https://virgool.ir/feed/@m_12057895افسانه‌زار از این‌ور.fa2026-11-11 22:55:46https://files.virgool.ir/upload/users/4538990/avatar/OpXRsS.jpghttps://virgool.ir/@m_12057895https://virgool.ir/@m_12057895/از-خاهری-که-عاشقانه-اش-خاهرانه-نبود-km6felrulwxoبند نام هرا را با حسادت و کینه بریدند. چرا حسادت؟ و چراتر کینه؟چون شوهردوست بود و تنهای شوهرش را می‌خاست، نه با مخلفاتش. مخلفات زئوس؟ هزاری معشوقه که از آسمان و ریسمانش برای خود می‌باراند. خدای آسمان بود دیگر. خدای آسمان بود و دل به دل خاهر عاشقش نمی‌داد. که نمی‌داد.هرا برای دل‌دلی شدن زئوس، دل‌دل می‌کرد و زئوس دل‌دل‌هایش را خرج خارجه‌ها می‌کرد. چرا که حاضر بود بمیرد، اما به جر دادن یک تنکه راضی نشود. خدای خدایان بود، دیگر. هرا هم که فهمید از یکی‌اش چندتا در نمی‌آید، افتاد به نابودی رقبایش. زورش به خر اصلی نرسید، پالانش را کوباند.این خاهر دل‌دلی شغلی مرتبط با زندگی شخصی‌اش داشت. او رهبر زایشگری و حقیقت بود. منتها توی شناسنامه. چون برای بستن شوهرش به تخت وفا، بد شدن و بدی کردن را نیازمند بود. از آن نقشه‌های مخ‌مخی که برای دل بودند و به دل راه نمی‌یافتند، اما. با این‌حال، بدبدی‌هایش بی‌حاصل بودند. چرا که زئوس بدبدی‌ترهایش را تحویل او می‌داد. حالا این بدبدی‌های بی‌حاصل چه بودند؟ آواره کردن رقیبان و کشتن نوزادی که از شوهرش بود و از آن او، نه. و هزاری چه‌های دیگر که در مقال‌های آینده می‌گنجانیم.هرا وظیفه‌ی دیگری هم داشت. می‌توان گفت، تنها وظیفه‌ای که در شناسنامه نماند و پا به مغز و دستش باز نمود.او که خود کور بود و ظلم زئوس به زنان دیگر را نمی‌دید، عصاکش کورهای دیگر شد. به زنانی که همسرانشان دچار بیماری زئوسی می‌شدند، در سرنگونی رقیبانشان کمک می‌کرد.در واقع به کاهدان می‌زد. هم برای خود. هم برای دیگران.یوتاب کیخایوتاب کیخاMon, 17 Aug 2026 02:02:46 +0330https://virgool.ir/@m_12057895/اسطوره-ی-فرزندگستری-tiimorvionaeتا کنون ماجرای مربوط به آفرینش انسان را از هر وری پاشانده‌ام. حال، نوبتی اگر باشد، برای پاشاندن صحنه‌سازان آن صحنه‌هاست. آن هم نه پاشاندن خالی. با سالاد اضافه و سس اضافه‌تر رویش.برای نوشتن از المپ‌نشینان، از گل سرسبدشان شروع می‌کنم. زئوس. چرا گل سرسبدشان، زئوس؟ چون اگر او نبود، باقی‌شان هم نبودند. بودند. منتها در خندق بلای پدرشان مشغول بازی با سنگ زئوس‌نما.بگذریم.زئوس رب‌النوع آسمان، آذرخش و باران‌ها، همچنین از فرزندگستران مشهور جهان اساطیر محسوب می‌شود.چرا؟ چون ازدواجش به یک زن و یک شهر محدود نشد و به ثبت یادگاری در جای‌جای جهان پرداخت.خداوند هر شهری که به خداوندی زئوس ایمان می‌آورد، با وی ادغام می‌شد و زئوس در این در هم آمیختگی، در همسر آن خدا هم می‌آمیخت. یادگاری‌های ثبت شده در این درهم‌آمیختن‌ها هم یک‌پارچه زئوس از آب در می‌آمدند.البته اسطوره‌نویسان لای این صفات بد زئوس را با خرده‌نیک‌هایش پوشانده‌اند. چنان‌که هزیود می‌نویسد: «ماهی‌ها و چهارپایان و پرندگان آسمان یکدیگر را می‌درند، اما زئوس به انسان انصاف عطا کرده است.»زئوس انصاف را تا دسته چپاند توی انسان تا خود را از آن عاری کند. عارش می‌آمد انصاف؟ برای خودش شاید.او بیش از این‌که نماد پدیده‌ای در طبیعت باشد، نمایان‌گر کاسب چرتکه‌به‌دستی است که صبح را با سنجش اعمال بندگانش شب می‌کند.حیوان مورد علاقه‌ی این کاسب؟ عقاب. چرا عقاب؟ به‌ گمانم برای مدیریت جهان و زنانش، آن هم از دل فلک‌سرا.یوتاب کیخایوتاب کیخاFri, 14 Aug 2026 23:23:02 +0330https://virgool.ir/@m_12057895/کی-بدبخت-تره-m4magvqxjr5mدر مسابقه‌ی سیاه‌بختی، شاید نژاد مس بیفتد به روی دیگر نژادها و آن‌‌ را سفید کند. که در این‌صورت رویم سیاه، سهم نژاد خودمان هیچ می‌شود. اما نه. مبادا کم بیاوریم. اولین چیزی که تویش هستیم و می‌توانیم روی اول بودنمان در آن حساب باز کنیم، همین سیاه‌بختی است.پس چه کنیم؟ می‌توانیم رتبه‌ی دوم این دوره از رقابت‌ها را ارزانی مس‌زاده‌ها بکنیم. این‌گونه هم خودمان اولیم، هم آن‌ها می‌توانند دوم بودن را تجربه کنند. بلخره نژاد ما به همین سخاوتمندی‌هایش مشهور است.بگذریم.اصلن کدام ویژگی این نژادی‌ها، کنه‌ی نام ما می‌شود؟زئوس بزرگ آن‌ها را از درختان خاکستری‌رنگ تولید کرد. اما آن‌ها برخلاف رنگشان چنین نبودند. پس چه نان بودند؟ سیاه. سیاه می‌زیستند. زور بازویشان را دلیلی برای عشق ورزیدن به جنگ، می‌دانستند. هنگامی که در درک یکدیگر عاجز می‌شدند، یکدیگر را می‌کشتند که توی درکش، عاجز نمانند. در همین یکدیگرکشی‌های پی‌درپی، بخش بزرگی از خود را به فنا دادند. با این‌حال، به نابودی همین بخش بسنده نکردند و کار تا آن‌جا بیخ پیدا کرد که نژادشان از بیخ نابود شد. دل زئوس هم سوخته‌ی بدبختی‌شان شد و زیست در جهان مردگان را به مرده‌شان هدیه داد.