https://virgool.ir/feed/@m_12304048تاحالا با وجود محال بودن دوباره دیدنش ، دنبال گمشده ت گشتی؟ می نویسم که گمشدم و پیدا کنم ، شاید بین کلمه های به هم ریخته.fa2026-11-12 00:31:44https://files.virgool.ir/upload/users/2863996/avatar/9Gv3Yw.jpghttps://virgool.ir/@m_12304048https://virgool.ir/@m_12304048/چالش-بیو-طولانی-تر-از-اونچه-که-باید-می-بود-jlsoj5rrkpos۱- پررنگ ترین کلمه ای که تو ذهنمه: "هیچ"۲- اگه تعداد یه چیزو تو جهان بیشتر می‌کردم: "آدمایی که به معنای همه چیز فکر میکنن. انقدر فکر میکنن تا کلمه ها و ایده ها تو مغزشون جا نمیشه و منفجر میشن. بعد شهر پر از آدم هایی میشه که دنبال ایده های خودشون می گردن ، کف خیابون ، تو آسمون ، گاهی افکار منفجر شده ی دیگران رو اشتباهی برمیدارن ، گاهی زندگی هاشون به خاطر ایده های اشتباهی جا به جا میشه ، هویتشون رو از دست میدن یا به دست میارن."۳- اگه یه رایحه بودم: ی آدم مست که بیشتر وقتا پاش رو زمین نیست نصف شب ها توی خیابون راه میره ، دیوونه وار قهقهه میزنه و سیگار رو بین انگشتاش تاب میده.تو فکر میکنی چه عطری داره؟ دود؟ شرابی که تا خرخره خوردتش؟ نه. اگر نزدیکش بشی تنها چیزی که حس میکنی عطر " بی همه چیز بودن"شه. تصور کن منم همون عطرم.۴- اگه یه شیء بودم: روان نویس۵- اگه یه رنگ بودم: نیلی.۶- اگه یه قدرت ماوراءالطبیعی داشتم: هر جا که دوست داشتم زمان رو متوقف می کردم.مثلا تو سینما ، همه چیز ثابت میموند و من به خوراکی های ملت ناخونک میزدم و برمیگشتم سر جام=)۷- اگه یه ژانر بودم: ترسناک ، علمی تخیلی ۸- اگه یه نوع قهوه بودم: اسپرسو(حتی تلخ تر)۹- اگه یه حس بودم: بی حسی ، دژاوو۱۰- اگه یه مکان بودم: اتاق عمل بیمارستان۱۱- اگه یه چیز تو طبیعت بودم: همون درخت پیری که روز و شب همونجا ایستاده ، مردم بهش تکیه میکنن ، زیر سایه ش استراحت میکنن و در نهایت بدون هیچ توجهی از کنارش میگذرن.۱۱- از چی متنفرم: اینکه آدما بهم میگن وقتی باهام حرف میزنن فکر میکنن مزاحمن.۱۲- چی باعث میشه تصمیم جدی واسه خودکشی نگیرم : مگه دیوونه ام؟ البته شاید هستم که نمیخوام بمیرم. اما در حال حاضر تنها دلیل اینه : "دیدن روزی که بیمارستان خودم رو داشته باشم."۱۳- تو چه کاری استعداد دارم: مبهم حرف زدن و پیچوندن همه چیز ۱۴- چی منو از دپرس بودن نجات میده : خوردن پفک و آب هندونه ، نشستن جلوی آفتاب و کتاب خوندن، بالا و پایین پریدن با اهنگ های maneskin۱۵- طولانی ترین تایمی که رو یه آهنگ قفلی بودم: ۱ سال ( لکه های مشکی از شروین- هنوزم گاهی که این لکه های مشکی میان سراغم بهش گوش میدم)۱۶- کاراکتر انیمه مورد علاقم: اش-بنانا فیش ۱۷- چیزایی که دوسشون دارم: خودم ، آبی ، میم های INTP ، دفترچه ها و پلنر ها ، دفتر های شطرنجی و نقطه ای ، کتابخونه ، زیست شناسی.گرافیک..Lost.LostThu, 21 Sep 2023 12:29:02 +0330https://virgool.ir/@m_12304048/اگر-فکر-میکنی-گم-شدی-من-هم-همینطور-ufuvtcnte9r2فریاد می زدم ، نمی شنید. هر چقدر بیشتر سعی میکردم دست هایش را بگیرم بیشتر دور می شد. رسیدن به چه قیمت؟ رهایش کردم. آنقدر دور شد که حالا هر چقدر دست هایم را به شکل دوربین در بیاورم و مثل بچگی هایم سعی کنم اطراف را ببینم ، فایده ای ندارد. به چه قیمت؟ همه چیز را رها کردم ، او را، کتاب هایم را ، آهنگ های مورد علاقه ام را ، زندگی ام را. گمشده دارم ، چه کس دارد خبر؟