هم که بلند، ولی به ستاره‌ها نمی‌رسد.بیایید گلوی خود را رها کنیم. گذشته را مانند قاضی‌های دادگستری نبینیم. به چشم معلم‌ها نگاهش کنیم. اگر انتخاب بدی داشتیم، الگو بگیریم. اگر رفتار خطایی کردیم، درس بگیریم. اگر چیزی را نمی‌دانستیم، یاد بگیریم. و از تمام این‌ها برای ساختن امروز و فردایی استفاده کنیم که در آن، ما دیگر مجرم پای طناب دار نیستیم. ما پیروزیم. ما درستیم و جای بهتری هستیم.امیدوارم بتوانم؛ امیدوارم بتوانید.ادامه دارد...ورژن دیگر در ستایش افسردگیسین . حسین . حMon, 13 Mar 2023 18:54:18 +0330https://virgool.ir/@m_12365376/در-ستایش-افسردگی-بخش-هشتم-وقتی-با-بخشیدن-درمان-میشویم-vm3f8wbepffbدر بخش قبلی، اولین گام در درمان افسردگی را بیان کردم که آن را میتوانید اینجا مطالعه کنید :)دومین مرحلهٔ درمان افسردگی را بنا بر تجربیات خودم، بخشش می‌دانم. برای اینکه اعتماد شما را جلب کنم، اجازه دهید داستانی برایتان بگویم. در اولین روزهایی که تصمیم گرفتم افسردگی را از خانه و زندگی‌ام بیرون کنم، شرایط جسمانی ناخوشایندی داشتم. وجود دو نفر در ذهنم مرا بسیار آزار می‌داد. آن‌قدر که هر بار به آن‌ها فکر می‌کردم، قلبم درد می‌گرفت. به لفظ نه! عمیقاً قلب‌درد بدی را حس می‌کردم. انگار خون، داخل قلبم گردشی نداشت. در یک جا متوقف شده بود و ناگهان به پایین دلم سرازیر می‌شد و هم‌زمان درد می‌گرفت. بسیار از درون احساس کرختی داشتم. اما بی‌حس نبودم و درد، بسیار حس می‌شد.فکر کردن به آن‌ها شرایط را برایم غیرقابل‌تحمل کرده بود. من آن‌ها را مسبب بسیاری از دردهایم می‌دانستم و منتظر دیدن چوب خدا بودم که صدا ندارد. آرزو می‌کردم که ای کاش اسلحه‌ای داشتم و با گلوله وسط پیشانی‌شان را هدف می‌گرفتم. البته شاید آن‌قدرها هم بازی را زود تمام نمی‌کردم. بلکه به جایی شلیک می‌کردم که زود نمیرند. که مرگ را تدریجی را ببینند. آن‌قدر خون‌ریزی کنند که در خون چندش‌آور خود غرق شوند و من فاتحانه آن‌ها را نگاه کنم. شاید هم مثل فیلم‌ها می‌رفتم بالای سرشان و بعد از گفتن چند جملهٔ فلسفی تأثیرگذار، با آخرین شلیک کار را تمام می‌کردم.البته همهٔ این‌ها تماماً فکر و خیال بود. آن‌ها خوش و خرم بودند و من خشت به خشتم متلاشی.دیگر نمی‌شد. دیگر این‌گونه نمی‌شد ادامه داد.اینجا جایی است که معجزهٔ بخشش آشکار می‌شود. می‌دانم، می‌دانم؛ می‌دانم. قرار نیست آسان باشد.بخشش به نام، کلمهٔ بسیار زیبایی است، ولی به عمل، سخت و نشدنی می‌شود.برای درمان افسردگی ۳ نوع بخشش لازم است. در مورد اول، این ما هستیم که باید طلب بخشش کنیم. از چه کسی؟ از خداوند.نام دیگرش توبه است، ولی من آن را دوست ندارم. من به آن عذرخواهی از خداوند می‌گویم.راستش را بخواهید، خدای ما آدم‌ها، ربطی به مطالب کتاب دین و زندگی دبیرستان ندارد.با هر میزانی از اعتقاد و با هر دین و آیینی، خداوند تنها یار انسان‌هاست. که هرچقدر ممکن است با مذهب و قوانین مذهبی‌اش مشکل داشته باشیم، ولی خدا ورای همهٔ این‌هاست. فاصلهٔ خداوند با ما به تعداد رکعت‌های نمازمان ربطی ندارد. خداوند همیشه نزدیک است. که حتی اگر برویم، او کسی است که می‌ماند و انتظار می‌کشد که برگردیم.که شاید دیگر رویی برای بازگشت نداریم، ولی او منتظر است. که هرچقدر گناهکاریم، باز اوست که منتظر است. که می‌داند وقتی برگردیم چقدر زخمی و درمانده و بی‌پناهیم.