یوتاب کیخایوتاب کیخاFri, 07 Aug 2026 21:00:44 +0330https://virgool.ir/@m_12057895/لقمه-های-پراکنده-i1qw8gkotjptاز دولت سر داستان کوتاه تازه‌ام که تا همین دم رویش را با تمام رکیک‌واژه‌های عالم فانی زمین انداخته‌ام و اما او به قربانش گردم، نه تنها چیزی از پُری‌اش کم نشده، که همچنان به رویم باز است و لبریزخاه، با کتابی به نام «آیا این یک انسان است؟»¹ آشنا شدم. (هوف.) البته شرح این حقیقت که رابطه‌مان در همان سلام‌علیک اولیه ماند و کار به ماچ و بوسه نکشید، واجب است. چرا پیشروی نکردیم؟ که کلاهم پس معرکه نماند. از شما چه پنهان، اگر بیفتم به عشق‌بازی الله‌بختکی با او، ورق‌های باز دیگر رو می‌ترشند که: «پس ما چه؟ به ما چه هیتلر چه عنی بوده و چه عن‌زادگانی پرورانده؟ حق نداری رهایمان کنی. آن هم این‌طوری با لنگ باز. حداقل لنگمان را ببند.» من هم می‌گویم که: «باغتان آباد. بنای خیانت ندارم و جایتان امن است و روزی دست کم یک صفحه را، مهمان چشم‌هایم هستید.» البته در رابطه با «صد سال تنهایی» این صدق نمی‌کند، چراکه با رها کردن بی‌جایش، هزاری آئورلیانوی اضافی می‌ریزد بیخ چشم آدم. آن‌وقت چشم‌ها مهمان می‌شوند و ورق‌ها میزبان. مهمان‌هایی چهارچشمی که یک وقت آئورلیانویی از دستشان در نرود.اصلن این‌ها بخورد توی سر صاحبش. آدم که نمی‌تواند تمام دوپامینش را خرج صفحه‌ی اول کتابی بکند و بعد هم هرییییی. پس تکلیف بقیه‌اش چه؟ آن‌وقت نمی‌گوید: «شهوتت ارضا شد و بعد کون لق من؟»من آدم کون‌لق‌بگو به چنین کتاب‌هایی نیستم. به‌ویژه «اسطوره در جهان امروز»² بَلامَلایم.راستی فصل چندم «کج‌رفتاری»³ بودم؟ ای‌بابا. این سوال خود به نوعی کج‌رفتاری محسوب می‌شد. نمی‌شد؟اصل بحث چه بود؟ آهان. لقمه‌‌هایی که با معده‌ی داستانم جور بودند، برداشتم و بعد کتاب را گذاشتم کنار. نگفتم کون لقت هان! نه این‌که چون مهربانم هان! بلخره روزی گذر این لکنته‌پوست به دباغ‌خانه‌اش می‌افتد.اما درباره‌ی آن لقمه‌هایی که صید کردم. نمی‌دانم. چرا نمی‌دانم؟ چون سه بند بیشتر نخاندم و هنوز آن‌قدر گرفتار بندهایش نشدم. در نتیجه بند را آب می‌دهم و غلط را درست می‌گویم. شاید هم برعکس. جفتش خطرناک است.بمیرد این روده‌ی دراز. اگر گذاشت لقمه‌ای تعریف از گلویمان پایین برود. بند را آب داده‌ام گویا.لاخفه‌ی خونی و یک لقمه‌ی بدون تشریفات:کتاب درباره‌ی مردی یهودی است که از بد روزگار به تور نازی‌جماعت ‌می‌خورد و بعد آب مردار می‌خورد و بله‌قربان‌گوی اجباری می‌شود و حمام نمی‌کند و خال می‌بیند و خال می‌بیند و...هنوز به خالی که برای خودش می‌کوبند، نرسیده‌ام. چراچرا رسیده‌ام. شماره‌اش چند بود؟ یادم نیست.بی‌خیال. مهم پیشرفتی‌ست که در هیتلرشناسی داشته‌ام. نازی‌شناسی شاید. چه فرقی می‌کند. مادر و بچه از یک قماش‌ بوده‌اند. البته نازی که از اول بچه‌ی هیتلر نبود. او زورکی چپاندش زیر بغل خودش.یک سوال؟ دهان قلم آبستن می‌شود اگر بگویم که لقمه‌ای اصلی چیز دیگری است؟ نه. اگر این‌طور بود که تا حالا ده‌تا ده‌تا زاییده بود. پس این هم لقمه‌ی اصلی و بعد والسلام:من فکر می‌کنم، البته نمی‌دانم فکر است یا چی. به هر حال آن‌چه می‌کنمش چنین است: «آیا همه‌اش لازم بود؟ همه‌ی همین که کم نگذارند و سالاد اضافه روی مرگ بریزند و بعد هم سس اضافه روی آن سالاد؟ آن خال‌کوبی‌‌ها، کوره‌های آدم‌پزی، بخورنمیرهای آغشته به نان و... این‌ها لازم بود؟ اصلن شاید دیکتاتورشدگی دیکتاتورها به دلیل کشتن خالی‌خالی نیست، بلکه به‌خاطر سالادهای اضافه‌ی قبل و بعد کشتن است.شلختگی نثرمان را به شسته‌رفتگی نثرهاتان ببخشید. اتاق موش دارد و موش هم ترس.¹نوشته‌ی پریمو لوی، ترجمه‌ی رویا طلوع²نوشته‌ی جلال ستاری³نوشته‌ی ریچارد تیلر، مترجمان: صدیقه مؤمن، علیرضا فندرسکییوتاب کیخایوتاب کیخاThu, 06 Aug 2026 23:04:26 +0330https://virgool.ir/@m_12057895/عاقلان-کودن-نما-utr6wtwpsogiپس از آزمودن طلا، قرعه به نام نقره افتاد.زئوس، پادشاه المپ در این دوره بود. البته قرعه‌ی پادشاهی او به‌گونه‌ای افتاده بود که برنخیزد. آزمون الهی آدمیزاد این دوره‌ای، به مراتب الهی‌تر از مال طلابختان بود. چیزی مثل آزمون‌های امروزی.چرا؟ چون خدایان در تولیدشان کم گذاشتند. به‌گونه‌ای که هشت ظاهرشان، گرو نه باطنشان بود. در بدن‌های شل و وارفته‌شان، چیزی به نام مغز یافت نمی‌شد. به همین دلیل، قادر به درک رنج خود نبودند و تویش می‌ماندند.