اصولا وقتی mental breakdown گلوتو سفت میچسبه و تا جایی که برای نفس کشیدن هم دست و پا بزنی ول نمیکنه ، نیاز داریم از این جمله های کلیشه ای "همه چی درست میشه" "نگرانش نباش" "تسلیم نشو و ادامه بده" بشنویم. شاید بگی نه ، اینا مزخرف محضه! اما می دونم ، ما همیشه درگیر این رنج و لذت بودیم. نیاز داریم که بشنویمش ،چون برای چند لحظه هم که شده دلمون رو گرم میکنه. اما چرا ازش بیزاریم؟ چون بی فایده ست. ذهن احساسی می گه -لعنتی ، بیشتر بهم بده ، من نیاز دارم این حرف های اعتیاد اور رو به خوردم بدی تا اروم بگیرم- و ذهن متفکر احتمالا با چهره ی بی حالتش ایستاده و به غر زدن های ذهن احساسی گوش میده. دلش می خواد سرش فریاد بزنه و بگه ساکت باش، اما خسته تر از این حرف هاست. در نهایت کنار ذهن احساسی میشینه ، کنار گوشش زمزمه میکنه -به من اعتماد کن ، بهش نیازی نداری. حرف زدن هیچ چیز رو درست نمیکنه.-اینجاست که نمی دونیم باید چی کار کنیم. گم شدن زندگی ، باعث میشه از خودت بپرسی : من قبل از این زندگی داشتم؟ همه چیز به هم میریزه. تکه های خرد شده ی ارزش هات رو جمع می کنی ، اما هیچکدوم سر جاشون بر نمی گردن.درد از بین رفتن این ارزش ها کاری میکنه که مغز درد بگیری ، دردی که واقعی نیست و توهمه. دوباره از خودت می پرسی : نکنه همه چیز تا به الان توهم بوده باشه؟همه چیز به هم میریزه.این بار دیگه سعی نمیکنی ارزش هاتو سر جای اولشون برگردونی. ی گوشه میشینی ، به معلق بودن همه چیز نگاه می کنی و کم کم ارتباطت با ذهن احساسی رو از دست میدی. شاید حتی دیگه نپرسی که -حالا باید چه غلطی بکنم؟- و به "همه چیز" میپیوندی و معلق باقی میمونی.کم کم از بین رفتن جاذبه و احساسات قبلی هم خسته کننده میشه. به تغییر فکر می کنی ، اما اصلا میدونی تغییر یعنی چی؟ در حالی که هنوز گمشدنت رو نپذیرفتی و صرفا دنبال ی مسکن می گردی.اینجاست که ذهن احساسی دوباره برمیگرده. دوباره مپیرسه ، چه معنایی داره؟ به دنبال معنا میگردی.خالیِ ، پوچِ ، بی رنگ تر از اونیه که درکش کنی. اما ذهن احساسی همچنان شبیه به ی بچه ی کنجکاو فکرت رو به بازی میگیره ، چه معنایی داره؟ فایده ش چیه؟از گشتن و نرسیدن و معلق موندن خسته شدی. از کنجکاوی های بیجای ذهن احساسی خسته ای. دوباره بلند میشی ، گرد و خاک هارو از روی لباست پاک می کنی ، "همه چیزِ" معلق رو تنها میزاری تا سفرت رو شروع کنی. تا بفهمی ، "چه معنایی داره؟" =).Lost.LostMon, 18 Sep 2023 11:36:04 +0330https://virgool.ir/@m_12304048/مگر-نگفتم-دیوانه-خطابم-نکن-fzflaxgxzz6eسال ها پیش وقتی مردم در دهه ی بیستم میلادی ، تنها به عمل های زیبایی و کسب درامد از راه های آسان فکر می کردند، دخترک مغموم و آشفته به نظر می رسید. اطرافیانش در سدد این بودند که به هر طریقی ( از جمله طعنه های زبانی و ارسال مقالات روانشناسی برای او) ثابت کنند که مشکلات روحی دارد. افسردگی گریبان گیر او نبود ، در حقیقت ، از هیچ بیماری روحی دیگری هم رنج نمی برد. خانواده اش شاهد این بودند که به ندرت لبخند می زند ، از اتاق تاریک و کوچکش خارج نمی شود و ساعاتی طولانی می خوابد.