که اگر گفته‌اند خداوند تنها برای آدم‌های خوب است، نیست. خداوند برای تک‌تک ماست. حتی مایی که خودمان هم از خودمان بیزاریم، ولی او بیشتر از هر کسی دوستمان دارد.ماجرای خدا را از ماجرای جامعهٔ ما جدا کنید. نصف آن‌ها که پای نامهٔ جنایات و فسادهایشان مهر خدا را می‌زنند، خدا را به نام هم نمی‌شناسند. که خدا بین ما بدنام شده است. ولی او در تیم ماست و منتظر است که روزی برگردیم و همهٔ دلتنگی‌هایمان را در آغوشش گریه کنیم.برای بهبودی لازم است که اول از او عذرخواهی کنیم. که نه در مسجد، نه بر پای سجاده، خدا همین‌جاست. پای همهٔ دردها و زخم‌هایمان.که خدا کسی است که هنگام گریه کردن، اشک‌های ما را جمع می‌کند و شماره می‌کند.که اگر هم از ما ناراحت است، برای خودش سنگی به سینه نمی‌زند. که ناراحت حجم دردهای ماست.که چقدر تصویری که از خدا برای ما ساختند بی‌رحم بود. چهرهٔ کسی که جهنمی ساخت تا اگر خطایی کردیم، به آتش پرتاب‌مان کند. کسی که همواره ترکه برداشته است که اگر خطایی کنیم، فلک‌مان می‌کند. که خدا را با جهنم و آتش و عذاب الهی و مجازات مترادف کردند و منحصر به گروه خاصی از کسانی که جای مهر روی پیشانی‌هایشان است.که هیچ‌کس به ما نگفت خداوند در تیم ماست. در همین جبهه. که همان‌قدر رفیق و همراه است. که دور نیست. در مسجد و کعبه و نزدیک محراب نیست. که همین‌جاست. کنار مشکلات‌مان.کسی به ما نگفت خداوند هم‌زبان است. که لازم نیست برای صحبت کردن با او تفاوت تلفظ «ذ» و «ز» را در زبان عربی بدانی. که اصلاً به زبان نیاور، او می‌شنود.هیچ‌کس به ما جای خدا را درست نشان نداد. که می‌خواهی بدانی کجاست؟ دستت را بگذار روی قلبت. می‌بینی می‌تپد؟ خدا همان‌جاست.می‌گویم برای بهبودی لازم است از او عذرخواهی کنیم. نه برای اینکه او می‌خواهد ما را تنبیه کند. ابداً! عذرخواهی از خداوند، قلب‌مان را آرام می‌کند.جایی که در عمق تاریکی‌ها، نسیمی پردهٔ حریر اتاق را جابه‌جا می‌کند. جایی که بعد از مدت‌ها نور به داخل اتاق می‌رسد و می‌افتد روی زخم‌هایی که به شدت خون‌ریزی دارد.جایی که حس می‌کنیم برای درد کشیدن، تنها نیستیم. کسی تا ابد بر سر بالین ما بیدار است.برای عذرخواهی از او، جملات عجیب و غریب لازم نیست. کتابی صحبت کردن لازم نیست. نیازی به تشبیه و مجاز و ایهام ندارد. که هرچقدر ساده‌تر، زیباتر!برای نوشتن از دو مدل بخشش دیگر، جا کم دارم. که اصلاً حالا که از خداوند گفته‌ام، جایز نیست از چیز دیگری بنویسم. که خودش حسن ختام است.امیدوارم در لابه‌لای حرف‌هایم چیزی از کلیشه‌ای بودن حس نشود. تنها چیزی که باور دارم این است که برای بهبودی، وجود معنویت لازم است. که معنویت با مذهبی بودن یکی نیست. معنویت یعنی لمس کردن خداوند.در بسیاری از تحقیقات خوانده‌ام که انسان‌هایی که به خداوند باور دارند و او را حس می‌کنند؛ روحشان هیچ‌گاه در برابر آسیب‌های روانی متلاشی نمی‌شود. انگار روحی که خدا را لمس کند، نمی‌میرد.این افراد در برابر افکار خودکشی بسیار مقاوم هستند و آمار خودکشی در آن‌ها بسیار پایین است. گویا خداوند حافظ جان آن‌هاست.وجود معنویت و مقید بودن به وجود خالقی یکتا، به هر نامی و هر عنوانی، منجی انسان‌هاست. که قلبی که خدا در آن زندگی کند، هیچ‌گاه در برابر افسردگی منهدم نمی‌شود.ادامه دارد...ورژن دیگر در ستایش افسردگیسین . حسین . حFri, 10 Mar 2023 11:41:36 +0330