برای آن‌که خندق بلایشان سر به بیابان نگذارد، ناچار به کار کردن و دانه کاشتن بودند. کاری که طلابختان محض سرگرمی و برای دل خودشان انجام می‌دادند که نمی‌دادند.اما تمام این بدبختی‌‌ها را هم که توی یک جعبه بچینیم، باز هم پاندورایشان در نمی‌آید. چراکه کرم‌های زئوس، یک جین و دو جین نبودند که به این سادگی تمام شوند. او عمر بهار تام را به سر رساند و زمین را چهارفصلی کرد. کرم اصلی‌اش این بود.با این‌حال، این آدم‌ها دارای امتیاز بزرگی بودند. کودکی. درست است که کودکی امتیازی همگانی است، اما عایدی آن‌ها بیشتر بود. آن‌ها می‌توانستند صد سال کودک‌بازی در بیاورند و بازی کنند.اما از کوتاهی‌های دیگرِ خدایان، کوتاه نیامدند و آن‌ها را به رگبار فحش بستند. زئوس هم که تحمل این همه ناشکری را نداشت، قال بودنشان را کند. بی‌آنکه در جهانی دیگر بکاردش.یوتاب کیخایوتاب کیخاWed, 05 Aug 2026 16:32:40 +0330https://virgool.ir/@m_12057895/طلابخت-ik0uyp2v98g4در روایت پرومتئوسی آفرینش انسان، پرومتئوس از چپ و راست به انسان عشق می‌دهد. از او در برابر خشم خدایان محافظت می‌کند. حتا روی خدایان هم به‌خاطر گل روی همین انسان زمین می‌اندازد. این همه عشق و فداکاری از کجایش سرچشمه می‌گیرد؟ مهر پدر-فرزندی‌اش.پرومتئوس به عنوان یک خالق، برای مخلوقش طاقچه‌بالا نمی‌گذارد و خدابازی‌های دیگر خدایان را بازی نمی‌کند.وفاداری او نسبت به انسان، یکی از صورت‌های رنگین این روایت است.اما هزیود روده‌درازتر از این حرف‌هاست که تمام خیالش را روی یک روایت ببندد. او روایت دیگری را هم می‌بندد به موضوع خلقمان. روایتی که همچون روایت پرومتئوسی رنگین نیست و بعد سیاهی‌اش پر رنگ‌تر از رنگ‌های دیگر است.در این روایت، ما و مخلفاتمان دستپخت خود خدایان هستیم و از واسطه‌ای به نام پرومتئوس خبری نیست. تبعات‌ بد این بی‌پرومتئوسی برای انسان، از جعبه‌ی پاندورا هم بیشتر است. چرا؟خدایان، ما را برای خودمان نمی‌خاستند، بلکه برای آزمودن فلزهاشان می‌خاستند. میزان خوشبختی و بدبختی‌مان هم وابسته به این بود که چه نوع فلزی به تورمان می‌خورد.آن‌ها در آغاز کار، دست روی طلا گذاشتند. انسان‌هایی که گرفتار این آزمون الهی شدند، خوشبخت‌ترین نژاد بودند.چرا؟ چون خداوار می‌زیستند. بریز. بپاش. بخور و نمیر و باقی خداوارگی‌ها.نمیر هم؟ می‌مردند اما نه مثل ما. آبرومند می‌مردند. بهشت و جهنم در کارشان نبود. صاف و مستقیم به ارواح پاک تبدیل می‌شدند. حتا پس از مرگ هم شغل داشتند. شغلشان هم مراقبت از انسان‌های زنده بود.در این دوران بهار پایان نمی‌یافت و این امضای نیک‌بختی آنان است.یوتاب کیخایوتاب کیخاMon, 03 Aug 2026 21:57:59 +0330https://virgool.ir/@m_12057895/پایان-خوش-bsqn3qlhg96wبا عبور هراکلس¹ از محل شکنجه‌ی پرومته و کشتن عقاب از سر سرگرمی، ورق همه‌ی بلاهای مربوط و نامربوط به آن عقاب نیز برگشت. به چی؟ به نیکی.هراکلس با کشتن عقاب، زئوس را در وضعیتی از بیرون ویران و در درون، عروسی قرار داد.چرا؟ زئوس دلی و مخی خاهان آزادی پرومته بود، اما قسم نابه‌جا سد راهش شده بود.خدای باخدایی بود و شرمنده از تصمیم آینده. کدام تصمیم؟او به ناچار نانش را روی تنور هراکلس بنا کرد. وی علی‌رغم میل ظاهری، دستور آزادی پرومته را صادر کرد.چرا میل ظاهری؟ زیرا به کار افتادن سوگند خورده برابر با از کار افتادن ظاهر شکوهمند او بود.پس برای آن‌که میل ظاهری‌اش را باطنی کند، به پرومته گفت:«حالا که آزاد شدی داداش، این انگشتری که از فولاد زنجیر اسارتت هست رو به خورد انگشتت بده تا استیکس² یه وقت ناراحت نشه. بیا جلو دیگه. فقط یک انگشتره جزئیه. تو که می‌دونی قسم شکوندن کار شیطونه.»کار شیطان؟ شیطان در آن زمان وجود داشت یا بعدها به دم زمین بستندش؟ بگذریم.پرومته که از نافرمانی بسیار ترش کرده بود، انگشتر را پذیرفت.در دم پذیرش، ناگاه تیرخورده‌ای از غیب رسید. کدام غیب؟ محل اسارت پرومته.زخم این تیرخورده حاصل تیر خطای هراکلس بود و او از درد، آرزوی مرگ می‌کرد.اکنون فرصتی مناسب برای وصال او و آرزویش بود. و او هم فرصت را دریافتوی با اهدای جاودانگی‌اش به پرومته، خود را از شر زندگی و پرومته را از شر مرگینگی نجات داد.زئوس هم که تا به آن موقع، سخاوتمندی خود و فرمان‌برداری پرومته را یک‌جا ندیده بود، فرصت را مناسب یافت و از زیر زبان پرومته نام بچه‌ی ناسازگارش را بیرون کشید.کدام بچه؟ همان که پس از این پیش‌گویی قید تولیدش را زد.¹فرزند زئوس²الهه، یک‌ رود، مرز بین جهان و جهان زیرین@utabkeykhaیوتاب کیخایوتاب کیخاTue, 21 Jul 2026 22:40:38 +0330https://virgool.ir/@m_12057895/زرق-و-زهر-vzuclsclt8f9چقدر می‌دهد. به دخترش یک‌جور، به پسرش یک‌جور و به شوهرش هم جور دیگر.