این نشانه ها هر خانواده ای که سرپرست یک نوجوان هستند را نگران می کرد ، همانطور که والدین او نگران بودند. اما دخترک اینطور فکر نمی کرد. بابت هیچ چیز نگران نبود، حتی مدت طولانی بود که هیچ اندوهی درون خود احساس نمی کرد. کتاب هایش را گوشه کناری می گذاشت و بعد به فکر فرو می رفت ، کاری که بیشتر مردم در آن دوران از آن غافل بودند. علاوه بر نگرانی های والدینش در باب افسردگی او ، دخترک بابت کتاب هایی که می خواند هم سرزنش می شد. فکر می کرد این احمق ها تنها به این دلیل از مرگ می ترسند که قدرت پذیرش پایان همه چیز را ندارند. یک بار وقتی قسمتی از کتاب مورد علاقه اش -ورونیکا تصمیم می گیر بمیرد- را برای برادرش خواند ، دعوای بزرگی سر گرفت. این افکار برادرش را آزار می داد ، ترس های وجودی اش را آشکار می کرد و بیشتر از هرچیزی باعث می شد دخترک برای دفعات متوالی به حقیقتی اجتناب ناپذیر پی ببرد : بشریت نمی تواند پایان را بپذیرد. دخترک افسرده نبود ، دیوانه هم نبود. او از مرگ اندیشی نمی ترسید ، و معتقد بود این مردم به سبب ترسی که از مرگ و شفای ابدی دارند دیوانگان واقعی هستند...Lost.LostMon, 18 Sep 2023 11:10:14 +0330https://virgool.ir/@m_12304048/به-ناشرانی-که-سبیل-دارند-اعتماد-نکن-clhsnsijsnonاتاق سرد و تاریک بود، نه بخاطر زمستان و سوزی که باد به همراه خودش می آورد. همه چیز به طور دقیقی کنار هم چیده شده بود. گیره های کاغذ پخش و پلا نشده بودند، کتاب ها و مقالات احتمالا خوانده نشده اتاق را پر نکرده بودند، حتی نشان به خصوصی که روی کت آقای برانک قرار داشت در دقیق ترین جایی بود که می توانست باشد. در واقع آقای برانک اصلا شبیه ناشران کتاب نبود. سبیل های نازک و بلندی داشت که نقطه ی عطف چهره اش بودند. کت و شلواری قهوه ای رنگ و اتو کشیده شده، او را شبیه به مرد های عبوسی کرده بود که در زمان جنگ جهانی دوم روی صندلی لم می دادند و روزنامه می خواندند و اهمیتی به کشته شدن آدم ها نمی دادند. _هوم..کوچکترین واکنش از سمت او بدنم را به لرزه می انداخت. داستان کوتاهی که برخلاف اسمش -عجله کن مرد- در زمانی طولانی نوشته بودم ، در دست های او بود. داستان را تمام کرد و با چشم هایی که تغییر حالت نمی دادند به من خیره شد. کاغذ ها را با خطوطی منظم تا زد و با گیره ی کاغذی از باز شدنش جلوگیری کرد. _داستان های بهتری برای چاپ شدن توی دنیا وجود دارن دختر جون. باور کن!داستانم را به سمتم گرفت. معنای حرف هایش یک چیز بود، من مثل تمام موقعیت های زندگی ام پذیرفته نشده بودم. شاید هیچکس نمی خواست داستانی درباره مردی بخواند که بینی اش را گم می کرد.اما در آن لحظه ، تنها چیزی که می دانستم این بود : من هم نمی خواستم مردی را ببینم که شبیه افسران نظامی به نظر می رسد و خودش را در قالب ناشری محتاط جای داده..Lost.LostSat, 02 Sep 2023 17:05:15 +0330https://virgool.ir/@m_12304048/از-نوشتن-بنویس-f6ogtmlc1dawحدود یک سال قبل ویرگول رو پیدا کردم و تبدیل شد به امن ترین خونه ای که تا حالا داشتم. همسایه ها اغلب ادم های با تجربه توی نوشتن بودن و بین هیاهوی اعتراضات سال قبل تونستم با ادم های متفاوت و افکار متفاوتشون اشنا بشم. از شهری نوشتم که آدم ها قلب های مکانیکی داشتن ، از سرزمین داغ دیده م توی جهان موازی و از دختری که سعی کرد پرواز کنه اما پرواز با سقوطش یکی شد. بعد از مدتی کوتاه نوشتن کلمه هام رنگشون رو از دست دادن و سیاه شدن. با خودم گفتم نکتش چیه؟ فایده ی این 'موندن' و نوشتن چیه؟ و با فکر کردن به اینکه دست به قلم شدن سرنوشت من نیست ، ویرگول رو ترک کردم.حالا اما چراغ این خونه دوباره روشن شده!راستی ، بهم بگو : به سرنوشت اعتقادی داری؟.Lost.LostSat, 02 Sep 2023 15:15:41 +0330