چی می‌دهد؟ پول، طلا و کون. هر کدامش ارزانی یکی از آن نده‌بستان‌ها.یک‌ریز و روی دور تند می‌دهد.بی‌آنکه شرم کند و جنده شود. حلال می‌دهد آخر. تمام زندگی‌اش به «حلال» گذشته. حلال‌زادگی، حلال‌دادگی و دیگر حلال‌ها.در کودکی به پدرش هم می‌داد. خانه‌ای پاکیزه و «مثل روز اول» را. مادر نداشت که. مادرش در بارداری به‌قدری داده بود که سر زا رفت. بی‌آنکه مزد دادن‌هایش را ببیند. دیگران دلیل مرگش را نحسی بچه می‌پندارند، اما من می‌دانم که از دادن بوده. رسالتشان همین است. رسالتمان همین است. که باشد. من نمی‌دهم. کون آغاز هر دادنی‌ست؟ من سر مار را قطع می‌کنم.همین چند وقت پیش‌هاپسرک ریش و پشموی خاله فتانه به خیال آن‌که بده هستم، ول‌کن نمره‌ام نبود. هی او بخاه و هی من نده. می‌دانستم که این دادن مقدمه‌ی آن دادن است. هر مقدمه‌ای مقدمه‌ای دارد دیگر. ندارد؟ خب نداشته باشد. این یکی دارد ولی. پس؟ ندادم. مقدمه‌ی مقدمه‌ را ندادم. در آینده هم نخاهم داد. بست می‌نشینم توی اتاق و به هیچ‌کس هیچ‌چیز نمی‌دهم. حتا به فاضلاب گه.خرجی هم که غصه ندارد. مادر بده است. طلاهایش را می‌دهد که سر گشنه بر بالین نگذارم.یوتاب کیخایوتاب کیخاTue, 14 Jul 2026 00:51:08 +0330https://virgool.ir/@m_12057895/نیمچه-رستاخیز-ovb7kvm1rqdfزئوس حتا با این رنج‌اندازی هم از رنج نمی‌افتد. می‌پرسید چرا؟ چون خدا است. خدا اگر خداگر باشد، با این‌جور چیزها دل از کینه نمی‌شوید. که اگر بشوید به ملکه‌ای پسرنزا در قرون وسطی شبیه‌تر است تا یک خدا. همان‌قدر رانده.زئوس بار دیگر به اصل ماجرا یعنی انسان‌ها بازمی‌گردد. کسانی که سم‌پاش رابطه‌ی میان او و پرومتئوس بودند، بی‌آن‌که خود بدانند.با این تفاوت که این‌بار زئوس پشت و روی بازی را یکی می‌کند و بدبختی را نه به وسیله‌ی زنی زیبا، که در پوشش سیلی عظیم روانه‌‌ی جان زمین می‌کند. من نمی‌دانم که در چنین موقعیتی کسی مامان‌بزرگ گایا را یاد می‌آورد یا نه؟زئوس نقش یاروی دعوایش را کاملن از یاد برده بود. پرومته، خدای پیشگویی کسی نبود که به این سادگی‌ها سرش بی‌کلاه بماند.شاید برایتان سوال پیش بیاید که اگر همین که می‌گویی، است. پس چرا در بند است و تن به خوراک‌شدگی به عقاب داده؟ شاید ریاضتی خودخاسته. به هرحال عرفا هم از همین بزرگانشان آموخته‌اند.او پس از بو بردن به نقشه‌ی بالادستی‌اش، دستی به سر می‌کشد و مغز تیز می‌کند به اندیشیدن. این‌بار نه برای نجات کل زمین، که نجات خانواده‌اش.پس پرومتئوس هم کون به لقی آدمیزاد می‌کند؟ شاید.او پسرش را از آینده آگاه می‌کند و از او می‌خاهد که دست در دست همسرش پیرا، پا به گریز بگذارد.آن‌ دو به کوه پارناسوس پناه می‌برند. انسان می‌ماند و سیل و هلاکت. سیل تا آخرین قطره‌ی آدمیزاد را در خود می‌کشد و دل زئوس را خنک می‌کند. به چه قیمت؟ به قیمت خائوسیدن گایای بیچاره.یوتاب کیخایوتاب کیخاSun, 12 Jul 2026 23:59:59 +0330https://virgool.ir/@m_12057895/تاوان-hrbqdj78panpبا هم‌پاشی زمین، بخشی از دل زئوس که سوخته‌ی آدمیان بود، خنک‌پاشی شد. در بخش پرومتئوسی اما اوضاع همچنان جهنمی بود.زئوس به هفائستوس فرمان می‌دهد که پرومتئوس را کت و کفت‌بسته راهی صخره‌ای کند و بعد به آن میخکوب. هفائستوس هم چشمی پدرپسند و بابلا می‌گوید. بلا از جهت نیستی اخلاص و هستی اجبار. او برای آن‌که جای داغ تازه‌ای بر ماتحت دردانه‌پدر و یگانه‌پروردگارش نگذارد، به کمک دو تن از اجداد شعبان استخانی یعنی شدت و قدرت، دست‌بوس این جنایت می‌شود.پس از کوبش میخ‌ها، پرومتئوس، خون‌چکان اما مصمم از آینده‌ی زئوس می‌گوید. همان میراث اجدادی یعنی سرنگونی پدر خانواده به دست پسر.او کلیت ماجرا را می‌گوید اما کی و کدام بچه‌اش را نه. اصرار هفائستوس حریف واندگی‌اش نمی‌شود که نمی‌شود.هفائستوس هم به ناچار همین پیش‌بینی نیم‌بند را به گوش پدر می‌رساند. زئوس خاهان آزادی پرومتئوس می‌شود. اما همیشه خاستن مزد باب میل توانستن نیست. چرا؟عقب‌تر هنگام صدور فرمان مجازات پرومتئوس، زئوس برای آن‌که یک وقت دلش به رحم نیاید و خصمیدن و خشمیدنش در باد، بید لرزان نشوند، به رود استیکس سوگند می‌خورد که هرگز تن به آزادی پرومتئوس ندهد.اما حالا؟‌ اسیر خالی می‌شود که از کوبشش پشیمان است اما توان پاکیدنش را ندارد.او هرمس را برای نازکشی و رازکشی پی پرومتئوس می‌فرستد اما پرومتئوس نم پس نمی‌دهد. زئوس هم برای خنک‌پاشی زوری، عقابی را برای شکافتن و خوردن جگر پرومتئوس به کار می‌گیرد.عقاب برای آن‌که حلال‌خور باشد، کم‌کاری نمی‌کند و جگرخوران راه می‌اندازد. جگر پرومتئوس هم رویش را زمین نمی‌اندازد و هر روز از نو سبز می‌شود و آماده‌ی دریده شدن.یوتاب کیخایوتاب کیخاSat, 11 Jul 2026 00:07:36 +0330https://virgool.ir/@m_12057895/از-دیروزم-qelmbvggbhyzدریا بغل گوشمان پارک کرده. صدایش کنم؟ گور لقش. آبک گنده‌بک ریشه‌ی جست‌دان را خشکاند و پای استمرار و انتشارم را برید. می‌گویی چرا؟ آب تحجرش توی جوب تجدد نمی‌رود که نمی‌رود.نمی‌توانم ادای پیف‌پیف گربه در بیاورم و به تخم ماهی و تخمک ماهیه بگیرمش. برنامه‌ی بی‌برنامگی برای اتفاقاتی از قبیل مرگ و زندگی بود، نه این یکی. باید راهی برای اتصال بیابم. اگر سعی‌چکان کردم و چیزی نیافتم هم... همان تخم ماهی و تخمک ماهیه.پیف‌پیف گربه برای گوشت ماهی‌ست یا تخمش؟در کرانه تخم ماهی، هیئت سگ و مرد لخت دیدم. از آب ترسیدم، از سگ و مرد بیشتر. اگر دور ساحل را خط می‌گرفتند، بکر می‌شدم برای دریا. اما نگرفتند. مردک سمج و سگ چشم‌چران بی‌خیال نشدند که نشدند. سند دریا را دیده بودند، نام بپورشان هم تنگش. باید خرچنگی به سگ باج می‌دادم، اما هست و نیست خرچنگ در هرم غذایی‌اش را ملتفت نبودم. اگر نمی‌خورد و می‌افتاد به شکار من چه؟ همه‌ی سگان که اهل نمک و نمکدان نیستند. ترجیح برخی‌شان هم تخم و تخمدان است.پس؟ یک پا روی ساحل و یکی توی دریا، لای تکلیف تعیین بیم ماندم.یوتاب کیخایوتاب کیخاFri, 10 Jul 2026 01:12:32 +0330https://virgool.ir/@m_12057895/سفر-یعنی-zp6uayxhthb8سفر یعنی دور شدن از یکنواختی. وسعت دید نسبت مستقیم دارد به بُعد مسافت؛ هرچه دورتر، وسعت دید بیش‌تر. سفر یعنی اینکه وقتی صبح از خاب بیدار شدی تعجب کنی، و از خودت بپرسی من اینجا چه می‌کنم؟_تمامن مخصوص، عباس معروفیمن این‌جا چه می‌کنم؟ این‌همه دور از گوشه‌سرایم؟ چقدر دور؟ نمی‌دانم. می‌دانم که دور. یعنی می‌دانستم قدر دوری را. کیلومترش را شمردم اما تمامش از یادم رفت.یادم آمد که عباس به قطب رفت و مرگ‌دیده و دنیاندیده به گوشه‌سرایش بازگشت. بیزاری‌اش از ابهام و افتادن توی چاه آن را یادم آمد. بیزاری‌ام از ابهام و افتادن توی راهی که خود چاه می‌پندارمش اما از یادم نمی‌رود. شفافیت ابهام دارکوب دارنده‌ی چوبه‌دار مغزم شده. مدام می‌کوبد و زیر پایم را خالی می‌کند.‌سفر ستاره‌ای است که دنباله‌اش مرگ است. اما سفر من بی‌دم و دنبالچه است. سرمای قطب و واق‌واق سگ برنارد را ندارد. پشت کردن به عادات و پشت دادن به ناشناخته‌هاست.رنجش در آمیزش خودخاسته‌ای است که من تجاوز می‌پندارمش.من می‌پندارمش. من می‌پندارمشان. فقط می‌پندارمشان.یوتاب کیخایوتاب کیخاMon, 06 Jul 2026 01:03:25 +0330https://virgool.ir/@m_12057895/اسطوره-بازان-افسانه-ساز-ji04mwa3blzg اسطوره چیست؟ دهخدا می‌گوید: «سخن‌پریشی و افسانه‌بافی محض» دکتر معین هم بیهوده‌ای می‌چسباند تنگ آن.در باور این دو، اسطوره محضی یک افسانه است. افسانه چیست؟ هم‌آمیزی خیال و حقیقت. همان داستان‌های ساختگی باستان. روزگاری که قصه لباس ذهن بود در برابر وحشت.پس اسطوره و افسانه یکی هستند؟ در شعر شاید. پس از باستان و تا قرن ششم، هیچ شعری اسطوره به خود ندیده است. زیرا شاعران دوتا یکی کردند و هر زمان که پای خدا یا پهلوانی باستانی به شعرهایشان باز شد، افسانه چپاندند تویش. اسطوره باستانی ماند و جامه‌ی افسانه به تن کرد. به دید شاعران، معنای هر دو یکی شد. خیال‌های زربفتی که دل انسان را به گذشتگانش خوش می‌کند. شاید هم نمی‌کند، زیرا آدمیزاد از دروغ‌بودگی آن‌ها آگاه است. مثلن همین ناصرخسروی قرن پنجمی:افسانه‌ها به من بر چون بندیگویی که من به چین و ماچینم؟به‌ زعم ناصرخسرو، نبودهایی که دیگران بود می‌کنند و به انسان می‌بندند، افسانه است. همان دروغ امروزی. پس افسانه برای ناصرخسرو؟ دروغ‌بافی و سپس بند آن به دیگران.مسعود سعد سلمان اما ایما و اشاره از زبان هم‌قرنش می‌زداید و در خود شعر، افسانه و دروغ را یک‌کاسه می‌کند:اگر شنیدمی از دیگران حکایت خودهمه دروغ نمودی مرا چون افسانهغزالی، شاعر قرن پنجمی و هم‌‌سنگ و هم‌سر آن دوی قبلی در آخور، برخورد محترمانه‌تری با افسانه دارد:بدان که قصه‌ی ابلیس که با تو گفته‌اند نه برای افسانه گفته‌اند ولیکن بدان گفته‌اند که تا بدانی که آفت کبر تا کجا باشد.به‌ دید غزالی، افسانه همان دروغ سابق است. خیالی که تنها جنبه‌ی سرگرمی دارد. او علاوه بر دروغ‌انگاری افسانه، مایه‌ی پندش را هم می‌گیرد، اما محترمانه.این سه شاعر ذات افسانه را به یک شکل، شعر کرده‌اند. منتها دوتایشان سیاه و یکی خاکستری. تنها تفاوتشان در همین است. رنگ زبان.یوتاب کیخایوتاب کیخاFri, 03 Jul 2026 13:04:08 +0330https://virgool.ir/@m_12057895/نوازش-های-دردآلود-یک-گشایش-kqibhyu4gebzجعبه‌ای پر و پیمان از دستان هرا بیرون جست و افتاد توی بغل پاندورا. پاندورا مدهوش روبند تازه‌معشوقش، کهن‌هدیه‌هایش را از یاد برد. البته تورفتگی آن‌ها و بیرون‌زدگی این یکی هم در این فراموشی بی‌تاثیر نبود.او جهیزیه در بغل، به کمک هرمس و به دستور زئوس راهی خانه‌ی بخت شد. بخت در کجا؟ آغوش اپیمتئوساپیمتئوس که تا آن لحظه زن به خود ندیده بود و شیوه‌ی استفاده‌ از آن را نمی‌دانست، پذیرای هدیه شد و لگد به بخت یک جهان زد. پیش‌تر پرومتئوس در پندی برادرانه، به او گفته بود که در برابر هدایای زئوس خیشتن‌داری کند. اما او زن و جهیزیه‌اش را پذیرفت و «عجب چیزی گویان» به جان زئوس دعا کرد. دو کبوتر عاشق و نادان یک لانه را راهی شدند.پاندورای کنجکاو که در خانه‌ی خود، فرصتی برای باز کردن جعبه‌اش یافته بود، به‌قصد گشایش نوک‌بارانش کرد. اما سر جعبه ول‌کن تنش نشد که نشد. سرانجام یگانه‌داماد الدنگش را به خاطر آورد که تنها سودش در زورش بود. پاندورا و اپیمتئوس به کمک یکدیگر در جعبه را گشودند و این‌گونه قطره‌های کثافت بر سر و کول زمینیان باران شدند. زیرا محتوای جعبه کاسه‌بشقاب نو نبود. درد، رنج و بیچارگی بود. پس از فرود این بدبختی‌ها به زمین و فرویشان بر ساکنانش، پاندورا به خود آمد و در جعبه را بست. اما از بد روزگار امید بیچاره پشت در ماند و ما بیچاره شدیم.یوتاب کیخایوتاب کیخاWed, 01 Jul 2026 22:24:29 +0330https://virgool.ir/@m_12057895/شورش-خدایان-hnnbmhqmbalcپس از فتح قله‌های سعادت به دست انسان، زئوس عدول‌ساز عدل خود شد.تمام فرزندان پرومته سبیل‌نرهایی بودند که مسیح‌گونه پا به زمین گذاشته بودند. در دنیای آن‌ها هیچ زنی طعم هستی را نچشیده بود.زئوس با علم به این موضوع ماده‌ای زیبا علم کرد و خیشتن‌داری‌شان را به باد داد. او به هفائستوس دستور ساخت ماده‌ای برای فریب نرها را داد. مرد آهن هم با کمال میل فرمانش را بله گفت و پاندورا را خلق کرد.پس از خلق این ماده‌انسان، هر یک از خدایان چیزکی را به وی پیشکش کردند. آتنای میان‌باز که میان پدر و نامزدش مانده بود، برهنگی‌اش را گرفت و انواع دوخت‌ و دوز را به انگشتانش هدیه داد. آفرودیته اندکی لوندی به تنش پاشاند. دو دره‌باز عالم، هرمس هم در تزریق مکر و حیله‌هایش کم نگذاشت  و آن‌ها را تا انتها بر تن پاندورا فرو کرد.پاندورا زن زیبایی از آب در آمد که نیمش حاضر بود و نیمش غیر حاضر. نیم غیر حاضرش در آزمایشگاه ملکه هرا خاک می‌خورد و جان می‌گرفت.یوتاب کیخایوتاب کیخاMon, 29 Jun 2026 22:31:19 +0330https://virgool.ir/@m_12057895/خیرخاه-زمین-و-بدخاه-خالقش-ct4bzcjuasr6در کارزار دراز میان زئوس و کرونوس، اطلس به‌خیال آن‌که کت تن عمو کرونوسش می‌ماند، پشت به زئوس و بختش می‌کند. دعوت اجباری زئوس را نمی‌پذیرد و با کرونوس هم‌پیمان می‌ماند. پس از پیروزی تاریکی بر تاریکی، زئوس که از او به‌عنوان عضوی از فامیل، انتظار دیگری داشته است، فامیل‌بازی درمی‌آورد و دارچین بیشتری روی مجازات پسرعمویش می‌ریزد. به‌بیانی حساب این یکی را صاف‌تر از دیگران می‌کند.او به‌جای تبعید اطلس به قعر زمین، قعر هوا را می‌چپاند بر دوشش. یعنی حمل آسمان به‌مدتی نامعلوم، بلکه بیاموزد هر گردی گردو و هر بزرگی نیک نیست.برخلاف اطلس، دو برادرش پرومتئوس و اپیمتئوس که در طول نبرد حسابی گل کاشتند، تبدیل به باغبان تمام‌عیار زئوس می‌شوند. زئوس به آن‌ها فرمان کاشت آدمیزاد بر زمین را می‌دهد.پرومتئوس «بله قربان»گویان جسممان را می‌کارد و آتنا معشوقه‌اش هم، جان را فرو می‌کند تویمان. در این میان اپیمتئوس هم برای آن‌که بیکار نماند، هرچه پشم، بال، مو و خلاصه چیزهای ارزشمند به دستش می‌افتد، نوش جان حیوانات و بیلاخ آدمیزاد می‌کند. به‌دید او ما پشم‌تر از آن هستیم که لایق دریافت پشم باشیم.اما پرومتئوس که ما را فرزندان خود می‌داند، ماچ‌وموچ‌کنان می‌نشیند به فکری اساسی برایمان. نتیجه‌ی این فکر هم می‌شود اهدای آتش به ‌روی گلمان.او برای رهایی آدمیزاد از شر برهنگی جسمی و ذهنی، دستش را توی دست آتش می‌گذارد. چگونه؟ به همراه هرمس آتش‌دانی اختراع می‌کند و برای اهدای آن به ما نزد زئوس می‌رود. زئوس هم که هنوز دود ماتحتش از نخوردن گوشت قربانی پابرجاست، درخاست پرومتئوس را می‌مالد روی آن¹. حالا شاید بپرسید: «خدایان هم آره؟» بله. خودشان نداشته باشند و برای ما بزایند؟ پس از ذوق پیشرفت ما کجایشان را به دود بدهند؟ بگذریم.پرومته بیلاخ‌گویان به آسمان می‌رود و پاره‌ای از خورشید را کش می‌رود. آتنا هم به‌دنبالش. بعد کشان‌کشان به زمین می‌آید و آتش را قلفتی می‌ریزد توی دست اجدادمان. مهربانی‌اش به این‌جا ختم نمی‌شود. او برای آن‌که حسابی کیف ‌و کورمان را جا بیاورد، طرز استفاده از آتش را هم می‌چپاند تنگش. به بیانی پرومتئوس نه تنها ما را می‌سازد، بلکه مسئولیت پرداختن به ما را هم گردن می‌گیرد و می‌شود یک‌پا بشردوست. حالا این‌که چی تویمان دیده است، خدایان عالمند.¹در مراسمی، پرومته بخش لذیذ گوشت گوزن ذبح‌شده را، خیرات معده‌ی انسان می‌کند. سپس استخان و پشم‌وپیلش را، به چربی مزین می‌کند و تقدیم زئوس می‌کند. زئوس وقتی که متوجه این درمالی می‌شود، انسان را از آتش محروم می‌کند.یوتاب کیخایوتاب کیخاSat, 27 Jun 2026 23:05:42 +0330https://virgool.ir/@m_12057895/مسیح-یونان-nwcsrabq9kqh آن‌سوی ماجرا، کرونوس که همه را خورده بود الا آن‌که باید، پشیمان از این پیشامد، خیر و نیکی را در کیف چپانده بود تا در جایی دیگر خرج کند. ایتالیا.در آن‌جا او چنان ریخت‌وپاشی به راه انداخت که مردمش یک‌ دل اختیار کردند و صد مغز به اختیارش گذاشتند. آن‌ها به بهانه‌ی فلان روز و بهمان شب برایش جشن و سور و سات به راه انداختند. کرونوس هم که برای نخستین‌بار بوس‌بوسی از جنس اخلاص زرین به سراغش آمده بود، بهتر آن دید که نم پس ندهد و از بچه‌خاری گذشته‌اش چیزی نگوید.آخر معده‌اش کفاف سرکوب یک شهر را نمی‌داد. او به دلیل محبوبیتش خیلی زود به فهرست ظهورکنندگان آینده پیوست.برخی از مردم همچنان بر این باورند که کرونوس سوار بر اسب و صلح به دست، ظهور می­‌کند و می­‌افتد به جان جنگ و اعدام و کشتار. بنشینند تا ظهور کند.یوتاب کیخایوتاب کیخاThu, 25 Jun 2026 00:23:24 +0330https://virgool.ir/@m_12057895/یک-دانگ-عدالت-hy3emeaw1y0n پس از فرار کرونوس و قرار اجباری هم‌رزمان، توله‌موله‌هایش افتادند به پنبه کردن رشته‌های پدر و پدربزرگشان. آن‌ها کوه المپ را به اجاره گرفتند و اموال پدر را میان خود تقسیم کردند. طبق معمول در این تقسیم، زنان نیمه‌پاره و مردان راه چاره پنداشته شدند. به همین دلیل زئوس و دو اخوی‌اش نقش بیشتری در پنبه‌سازی ایفا کردند.آن سه، اصل کاری‌ها را برای خود برداشتند و هرچه خرده‌ریزه ماند، ارزانی همشیره‌هایشان کردند.زئوس متواضعانه سروری پذیرفت و آسمان را برداشت تا با رعد و برقش ست کند. هادس خلوت‌پسند برای آن‌که از بیرون بگریزد و تویش را بپاید، خداوندی جهان مردگان را پذیرفت. پوزئیدون هم که خشن‌ترینشان بود، دریا را برگزید تا از خشم‌های انباشته‌شده‌ در پیشانی‌اش گرداب بسازد.در بخش زنانه‌ی داستان، دمتر کشاورزی و حاصلخیزی را سرور شد. هستیا خانه و اجاق‌هایش را چسبید. هرا هم که حسابی لَنگ عشق زئوس خائن بود، لِنگ توی کفش خائنین کرد و شد حامی زنان شوهردار. حالا این‌که زورش به همه می‌رسید الا زئوس بماند. یک‌جورهایی پوچ قضیه جور بود و گلش که ما بودیم، ناجور. به‌همین‌ دلیل سفره‌ی خلق انسان به دست این خدایان پهن شد.یوتاب کیخایوتاب کیخاTue, 23 Jun 2026 00:13:27 +0330https://virgool.ir/@m_12057895/رخ-گلاب-moxutxrq3kwu-آن سبد. همه سوار شوند پشت آن سبد. هرکس بر صندلی خودش بنشیند. د بجنبید دیگر.رخ‌گلاب تکیه بر درختی داده است و سایه می‌گیرد.یک چین به پیشانی دارد و دو چین به چانه‌.-رخ‌گلاب؟ رخ‌گلاب؟ مگر با تو نیستم؟-چیزی گفتید؟-سبد سبز، صندلی سوم. جای تو پشت آن سبز است نه زیر این سبز.-برای چی آن‌وقت؟-وا. برای رفتن دیگر. بازی درمی‌آوری؟گلابتون رفتن سبد سرخ را با انگشتانش رخصت می‌دهد. سبد سرخ گاز می‌دهد و گِل می‌پاشاند به هیکل رخ‌گلاب.-سگ بشاشد توی این سیستم.- هنوز که ماتحتت روی زمین است.-باید کجا باشد؟-توی سبد سبز، کنار بقیه.گلابتون تن صدایش را پایین می‌آورد.-رک و راست بگو چه مرگت شده.-من نمی‌روم. از آدم‌ها نفرت دارم. خوش ندارم به تورشان گرفتار شوم. آن‌ها فقط ما را برای دهانشان می‌خاهند.-طبیعتمان همین است.-طبیعتمان این نیست. آن‌ها مغزمان را در روده‌هاشان پارک می‌کنند. طبیعت تو در لقمه دیدن خودت و هم‌خون‌هایت است؟ عجب.-باشد. هرچه تو می‌گویی درست. اما با این‌جا ماندن میخاهی چه کنی؟ زیر گرمای خورشید بخار شوی؟ طبیعت تو این است؟-ترجیح می‌دهم بخار شوم، اما لای دندان‌های بشر چرخ نه.-ترجیحاتت را بگذار در کوزه. امر ارباب را بچسب. وقتی می‌گوید باید بروی یعنی برو.-من بایدش را شاید می‌کنم و امرش را خاهش. خاهش برو نرو ندارد. من هم نمی‌روم. تو هم فکر نکن که با کلفت کردن دم‌ودستگاه صوتی‌ات زهره می‌ترکانم. نازک و کلفتت یک چیز است، برده.-دست از فیلیپ‌بازی در بیاور رخ‌گلاب.-فیلیپ؟ فیلیپ همراه داشت. اما من چه؟ خودم هستم و خودم. مردم این‌جا کیف و کورشان در بردگی است. از این زنجیر به آن زنجیر و از آن ارباب به این ارباب. آن اربابک قرمساق، ما را از به‌قول خودش اعدام درختی نجات داد تا به دست خودش هلاک شویم. مزرعه‌ی گلابی، می‌فهمی؟-هیسسس. ساکت. اگر یک نفر صدایت را بشنود چه؟ مثل این‌که به مرگ دل باخته‌ای.-نخیر. فقط نمی‌خاهم توی تن آدمیزاد جماعت تبدیل به گه بشوم.ارباب در بخش ترابری مشغول سرشماری گلابی‌هاست. یکی‌شان کم است.-یکی‌شان کم است. پس این رخ‌گلاب کجا مانده؟- این‌جا ارباب. قصد همراه شدن ندارد.-گه خورده.ارباب سم خریتش را به سمت رخ‌گلاب و تنهای درخت بازمانده کج می‌کند.رخ‌گلاب پشت می‌کند به قانون و مردش.-دارد می‌آید. دارد می‌آید. جان گلابتون بس کن. ارباب خود را به درخت می‌رساند. چوبی بزرگ در دست دارد. چوبی که نماد پیروزی‌اش بر درختان است.-تو این‌جا چه غلطی می‌کنی؟-مگر نمی‌بینی؟ سایه می‌گیرم.- چه غلط‌ها. تا از سروپایت نکتار و زهرمار نساخته‌ام، خودت را برسان به آن‌جا که باید.-خب بساز. بلخره که این اتفاق می‌افتد.چوب را به پشت رخ‌گلاب می‌کوبد و از آن هلویی می‌سازد، سرخ سرخ.-تو کی انقدر گستاخ شده‌ای که من نفهمیدم؟-از همان وقتی که مغزم به کار افتاد و فهمید. یک عمر آزاد بودیم و در توهم بند. خدا بیامرزد تمام درختان را.رخ‌گلاب نگاهی به تن بی‌جان درختان می‌اندازد. سر ندارند.-درختان بیچاره. مگر دست خودشان بود؟ حکم این طبیعت بود که از آن‌ها آویزان باشیم.-حکم طبیعت؟ حکم طبیعت این بود که از آن بالا به این پایین پرت بشویم و بعد هم له؟-پس چه بود؟ این‌که شیک‌وپیک کنیم و با پای خودمان به تونل مرگ برویم؟ بی‌درخت با چه چیز سبز شویم؟ این بار مهیاست. بار بعد را چه می‌کنید؟ با نبود سبز چه می‌کنید؟-احمق! رسالتمان همین است که به دهان انسان بیفتیم و خورده شویم. جز این کار دیگری نداریم.-من اما دارم. شما بروید و با رسالتتان خوش باشید.-اصلن به‌ جهنم. بمان بپوس.رخ‌گلاب پشت از پشت تکان نمی‌دهد.ارباب دست به دست گلابتون می‌دهد و به سمت سبد سبز می‌رود.دمی بعد، صدای چرخ‌ها بلند می‌شود.رخ‌گلاب پشت‌ به پشت آب‌گلابی می‌‌شود.یوتاب کیخایوتاب کیخاSun, 21 Jun 2026 22:50:05 +0330https://virgool.ir/@m_12057895/انگشت-توی-تنبان-بی-عدالتی-m6bdaislh9nzظهور زئوس در عرصه‌ی قدرت بندِ بند و زندان را پاره کرد، اما نه کاملن. مثلن خاهر و برادرانش را از معده‌ی پدر به معده‌ی دیگری تبعید نکرد. او به‌جای این کار، از آن‌ها برای سرنگونی پدر بچه‌خارشان کمک خاست. آن‌ها که تا آن زمان، جایشان معده‌ای بود و خابشان روده‌ای، با کمال میل پذیرفتند.در آن‌سو کرونوس هم برای آن‌ که در برابر تولیدات خودش کم نیاورد، قل‌هایش را فراخاند. او خاهر و برادران بیشتری را دارا بود و از این نظر غنی‌، منتها به آن‌های دیگر مجوز دخالت نداد و حاضر به بریدن حبسشان نشد. در نتیجه‌طول نبرد به ده سال دراز شد و عرضش به ده سانت کوتاه. نامیرایان مدام جنگیدند و مردند و جان گرفتند. بی‌آنکه کم بیاورند و به آن‌روی مقابل ببازند. پای حیثیت به میان بود و پای کوتاهی کوتاه. پس از ده سال اما روی بی‌طرف که با فضای غیرت غریب بود، نقشه در دست به سراغ هم‌خونش رفت. پرومتئوس که عضو حزب باد بود و صرفن می‌خاست پز نقشه‌اش را بدهد، خاهان آزادسازی سیکلوپ‌ها و هکاتونچیرها توسط کرونوس شد. اما او که حوصله‌ی شورش جدید را نداشت، درخاستش را رد کرد و و آن‌ها را آزاد. برای کی؟ جبهه‌ی مخالف. زیرا پرومتئوس که بیش از هرچیزی به نقشه‌اش وفادار بود، بی‌خیال هم‌خون خود شد و مشتری دیگری برای آن جور کرد، دشمن هم‌خون را. زئوس برخلاف پدرش روی آن نقشه حساب باز کرد و بندِ بند عموهایش را پاره.آن‌ها که برای مدت زیادی در بند بودند، شغل اجباری‌شان را به اختیار گرفتند و برای برادرزاده‌هایشان به پاس این کار، اسباب‌بازی‌های آهنی درست کردند. برای زئوس رعد، برق و صاعقه، برای هادس کلاهخودی نامرئی‌کُن و برای پوزئیدون نیزه‌ای سه‌شاخ.آن‌ها خوب می‌دانستند چی برای کی خوب است. زئوس با استفاده‌ از نیزه‌ی برق‌آسایی که نصیبش شده بود، از قله گردنه را می‌پایید. هادس که نوعی انزوای سیار بود، با کلاهخود به تنهایی‌اش سامان داد. و برای پوزئیدون هم این هدیه، امکانی بود روی امکان‌های دیگر که آبی و غیر آبی را به وسیله‌ی آن بچزاند.اما همه‌ی این‌ها پس از نبرد اتفاق افتاد.در طول نبرد بی‌قوارگی سیکلوپ‌ها و هکاتونچیرها کار دست اخوی ظالمشان داد. آن‌ها سنگ‌‌های درشت را به سمت کرونوس و دار و دسته‌اش پرتاب کردند. کرونوس هم پس از آن‌که حسابی ضعیف شد، باخت را پذیرفت و یکه‌وتنها به ایتالیا عقب‌نشینی کرد. زئوس افتاد به جان عموعمه‌ها و تمام کسانی که با پدرش دست بیعت داده بودند. او آن‌ها را به تارتاروس تبعید می‌کند.یوتاب کیخایوتاب کیخاSat, 20 Jun 2026 22:53:38 +0330